หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ถึง‘เล่ห์ร้าย’ในวงการมายาจะฉุดให้ชีวิตเธอถึงคราวตกอับ แต่ด้วย ‘เล่ห์รัก’ ของเขากลับมอบชีวิตใหม่ให้แก่เธอ

ตอนที่ 8 เรื่องน่าอายอันแสนหวาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 เรื่องน่าอายอันแสนหวาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 เรื่องน่าอายอันแสนหวาน
แบบอักษร

 

ตารางอัดรายการรอบสองคือหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ รอบนี้เป็นการแบ่งกลุ่มกันแสดงตามบทภาพยนตร์คลาสสิก การแบ่งกลุ่มจัดลำดับตามผลคะแนน หลินหว่าน อันซิงและอี้อวิ๋นฉังซึ่งได้ที่สองจึงอยู่กลุ่มเดียวกัน ส่วนศิลปินฝ่ายชายที่เป็นคู่ฝึกแสดงก็คือเฉิงเฉิง 

ถึงอย่างไรคนเหล่านี้ก็เป็นหน้าใหม่ในวงการ เพื่อให้รายการออกมาดีกับทั้งเป็นการให้โอกาสศิลปินได้มีเวลาเตรียมตัว ทีมงานถ่ายทำและกรรมการจึงให้พวกเขาเข้ามาที่โรงถ่ายก่อนล่วงหน้าหนึ่งวันเพื่อปรึกษาเรื่องบทละคร บทบาทที่ได้รับและการฝึกซ้อม 

แม้ว่าหลายวันมานี้หลินหว่านมีบทละครติดมือตลอดเวลา แต่เพราะเซียวจิ่งสือ ทำให้เธอยังอ่านบทไม่จบเลย! 

“เสี่ยวหว่าน ผมบอกเหตุผลคุณไปแล้วนี่ ทำไมยังเฉยชากับผมนักล่ะ เค้าน้อยใจนะ!” 

เซียวจิ่งสือกะพริบตาปริบๆ เชิดปากจิ้มลิ้มขึ้นน้อยๆ ทำให้หลินหว่านนึกอยากจะโผเข้าไปจูบนัก 

เธอไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้มีความคิดเลวร้ายแบบนี้ได้ จึงรีบหลับตาลงท่องบทละครอยู่ในใจ เซียวสามขวบนี่ก่อกวนยิ่งกว่าเด็กสามขวบเสียอีก เธอได้แต่คิดอย่างจนใจ 

“ทำไมหลับตาอีกแล้วล่ะ พวกเราอ่านบทมาตลอดเช้าแล้ว ออกไปกินข้าวกันดีไหม” 

“ฉันอ่านบทมาตลอดทั้งเช้าก็จริง แต่...” หลินหว่านตวัดสายตาค้อนให้เด็กสามขวบตรงหน้า “แต่คุณก่อกวนฉันอยู่เรื่อย ฉันยังอ่านได้ไม่ถึงครึ่งเลย!” 

หลินหว่านคิดไปคิดมาก็ยิ่งหงุดหงิด โมโหจนต้องหลับตาลง 

เซียวจิ่งสือยื่นมือออกคิดจะเปิดตาหลินหว่าน เธอรู้สึกตัวก่อนจึงเบี่ยงตัวหลบไปด้านหนึ่ง แต่เผลอใช้แรงมากเกินไปกลายเป็นเหวี่ยงทั้งเก้าอี้หงายไปด้านหลัง เซียวจิ่งสือรีบยื่นมือออกไปคว้าทำให้ตัวเองพลอยเสียหลักล้มไปด้วยกัน 

แผ่นหลังของหลินหว่านติดกับพื้น ส่วนเซียวจิ่งสือก็แนบอยู่บนร่างของหลินหว่าน มองดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้คิดจะให้ทั้งคู่สัมผัสกันแนบชิดขนาดนี้ เพราะมือข้างหนึ่งของเซียวจิ่งสือยังวางอยู่บนอกของหลินหว่านอยู่เลย 

เก้าอี้ว่างเปล่าสองตัวนอนกลิ้งอยู่บนพื้น พอหลินหว่านเห็นท่าทางของเขากับเธอแล้วก็ร้องตะโกนว่า “ออกไปนะ!”  

เซียวจิ่งสือลุกพรวดผละจากร่างเธอแล้ววิ่งออกไป 

ตั้งแต่เซียวจิ่งสือโตเป็นหนุ่มขึ้นมา ข้างกายเขาไม่เคยขาดผู้หญิงมาก่อน ไม่ว่าจะบนเตียงหรือโต๊ะเหล้า เขาไม่เคยรู้สึกเขินอายกับผู้หญิงหน้าไหนมาก่อน 

แต่กับหลินหว่าน เขาเพียงแค่สัมผัสเบาๆ ก็รู้สึกเหมือนทั้งร่างถูกช็อตด้วยไฟฟ้า ช่างเป็นความรู้สึกหนึ่งที่ยากจะบรรยาย 

หลินหว่านหน้าแดงก่ำนอนบนพื้นอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นมาได้ จากนั้นเธอวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ พอนอนลงในอ่างน้ำเธอก็ฉุกคิดขึ้นว่า ตอนนั้นเธอมีน้ำหนักเจ็ดสิบห้ากิโลกรัม เซียวจิ่งสืออุ้มเธอขึ้นมาได้อย่างไรกันนะ 

พอนึกขึ้นมาได้ใบหน้าก็ยิ่งแดงก่ำ แต่แล้วกลับได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตู เธอลุกขึ้นนั่งมองไปทางประตูอย่างระแวดระวัง ถ้าเกิดเป็นขโมยล่ะจะทำอย่างไรดี  

หลินหว่านยื่นมือไปคว้าชุดคลุมอาบน้ำบนราวตากผ้า แล้วก็ได้ยินเสียงคนพูดที่ด้านนอก “แค่เดี๋ยวเดียวไปไหนกันหมดแล้วเนี่ย กุญแจรถฉันล่ะ” 

หลินหว่านใจเต้นระทึก พอไม่ใช่ขโมย เธอก็โล่งอกไปได้ไม่น้อย แต่ครั้นจะออกไปหากุญแจรถให้เซียวจิ่งสือทั้งอย่างนี้ก็ไม่ได้เสียด้วย!  

มือที่สัมผัสกับผ้าขนหนูกำลังจะหดกลับเข้ามา แต่กลับปัดจนผ้าร่วงลงมาปิดหน้าเธอพอดี 

“อ๊ะ!” 

เสียงร้องดังไปถึงเซียวจิ่งสือที่อยู่ห้องรับแขก เขาคิดว่าหลินหว่านเกิดอุบัติเหตุอะไรเข้า จึงพุ่งเข้ามาอย่างไม่ทันคิดอะไร จากนั้น... 

สายตาทั้งสองคู่ปะทะกัน เกิดประกายไฟแลบกระจาย ไฟโทสะของหลินหว่านพุ่งปรี๊ด 

“ออกไปนะ!” 

คราวนี้ เซียวจิ่งสือไม่กล้ากลับมาหากุญแจรถอีก ฮึดฮัดกลับบริษัทไปเซ็นสัญญาซื้อละครสุดฮอตมาเรื่องหนึ่ง 

ผู้ชายตอนอารมณ์ไม่ดี ก็ชอบหว่านเงินซื้อของเหมือนกัน 

หลังจากเรื่องน่าอายคราวนั้น หลินหว่านกับเซียวจิ่งสือก็ไม่ได้พบหน้ากันอีก ต่างคนต่างทำตัวหายสาบสูญจากกันและกันจนต้องรับฟังเรื่องของอีกฝ่ายผ่านอวิ๋นซี จวบจนถึงการถ่ายทอดสดรายการรอบที่สองของหลินหว่าน 

ความคิดเห็น