email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

25 - นักดนตรีแปลกหน้า

ชื่อตอน : 25 - นักดนตรีแปลกหน้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 705

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2563 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25 - นักดนตรีแปลกหน้า
แบบอักษร

ผณินวารีถูกพานั่งรถเกือบทั้งคืนจนไปถึงคฤหาสน์ริมหน้าผาของสุกณ อดีตคู่นอนมาเฟียของเธอ หญิงสาวถูกพาเดินเข้าไปในคฤหาสน์โอ่โถงหรูหราฟู่ฟ่าที่เคยเป็นกรงทองของเธอ ตรงขึ้นนบันไดไปถึงห้องนอนเก่าของเธอ  

หญิงสาวเข้าไปแล้วก็ขนลุกซู่.. ! ทุกอย่างเหมือนเดิมหมด ไม่มีอะไรผิดเพี้ยนไปเลย ! แล้วคนของสุกณก็มาพร้อมเสื้อผ้า และอาหารหนึ่งถาด กับคำสั่งห้วนๆ "นายสุกณให้เวลาคุณยี่สิบนาที กินข้าวและเปลี่ยนชุดเป็นชุดนี้ซะ" แล้วประตูก็ปิดลง กลอนล็อกดังกริ๊ก !  

ผณินวารีถอนหายใจเธอกลายเป็นนักโทษ นกน้อยในกรงทองอีกแล้วงั้นหรือ ? หึ แต่เธอไม่ใช่นก เธอเป็นงู.. ถ้าเขาคิดจะกักขังหน่วงเหนี่ยวเธอไว้แบบนี้ เธอก็จะไม่ไว้ชีวิตเขาเหมือนกัน ! ดวงตากลมโตวาวโกรธ ! สุกณ ! นายกับฉันอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว !  

แต่..  

เมื่อนึกถึงคีตาได้ เธอก็ลดความวู่วามลง ... ไม่ เธอยังทำอะไรสุกณไม่ได้จนกว่าจะหาทางส่งข่าวให้คนของพี่ชายไปช่วยคีตาก่อน.. เธอต้องซื้อเวลา ใช้มารยาซื้อใจของสุกณอีกครั้ง ทำให้เขาไว้ใจ แล้วค่อยหาทางช่วยคีตา !  

นางนาคีมองชุดนอนที่ไม่ได้ทำไว้ให้ใส่นอนแล้วก็ส่ายหน้า.. เฮ้อ ต้องมาเป็นเครื่องระบายความหื่นและความแรงของมาเฟียแก่ๆ อีกสักเท่าไรกันนะ ? เธอถอนหายใจ ความตื่นเต้นเร้าใจที่เคยมีในการลองเสี่ยงนอนกับผู้ชายอันตรายอย่างสุกณหายไปหมดเกลี้ยง.. เพราะตอนนี้ร่างกายและจิตใจเธอโหยหาชายหนุ่มนักดนตรีน่าสงสารคนนั้น  

เพราะเธอไม่ได้ต้องการใครอื่นอีกแล้วนอกจากเขา.. ผณินวารีเอามือปาดน้ำตา.. แม้คีตาจะผิดที่หลอกเธอ แต่เธอก็เลิกรักเขาไม่ได้จริงๆ  

หวังว่าเขาจะปลอดภัยนะ .. 

------------- 

งั่มๆ งั่มๆ "อ่า อา หยับ อิ ไอ้ อา อัด" เสียงอู้อี้เล็กๆ ของเต่าตนุสีดำสนิทที่แอบกัดเชือกมัดข้อมือของคีตเทพกรรณในห้องเก็บของปิดล๊อกกุญแจดังขึ้นเบาๆ  

คนธรรพ์จำแลงที่รู้สึกตัวแล้วกำลังขยับข้อมือ แผลฟกช้ำดำเขียวของเขาและความเจ็บปวดตามร่างกายจากที่ถูกโดนทำร้ายค่อยๆ หายอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยเสียงเบา "จะช่วยให้เร็วขึ้นไง.. ป่านนี้พวกมันพาผณินวารีไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ ! ข้าต้องไปช่วยนาง !" 

เจ้าเต่าตนุงับเชือกมัดมือของคีตเทพกรรณจนขาด ! แล้วก็ดุทันที "อย่าทำเสียงดังไป ! ถ้าพวกมันได้ยิน มากระทืบเจ้าอีก เจ้าจะซ่อมแซมร่างกายได้ช้าลง ถึงจะไม่ตาย แต่เจ็บบ่อยๆ ก็เสียเวลานะเข้าใจไหมไอ้เทวดาหน้าขาว ? ระวังๆ หน่อยเซ่ " 

แต่คีตเทพกรรณไม่สนใจ เขาได้ยินที่เธอพูดกับพวกเหล่าคนที่ทำร้ายเขาแล้ว และมันแปลได้อย่างเดียวว่าเธอรักเขา ! เป็นห่วงเขา ! เธอไม่อยากให้เขาตาย ! แค่นี้มันก็ชุ่มชื่นหัวใจแล้ว !  

เขายืดอก ตาเป็นประกาย รีบคว้าเจ้าเต่าตนุสารพัดนึกมาแล้วสั่งมัน "ช่วยสะเดาะกลอนหน่อย ข้าจะไปตามหานาง ! เจ้าอยากให้ข้าซื้อใจนางให้ได้อีกครั้ง เจ้าก็ต้องช่วยให้ข้าตามนางไปได้ ! เจ้าบอกว่านางถูกอดีตมาเฟียคู่นอนจับตัวไป ก็พาข้าไปสิ ! ข้าจะหาทางเข้าไปช่วยนางออกมา !" 

เจ้าเต่าขมวดคิ้ว "เจ้าเนี่ยนะ ? ตัวเองสำอางเป็นคนธรรพ์จำแลงเล่นดนตรีเป็นอย่างเดียวเนี่ยเหรอ จะไปต่อยตีกับคนของไอ้สุกณมันได้ ? โถถถถถ พ่อมหาเจริญ ! ถึงสุกณเป็นมนุษย์แต่มันฆ่าแกงใครก็ได้ง่ายๆ ทรมานคนเล่นเอาความสะใจ เจ้าจะบุกลุยเข้าไปยังไงมิทราบ ?" 

คีตเทพกรรณยิ้มมุมปาก ดวงตาสีน้ำตาลอมทองเป็นประกาย "ก็เจ้าไง ต้องช่วยข้าเข้าไป !" แล้วก็บอก "ข้าจะไปสมัครงานเป็นนักดนตรีกล่อมรังกบดานของเขาเอง เจ้าต้องช่วยข้าให้เขายอมให้ข้าเข้าบ้าน ข้าจะได้เข้าหาผณินวารีได้ไง !" 

เจ้าเต่าตนุถึงกับอ้าปากค้าง ! กรามแทบหลุดจากปาก.... "เจ้าจะสมัครงานเป็นนักดนตรีในบ้านของมาเฟีย ? เจ้าโดนมันจับหักคอตั้งแต่เหยียบเข้าไปแล้ว !"  

คีตเทพกรรณหัวเราะเบาๆ "ไม่ เจ้าไม่เคยได้ยินข้าเล่นดนตรีกล่อมอสูรให้อ่อนข้อให้ละสิ ? พาข้าออกไปให้ได้ก่อน แล้วข้าจะเล่นให้เจ้าฟังเป็นบุญหู" เขาตาวาว มุ่งมั่น "ข้าน่ะ องค์อินทร์เลือกเป็นนักดนตรีประจำกายเลยนะ ! " 

-------------- 

กลางดึกคืนนั้น ที่ห้องนอนห้องหนึ่งในคฤหาสน์ริมหน้าผา ชายวัยห้าสิบหน้าตาดุดัน รูปร่างล่ำสันใส่ชุดเสื้อคลุมอาบน้ำ เดินเข้าไปในห้องนอนที่เคยปิดตายไว้รอคู่นอนคนโปรดของเขา.. แล้วก็ยิ้มพอใจ 

วารีนิตย์.. เธอตัดผมสั้น ผิวพรรณก็ขาวอมชมพู ผิดเฉดสีเดิมที่เป็นสีเหลืองนวลๆ แต่อกเอวสะโพกยังเหมือนเดิม.. ดวงตาของเจ้าพ่อมาเฟียลุกวาว เพราะชุดนอนทำจากผ้าซาตินที่บางเบาเอวลอย สายคล้องแขนเป็นเพียงโบว์เส้นบางที่สุดที่จะบางได้ กับกางเกงขาสั้นมีลูกไม้บางๆ ทำให้เขาใจเต้น เลือดสูบฉีดกลางกาย.. 

นานแค่ไหนแล้ว สิบปีผ่านไปวารีนิตย์ไปทำอะไรมาจึงสวยไม่สร่าง ?  

แต่เขาไม่คิดหาคำตอบ เพราะตอนนี้เขาต้องการแค่อย่างเดียวเท่านั้น.. 

เขาเดินไปใกล้เธอ มือหนาเชยคางใบหน้าสวยให้แหงนมองเขา ดวงตากลมโตของเธอเย็นชาว่างเปล่า.. หึ เขายิ้มมุมปาก เขาไม่สนใจหรอก เธอโดนเขาบังคับกลับมาก็คงแง่งอนตามประสาผู้หญิงเท่านั้น สุกณไม่สนใจ จับเธอผลักลง แล้วเปิดเสื้อคลุมตัวเองปลดออก โชว์กล้ามที่มีมากกว่าผู้ชายวัยเดียวกันแล้ว กดแขนเธอลงสองข้าง นั่งคร่อมเธอ สีหน้าเขาดุดัน  

"มึงเป็นของกู ! อย่าคิดหนีอีก จำไว้ !" แววตาเขามองอย่างกระหายหื่นและโกรธเคือง  

หญิงสาวจ้องสุกณ แล้วดวงตากลมโตก็มีน้ำตาคลอ  

เพราะการอ่อยเหยื่อใช้มารยาเริ่มต้นขึ้นทันที ... 

"ป๋าขา... ป๋าอย่างโกรธวารีสิคะ วารีกลัว วารีไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ตอนนั้น วารีออกมารับลมทะเล อยู่ดีๆ ก็มีใครไม่รู้เหมือนเอาอะไรมายิงโดนแขนวารี มันเจ็บมากเลยค่ะ เลือดไหลด้วย วารีตกใจ พอดีคลื่นซัดเรือ วารีเลยพลาดหงายหลังตกน้ำไป วารีนึกว่าจมน้ำตายแล้ว มาฟื้นอีกทีก็เพราะมีชาวบ้านช่วยมาขึ้นฝั่ง วารีกลัว ไม่รู้ใครยิงวารี หรือยิงป๋าหรือเปล่า วารีไม่กล้าถามใคร เพราะไม่รู้คนพวกนั้นต้องการอะไรถึงทำร้ายวารี ไม่รู้เขาจ้องจะทำร้ายป๋าไหม วารีเลยขอหายตัวไปดีกว่า เพื่อไม่ให้ป๋าลำบากไงคะ"  

สุกณมองสาวตรงหน้าอย่างไม่เชื่อเท่าไร เขาจับแขนเธอมาพลิก "ไหน ? รอยยิงไม่เห็นมี ?" 

แต่เธอทำเสียงเครือ ตาโตๆ มีน้ำตาคลอตา "เอ่อ อ่า มันหายไปแล้วค่ะ คุณหมอที่ดูแลให้วารีสวยแบบนี้ เขาช่วยเอาเลเซอร์แล้วฉีดฟิลเลอร์ปิดให้ค่ะ" เธอโกหกไถไปจนสีข้างแสบ นางนาคีรีบเอามือจับลูบไปบนแผงอกของมาเฟียวัยห้าสิบที่ยังกำยำดุดัน น้ำเสียงเธอออเซาะ "อย่าโกรธวารีนะคะ วารีแค่กลัว ไม่รู้ป๋าจะยังเอาวารีอยู่ไหม วารีไม่กล้ามาให้ป๋าเห็นหน้าหรอกค่ะ เพราะไม่รู้ด้วยว่าตัวเองโดนยิง แล้วจะทำให้ป๋าเสี่ยงด้วยหรือเปล่า" 

สุกณฟังดูก็รู้ว่า เป็นเหตุผลไร้น้ำหนัก แต่เขาไม่เคยต้องการคู่นอนมีสมองอยู่แล้ว เขาแค่ต้องการผู้หญิงอวบ อกใหญ่ เอวคอด สะโพกฟิต แข็งแรงรองรับอารมณ์เขาบนเตียงได้เรื่อยๆ เท่านั้น ดังนั้น ถ้าวารีนิตย์จะไม่แสดงสติปัญญาหลักแหลม เขาก็ไม่เดือดร้อน เพราะสิ่งที่เขาสนใจ ซีดดด.. เธอทำได้ดี.. 

สุกณใบหน้าคลายความระแวงลง พอใจที่หญิงสาวทำท่ายั่วยวน ค่อยๆ ลูบไล้จรวดของเขา พร้อมทำท่าลูบตัวเอง สีหน้าท่าทางยั่วยวนไร้ยางอาย.. ซึ่งมาเฟียหนุ่มชอบ ชอบมาก.. และเพียงด้วยลีลาปาก มือและอกอวบที่ยอมให้เขาขยำขยี้ตามใจ ไม่นาน มาเฟียวัยห้าสิบก็เริ่มยอมแพ้ต่อบ่วงสวาทที่นางนาคีจำแลงตวัดรัดรอบเขา.. แม้เขาจะเป็นฝ่ายจับเธอแหกแข้งแหกขา อัดกระแทกจัดเต็มหนักหน่วงทุกท่าจนคำรามโฮกฮาก แต่เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ดวงตากลมโตของวารีนิตย์ ที่ชื่อจริงว่าผณินวารี ไม่ได้ไหวหวั่นกับเขาเลย  

แววตาของหญิงสาวที่เสื้อชุดนอนขาดรุ่งริ่ง ส่ายเร่าอย่างยั่วสวาทปล่อยให้เขากระทำตามอำเภอใจทุกอย่าง ไม่ใช่แววตาของผู้หญิงอิ่มเอมพอใจในเซ็กส์.. มันเป็นแววตาของผู้หญิงที่เย็นชาไร้หัวใจเหมือนไม่ใช่มนุษย์.. 

มันเป็นแววตาที่นิ่งสนิทเหมือนดวงตาของงู... 

ที่เฝ้าระวังซุ่มเงียบๆ รอจังหวะตวัดฉกเหยื่อเมื่อยามเผลอ ! 

------- 

ที่นอกคฤหาสน์หรูริมหาด.. รถแท็กซี่จอดส่งชายหนุ่มที่ใส่สูทถือประคองขวดโหลทรงเตี้ยปากใหญ่ ข้างในมีเต่าตนุ เขาถือกระเป๋าใส่เครื่องดนตรีมาด้วย.. 

ดวงตาสีน้ำตาลอมทองของเขามองประตูหน้าบ้านแล้วก็กดกริ่ง.. 

จากนั้นก็หยิบไวโอลินในกล่องขึ้นมา ตั้งท่ารอ... 

รอเล่นดนตรีเพื่อเบิกทางเข้าไปในคฤหาสน์ของผู้ชายมาเฟียที่อันตรายที่สุดในแถบนี้ ! 

ความคิดเห็น