แกร๊ก!

เขาเปิดประตูห้องเข้ามา หลังจากที่คุณขอตัวกลับลงมาก่อนประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

เขาเห็นคุณหลับอยู่บนเตียง ทั้งที่ไฟห้องยังคงเปิดอยู่

เขานั่งลงที่ข้างเตียง และพูดออกมาเบา ๆ ก่อนจะจ้องหน้าคุณที่กำลังอยู่ในห้วงนิทรา

. . .

ชานยอลยังคงใช้ชีวิตปกติสุข เหมือนได้ปลดพันธนาการเดิม ๆ จากคุณออกไป การที่เขาบอกเลิกคุณเมื่อคืน มันช่างโล่งอย่างไร้เหตุผล

ผิดกับคุณ ที่ชีวิตในวันใหม่ต้องพยายามอยู่คนเดียว โดยที่ไม่มีเขาอีกต่อไป มันนานเหลือเกินกว่าจะผ่านไปแต่ละชั่วโมง

ตุบ!

สมุดหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น

คุณรีบก้มเก็บของแล้ววิ่งออกไปให้เร็วที่สุด เขามองตามคุณไปสุดลูกตา

เพื่อนของเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ความเงียบมันครอบคลุมจะดีกว่า ขืนอธิบายต่อไป ก็ไม่เข้าสมองคนอย่างปาร์ค ชานยอล หรอก

. . .

เช้ารุ่งขึ้น

เขาตื่นขึ้นมาจากโซฟาที่เมื่อคืนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ พร้อมผ้าห่มผืนหนาที่ห่มอยู่บนตัวและมองหาคนอีกคนที่เขาเห็นล่าสุดเมื่อคืนกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว

ไร้เสียงตอบรับ

เขาจึงลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ กะจะเคาะเรียก แต่ห้องน้ำไม่มีใครอยู่เลย

เขารีบทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วลงไปหาพนักงานที่เคาท์เตอร์

พนักงานยื่นแผนที่ให้ชานยอล เขารับมันมาแล้วรีบเดินตามแผนที่ออกไปหาคุณทันที

ใช้เวลาไม่นานเขาก็เดินมาถึงสวนสาธารณะแห่งนี้จนได้ บรรยากาศที่นี่สวยและสงบมาก ยิ่งช่วงเช้าแบบนี้ ยิ่งรู้สึกดีที่ได้ยินเสียงนกร้อง และกลิ่นธรรมชาติอ่อน ๆ

เขาเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง และเห็นคุณนั่งอยู่ที่ม้าหิน จิบโกโก้ร้อนอยู่เพียงลำพัง

เขาพูดเบา ๆ

เขาเข้ามานั่งข้างคุณ

คุณแสยะยิ้มแล้วหันกลับมานั่งจิบโกโก้ต่อ

เธอเงียบไม่เถียงต่อ แล้วรีบกระดกโกโก้ร้อนจนหมด แม้จะลวกปากก็ตาม แต่ทำไปเพื่อยั่วประสาทปาร์คชานยอลล้วน ๆ

นั่นสินะ ตามมาทำไมวะ

ลืมคิดข้อแก้ตัวเลย

แล้วทุกอย่างมันก็เงียบ

คุณหันหน้ามาตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูด

นานแล้วที่ไม่ได้จ้องตาคู่สวยนี้แบบใกล้ ๆ หรือแบบสองต่อสองโดยไม่มีใครมารบกวน

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ 💓

เงียบอีกแล้วว่ะ

เขาหันมารอฟังคุณพูดบ้าง

ทันทีที่คุณพูด เขาก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

เขาหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะที่ลุกขึ้นเดินกลับไปทันที