facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สัญญา

คำค้น : จีนโบราณ,Yaoi,ท้องได้,NC20

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สัญญา
แบบอักษร

องค์ชายรองหงหลานปัดไม้ปัดมือ เตรียมจะมุดออกจากพุ่มไม้ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเหลียวมองหลุมสมบัติของตนเอง ก่อนจะมุดออกไป  

"อ้ะ!" พลั่ก 

ศีรษะเล็กที่กำลังก้มพ้นออกมาจากแนวพุ่มไม้ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง จนทำให้เด็กน้อยเสียหลักล้มไม่เป็นท่า  

"ฮ่า ๆ"  

เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้รู้สึกตกใจจนต้องแหงนหน้าขึ้นมอง พอเห็นคนแปลกหน้า คิ้วเล็กขมวดเป็นปมทันที ในสมองน้อย ๆ คิดได้เพียงอย่างเดียว ว่าคนผู้นี้คงคิดมาขโมยสมบัติเป็นแน่ ดวงตากลอกไปมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะมองคนตัวโตกว่าด้วยความหวาดระแวง แอบเหลือบมองเข้าไปในพุ่มไม้ด้วยความกังวล  

ทุกการกระทำของเด็กน้อยตกอยู่ในสายตาคนโตกว่าตลอดเวลา มุมปากของซีอานก็ยิ่งยกยิ้มกว้างขึ้น "คิดอะไรอยู่รึ"ไม่พูดเปล่ายังเข้าไปพยุงคนตัวเล็กที่ยังนั่งทำหน้าตาเหลอหลาด้วยความขบขัน 

"เป่าจั๊กหน่อย" หงหลานยอมให้ประคองแต่โดยดี ตาก็ยังกลอกไปกลอกมาอย่างครุ่นคิดว่าตนเองจะปกป้องสมบัติได้อย่างไร  

"เป็นเด็กเป็นเล็กหัดโกหก เจ้ากำลังคิดว่าเราจะมาขโมยของที่เจ้าพึ่งฝังเอาไว้ล่ะสิ" 

"ของอาราย ม่ายมี้!" ศีรษะเล็กส่ายไปมาอย่างรวดเร็ว แทบจะทำให้คนเป็นพี่ ที่คิดอยากกลั่นแกล้ง เกือบที่จะหลุดหัวเราะออกมา แต่ยังแสร้งทำหน้าตาจริงจัง 

"อ้อ ไม่มีก็ดี งั้นเราจะเข้าไปเอามาเอง" 

"อื้อออ~ อย่าาา ม่ายยอาว นั่นของเรานะ" องค์ชายน้อยรีบคว้าแขนอีกคนเอาไว้ พร้อมปากเริ่มจะเบะ "ฮึก.. คนม่ายดี" 

 เห็นดวงตากลมโตมีน้ำเอ่อคลอ ผู้ที่กำลังรังแกเด็กก็ใจอ่อนยวบ ยกฝ่ามือลูบศีรษะเป็นการปลอบโยน "โอ๋ ๆ อย่าร้องไห้ เราไม่เข้าไปเอาแล้วก็ได้" 

"ฮึก.. จริงนะ" 

"อื้ม จริงสิ แต่เจ้าต้องบอกเรามาก่อนว่าเจ้าเป็นใคร" 

 

"องค์ชายเพคะ ทรงอยู่ที่ใดเพคะ" 

"องค์ชายรองเพคะ องค์ชายหงหลานเพคะ" 

เสียงนางกำนัลขันที ที่ดังไปไม่ไกล คล้ายกำลังวุ่นวายตามหาใครบางคนอยู่ ทำให้องค์รัชทายาทซีอาน รู้ทันทีว่าเด็กน้อยตรงหน้า คือผู้ใด  

"อ้ะ!"  

ซีอานก้มมองเด็กน้อยที่กำลังทำหน้าตาเลิ่กลั่ก ด้วยความเอ็นดู ตัวเขาก็มีน้องชาย แต่เหตุใดถึงได้ไม่น่ารักเช่นนี้กัน เด็กอะไร ทั้งน่ารักน่าแกล้งในคราเดียว หากจะปล่อยให้คนพวกนั้นหาเจอเจ้าตัวตอนนี้คงหมดสนุกกันพอดี คิดได้แล้ว ก็โน้มตัวลงไปอุ้มคนตัวเล็กกว่ามาไว้ในอ้อมอก  

"ไปกับเราดีไหม" 

"อือ ๆ" หัวเล็กผงกรับอย่างเร็วรี่ แต่ก่อนที่คนพี่จะทันก้าวเท้า กลับนึกถึงสมบัติของตนขึ้นมาเสียก่อน 

"โอ้ะ! เดี๋ยว .. นั่น" นิ้วป้อมชี้ไปที่ใต้พุ่มไม้  

"ไม่เป็นไรไม่มีผู้ใดรู้หรอก นอกจากเราสองคน ไปเถิด เจ้าคงไม่อยากให้พวกเขามาเจอตอนนี้กระมัง" 

"อือ ๆ ไป ๆ" 

ทุกการกระทำ แม้แต่คำพูดจา ของคนในอ้อมอก เห็นแล้วคนโตกว่าก็อดใจไม่ไหวต้องหอมแก้มอวบไปหนึ่งที หงหลานเองก็ไม่คิดอะไรอยู่แล้ว ถ้าจะให้ถูกต้องเรียกว่าในความคิดอันดีงามมีแต่เรื่องทรัพย์สมบัติของมีค่าถึงจะถูก เรื่องอื่นไม่เคยเก็บมาคิดให้รกสมองเล็ก ๆ อยู่แล้ว 

 

องค์รัชทายาทซีอานทรงพาองค์ชายรองหงหลานหนีนางกำนัลขันทีจนมาถึงตำหนักของตน ทำให้ข้ารับใช้ส่วนตัวถึงกับตกอกตกใจกันยกใหญ่ เพราะนี่คือวังหลวงแคว้นเสวี่ย หาใช่แคว้นกง อยู่ ๆ ผู้เป็นนายน้อย ไปอุ้มลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้เข้ามาอาจจะเกิดปัญหาได้ 

"ไท่จื่อเพคะ ทรงไปพาเด็กที่ไหนมาเพคะ หากชินอ๋องทรงกลับมา อาจเป็นเรื่องได้นะเพคะ" 

"แม่นม ท่านอย่าได้พูดจาส่งเดช นี่คือองค์ชายรองแคว้นเสวี่ย หาใช่เด็กที่ไหนอย่างที่ท่านว่าไม่" 

คราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่ตกใจ แต่ตกตะลึงกันเลยทีเดียว เป็นลูกเต้าเหล่าใครที่ไม่รู้ยังจะดีเสียกว่า แต่นี่ถึงกับเป็นโอรสของผู้ครองแคว้น  

"ไท่จื่อเพคะ ไม่ได้นะเพคะ ข่าวลือหนาหูถึงความหวงพระโอรสแฝดของฮ่องเต้แคว้นเสวี่ย หกแคว้นต่างรู้กันทั่ว แต่นี่พระองค์ทรงไปอุ้มองค์ชายรองมาเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่เพียงแค่เป็นเรื่อง แต่คงเป็นเรื่องใหญ่เลยนะเพคะ" 

"แม่นม ท่านอย่าได้กังวลไปเลย ข้าแค่พาน้องมาเล่นด้วยเท่านั้นเอง เสด็จอาเสวี่ยคงไม่ว่าหรอก" เอ่ยจบผู้เป็นนายตัวน้อยก็อุ้มคนก้าวเท้าเข้าห้อง 

"เดี๋ยวเพคะ! จะทรงไม่ว่าได้อย่างไรกันเพคะ ไท่จื่อ!" แม่นมถึงกับต้องยกมือกุมขมับ เมื่อเห็นรัชทายาททรงอุ้มองค์ชายน้อย เดินหนีเข้าห้องไปหน้าตาเฉยโดยไม่รอฟังนาง จึงรีบส่งสายตาให้ขันที เป็นที่รู้กันว่าต้องไปเชิญท่านอ๋องกลับมา  

 

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เหล่านางกำนัลขันที ที่ตามหาองค์ชายของตนไม่เจอ เริ่มจะเหงื่อตกไปตาม ๆ กัน ความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด เพราะองค์ชายรองผู้นี้ทำเช่นนี้ออกจะบ่อย มักแอบหายไป เพื่อเอาสมบัติไปซุกซ่อนไว้ในที่ต่าง ๆ เสร็จแล้วพระองค์ก็จะกลับมาเอง แต่ครั้งนี้มันนานเกินไป ซ้ำยังหาไม่พบอีก  

"ฮองเฮาเพคะ ตามหาองค์ชายรองไม่พบเพคะ" น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความกังวลระคนหวาดกลัวของนางกำนัล ทำให้ซื่อยี่ต้องเงยหน้าจากพุงขององค์หญิงน้อย แต่ไม่ได้ตกใจอันใด เพราะบุตรชายคนรองผู้นี้หายไปบ่อยๆ จนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อวานเจ้าตัวเล็กแอบหยิบกล่องสมบัติของฮ่องเต้ออกมาด้วยแล้ว ป่านนี้คงไปหาที่ซุกซ่อนอยู่เป็นแน่  

"หมายความว่าอย่างไร ที่ว่าหาไม่พบ"  

"เอ่อ.. คือ พวกหม่อมฉันตามหาในที่ต่างๆ ที่องค์ชายเคยไปแล้ว แต่ไม่พบเพคะ" 

องค์ชายใหญ่ที่ทรงนั่งฟังอยู่ เลิกคิ้วมองหน้าพระมารดา ก่อนปากเล็ก ๆ จะเอ่ยขึ้น  

"น้องม่ายด้ายเป็นราย" เพราะทั้งสองคล้ายจะสื่อถึงกัน เรื่องนี้เป็นที่รู้กันมานานแล้ว หากหงอี้บอกว่าน้องไม่เป็นไร ก็หมายความว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ องค์ชายน้อยเอ่ยแค่นั้นแล้วก็หันกลับไปนับของมีค่าต่อ ทำให้นางกำนัลที่มารายงาน ถอนหายใจอย่างโล่งอก 

"ตามหาต่อไปเถิด คงเปลี่ยนที่ซ่อนกระมัง เราเห็นของที่หลานเอ๋อหยิบมาจากฝ่าบาทเมื่อวาน น่าจะเป็นของสำคัญอยู่ คงหาที่ลับตามากกว่าเดิมแล้ว"  

"เพคะ ฮองเฮา" 

พ้นหลังนางกำนัลขององค์ชายรอง ซื่อยี่ก็เหลียวหน้ามามอง บุตรชายคนโต  

"อี๋เอ๋อ น้องไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม" 

"อือ ๆ จริง" องค์ชายใหญ่ผงกศีรษะเล็ก ๆ ตอบโดยไม่มองหน้าพระมารดา สายตาเอาแต่จดจ่ออยู่กับงานสำคัญมากของตัวเอง จนผู้เป็นมารดาอดที่จะส่ายหน้า ยิ้ม ๆ ไม่ได้  

"แม่นม ได้เวลาให้นมหว่านเอ๋อแล้วกระมัง" 

"เพคะ ฮองเฮา"  

"ไปจัดการเถิด เดี๋ยวพวกเจ้าดูแลองค์ชายใหญ่ด้วยแล้วกัน เราจะไปดูเสียหน่อยว่าองค์ชายรองไปที่ใด แล้วก็จะไปหาองค์ชายสามด้วย"  

"เพคะ" 

องค์ชายสามหงเหลียน ตอนนี้อยู่กับฮ่องเต้ที่ตำหนักทรงงาน เพราะมีความคิดความอ่านโตเกินตัว และยังต้องได้รับการอบรมขึ้นเป็นรัชทายาท ฮ่องเต้จึงทรงเป็นผู้เลี้ยงดูด้วยพระองค์เองเสียส่วนใหญ่ ทำให้ฮองเฮาไม่ทรงเหนื่อยมาก และยังมีเวลาพอให้กับบุตรทุกคนอีกด้วย  

 

ห้องทรงพระอักษร 

"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ขันทีของชินอ๋องแคว้นกงมาขอพบท่านอ๋อง พ่ะย่ะค่ะ" 

"ให้รอด้านนอก เดี๋ยวเราออกไปเอง" เป็นชินอ๋องแคว้นกง ทรงตอบด้วยพระองค์เอง ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ "หงเยว่ ข้าต้องขอตัวสักครู่" 

"ตามสบายเถิด" 

เมื่อเห็นผู้เป็นนายก้าวเท้าออกมา ขันทีที่ยืนรออยู่ด้วยความกระสับกระส่าย ก็รีบรายงานด้วยเสียงอันเบาจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ 

"ไท่จื่อทรงพาองค์ชายรองเสวี่ยหงหลานกลับมาที่ตำหนักพ่ะย่ะค่ะ ก่อนจะมาถึงที่นี่ กระหม่อมได้ยินว่าตอนนี้ทุกคนกำลังตามหาองค์ชายอยู่ด้วย เกรงว่าองค์ไท่จื่อจะอุ้มองค์ชายมาโดยไม่ได้บอกผู้ใด พ่ะย่ะค่ะ" 

จบคำรายงานของขันที ผู้เป็นอ๋องถึงกับอึ้งไป จะมีใครไม่รู้บ้างว่าเสวี่ยหงเยว่ ทั้งหวงทั้งห่วงองค์ชายแฝดมากเพียงใด เพราะหน้าตาน่ารักที่ถอดแบบออกมาจากพระมารดา บางทีอาจจะหวงเสียยิ่งกว่าบุตรีเสียด้วยซ้ำ ถึงขนาดเคยปรึกษาหารือกันเรื่องที่จะไว้หนวดไว้เครามาแล้ว คราวนี้เจ้าหลานชายตัวดีคงสร้างเรื่องยุ่งยากเสียแล้วกระมัง  

"ท่านอ๋อง พ่ะย่ะค่ะ" เสียงขันทีช่วยเรียกสติผู้เป็นนายที่กำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด 

"อืม เรารู้แล้ว แค่กำลังคิดว่าจะเอาอย่างไรดีเท่านั้น" กงซีหยางอดที่จะกังวลไม่ได้ เพราะตัวเขาเคยเห็นสองแฝดมาแล้ว ความน่าหลงใหลของเด็กน้อยทั้งสอง ถือได้ว่ามากมายเลยทีเดียว ถ้าหากว่าหลานชายผู้มีศักดิ์เป็นรัชทายาทแคว้นกงผู้นี้ของเขา เกิดไปชอบพอเด็กน้อยเข้าละก็ มีหวัง ได้วุ่นวายกันใหญ่เป็นแน่ แต่หากจะปิดบังสหาย ก็ดูจะไม่เข้าท่าเท่าใดนัก  

"ไปเฝ้าดูสถานการณ์ไว้ก่อน เดี๋ยวเราตามไป" 

"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง" พ้นหลังขันที ชินอ๋องก็ยังทรงไม่ได้กลับเข้าไปพบสหาย เพียงยืนครุ่นคิดว่าจะเอ่ยปากบอกอีกฝ่ายอย่างไรดี ที่จะไม่ทำให้อีกคนโกรธขึ้นมา ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากกลับไปจัดการเจ้าหลานชายตัวดีของตนเองยิ่งนัก  

 

อีกด้านหนึ่ง ตัวต้นเหตุที่ทำให้ชินอ๋องทรงเป็นกังวล กลับไม่รับรู้อันใด กำลังมีความสุขกับน้องน้อยที่พามา อยู่บนเตียงกว้าง  

"หลานเอ๋อ ชอบอันนี้หรือไม่"  

"อือ ๆ ชอบ ๆ"  

"พี่ให้เอาไหม"  

"เอา ๆ" 

"ถ้ายังนั้นต้องสัญญากับพี่มาก่อน ว่าถ้าโตขึ้น หลานเอ๋อจะเป็นของพี่ ถ้าสัญญาแล้วพี่ถึงจะให้"  

เด็กน้อยเอียงคอมองครุ่นคิดชั่วครู่ แต่คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจความหมายอยู่ดี จึงปัดทิ้งไปอย่างไม่สนใจอีก รู้เพียงแค่อยากได้หยกชิ้นงามในมือผู้เป็นพี่ ซึ่งไม่ได้รู้เลยว่านั่นคือหยกประจำพระองค์ของรัชทายาทแคว้นกง ศีรษะเล็ก ผงกขึ้นลงเป็นตอบรับ 

"อือ ๆ สัญญา" 

"เด็กดี.. ห้ามลืมเชียวนะ ไม่อย่างนั้นพี่จะตีให้ก้นลายเลยคอยดู" 

"ม่ายลืม ๆ" 

ความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กน้อย ทำให้คนเป็นพี่ถึงกับคิดจะขโมยตัวคนกลับแคว้นเลยทีเดียว  

ความคิดเห็น