หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 10 เตรียมตัวกลับบ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 เตรียมตัวกลับบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 เตรียมตัวกลับบ้าน
แบบอักษร

 

“อาจารย์จะไปที่ใด” ซูหลีคิดไม่ถึงว่าโจวอี้จะจากไปเร็วปานนี้ 

นางได้ยินไป๋ฉินกล่าวว่า โจวอี้เพิ่งจะมาอยู่หมู่บ้านหวงซานได้ไม่นาน ได้ช่วยรักษาคนในหมู่บ้านโดยไม่คิดเงิน ดังนั้นผู้คนจึงพากันเรียกเขาว่าท่านหมอโจว ทว่าพวกเขากลับไม่รู้ชื่อจริงของเขา และไม่รู้ว่าคนเป็นบุคคลเช่นนี้ 

“ใต้หล้ากว้างใหญ่ เดินทางไปถึงที่ใดก็ที่นั่นแล” 

หลังจากซูหลีได้ฟัง ก็คิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวถอยหลัง แล้วคุกเข่าลง “ซูหลีจะเชื่อฟังคำสั่งสอนของอาจารย์” 

นี่น่าจะเป็นการตอบรับกระมัง 

โจวอี้ได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มเบาๆ พลางลูบเคราตนเอง 

เขารู้นานแล้ว แม่หนูซูหลีนางนี้มิได้ธรรมดาดั่งที่นางแสดงออกมา 

นางรู้วิชาแพทย์และเข้าใจตัวยา มิเช่นนั้นหลายวันมานี้ นางก็คงไม่เลือกตัวยาล้ำค่าเหล่านั้นมาเล่นอย่างไม่รู้สึกรู้สา 

“เริ่มจากพรุ่งนี้ ในแต่ละวันให้เจ้ามาหาข้าในยามเฉิน[1] วันนี้เจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ” 

“เจ้าค่ะ”  

… … 

เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปสามเดือนแล้ว 

ในสามเดือนนี้ ซูหลีมิได้พบคนตระกูลซูแม้แต่คนเดียว 

และเงินจำนวนเล็กน้อยที่นำมาจากตระกูลซู ก็ถูกใช้จนร่อยหรอหมดแล้ว แต่ละวันซูหลีจึงอาศัยวิชาแพทย์ที่โจวอี้ถ่ายทอดให้นาง มาช่วยรักษาคนในหมู่บ้าน เพื่อแลกอาหาร ในการดำรงชีวิตอยู่ในหมู่บ้านหวงซาน  

ซูหลีป่วยมานานหลายปี ผู้คนต่างก็บอกว่าคนป่วยมักจะเข้าใจโรคอย่างถ่องแท้ จึงทำให้เป็นหมอที่ดี  

นางเริ่มเข้าใจวิชาจับชีพจรในศาสตร์การแพทย์ หลังจากที่นางได้เรียนรู้วิชาพื้นฐาน ร่างกายของตนเองกลับแย่ลง นางสามารถฝืนตนเองให้มีชีวิตอยู่ต่อ แต่ไม่อาจฟื้นฟูสุขภาพตนเอง  

หลี่จื่อจินในยามนั้น เคยได้รับการรักษาที่ดีที่สุด 

ทว่าเวลานี้ หลังจากได้รับการชี้แนะจากโจวอี้ ยิ่งทำให้นางปราดเปรื่องขึ้นไม่น้อย 

แม้แต่โจววอี้ก็ยังอดชื่นชมไม่ได้ ซูหลีเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก 

และพรุ่งนี้ก็ครบสามเดือนตามที่ซูหลีตกลงไว้กับโจวอี้แล้ว  

“อาจารย์จะไปแน่หรือเจ้าคะ” ซูหลีมองโจวอี้ที่เก็บสัมภาระตนเองเรียบร้อยแล้ว กระทั่งเรือนน้อยหลังนี้ก็ยังถูกขายออกไปแล้ว นางอดทอดถอนใจในอกมิได้ 

แม้โจวอี้จะบอกว่าอารมณ์ไม่ดี แต่ด้วยจิตวิญญาณความเป็นแพทย์ ก็มิอาจไม่ช่วยนาง 

“ก่อนหน้านี้มิใช่ว่าอาจารย์เคยบอกเจ้าแล้วหรือ” โจวอี้มองนางปราดหนึ่ง ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากย่ามของตนเอง พลางกล่าวว่า “แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเหตุใดเด็กสาวอย่างเจ้า จึงต้องแสร้งแต่งกายเป็นชาย แต่เจ้าเป็นเด็กฉลาด ข้าเองก็จะไม่ถามให้มากความ เจ้าจงรับของสิ่งนี้ไว้ หลังจากกินมันลงไปแล้ว แม้ไม่อาจเปลี่ยนกายเจ้าให้เป็นบุรุษ แต่หากจะพรางกายเล็กน้อย ยังพอจะทำได้”  

ซูหลีรับขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กมาจากอีกฝ่าย ในใจนึกคิดไปนับพันนับหมื่น 

สุดท้าย นางก็ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจริงจังอยู่ตรงหน้าประตูเรือนของโจวอี้ 

การได้พานพบโจวอี้ นับเป็นโชควาสนาของนาง 

เมื่อนางตื่นเช้าในวันรุ่งขึ้น โจวอี้ก็จากไปแล้ว 

เขาทำเพียงทิ้งหนังสือชุดหนึ่งไว้ให้ซูหลีศึกษา มันคือตำราที่เขาสู้อุตส่าห์ค้นคว้าอย่างยากลำบากตลอดชีวิตการเป็นหมอของโจวอี้  

นอกจากของเหล่านี้ ก็มีสูตรยาที่เขามอบให้นางเมื่อวันก่อน 

ซูหลีเก็บของเหล่านี้ไว้ ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง 

“นายน้อย ท่านหมอจากไปแล้ว พวกเรา...” ชุยมามาที่ยืนอยู่ข้างกายซูหลี ทอดถอนใจออกมา 

ครั้งนี้ซูไท่โกรธจริงๆ นานขนาดนี้แล้วกลับไม่ส่งข่าวคราวมาแม้แต่น้อย 

หากว่าเขาจะโกรธเคืองซูหลีจริงๆ จนไม่คิดจะรับตัวนางกลับไปแล้วเล่า 

“พวกเราน่าจะกลับกันได้แล้ว” ซูหลียกยิ้มมุมปากเบาๆ 

ตระกูลซูเองก็มีบัญชีรอชำระอยู่ หนี้แค้นที่รอชำระก็ควรชำระให้สิ้น 

ซูหลีตัวจริงนั้นโง่จริงๆ แต่หากไม่มีแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงตัวดีนั่น ซูหลีก็คงไม่ต้องก้าวเดินมาถึงจุดนี้ 

และพิษในร่างซูหลี จะว่าอย่างไรก็ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก 

บุตรคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของรองเจ้ากรมขุนนางฝ่ายซ้าย กลับถูกพิษเป็นสิบปี เช่นนี้ไม่แปลกหรือไร!  

 

------ 

[1] ยามเฉิน คือ ระยะเวลา 07.00 - 08.59 น. 

ความคิดเห็น