ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่เหลือเหตุผลให้รัก

ชื่อตอน : ไม่เหลือเหตุผลให้รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เหลือเหตุผลให้รัก
แบบอักษร

เกรซ : part

หลังจากวันที่พี่เป็นเอกมาส่งฉันวันนั้นนี้ก็มันก็ผ่านมาแล้ว 3 วันซึ่งวันนั้นฉันอึ่งมากที่ได้รู้ว่าพี่เป็นเอกไม่ได้ตั้งใจที่จะขึ้นมาส่งฉัน แต่อันที่จริงเขาก็คือเพื่อนบ้านห้องตรงข้ามฉันนี้เอง ฉันน่าแตกแบบบอกไม่ถูกยืนอึ่งอยู่หน้าห้อง และได้สติหลังจากที่พี่เป็นเอกเข้าห้องเขาไปแล้ว

ณ มหาวิทยาลัย H

“นี้พวกแกล่ารายเซ็นชื่อพี่ๆปี 3 ปี 4 ได้กี่คนแล้ว ฉันละเหนื่อยจริงกว่าจะได้แต่ละลายเซ็นต้องทำนั้นทำนี่เยอะแยะไปหมดตั้งแต่เต้นยันร้องเพลง เฮ้อฉันอยากจะยอมแพ้จริงๆ นี้เหลืออีกแค่ 4 วันเองจะทันไหมเนี้ย”ฉันก็ได้แต่บ่นๆอยู่แบบนี้เพราะฉันไม่อยากไปล่าลายเซ็นนี่

“เกรซที่แกบ่นนี้คือแก่เหนื่อยเรื่องล่ารายเซ็นจริงๆหรือว่าเพราะไม่มีเวลาไปหาพี่ไคกันแน่เอาดีเพราะ นี้พวกเราก็ได้ลายเซ็นกันมาก็แยอะเกินครึ่งทางและอีกแค่ 4 วันมัน สสบม.(สบายมาก)จ๊ะ ยังไงตอบ”

“ฉันว่ามันต้องเป็นเรื่องพี่ไคแน่นนอนโย กูเอาหัวเป็นประกัน ใช่ไหมไอซ์แกคิดแบบฉันใช่ไหม”เอากันเข้าไปฉันรู้สึกเหมือนโดนจับโกหกได้ยังไงก็ไม่รู้สิอีกอย่างนี้มันก็ไกล้จะถึงวันเกิดพี่ไคแล้วและวันนี้ฉันก็จะชวนพวกมันไปซื้อของเป็นเพื่อนฉัน

“อืม” (หนูไอซ์ตั้งแต่หนูออกมาหนูจะพูดน้อยไปไหนลูก เอ้าก็ไรน์เองไม่ใช่หรอเขียนให้เราพูดน้อยอย่าโทษเรานะ)

“โอ๊ยมันก็ทั้ง 2 อย่างนั้นละแล้วอีกเรื่องนะวันพรุ่งนี้ก็วันเกิดพี่ไคแล้วด้วยฉันยังไม่ได้ซื้อของขัวญให้พี่ไคเลยวันนี้เลิกเรียนแล้วพวกแกไปเดิน ห้าง S เป็นเพื่อนฉันหน่อยนะและต้องช่วยฉันหาของขวัญให้พี่ไคด้วย”หลังจากที่เลิกเรียนแล้วตอนนี้ฉันกับเบียร์ก็นั่งรถมาด้วยกันซึ่งแน่นอนว่าฉันเป็นคนขับส่วนโยกับไอซ์ก็ไปกันอีกคันตอนนี้พวกเราก็ทำกำลังฝ่าการจราจรที่ติดขัดมากถึงมากที่สุดมาที่ห้าง S และตอนนี้สิ่งที่พวกเราพร้อมใจกันมองหน้ากันและเป็นอันเข้าใจตรงกันว่า พวกเราต้องหาอะไรลงท้องเดี๋ยวนี้เพราะหิวมาก และร้านที่พวกเราเลือกก็คือ ชาบู

“แกเลื้ยงเกรซ”

“เอ้าทำไมต้องเป็นฉันที่เลี้ยงอ่ะโย” และสามคนก็ตอบพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย คือ

“ก็แกใช้ให้พวกฉันมาช่วยเลือกของขวัญไม่ใช่หรอเพรางันแกต้องเลี้ยงโอเคนะคะเพื่อน”

“เออก็ได้ ฉันเลี้ยงพวกแกก็ได้วะ”แต่ในระหว่างที่พวกเรากำลังกินชาบูกันอยู่นั้นฉันก็เห็นผู้ชายท่าทางคุ้นๆเดินผ่านไปทางโซนเสื้อผ้า ฉันเลยบอกเพื่อนๆว่าออกมาเข้าห้องน้ำเดี๋ยวกลับมา ฉันเลือกที่จะเดินตามผู้ชายที่ฉันรู้จัดดีเพื่อที่จะตามไปทักทายเขาอีกอย่างเราไม่ได้เจอกันเลยทั้งอาทิตย์แต่แล้วก่อนที่ฉันจะเดินไปถึงตัวเขาฉันก็ต้องหยุดชะงักเพราะว่าสิ่งที่ฉันเห็นตอนนี้คือพี่ไคผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนฉันกำลังเดินเข้าไปหาผู้หญิงที่ดูสวยและดูแรงคนนึ่งซึ่งฉันจำได้ดีว่าก่อนหน้านี้พี่ไคบอกว่าผู้หญิงคนนี้คือน้องรหัสเขาชื่อ ฟาง แต่ตอนนี้สิ่งที่ฉันเห็นอยู่นั้นมันคงจะเกินว่าคำว่าพี่รหัส น้องรหัสกันแล้ว เพราะพี่ไคเดินจับมือ เดินโอบเอว และยังหอม ฟาง ไม่หยุด ฉันได้แต่หาเหตุผลมาหักล้างความผิดของพี่ไคแต่แล้วความจริงมันก็คือความจริงในเมื่อมันจะเจ็บฉันก็ขอให้มันจบลงในวันนี้ ฉันได้แต่เดินตามพี่ไคออกมาจนถึงลานจอดรถและเลือกที่จะขับรถตามออกมาจากห้างและตอนนี้ฉันว่าฉันคงต้องโทรบอกพวกเพื่อนฉันหน่อยว่าฉันจะไม่กับไปหาพวกมันแล้ว

“ฮัลโหล เบียร์” แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไร เบียร์มันก็ถามฉันขึ้น

“เกรซนี้แกไปเข้าห้องน้ำถึงประเทศไหนเนี้ยนานเกิ๊นกลับมาได้แล้วนี้เพื่อนกินกันจนอิ่มแล้วอย่าลืมว่าแกต้องเลี้ยงนะนี้อยู่ไหนเร็วๆตอบ”

“เออฉันไม่ลืมว่าฉันเลี้ยงแต่จะบอกว่าแกจ่ายให้ฉันก่อนและอีกเรื่องแกกลับคอนโคแกกับโยกับไอซ์เลยนะตอนนี้ฉันไม่ว่าง”

“นี้มึงมีเรื่องอะไรวะทำไมแกถึงรีบขนาดทิ้งพวกฉันไว้ที่นี่และเสียงแกเป็นอะไรทำไมเหมือนคนร้องไห้ตอบไม่งั้นฉันจะให้โยขับรถตามแกไปตาม GPS ที่ติดกับรถแกตอนนี้” ตอนนี้ฉันกำลังพยายามพูดให้ปกติที่สุดและบอกพวกเพื่อนฉันว่าตอนนี้กำลังขับรถตามพี่ไคอยู่และตอนนี้ฉันกำลังเห็นพี่ไคพาฟางเข้าไปในคอนโดพี่ไคแล้วฉันจึงกดวางสายเพื่อนฉันทันที

ตอนนี้ฉันจอดรถแล้วและกำลังเดินตามพี่ไคไปและเหมือนพี่ไคจะไม่รู้เลยว่าฉันตามมาเพราะฉันอยู่ที่หน้าห้องพี่ไคแล้วห้องที่เขาบอกว่าไม่มีใครที่จะได้เข้ามานอกจากฉันตอนนี้ฉันกำลังเปิดประตูห้องของพี่ไคและก้าวขาที่สั่นเทาเดินเขาไปที่ห้องนอนและตัดสิ้นใจที่จะเปิดเข้าไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริงแต่ก่อนที่ฉันจะเปิดเข้าไปก็มีเสียงของที่ไคดังขึ้น

“พี่รักฟางนะเป็นแฟนกันไหม”

“ฟางก็รักพี่ไคแต่พี่ไคมี เกรซ อยู่แล้วนี่คะ”

“ฟางรอพี่นะพี่ไม่ได้รักเกรซที่ตอนนี้เราคบกันอยู่เพราะพ่อพี่เป็นเพื่อนกับพ่อของเกรซและตอนนี้เรากำลังจะลงทุนทำธุรกิจด้วยกันถ้าพ่อพี่ทำสำเร็จพี่จะเลิกกับเกรซ” ฉันเมื่อได้ฟังความจริงที่พี่ไคพูดออกมาก็ได้แต่ปิดปากและพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้คนด้านในได้ยินฉันยังคงยืนอยู่ที่หน้าห้องนอนของพี่ไคที่ตอนนี้พี่ไคกับฟางกำลังเสพสุขอยู่ด้วยกันฉันยืนเก็บความรู้สึกที่มันเจ็บปวดอยู่ตรงนั้นนานจนพี่ไคเปิดประตูออกมาเห็นฉันที่ยืนร้องไห้อยู่

“เกรซ” พี่ไคเรียกฉันด้วยน้ำเสียที่ดูตกใจเพราะเห็นฉันยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องนอนของเขาที่ตอนนี้ด้านในห้องมีฟางที่นอนหลับหลังจากมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกัน

“เกรซฟังพี่ก่อนมันไม่ใช่อย่างที่เกรซเห็นนะ”

“ไม่ใช่อย่างที่เกรซแล้วมันเป็นยังไงคะพี่ไค นี่หรอที่พี่บอกกับเกรซว่าพี่รักเกรซนี่หรอที่พี่บอกว่าห้องนี้มันมีแค่เกรซเท่านั้นที่เข้ามาได้และนี่หรอที่พี่บอกว่าพี่จะไม่นอกใจเกรซอีก ที่พี่บอกเกรซว่าฟางเป็นแค่น้องรหัสแต่เท่าที่เกรซยืนอยู่ตรงนี้ละได้ฟังมา พี่ดูรักน้องรหัสของพี่มากเลยนะคะถึงกับจะเลิกกับเกรซเพื่อไปรักกับน้องรหัสของพี่ ถ้างั้นไม่ต้องรอให้พ่อเกรซยอมลงทุนกับพ่อของพี่หรอกค่ะ เราเลิกกันนะพี่ไค” ฉันได้แต่ปล่อยในน้ำตาแห่งความเสียใจมันไหลออกมา และพยายามก้าวขาที่สั่นเทาออกมาจากห้องของพี่ไคโดยพี่ไคพยายามเรียกฉันและจะตามฉันออกมาแต่ว่าฟางที่ตื่นขึ้นมาและนั่งฟังอยู่ก็เดินออกมาดึงพี่ไคไว้ไม่ให้ตามฉันมา

ตอนนี้ฉันเดินลงมาจากห้องของพี่ไคแล้วและกำลังจะเดินถึงรถของฉันแต่สิ่งที่ฉันไม่คาดว่าจะเห็นคือเพื่อนของฉันมันยืนรอฉันอยู่ที่รถตอนนี้ หน้าพวกมันทั้งโกรธทั้งเป็นห่วงเพราะว่าฉันไม่รับสายพวกมันเลยตั้งแต่ที่ฉันบอกพวกมันว่ากำลังขับรถตามพี่ไคอยู่พวกมันวิ่งเข้ามากอดฉันนั้นยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนักขึ้น

“ทำไมแกไม่รับสายฉันเกรซแกรู้ไหมว่าพวกฉันเป็นห่วงแกขนาดไหน”เบียร์มันกอนฉันและก็บ่นฉันด้วยและฉันคิดว่าเพื่อนคนอืน็คงบ่นฉันไม่แพ้มัน

“เกรซแกรู้ไหมว่าพวกฉันโทรหาแกเป็นร้อยๆสายแต่แกไม่รับแกเป็นบ้าอะไร”โยพูดขึ้น

“ถ้าแกทำแบบนี้อีกฉันตัดแกออกจากเพื่อนแน่แล้วที่แกร้องไห้มานี่คืออะไรฉันต้องการเหตุผลตอนนี้เล่ามาอย่าให้ฉันต้องขึ้นไปถามไอ้พี่ไคของแกเองเพราะมันอาจจะจบแค่คุย” วันนี้ไอซ์มันน่ากลัวเป็นพิเศษให้ตายเหอะและฉัน โย เบียร์ มองหน้ากันแบบไอซ์มันพูดยาวแบบนี้ได้ด้วยหรอแต่จากสีหน้าละถ้าทางของมันคือมันพร้อมฆ่าทุกคนที่ทำเพื่อนของมันร้องไห้ เพราะไอซ์มันเป็นคนรักเพื่อนมากถึงมันจะไม่ค่อยพูดหรือว่าแสดงออกเหมือนโยกับเบียร์ที่จะพูดและแสดงออกเลยก็เถอะแต่มันเป็นคนนึ่งที่พร้อมบวกกับคนที่ทำร้ายเพื่อนมันได้ทุกเมื่ออีกอย่างไอซ์มันก็เคยเตือนฉันแล้วแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

“ไปเหอะเดี๋ยวถึงห้องแล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”พอถึงห้องพวกมันทั้ง 3คนก็ซักฉันจนขาวเลยค่ะทุกคน

“นี้ไอ้พี่ไคมันทำกับแกถึงขนาดนี้เลยหรอวะแล้วตอนนี้มึงไหวไหมเกรซ”เบียร์มันถามฉันแบบนี้ฉันจะตอบว่าไม่ไหวก็ไม่ได้สินะ

“ไหวดิแค่ผู้ชายคนเดียวเองหายออกไปจากชีวิตฉันได้ก็ดี”

“แน่ใจว่ามึงไหวถ้าไหวทำไมแกยังร้องไห้แบบนี้มันไม่ใช่แกเลยวะเกรซ”ไอ้โยเห็นมันแบบนี้มันก็ห่วงฉันนะ

“ธรรมดาครบกันมา ตั้ง 2 ปีมันก็บ้างที่ต้องเสียใจ”เนี้ยไอซ์มันคงเป็นคนเดียวที่คิดแบบนี้ได้เพราะมันใจเย็นสุดไอซ์มันเดินเข้ามากอดฉันเหมือนกับพยายามปลอบใจแต่ฉันกับทำได้แค่ยิ้มทั้งน้ำตากลับไปให้มันและบอกกับตัวเองว่าตอนนี้ฉันไม่เหลือเหตุผลดีๆสักข้อที่จะยังรักพี่ไคได้อีกฉันได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันออกมาล้างความเจ็บปวดภายในใจฉัน ฉันให้เพื่อนๆของฉันกลับคอนโดพวกมันแล้ว และตอนนี้ฉันกำลังแต่งตัวเพื่อออกไปผับแถวๆนี้ฉันจะกินเพื่อให้ลืมเหล้ามันคงช่วยให้ฉันเจ็บน้อยลงได้บ้าง

@ณ พับ Devil Bar

ฉันถึงที่ๆจะมาปล่อยความเสียใจแล้วและถ้าถามว่าฉันมากับใครฉันก็บอกได้เลยว่าฉันมาคนเดียว และพยายามหาที่นั่งแถวๆบาร์เหล้าที่ไม่ค่อยมีคนมากนัก ที่ผับนี้ฉันมาเป็นครั้งแรกซึ่งที่นี่ถึงว่าจัดแยกโซนกันอย่างชัดเจนและมีถึง 3 ชั้นด้วยกัน

คือชั้นที่1ก็จะเป็นของพวกวัยรุ่นที่ชื่นชอบแสงสีเสียง และความสนุกแบบจัดเต็มแถมยังมีเวทีที่เอาไว้ให้นักดนตีและดีเจได้ขึ้นมาทำการแสดงได้อีกด้วย

ชั้นที่2ก็จะเป็นของพวกนักเที่ยวที่ชอบความเป็นส่วนตัวหน่อยเพราะว่าชั้นนี้จะแยกออกเป็นห้องVip และในแต่ละห้องก็จะมีกระจกที่สามารถมองเห็นด้านล่างได้อีกด้วย

ชั้นที่3 : ซึ่งตอนนี้เป็นชั้นที่ตัวฉันเองนั่งอยู่ตอนนี้จะเป็นแนวบาร์ที่จะมีผู้คนที่ชื่นชอบในการมาเที่ยวคนเดียวแบบฉันมานั่งกินค็อกเทลกันชิวๆ

“พี่คะขอ ค็อกเทลอะไรก็ได้แรงๆ 1 แก้ว”

“จัดให้ตามที่ขอครับน้องแบบน้องตัวนี้น่าจะพอ เป็นค๊อกเทลที่ชื่อว่าฟิลแลน์ดนี้นะครับ”และไม่นานเกินรอก็มีแก้วค็อกเทล1แก้ววางลงตรงหน้าฉันซึ่งในแก้วนี้มันมีเชอร์รี่อยู่ในแก้วด้วย ฉันเลือกที่จะยิบแก้วค็อกเทลขึ้นและจัดการดื่มมันลงคออย่างรวดเร็วทีเดียวหมดแก้วเมื่อ พี่นัย รู้ชื่อจากเข็มกลัดป้ายชื่อที่ติดอยู่ที่อกข้างซ้าย ที่เป็นคนชงค็อกเทลเห็นแบบนั้นก็เตือนฉันขึ้น

“เห็นแก้วเล็กๆและลดชาติหวานละมุนลิ้นแบบนั้นร่วงไปหลายคนแล้วนะครับน้อง” หลังจากที่พี่นัยเอาแก้วที่ 2 ส่งมาให้ฉัน ฉันจึงบอกพี่นัยเขาว่าชงมาให้เรื่อยๆเลยได้เลย และตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวฉันดื่มมันไปมากแค่ไหนเพราะว่าฉันเริ่มมึนหัวแล้วพอรู้สึกแบบนั้นฉันจึงลุกออกไปเพื่อไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าให้หายมึนแต่ตอนที่กำลังจะออกมาจากห้องน้ำฉันก็ดันเดินไปชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง

“โอ๊ยเดินยังไงเนี้ย ไม่มีตามองทางเลยหรือไง” ผู้หญิงที่ฉันชนพูดขึ้น

“ขอโทษด้วยนะคะฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“นี้แค่ขอโทษแล้วมันหายเจ็บไหม” ด้วยความที่ตอนนี้สติฉันมันก็ไม่ได้ครบดีเต็มร้อยอะไรเลยฉันจึงถามออกไปว่า

“แล้วจะให้ทำไงแค่ชนป่ะวะไม่ได้เจ็บมากมายเท่าไรจะอะไรนักเรื่องมาก”และฉันคิดว่าหลังจากนี้แก้หูฉันคงจะต้องแตกออกเป็นแน่

“กรี๊ดดดดดดดดด นี้แก”นั้นไงคิดไว้ไม่มีผิด และตอนนี้ผู้หญิงคนนี้กำลังเตรียมจะตบฉัน ฉันก็ได้แค่หลับตาเตรียมรับความเจ็บที่เกิดจากปากของฉันเอง แต่เอ๊ะทำไมมันไม่เจ็บแหละ ฉันจึงค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆและฉันก็ต้องตกใจพี่เป็นเอก ตอนนี้เขาจับแขนของผู้หญิงที่จะตบฉันไว้

“เธอจะทำอะไรอิงฟ้า”

“เอกคะก็ยัยบ้านี้นะสิชนฟ้าแล้วยังจะมากว่าฟ้าอีก”

“ก็ฉันขอโทษแล้วไงเป็นเธอเองหรือป่าวที่ไม่ยอมจบ น่าลำคานที่สุด”

“เอกคะฟ้าไม่ยอมนะยัยบ้านี้ไม่สำนึกเลยว่าทำฟ้าเจ็บดูสิคะเอกแดงเลย”

“ฉันว่าสำออยมากกว่า” (โอ๊ยหนูเกรซลูกเงียบก่อนพี่เขากำลังช่วยเรานะ)

“นี้แกอยากโดนตบมาใช่ไหม” และก่อนที่ผู้หญิงที่ชื่ออิงฟ้าจะถึงตัวฉันเสียงพี่เป็นเอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“หยุด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดันต่างไปจากครั้งแรก

“ถ้าไม่หยุดฉันจะให้คนของฉันลากเธอออกไปอิงฟ้า”

เมื่ออิงฟ้าได้ยินเป็นเอกพูดแบบนั้นก็กลัวขึ้นมาเพราะอิงฟ้ารักเป็นเอกมากและมาพอที่จะแย่งเขามาจากใครอีกหลายคนแม้ตอนนี้จะเป็นเพียงแค่ของเล่นของเขาแต่ในอนาคตเขาอาจจะรักเธอจริงๆก็ได้และอีกอย่างที่ทำไห้อิงฟ้ากลัวคือเขาเป็นคนที่พูดจริงทำจริงและทุกครั้งที่เขาพูดแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนแล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ฟังเขา จุดจบก็คือเขาจะเขี่ยผู้หญิงพวกนั้นทิ้งทันที่

“ส่วนน้องมานี้เกรซ” พี่เป็นเอกจับเข้าที่ข้อมือของฉันอยากแรกจนมันเริ่มแดงเพราะฉันพยายามที่จะสลัดมือ ออกจากเขาและตอนนี้เขาก็ลากฉันออกมาจากผับสำเร็จแล้ว ใช่ค่ะทุกคนฟังไม่ผิดเขาลากฉันออกมา

“โอ๊ยเจ็บนะปล่อย” หลังจาที่พี่เป็นเองปล่อยมือออกจากข้อมือของฉันแล้วตอนนี้ไม่รู้ทำไมฉันถึงเห็นพี่เป็นเอกเป็นพี่ไค อาจจะเพราะฤทธิ์ของเหล้าที่ฉันกินเข้าไป มันทำให้ฉันเริ่มที่จะร้องไห้อีกครั้งฉันนั่งลงและเริ่มร้องไห้เหมือนคนเสียสติมันเจ็บ เจ็บเกินกว่าที่ฉันจะรับไหวทุกคำพูดของพี่ไคเป็นเหมือนเทปที่เล่นซ้ำๆไปมาในหัวฉันพยายามที่จะปิดหูและสั่นหัวไปมาเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงนั้น แต่มันไม่ช่วยอะไรเลย และภาพทุกอย่างก็ดับไปพร้อมกับเสียงที่เรียก ฉัน

“น้องน้องน้อง”

 

 

 

 

 

 

 

น้องดันสลบอีพี่จะช่วยน้องยังไงแล้วนี้จะเจอกันที่ไรอีพี่ของเราต้องเป็นฝ่ายดูแลน้องตลอดเลยจร้า 

สงสารน้องเกรซของเราแต่ก็ต้องทำ 

 

 

ไรน์ขอบคุณทุกคำติชมนะคะส่วนเรื่องคำผิดไรน์จะพยายามเข้ามาแก้ให้เลือยนะ 

 

ความคิดเห็น