โม พิมพ์พลอย

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเหรียญนักเขียนนะคะ ม๊วฟๆๆ

ชื่อตอน : พิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 227

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 01:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พิเศษ
แบบอักษร

“นี่.. ข้าให้เจ้า” จางหานเฟิ่งเตรียมของบางอย่างให้กับจางอิงถิง หลังจากกล่าวคำจบ ตันตันที่ยืนอยู่ทางด้านหลังก็นำห่อผ้าหนึ่งมาวางเอาไว้บนโต๊ะอย่างนอบน้อม

 

“อะไรหรือท่านพี่..” จางอิงถิงสงสัยและยื่นมือออกไปแกะห่อผ้า

 

“ไม่รู้ว่าท่านแม่ได้สั่งสอนเจ้าแล้วหรือไม่.. ข้าเลยหาทางให้เจ้าเรียนรู้เอาไว้” จางหานเฟิ่งพูดแล้วอมยิ้มก่อนหยิบขนมชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก

 

“นี่!” จางอิงถิงเห็นว่าเป็นสิ่งใดอยู่ในห่อผ้าเท่านั้นก็มีสีหน้าแดงก่ำ

 

“เจ้าเอาไปศึกษาดู” จางหานเฟิ่งยังอมยิ้มให้

 

“ท่านพี่.. ช่างน่าอายยิ่งนัก” จางอิงถิงเริ่มจะผูกห่อผ้ากลับตามเดิม แก้มของนางแดงปลั่ง ท่าทางเขินอายเช่นนี้ ยิ่งทำให้จางหานเฟิ่งอารมณ์ดีจนหัวเราะคิกคักและยื่นมือออกมาขัดขวางการกระทำของน้องสาวต่างมารดาเอาไว้

 

“จะอายอะไรกัน กำหนดวันกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว เจ้าควรที่จะต้องเรียนรู้เอาไว้”

 

“ท่านพี่..” จางอิงถิงทำหน้างอใส่ด้วยความเขินอายจริงๆ

 

“อิงอิง.. เจ้าเก็บเอาไว้ให้อิงเอ๋อร์” จางหานเฟิ่งสั่งสาวใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกายจางอิงถิง

 

“เพคะ” อิงอิงเข้ามาเก็บห่อผ้าที่ห่อหนังสือภาพทันใด บนใบหน้ามีรอยยิ้มเขินอายอยู่เช่นกัน

 

“อิงเอ๋อร์..” จางหานเฟิ่งหยอกล้อน้องสาวต่างมารดาอีก นางโน้มตัวเข้าไปหาและกระซิบอะไรบางอย่างอยู่ที่ข้างหู “ท่าขี่อาชาชมจันทร์นั้นไม่เลว ข้าชอบท่วงท่านี้มาก”

 

“ท่านพี่!” จางอิงถิงถึงกับผุดลุกขึ้นมาเป็นยืน นางใจเต้นแรงขึ้นมาเสียแล้ว อีกทั้งใบหน้ายังร้อนวูบวาบเป็นอย่างมาก นางถูกหยอกล้อจนต้องรีบเผ่นหนีจากสถานการณ์เช่นนี้ “อิงเอ๋อร์ขอตัว”

 

จางหานเฟิ่งส่งเสียงหัวเราะคิกคักขณะมองตามแผ่นหลังของจางอิงถิงไป หลังจากเริ่มเก็บรอยยิ้มขบขันได้ก็ถามตันตัน

 

“เจ้าว่าอิงเอ๋อร์จะเปิดอ่านหรือไม่..”

 

“ด้วยนิสัยของคุณหนูรอง เปิดอ่านเพคะ”

 

“ข้าก็ว่าเปิดอ่าน คิก.. คิก..”

 

จางอิงถิงเปิดอ่านหรือไม่ หลังจากที่อิงอิงนำห่อผ้ามาซุกเอาไว้ในห้องนอนของตน นางถึงกับนอนไม่หลับ สุดท้ายก็ลอบจุดเทียน พอเปิดอ่านไปทีละหน้า ดวงหน้าก็แดงก่ำไปด้วย หลังจากเปิดๆ ปิดๆ สุดท้ายนางก็เผลออ่านอย่างตั้งใจโดยไม่รู้ตัว อีกทั้งพึมพำขึ้นมาว่า

 

“นี่คือ.. ท่าขี่อาชาชมจันทร์นี่เอง”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น