IRO-Orenji

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 UP -80%-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 202

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2563 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 UP -80%-
แบบอักษร

แสงแดดสาดส่องเข้ามา กระทบร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง เสียงดังติ๊ดๆ ติ๊ดๆเป็นระยะ ดังเข้าโสตประสาทของร่างบางที่นอนคว่ำอยู่ บ่งบอกว่าเวลาล่วงเลยมาถึงวันใหม่แล้ว...และคงจะเลยมานานแล้วด้วยละ ร่างบางรู้สึกตัว ความปวดเมื่อยเข้าครอบงำ อยากจะขยับกายยืดเส้นยืดสายตามความเคยชินสักหน่อย แต่....แค่คิดยังทำไม่ได้ ทันทีที่ขยับแม้เพียงนิด ความเจ็บปวดแล่นแปรบไปทั่วทั้งสะโพกล่ามขึ้นมาถึงหลังเนียน แค่นี้ก็น้ำตาเล็ดแล้ว ยังไม่วายรู้สึกเหมือนตัวมีนเองจะมีอาการอ่อนเพลีย ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาซะดื้อๆ ก็เคยได้ยินพวกเพื่อนมันพูดกันว่า พี่มาร์คคนดุ นึกว่าพูดกันเล่นๆ แซวกันเฉยตามประสา... ที่ไหนได้ .... ดุจริงนี่หว่า แม่ง ทั้งคืนเลยกว่าจะได้นอน ตัวมีนเองก็โดนรังแกไปไม่รู้กี่รอบ แต่ที่แน่ๆคือ สลบทั้งที่อีกคนยังไม่เสร็จนั้นละ 

 

“มะ มา มาร์ค” เหมือนร่างบางจะหาเสียงตัวเองไม่เจอแล้วนะตอนนี้  เสียงที่ออกมาเป็นได้แค่เพียงการกระซิบเบาๆเท่านั้น มีนพยายามยันกายตัวเองเปลี่ยนจากท่านอนคว่ำมาเป็นนอนหงาย โดยที่มือหนาก็ยังคงว่างนิ่งอยู่รอบเอวของมีน ซึ่งเจ้าตัวพยายามยกแขนออกไปวางดีๆ หวังให้อีกคนนอนในท่าที่สบายกว่านี้ 

 

“ฮืมมมมม” เสียงครางงึมงำราวกับไม่พอใจของร่างหนาดังขึ้น ก่อนจะพลิกกายดึงร่างบางที่พึ่งตื่นกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง คนตัวเล็กได้แต่ดิ้นเพียงเล็กน้อยเพราะเมื่อขยับมากเกินไปทีไร ความเจ็บจะเข้าจู่โจมทันที 

 

“มาร์ค ตื่นได้แล้ว” เสียงแห่บๆของร่างบางพยายามเปล่งออกมา หวังให้อีกคนตื่นจากการหลับใหลสักที แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เพราะอีกคนยังคงนอนกอดเขาอย่างมีความสุขอยู่เลย 

 

“มาร์ค...ตามาร์ค !!! แค่กๆ แค่กๆ” มีนพยายามเปล่งเสียงให้ดังขึ้นกว่าเดิม  

 

“หืม เป็นหวัดหรอ” มาร์คสะลึมสะลือตื่นขึ้น ไม่ได้ตื่นเพราะเสียงเรียก แต่ตื่นเพราะเสียงไอของคนในอ้อมกอดต่างหาก นี่เขารังแกตัวเล็กมากไปหรือเปล่านะ มาร์คคิด พร้อมทั้งสำรวจคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้หน้าเริ่มจะแดงขึ้นมาแล้ว  

 

“ไม่รู้...” มีนตอบ ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ให้หนีได้ไงละ ก็ในเมื่อตอนนี้ มีนอยู่ในอ้อมกอดของมาร์ค ร่องรอยจากเมื่อคืนบนตัวมาร์ค ถ้าไม่ใช่ตัวเขาเองจะเป็นใครละ ก็ไม่คิดว่าการไว้เล็บยาวเพราะชอบเล่นกีตาร์ จะสามารถสร้างหลักฐานของการกระทำได้ชัดขนาดนี้ มาร์คคงจะแสบไม่น้อยเลยนะนั้น ดีหน่อยที่มาร์คยังช่วยล้างตัวให้เขาด้วย แถนยังหาเสื้อมาให้ใส่นอน แต่ไม่ได้เอาชุดนอนมาใส่ให้นะ เอาเสื้อเชิ้ตสีขาวของมาร์คเองมาใส่คลุมไว้ให้เฉยๆ ส่วนมาร์คเองก็มีแค่กางเกงนอนที่เจ้าตัวชอบใส่ประจำ 

 

“ทำไม หน้าแดง ปวดหัวมั้ย” ปกติมาร์คจะถามมีนด้วยน้ำเสียงที่ใส่ใจแบบนี้เสมอเวลาที่คนตัวเล็กป่วยหรือไม่สบาย แต่ทำไมวันนี้คนตัวเล็กถึงได้รู้สึกว่ามันดูละมุน น่าฟังกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าเลย ไอปวดหัวหนะก็ปวดนะ แต่ที่หน้าแดงเนี้ย เขินล้วนๆ จะให้ตอบไงว่ะ 

 

“ปวด นิดหน่อย” มีนตอบ ขยับตัวเพื่อให้มาร์คคลายกอดออกสักนิด 

 

“ไหนมาวัดไข้หน่อย” พูดเสร็จร่างหนาก็กอดรัดให้แน่นกว่าเดิม จับร่างบางในอ้อมกอดหันหน้ามาหาตัวเอง มือหนาเลื่อนมาจับปลายคางอีกคน ให้เงยหน้าขึ้น สายตาจ้องมองเข้าไปในดวงตาคนตัวเล็ก ก้มใบหน้าลงชิดกับอีกคน ใช้หน้าผากของตัวเองหวัดอุณหภูมิของคนในอ้อมกอด อืม ไม่รู้นะว่าที่มีนหน้าแดงเพราะพิษไข้หรือเพราะการกระทำของมาร์คกันแน่  

 

“ตัวรุมๆ นะ เดี๋ยวมาร์คไปหาซื้อข้าวซื้อยามาให้นะ” มาร์คบอก 

 

“อืออออ เร็วๆนะ มาเร็วๆ” มีนคิดว่าตัวเองน่าจะเป็นไข้จริงนั่นละ เพราะปกติ ตัวเองจะไม่พูดแบบนี้ จะเป็นเฉพาะที่ตัวมีนป่วยเท่านั้น และคนที่มีนอ้อนก็จะมีแค่มาร์คคนเดียวเท่านั้นด้วย 

 

“ป่วยแล้วขี้อ้อนอีกแล้วนะ” มาร์คพูดพร้อมหอมแก้มคนตัวเล็ก 

 

“อือออออ รีบไปรีบมาสิ” มีนบอกพร้อมทั้งซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งของมาร์คอย่างอ้อนๆ 

 

“อย่าอ้อนเยอะได้มั้ย เดี๋ยวอดใจไม่ไหว ฟัดอีกรอบทำไง” มาร์คอดใจไม่ไหว ก้มลงไปซุกไซร้คนตัวเล็กอีกรอบ  

 

“อืออออ ไม่เอาแล้ว ไปได้แล้วมาร์ค” มาร์คคลายกอด ผละออกจากคนตัวเล็ก ลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่งตัว สักพักมีนก็ได้ยินเสียงปิดประตู มีนนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปสักก็เผลอหลับไปอีกรอบ  

ไม่นานมาร์คก็กลับมาพร้อมข้าวต้มสำหรับสองคน กับถุงยา จัดการเทข้าวต้มใส่ถ้วยเรียบร้อย เตรียมยาแล้วเรียบร้อย ถึงเวลาก็เดินเข้าไปปลุกคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียง 

 

“มีนคับ ลุกมากินข้าวไหวมั้ย” มาร์คถามร่างบางที่ยังนอนหลับไม่ขยับ 

 

“อือออออ ไม่เอาไม่ลุก” นั่นไง ป่วยแล้วแบบนี้ตลอด ขี้อ้อน 

 

“ลุกไปกินข้าวกินยาก่อน เดี๋ยวไม่หายนะ” มาร์คบอก 

 

“ไม่เอา มาร์ค มีนลุกไม่ไหวอะ” แทนตัวเองด้วยชื่อแล้ว แปลว่าป่วยจริงๆไม่ต้องถึงมือหมอตรวจเลย 

 

“งั้นมาร์คเอามาให้กินที่เตียงดีมั้ยคับ ลุกขึ้นมานั่งดีๆก่อนคับ” มาร์คบอกแล้วเดินไปหยิบถ้วยข้าวต้มที่เตรียมไว้มาให้ 

 

“อืออออ ก็ได้” มีนลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง นั่งมองมาร์คตาแป๋ว “ป้อนหน่อย” ถ้าเป็นใครเขาก็คงบอกว่าน่ารักมาก ซึ่งก็จริง มาร์คก็ไม่ปฏิเสธ 

 

“คับๆ กินนะ” มาร์คจัดการป้อนข้าวต้มให้คนตัวเล็ก แต่กินได้ไม่เท่าไร ก็อิ่ม มาร์คจึงให้กินยา แล้วให้นอนพัก ส่วนตัวเองก็ไปอาบน้ำจัดการกับตัวเองเช่นกัน 

 

 

 

แชทกลุ่ม 

- วิศวะสายโหดโหมดมุ้งมิ้ง – 

 

 

กี้คนหล่อ : กู๊ดมอนิ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงง เพื่อนรักกกกกกกกทั้งหลายยยยยยยยยยย 

 

เปรม_คับ : ควยไร 

เปรม_คับ : ทักห่าไร คนจะนอน 

 

บาสคนจะผอม : เออ กวนไรแต่เช้าว่ะ 

 

กี้คนหล่อ : เช้าก็เหี้ยแล้วจร้า บ่ายแล้วไอเวรรรรรร 

 

คริส_นิก้า : ถ้าเรื่องไร้สาระ กุจะตามไปกระทืบถึงหอมึง 

 

แสตมป์ : กุว่า ไม่พ้นเรื่องชวนแดกเหล้า 

 

กี้คนหล่อ : @แสตมป์ สมแล้วที่เป็นเมียกุ รู้ใจที่ซู้ดดดดดด 

 

แสตมป์ : เมียที่หน้ามึงสิ  

 

กี้คนหล่อ : ทำไมชอบรุนแรงใส่เค้าจุงงง 

 

แสตมป์ : คิดว่าน่ารักมากมั้ง? 

 

กี้คนหล่อ : ก็ตามเบ้าหน้าอะนะ 

 

แสตมป์ : ก็ขยะเปียก 

 

คริส_นิก้า : ก็ข้อศอกหมา 

 

บาสคนจะผอม : ก็เหี้ยดีๆนี่เอง 

 

กี้คนหล่อ : ไอพวกเหี้ย ทำงานเป็นทีมเลยนะ 

กี้คนหล่อ : ครวย!!!!! 

กี้คนหล่อ : @มีนนิก้า @มาร์คนิก้า  

กี้คนหล่อ : พวกมึงอยู่ไหนวะ  

 

เปรม_คับ : เมื่อคืนไอมาร์คไปเลี้ยงสายรหัส คงยังไม่ตื่นมั้ง 

 

บาสคนจะผอม : เออ นั่นดิ  

 

กี้คนหล่อ : เออๆ เชี่ยมีนละ ไม่อ่านแชทด้วย 

 

มีนป่วย : มาร์คนิก้า  

 

บาสคนจะผอม : เอ้า ทำไมอยู่ดีๆป่วยว่ะ  

บาสคนจะผอม : เมื่อวานยังร่าเริงอยู่เลย 

 

กี้คนหล่อ : นั่นดิ เลิกเรียนยังเห็นแดกไอติมอยู่เลย 

 

เปรม_คับ : เป็นไรมากมั้ยละ 

 

ไม่เป็นไรมาก : มาร์คนิก้า 

 กินไอติมมากไป เลยป่วย : มาร์คนิก้า  

กูดูแลอยู่ : มาร์คนิก้า 

 

คริส_นิก้า : หรอ  

 

 แสตมป์ : ไปเยี่ยมดีมั้ยพวกมึง 

 

บาสคนจะผอม : เออ นั่นดิ 

 

กี้คนหล่อ : ไปดิ 

 

 

ไม่: มาร์คนิก้า 

 ให้มีนพักผ่อน  : มาร์คนิก้า  

พวกมึงไม่ต้องมา : มาร์คนิก้า 

 

คริส_นิก้า : หวงหรอจ๊ะ 

 

 แสตมป์ : @คริส_นิก้า มึงก็รู้ว่าเวลามีนป่วยมันชอบอ้อนนนนนนน 

 

บาสคนจะผอม : อ่อออออออ เออว่ะ เสือกอ้อนแต่ไอมาร์คซะด้วยยยยยยย 

 

กี้คนหล่อ : เพื่อนไปก็อากาศดีๆนี่เองอะเนาะ 

กี้คนหล่อ : เครๆ ไม่ไปก็ได้  

กี้คนหล่อ : ว่าจะชวนก็ยกเลิกละกัน รอมีนมันหายดีก่อนค่อยไป 

 

แสตมป์ : รายงานพวกกุด้วยก็ดีนะมึง 

คริส_นิก้า : เออ รายงานด้วย 

 

เค : มาร์คนิก้า 

 

 

มาร์คนั่งบนเตียงข้างคนป่วย ตอบแชทเพื่อนบ้างรุ่นพี่บ้างรุ่นน้องบ้างเพราะพี่ๆน้องๆที่ไปกินด้วยเมื่อคืนก็ทักมาถามว่าเป็นยังไงกันบ้าง ง่ายๆก็จะถามว่า แฮงค์มั้ย แค่นั้นละ มาร์ควางโทรศัพท์ไว้ข้างหัวเตียง แล้วหันมาสำรวจใบหน้าหวานของคนตัวเล็ก ขนตาเรียงเป็นแพยาว ปากนิดจมูกหน่อยเข้ากับโครงหน้าอันแสนหวาน อดใจไม่ไหว ก้มลงไปฟัดแก้มนิ่มๆจนคนป่วยบ่นงึมงำออกมาเบาๆ มุมปากคนขี้แกล้งยกยิ้ม ถ้าคนป่วยตื่นมาเห็นคงต้องชมแน่ว่า เขายิ้มแบบนี้แล้วหล่อมาก โดยที่เจ้าตัวเล็กก็ไม่รู้ตัวเอาซะเลยว่า ตัวเองน่ารักน่าแกล้งขนาดไหน 

 

“ถ้าพี่แก็ปรู้ว่ากุรังแกมึง กุคงตายคาตีนพี่แก็ปแน่เลยว่ะ” มาร์คพูดเบาๆกับคนป่วยที่นอนหลับสนิท 

 

“เห้อ จะให้กุทำไงได้ว่ะ กุชอบของกุมาตั้งนานนี่หว่า แต่เมื่อมึงน่ารักมากเลยนะมีน” มาร์คจูบไปที่หน้าผากมนของคนตัวเล็กที่หลับสนิท จากนั้นก็ลงไปประทับจูบเบาที่ริมฝีปากบาง 

 

“รักมึงนะคับ ที่รักของกุ”  

 

เสียงโทรศัพท์ของมาร์คดังขึ้น มาร์คหยิบขึ้นมาดูเบอร์ที่เข้ามาก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะส่วนใหญ่คนๆนี้จะไม่ค่อยโทรหาเท่าไรหนักถ้าไม่ใช่งานใหญ่จริงๆ แสดงว่าคงเกิดเรื่อง ถึงได้โทรมา 

 

“คับ”  

 

“ไงน้องชาย สบายดีมั้ยเรา” เสียงทักทายที่คุ้นเคยดังผ่านโทรศัพท์มา 

 

“ก็จะสบายกว่านี้ ถ้าพี่ไม่โทรมา” 

 

“ปากดีเหมือนเดิม กุกลับมาแล้ว ไม่สนใจมารับกุหน่อยหรอวะ”  

 

“ก็พี่กลับมากะทันหัน ไม่บอกใคร จะให้ไปรับได้ไง เฮียรู้มั้ยว่าพี่กลับมา” 

 

“รู้ กุพึ่งโทรหามันก่อนโทรหามึงเนี่ย เข้ามาประชุมด้วย” 

 

“กลับมาทั้งทีเคยมีเรื่องดีๆ มาบ้างมั้ย” 

 

“ไอมาร์คคคคคค กุพี่มึงไงงงงงงงงงง” 

 

“พี่ ไม่ใช่เมีย ทำไมผมต้องคอยตามเช็ดปัญหาของพี่ด้วย” 

 

“มันเป็นเรื่องของสายเราไง ไอ่น้อง” 

 

“เมื่อไร” 

 

“ตอนนี้ แก็ปเปิดห้องประชุมรอแล้ว ตามไอเหนือมาด้วย” 

 

“น้องมันยังเด็กอยู่ อย่าพึ่งเลย” 

 

“อย่ามาไอมาร์ค กุรู้มึงคิดไร ไม่ได้ ยังไงไอเหนือก็ต้องเข้าวงการนี้ ตามมาให้ได้ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” 

 

“คับ แต่ผมไปช้า มีนป่วย” 

 

“ไอเชี่ยมาร์ค น้องมีนกุป่วย ไม่ได้ๆ กุต้องไปเจอน้องมีนของกุ” 

 

“ให้พูดอีกที” 

 

“น้องมีนของกุ” 

 

“มึงจามไอเหนือเองเลยพี่ กุไม่ไปละ” 

 

“ไอสัสมาร์ค กุพี่มึงงงงงงงงงงง” 

 

“ไม่สน” 

 

“ไอสัส เออ มีนของมึง น้องมีนของมึง น้องเวรเอ้ย ” 

“ดูแลมีนดีๆ ไอแก็ปรู้มึงตายแน่” 

 

“คับ” 

 

ต้องมีเรื่องเสมอคนๆนี้ถึงจะโผล่มา มาร์คส่ายหน้าให้กับโทรศัพท์ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไปหาเพื่อนที่สนิทสนมกับเพราะไปนอนหอมันบ่อยยามเมาเหมือนหมา ก่อนจะบอกแสตมป์ให้มาช่วยเฝ้าไข้คนป่วยหน่อยเพราะเขาต้องไปประชุมกับรุ่นพี่ ซึ่งเรื่องนี้ แสตมป์รู้ดีเพราะก็เคยไปช่วยมาร์คกับรุ่นพี่อยู่บ่อยครั้ง ใช้เวลานานมากนักก็ได้ยินเสียงเคาะประตู มาร์คเดินไปเปิดก็พบว่าเป็นคนที่เค้าส่งข้อความไปขอความช่วยเหลือนี่เอง 

 

“มันเป็นไรป่วย” ทันทีที่เขามาในห้องก็ตรงดิ่งไปที่เตียงที่มีคนป่วยนอนอยู่ทันที โดยไม่รอฟังคำตอบที่ตัวเองถามไปเลยสักนิด 

 

“เชี่ยมาร์ค!!!!!!! มึงทำไรมันเนี่ยยยยย” ยังไม่ทันตอบอะไร คนร่างบางที่ตัวพอๆกับคนป่วยก็ถามขึ้นอีกครั้ง มาร์คส่ายหัวแล้วตอบ 

 

“ไม่เป็นไรมากแล้ว แค่เป็นไข้ ตัวร้อน กุเช็ดตัวให้แล้ว” มาร์คตอบ 

 

“อ่อออออ เออ แล้วถ้ามันตื่นมาไม่เจอมึง มันไม่งอแงตายห่าหรอวะ” แสตมป์ถามขึ้น เพราะเคยมีครั้งนึงที่มีนป่วย แล้วมาร์คไม่ได้อยู่เฝ้า พอตื่นมาไม่เจอมาร์ค คนป่วยก็เกิดอาการงอแง ถึงแม้จะแค่ถามคำถามเดียว ว่า มาร์คไปไหน แล้วก็ล้มตัวลงนอน นอนปกติไม่ว่า นี่เล่นนอนน้ำตาไหลเฉย ทำเอาคนอื่นต้องโทรหาโทรตามให้มาร์ครีบกลับมาหา เอาเป็นว่าทุกคนรู้ดีว่ามีนติดมาร์คมากๆ ถึงมากที่สุดด้วย โดยเฉพาะเวลาป่วย 

 

“ถ้ากุกลับมาไม่ทันแล้วมีนตื่นมาก่อน มึงก็โทรหากุละกัน แล้วกุจะรีบกลับมา” แสตมป์พยักหน้าอย่างเข้าใจ 

 

“มาร์ค กุถามจริงนะ” แสตมป์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

“ว่า”  

 

“กุสงสัยมานานแล้ว กุคิดว่ามีนติดมึงมากเกินไปวะ” 

 

“แล้วไง” 

 

“กุไม่แน่ใจว่า มีนมันติดมึงเอง หรือเป็นมึง....ที่ตั้งใจทำให้มันติดกันแน่” 

 

“หึ กุเองแหละ กุต้องการให้มันติดกุคนเดียว” 

 

“เพราะไรวะ” 

 

“เพราะมีน...เป็นคนของกุ” 

   

“มึง....จริงจังมั้ยวะ” 

 

“กับเรื่องมีน ไม่มีเรื่องไหนที่กุไม่จริงจังวะ” 

 

“ไอสัส แมนชิบหาย เออ พูดตรงๆก็ดี กุช่วยเต็มที่ ถึงแม้กุจะรู้มาตั้งนานแล้วก็เหอะ” 

 

มาร์คยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป แสตมป์มองหน้ามีน ก็นึกขำกับความสัมพันธ์ของเพื่อนตัวเอง มาร์คมันรู้ใจตัวเองมานานแล้ว แหลือแต่เพื่อนตัวเล็กที่นอนป่วยอยู่นี่แหละที่ไม่รู้ใจตัวเองสักที จะกลัวอะไรวะมีน จะปิดกั้นตัวเองกับไอมาร์คเพียงเพราะคำว่าเพื่อนสนิทงั้นหรอวะ ทำไมไม่คบกันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยละวะ คนตามเสือกมันหงุดหงิดนะเนี้ยยยยยยย ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นระหว่างเฝ้าไข้คนป่วย 

 

 

******************************************* 

 

 

- มาร์ค – 

 

 

ผับ WXYZ

 

 

ผมขับรถมายังผับที่ประจำ ตอนนี้มันยังไม่เปิดหรอก แต่เพราะมีประชุมเลยต้องมา ผมขับรถไปจอดในที่ประจำข้างรถผมมีรถของลุงรหัสผมจอดไว้ก่อนแล้วถัดไปก็เป็นรถของพวกพี่ๆ คันที่เข้ามาจอดหลังผมได้ไม่นานก็เป็นของคนรหัสผมเอง ไอเหนือเดินหน้าตึงลงมาจากรถ สงสัยคงทะเลาะกับไอนีออนมามั้ง

 

“หวัดดีพี่” ไอนี่มันสนิทกะกุเกินไปป่าวว่ะ

 

“เออ หน้าตึงเลยมึง กุโทรไปขัดจังหวะหรอวะ”

 

“เออ ดิ กำลังได้ขย้ำแมวอ้วนแล้ว อีกนิดเดียว พี่แม่ง” ก็งี้แหละคับ พวกผมมันคนตรงๆ

 

“โทษเว้ย พี่เต้ตามไง มึงขัดได้ป่ะละ” ทำหน้าเซ็งชิบหายใส่กุอีก

 

“คับ เข้าไปเถอะเดี๋ยวโดนเฮียบ่น”

 

ผมกับไอเหนือเดินขึ้นมายังชั้น 3 ของผับ ที่นี่มีทั้งหมด 3 ชั้น ชั้นล่างเป็นผับบาร์ทั่วไป ชั้นสองเป็นห้องสำนักงานของผับ คล้ายๆชั้นลอยไว้สังเกตการณ์ ส่วนชั้น 3 ก็เปิดเป็นห้องของแต่ละในแก๊ง และก็ห้องประชุมของพวกผมเอง ไว้สำหรับเรียกร่วมพล ประชุมสำคัญต่างๆ.....เช่นวันนี้

 

แค่เปิดประตูเข้ามาก็เจอกับโต๊ะที่จัดเป็นห้องประชุมจริงๆ บรรยากาศตึงเครียดสุดๆ พี่เต้นั่งอยู่หัว ผมกับไอเหนือเดินไปนั่งตรงที่ว่างข้างๆเฮียเกรท ตรงข้ามเฮียเป็น พี่แก๊ป ข้างๆ พี่แก๊ปก็เป็นพี่กัง กับที่ว่างอีกหนึ่งที่ คิดแล้วว่าแม่งต้องมาช้าเพราะมันไม่เคยมาเร็วกว่าใครในที่นี้ ทุกคนนั่งหน้าเครียดมาก เครียดกันขนาดนี้ ถ้าพี่กุไม่โดนคู่อริลอบฆ่าก็คงโดนปั่นมาแน่ๆ หรือไม่ก็.........ทั้งคู่

 

“พวกนั้น มันเริ่มแล้ว”

 

“มันทำไร” พี่แก็ปถาม

 

“เผาคลังสินค้ากุ ไอชิบหาย ดีนะคนของกุจัดการทัน” พี่เต้นั่งหน้าเครียด

 

“นั่นมัน ธุรกิจของครอบครัวป่าวว่ะ” เฮียเกรทถาม

 

“เออ กุก็สงสัยว่าของใคร ของกุหรือของพ่อกุ”

 

“แต่พ่อมึงว่างมือแล้ว เหลือแค่มึงมั้ย”

 

“เออ ดิ แต่ของเก่าก็มีอยู่”

 

“แล้วของเสียหายเยอะมั้ยพี่” เหนือมันถามขึ้น

 

“ไม่ พวกกุจัดการทัน มึงตามให้กุหน่อย กุขอทุกมุม รอบๆบริเวณที่ที่เป็นของกุ”

 

“คงต้องแฮกของทางการ เสี่ยงวะพี่”

 

“กุเคลียร์ให้เอง มึงจัดการได้เลย กุขอเร็วที่สุด”

 

“ครับ”

 

“เดี๋ยวกุจะให้คนของกุ สืบมาให้เร็วที่สุด ระหว่างนี้ก็ดูแลของของพวกมึงดีๆ กุว่ามันไม่ได้แค่ต้องการปั่นอย่างเดียว”

 

“สินค้าล็อตใหม่ที่กำลังมา กุจะลงไปตรวจเอง ใครจะไปกับกุ” พี่แก็ปถามขึ้น กุก็จะไม่อะไรหรอกถ้า พี่แก๊ปไม่มองมาที่ผม

 

“ผมเอง คิวผมพอดี” อันที่จริงก็ถึงคิวผมที่ต้องลงไปตรวจของอยู่แล้วด้วย

 

“ตามนั้น”

 

หลังจากนั้นการประชุมแบบโคตรเครียดก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ หลายคนคงสงสัยว่าพวกผมทำงานอะไร ใช่ครับ สิ่งที่พวกคุณคิดมันถูกต้อง พวกผมทำธุรกิจแน่ๆ แต่แน่นอนมันก็มีทั้งดีและไม่ดีแหละ ส่วนใหญ่ถูกกฎหมายนะ พี่เต้ ทำธุรกิจเกี่ยวกับคาสิโน ส่วนใหญ่อยู่ต่างประเทศนานๆกลับมาที แต่กลับมาทีไรก็คือ มีเรื่องตลอด พี่แก๊ป ทำธุรกิจเปิดผับบาร์ โดยมีพี่เต้กับเฮียเป็นหุ่นส่วน แค่เคลียร์เรื่องเดียวก็ปาไปหลายชั่วโมงแล้ว ไหนจะกระจายงานกันอีก ผมไม่เท่าไร แต่ไอน้องรหัสผมเนี่ย เด็กใหม่มันต้องเรียนรู้งานทุกอย่าง เด็กใหม่เสือกมีความสามารถที่ผมและพวกพี่ต้องการพอดีไง งานเลยลงที่มันหมดนั่นละ

 

“ไอสัส น้องรหัสกุหายหัวไปไหนเนี่ย มันรู้มั้ยว่า พี่มันกลับมาแล้วเนี่ยยยยยย” หลังจากประชุมเสร็จ พี่เต้ก็ถามหาไบร์ท น้องรหัสตัวเอง

 

“มึงใช้มันไปทำไรละ สัส” เฮียตบหัวไปทีนึง

 

“เออ กุลืม”

 

“มันพึ่งกลับมา วันนี้” เพียงแค่นี้สายตาทุกคนก็มองมาที่ผม

 

“มึงรู้ได้ไง!!!!!” เฮียเกรทถาม

 

“งานเสร็จแล้วรึไง” พี่แก๊ปถามต่อ

 

“มันไม่บาดเจ็บอะไร ใช่มั้ย” พี่กัง ที่นั่งเงียบๆอยู่นานถาม

 

“แล้วไมมันไม่มาหากุ!!!!!!!!” พี่เต้ถาม

 

“ของฝากผมละ!!!!!!” ไอคนที่อายุน้อยสุดถามขึ้น

 

“ไอเหนือ มึงผิดประเด็นไปหน่อยมั้ยวะ” ผมหันไปถามไอน้องรหัสตัวดี

 

“ก็พี่มันบอกว่าจะซื้อมาฝากอะ” ไอเหนือบ่นงุงิอะไรของมันไม่รู้ ผมเลยหันไปหาพี่ๆ

 

“มันพึ่งส่งข้อความมาสักพัก ว่าพึ่งถึง เหนื่อย เลยไม่มาประชุม”

 

“เจริญจริงน้องกุ” พี่เต้บ่น แต่ก็บ่นไปงั้นละ ใช้น้องรหัสตัวเองไปทำงานรวม รับหน้ากับอีกตั้งกี่คน เหนื่อยจะตาย ที่จริงพี่เต้จะส่งผมไปแหละ แต่ผมไม่ไปไง พอดีมีแบล็คหลังดีอะนะ เลยไม่ได้

 

“ถ้าไม่มีไรแล้ว ผมกลับก่อนได้มั้ย” ผมถามขึ้น ในมือถือโทรศัพท์ตอบข้อความของคนป่วยอยู่ ก็ไม่มีอะไรหรอกคับ อย่างที่เคยบอก มีนติดผมมาก เวลาป่วยจะอ้อนผมเป็นพิเศษ แค่กับผมเฉพาะนะ เพราะเราสัญญากันไว้แล้ว

 

“รีบไปไหนวะ ไม่อยู่ฉลองรึไง” เฮีย อย่าเอาของชอบมาล่อได้มั้ยวะ ก็อยากกินนะแต่ ขอบายคับ เมียป่วยอยู่

 

“เออ ช่างมันๆ ปล่อยมันไปเถอะ พวกคนมีภาระหน้าที่” พี่เต้บอกปัดๆไป

 

“งั้นผมกลับด้วยเลยนะ ผมจะกลับไปเคลียร์กับไปนีออนก่อน” ไอน้องรหัสบอกพร้อมเก็บของใส่กระเป๋า ที่จริงก็ไม่มีไรมากหรอก แค่เก็บไอแพดเข้ากระเป๋ามันแค่นั้น

 

“งั้นผมกลับเลยละกัน กรมันยังไม่ได้กินข้าวเลย” พี่กังพูด ทั้งๆที่สายตาเจ้าตัวยังคงจดจ่ออยู่กลับโทรศัพท์อยู่เลย สงสัยจะคุยกับพี่รหัสผมมั้ง

 

“เอ้า นี่กุมามีความหมายกับพวกมึงบ้างมั้ยเนี่ย กุพึ่งกลับมานะเว้ย” โวยวายไปก็เท่านั่นเพราะพวกผมไม่สนอยู่ดี

 

“ไปๆ ไปนั่งแดกเหล้าที่ร้านกับพวกกุเนี่ยละ 3 คนเหมือนเดิม” พี่เกรทพูด

 

“เออ ก็ต้องเป็นงั้นแหละ แต่ละคน สนใจกุซะที่ไหน” พี่เต้ส่ายหัว

 

“ไม่ใช่เมียก็แย่หน่อยวะพี่” ไอเหนือบอกก่อนที่เสียงโทรศัพท์ดัง ยกยิ้มให้พร้อมยกมือไหว้ เดินออกไป

 

“ลาคับ” พี่กังพูดแต่ยังไม่วายก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์ต่อ

 

“หวัดดีคับ” ผมเลยทำการอำลาบ้าง ก่อนจะออกผับ ตรงไปยังหอของคนป่วยที่ผมทิ้งมันไว้นานเกินไปแล้ว ไอแสตมป์ส่งข้อความมาว่า คนตัวเล็กของเขางอแงไม่พอยังเสือกไล่เพื่อนอย่างมันออกจากห้องอีก บอกว่าอยากอยู่คนเดียว ตอนแรกไอแสตมป์มันก็ไม่ยอม ด้านอยู่ พอเจอรังสีอำมหิตจากคนป่วยเข้าเลยต้องจำใจออกมารอหน้าพร้อมทั้งส่งข้อความเร่งให้เขากลับไปสักที

 

 

 

นี้แหละสิ่งที่ผมต้องการ

 

 

 

ต้องการให้มีน ติดผมที่สุดเท่าที่จะติดได้

 

 

 

เพราะผมจะไม่ยอมให้ใครมาให้มันติดแทนผมแน่ๆ 

 

 

******************************************** 

 

 

- มีน - 

 

 

 

หลังจากที่ผมจัดการไล่ไอแตมป์ออกไปจากห้องได้ ผมก็กลับมานอนที่เตียงตามเดิม ผมรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นแล้ว เพราะผมไม่อยากให้ใครต้องเสียเวลามาเฝ้าตัวเอง ผมดูแลตัวเองได้เหอะ ขนาดไอคนทำให้ผมเป็นไข้ มันยังไม่สนใจผมสักนิดเลย ออกไปไหนไม่บอกเลยด้วยซ้ำ บอกให้ผมกินยานอน ตื่นมาอีกทีก็เป็นไอแตมป์แล้วไอคนต้นเหตุมันหายไปไหนไม่รู้

 

“แล้วแต่มึงเลยเหอะ จะไปตายไหนก็ไปเลย กูไม่ ไม่ได้ติดมึงสักหน่อย” ผมนอนเอาผ้าห่มมาคลุมโปง ไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่กลัวคนอื่นได้ยินเสียงที่เริ่มสะอื้นนิดๆของผม

 

“มะ ไม่ได้ร้องสักหน่อย ไม่ได้น้อยใจมันสักหน่อย ฮึก” บ้าเอ้ย น้ำตาจะไหลทำไมเนี่ย นอนคนเดียวก็ได้เหอะ แล้วทำไมผมต้องมาปวดหัวอีกเนี่ย

 

“ทำไมปวดหัววะ ฮึก หายแล้วดิ ฮึก ไม่ร้องดิวะมีน ฮึก” นี่กุเป็นไรเนี่ย ปลอบตัวเองไปร้องไห้ไป ไม่ได้น้อยใจนะเว้ย แค่มันปวดหัวเฉยๆหรอกเลยร้อง

 

“เพราะป่วย ฮึก” เสียงสะอื้นของผมยังคงดังเพราะในห้องไม่มีใครนอกจากผม ผมว่าตัวเองคงกลั้นไม่ไหวแล้ว

 

ฮึก ฮือๆ แม่งหายไปไหนวะ ฮือๆ

 

“เป็นไรคับ” เสียงที่คุ้นเคยนั่นดังผ่านเข้ามาในผ้าห่ม ทำให้ผมรีบเด้งตัวขึ้นมาดู เห็นไอมาร์คยืนกอดอกอยู่ปลายเตียง หน้าหล่อๆของมันยกยิ้มกวนตีนนิดๆให้ ผมแค่ลุกมาดูว่าใช่มันจริงรึป่าว แล้วก็กลับไปคลุมโปงต่อ ไม่ใช่ไรนะ ไม่อยากคุยกับมันเฉยๆ

 

 

“มีน”

 

“…..” กุไม่ตอบ

 

“มีน”

 

“......” กุไม่อยากคุย

 

“มีน”

 

“……” อย่ามายุ่งกับกุ กุจะนอน

 

“มีนคับ”

 

“อือออออ” ไอสัส ใครให้พูดเพราะ

 

“เป็นอะไร ไล่ไอแตมป์กลับไปทำไม”

 

“ป่าว”ผมตอบเสียงอู้อี้เพราะคลุมโปง แต่ส่วนหนึ่งคือ กุพึ่งร้องไห้น้ำตาซึมไง

 

“มีน”

 

“อยากอยู่คนเดียว”

 

“ไม่อยากอยู่กับกุหรอ”

 

“......”

 

“งั้นกุกลับ” ว่าแล้วมันก็เดินออกไป ผมได้ยินเสียงปิดประตูดัง มึงออกไปจริงหรอ กุป่วยอยู่นะ ไม่สนใจกันจริงดิ ไอคนนิสัยไม่ดี แม่ง....

 

ความน้อยใจมันตีขึ้นมาซะดื้อๆ ผมทำอะไรได้บ้างอะ นอกจากนอนคลุมโปงอย่างตอนนี้ แม่ง ใครบอกว่าไอมาร์คมันใจดีกับผมวะ คนใจดีที่ไหนเขาปล่อยให้คนป่วยนอนร้องไห้ อยู่แบบนี้กันเล่า!!!!! เออ ไปเลย ไปไกลๆเลย กุอยู่ได้ กุหายป่วยแล้ว กุแค่ต้องการนอน กุแค่อยากพักผ่อน กุไม้อยากให้มึงนอนเฝ้า กุไม่ได้ปวดหัว กุไม่ได้ตัวร้อน กุไม่ได้ร้องไห้ด้วย!!!!!!

 

 

 

 

 

 ฮึก ฮือๆ ฮือๆ

 

 

 

 

ไอน้ำตาบ้า ปล่อยมันกลับไปสิ จะร้องเพราะมันทำไมเล่า!!!!!

 

 

********************************** 

-80%- 

********************************* 

 

 

ขอโทษจริงๆนะคะ ช่วงนี้ติดสอบ ยุ่งวุ่นวายมากกับชีวิต55555 

ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ขอบคุณที่รอ ขอบคุณจริงๆค่ะ 

ติชมกันได้เลยนะ อยากให้เม้น อยากรู้ฟิตแบคอะคะ555555 

ขอบคุณที่ยังคงติดตาม 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น