email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่16 ทำเมียกูมึงตาย

ชื่อตอน : ตอนที่16 ทำเมียกูมึงตาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16 ทำเมียกูมึงตาย
แบบอักษร

 

หยางลั่วเฟิงเลี้ยวรถกลับไปยังคฤหาสน์ใหญ่ทันทีที่ได้รู้ว่าคนตัวเล็กอยู่ที่ไหน และบอกลูกน้องกับบอดี้การ์ดทุกคนให้รอเขาที่คฤหาสน์ รถคันหรูแล่นอย่างไวมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ไม่นานรถยนต์ก็เข้าไปจอดที่หน้าคฤหาสน์ทันที และหยางลั่วเฟิงลงจากรถลงมาแล้วเดินเข้าไปด้านในทุกคนที่เป็นเหล่าคนใช้ลูกน้องและบอดี้การ์ดพากันยืนแข็งทื่อเกร็งอย่างไม่กล้ากระตุก นานๆทีถ้ามีเรื่องใหญ่เจ้านายของพวกเขาถึงจะเรียกรวมตัวกัน แสดงว่าต้องสำคัญมากๆถึงเรียกทุกคนมารวมกันที่นี่

 

"นายน้อยครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ ถึงเรียกพวกเราทุกคนมารวมกันที่นี่" 

 

บอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย และก็ได้รับสายตาอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วคฤหาสน์ บอดี้การ์ดคนนั้นจึงก้มหน้าอย่างเร็ว

 

"มี! วันนี้เมียฉันโดนลักพาตัว "

 

"ห๊ะ!!!" 

 

เมื่อหยางลั่วเฟิงพูดจบทุกคนในที่นี้อุทานออกมาเสียงเดียวกันหมด และแม่บ้านที่อยู่แถวนั้นตกใจกันยกใหญ่

 

"แล้วใครจับตัวคุณหนูกัสไปคะ "

 

ป้าสายแม่บ้านเก่าแก่เอ่ยขึ้นมาอย่างรีบร้อนเพราะเธอเป็นห่วงออกัสอย่างกับลูกในไส้ ตอนแรกก็ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ แต่พอได้รู้จักนิสัยใจคอจึงนึกเอ็นดูอีกฝ่าย

 

"ไอ้คริส" 

 

"คุณคริสที่เคยหักหลังคุณเฟิงตอนนั้นหรอคะ? " 

 

"ใช่  มันสารเลวมากเลยล่ะ"

 

"แล้วคุณหนูจะปลอดภัยหรือเปล่าคะ "

 

"ถ้ามันกล้าแตะต้องเมียฉัน มันตายแน่! "

 

ทุกคนที่อยู่แถวนั้นถึงกับขนลุกเป็นเกรียวกันเลยทีเดียว

 

"ไอ้หมอนั่นยังไม่มาอีกหรอ "

 

"ยังครับนาย" 

 

หยางลั่วเฟิงหันไปพูดกับบอดี้การ์ดแล้วได้รับคำตอบที่ทำให้เขาไม่พอใจ จึงทำให้คนแถวนั้นไม่กล้าที่จะเอ่ยปากสักคน

 

"ลีลาว่ะ เดี๋ยวไล่ออกให้หมดเลย" 

 

ไม่นานเสียงรถยนต์หรูอีกคันขับมาจอดหน้าทางเข้าคฤหาสน์ทันที

 

ทั้งสองที่กำลังลงจากรถอีกคนหนึ่งกำลังถูกพูดถึงอยู่เมื่อครู่นี้

 

"มาแล้วๆๆๆๆ รถติดว่ะ พวกฉันรีบสุดๆแล้วนะเนี่ย" 

 

"มาทำไม? ฉันเรียกแค่ลูกน้องฉันคนเดียว" 

 

"ก็มาป้องป้องเมียฉันไง "

 

"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ" 

 

 "ระดับฉันแล้ว อีกอย่างฉันเป็นหมอจะได้รักษาคนเจ็บได้ทัน" 

 

"ตามใจนายแล้วกัน "

 

"แล้วตกลงใครมันจับตัวน้องกัสไป" 

 

"ไอ้คริส" 

 

"อะไรนะ!!" 

 

เสียงของหมอก้องและหยินโย่วอุทานขึ้นพร้อมกันและทั้งคู่ก็กันมามองหน้ากันอย่างแปลกใจ

 

"ฉันต้องการอะไร" 

 

หมอก้องเอ่ยถามหยางลั่วเฟิงอย่างไม่เข้าใจ

 

"ตำแหน่ง" 

 

"ตำแหน่งอีกแล้วหรอ? ตอนนั้นมันหักหลังนายยังไม่พออีกหรอ ตอนนี้ยังจะมาแย่งตำแหน่งของนายอีก ฉันยังจำได้ขึ้นใจอยู่เลยว่าวันนั้นถ้านายไม่ให้ตำแหน่งสิงห์กับมัน มันก็ไม่ได้ดีมาจนถึงทุกวันนี้หรอก แล้ววันนี้มันยังจะมาแย่งตำแหน่งหยกของนายที่อุตส่าห์ก่อร่างสร้างตัวจนได้ตำแหน่งนี้ที่ใหญ่กว่าใครทุกคน ไอ้บ้านั่นมันก็ยังจะดั้นด้นเล่นสกปรกอีก" 

 

"ฉันไม่มีวันให้มันแน่!" 

 

หยางลั่วเฟิงคิดไปถึงอดีตก็ทำให้เขารู้สึกแค้นเคืองเพื่อนรักเก่าคนนี้ขึ้นมาอีกรอบ เขาหันไปสั่งลูกน้องมือซ้ายไปค้นข้อมูลในห้องลับทันที

 

"หยินโหย่วไปดูจีพีเอสที่ติดตัวออกัสในห้องลับที ว่าตอนนี้เมียฉันอยู่ไหนแล้ว" 

 

"ครับนาย "

 

 

 

 

เวลาผ่านไปไม่นานลูกน้องมือซ้ายของหยางลั่วเฟิงก็วิ่งมารายงานเขาทันที

 

"นายน้อยครับ พบที่อยู่ของศัตรูแล้วครับ" 

 

หยินโหย่วรายงานผู้เป็นนายทันที ที่จริงแล้วเขาโดนหยางลั่วเฟิงให้ติดจีพีเอสไว้ในตัวออกัสนานแล้ว เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะหนีเจ้านายเขาไป

 

"ดี! ทุกคนไปเตรียมตัวได้! "

 

เสียงอันทรงอำนาจเอ่ยคำสั่งขึ้น ทำให้ทุกคนตอบรับและวิ่งไปเตรียมอุปกรณ์ของตัวเอง

 

"ฉันไปเก็บของก่อนเดี๋ยวลงมา "

 

หยางลั่วเฟิงพูดกับหมอก้องเสร็จก็หันหลังขึ้นไปบนบ้านทันที เขาขึ้นมาใส่ชุดเกาะป้องกันกระสุนปืนเพื่อไม่ให้เป็นอะไร เขาจะไม่ยอมได้รับบาดเจ็บอีกแน่นอน เพราะไม่งั้นคนตัวเล็กคงไม่ให้อภัยเขาตลอดไปแน่

 

 

ด้านบอดี้การ์ดและลูกน้องก็กำลังวุ่นวายเพื่อเตรียมอุปกรณ์ออกรบและมีหัวหน้าแต่ละฝ่ายวางแผนมาดีแล้วว่าจะให้ฝ่ายไหนไปทางไหน หรือฝ่ายไหนยิงก่อนยิงหลัง ทุกคนเตรียมอุปกรณ์และกำลังพลเสร็จก็วิ่งมาเข้าแถวที่หน้าคฤหาสน์เพื่อที่จะออกรบในไม่ช้านี้

 

"ถ้าใครตุกติก.. ลงมือได้เลย! "

 

"ครับ!!" 

 

ทุกคนขานรับคำสั่งเสร็จก็รีบขึ้นรถทันที และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ตั้งไว้

 

 

 

 

ส่วนทางด้านออกัส คนตัวเล็กรู้สึกตัวมาได้สักพักจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมาและมองไปรอบๆห้อง เขารู้สึกมึนหัวนิดหน่อย และลุกขึ้นมองสำรวจห้องที่โล่งไปด้วยสีขาว เขานึกขึ้นมาได้ในทันทีว่าเขาโดนชายชุดดำลักพาตัวมาและกำลังจะส่งเสียงให้คนช่วยก็โดนอีกฝ่ายโปะผ้าที่ใส่ยาสลบเข้ามาใส่จมูกของเขาจนทำให้สูดหายใจเข้าไปเต็มปอดเลยไม่ทันตั้งตัวจึงสลบและถูกพามาที่นี่ ออกัสหันไปทางฝั่งหน้าต่างจึงเห็นมันแง้มออกมาเล็กน้อย เขาจึงรีบลุกออกจากไปแล้วเดินย่องไปเบาๆที่หน้าต่างบานนั้นทันที จึงเห็นแต่ชายชุดดำถือปืนเต็มไปหมด ที่ที่เขาอยู่มันน่าจะไม่มีคนเดินผ่าน และเป็นซอยที่แคบอาจจะหาทางรอดออกยาก ถ้าเกิดจับได้มีหวังไม่มีชีวิตรอดแน่

 

"ผมคิดถึงคุณจัง.. คุณลั่วเฟิง "

 

ออกัสพูดพำพึมเบาๆกับตัวเอง ป่านนี้คงคุณเขาคงรู้แล้วแหละว่าเขาหายตัวไป ไม่รู้จะเป็นห่วงเขาบ้างหรือเปล่า จะออกตามหาเขาบ้างไหม                                                           

 

"คุณจะตามหาผมหรือเปล่านะ"

 

คนตัวเล็กยังพูดกับตัวเองไม่หยุด ขณะที่กำลังนั่งลงบนพื้นยกเข่าขึ้นยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองไปมา จนได้ยินเสียงฝีเท้าของคนหนึ่งกำลังเดินมาทางฝั่งที่เขานั่งอยู่ และตามด้วยเสียงไขกุญแจ ไม่นานเสียงนั้นก็หยุดลงและบานประตูก็เปิดออกกว้าง จึงเห็นคนมาใหม่ที่แต่งตัวดูผู้ดี คงจะเป็นเจ้าของที่นี่หรือเปล่านะ

 

"ฟื้นแล้วหรอ เด็กน้อย "

 

"คุณเป็นใคร!" 

 

ออกัสถามออกไปด้วยเสียงที่สั่นเทา เพราะอีกฝ่ายกำลังเดินมาทางเขาแล้วนั่งลงต่อหน้าเขาอย่างถือวิสาสะ

 

ชายคนนั้นยกมือกำลังจะลูบหัวเขา คนตัวเล็กจึงปัดมือออกอย่างไว ไม่รู้ทำไมเขานึกรังเกียจคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

"แหม่หวงตัวซะด้วย" 

 

รอยยิ้มของคนตรงหน้ามันทำให้คนตัวเล็กนึกหวั่นกลัวอย่างไม่กล้าทำอะไร

 

ชายคนนั้นกำลังจะยกมือขึ้นลูบแก้มของคนตัวเล็กอีกครั้ง แต่ก็โดนปัดออกเช่นเดิม จึงทำให้อีกฝ่ายทำสีหน้าไม่พอใจครู่เดียวก็กลับมายิ้มหวานเหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นสายตาของคนผู้นั้นก็ไม่ได้แสดงความเป็นมิตรออกมา

 

"หึ! คงเก็บไว้ให้ไอ้เฟิงมันเอาเล่นๆสินะ" 

 

"คุณรู้จักกับคุณลั่วเฟิงหรอ "

 

"ฉันรู้ดีเลยล่ะ" 

 

ชายคนนั้นพูดเสร็จก็ดึงคนตัวเล็กให้ยืนขึ้นแล้วโยนลงบนเตียงอย่างแรง

 

"เฮ้ย!  โอ้ยย!" 

 

ออกัสร้องออกมาอย่างเจ็บปวด นี่เขาถูกพามาทำอะไรเนี่ย คนตรงหน้าเขาคือใคร แล้วทำไมถึงพูดชื่อคนที่เขาคิดถึงออกมาได้ รู้จักกันหรอ คิดได้ไม่นาน คนตัวเล็กก็ถูกอีกฝ่ายขึ้นคร่อมแล้วตรึงแขนทั้งสองข้างของเขาขึ้นไปบนหัว 

 

"คงจะเด็ดน่าดูสินะไอ้หมอนั่นถึงไม่ปล่อยไปไหนเลย "

 

ชายคนนั้นพูดจบก็ก้มลงไปดอมดมลำคอระหงของคนตัวเล็กทันที

 

"ไม่นะ!! ปล่อยสิวะ! "

 

ออกัสดิ้นไปมาให้หลุดออกจากอ้อมแขนนี้และทั้งสองขาของเขาถีบเข้าไประหว่างขาของชายคนนั้นทันที

 

"อุก!!" 

 

ชายคนนั้นรู้สึกจุกขึ้นมาและมองคาดโทษอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

 

"กล้าทำฉันหรอ ห๊ะ! "

 

ผู้ชายคนนั้นพูดด้วยความโมโหและยกมือตบหน้าคนตัวเล็กอย่างแรง

 

เพี๊ยะ!! 

 

ทำให้คนตัวเล็กหน้าหันทันทีที่โดนฝ่ามือใหญ่ตบมา เขารู้สึกแสบหน้าและเจ็บตัวไปหมด เขาทำอะไรไม่ได้จึงน้ำตาเล็ดออกมาด้วยความน้อยใจ

 

"หึ! เจ็บหรอ รู้ว่าเจ็บก็อย่ากร่างดีนัก" 

 

ชายผู้นั้นพูดเสร็จก็ขึ้นคร่อมคนตัวเล็กอีกครั้งและเริ่มจับแขนคนตัวเล็กไว้ทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียวส่วนอีกข้างเลื่อนมาถอดกระดุมเสื้อของออกัส คนตัวเล็กเห็นท่าไม่ดีจึงพูดขอความช่วยเหลือขึ้น

 

"ช่วยด้วยยยย!! "

 

"ร้องไปเถอะ ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก! "

 

"ฮึก!! คุณลั่วเฟิง.. ช่วยกัสด้วย.." 

 

คนตัวเล็กน้ำตาไหลไปพร้อมกับเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากคนที่เขาคิดถึงและไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะมาช่วยเขาหรือไม่

 

"ฮ่าๆๆๆ คิดถึงมันมากนักหรอห๊ะ! มันไม่มาช่วยแกหรอก" 

 

"อึก! ฮืออ คุณลั่วเฟิง.. "

 

"ร้องไปเลย เด็กน้อย ป่านนี้มันคงกำลังถอนตัวออกจากตำแหน่งอยู่สินะ" 

 

คนตัวเล็กได้ยินประโยคที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นก็แปลกใจขึ้นมาทันทีและเอ่ยถามอย่างอยากรู้

 

"อึก! ตะ.. ตำแหน่งอะไร! "

 

"หึหึ ก็ตำแหน่งหยกมันไง ถ้ามันมาตกที่มือฉันเมื่อไหร่ไอ้นั่นไม่รอดแน่ แกด้วยอย่าขัดขืนฉันเลยนะ เดี๋ยวก็ได้ฉันเป็นผัวอีกคนแล้ว ฮ่าๆๆๆ" 

 

"ไม่นะ! อึก!" 

 

ออกัสโดนต่อยที่ท้องน้อย เขารู้สึกเจ็บปวดจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นอนแผ่หลาน้ำตาไหล ให้อีกฝ่ายได้ดอมดมผิวนวลเนียนของคนตัวเล็กไปเรื่อยๆ 

 

ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น จึงทำให้ชายคนนั้นหยุดชะงักและเอ่ยเสียงถามออกไป

 

"ใครวะ!" 

 

ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา จึงทำให้ชายคนนั้นก้มหน้าไปดมผิวเนียนอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีก จนทำให้ชายผู้นั้นหัวเสียและรีบลุกออกจากเตียงไปเปิดประตูทันที 

 

เมื่อประตูเปิดออกกับพบคนที่ไม่คาดคิดยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้อีกฝ่ายตกใจทันทีเพราะโดนปืนจ่อมาที่หน้าตัวเองด้วยฝีมือของหยางลั่วเฟิง

 

"มะ.. มีอะไรค่อยๆพูดกันนะเพื่อน "

 

"ออกัสอยู่ไหน!! "

 

หยางลั่วเฟิงตะโกนพูดออกมาเสียงดังจึงทำให้คนตัวเล็กได้สติและรีบส่งเสียงดังออกมาทันที

 

"คุณลั่วเฟิง.. ผะ.. ผมอยู่นี่.. "

 

คนตัวโตได้ยินดังนั้นจึงถีบเข้าไปที่ท้องของเพื่อนเก่าแล้วรีบวิ่งเข้าไปด้านในทันที เขาเห็นร่างคนตัวเล็กที่สภาพตอนนี้เนื้อตัวเป็นจ้ำๆรอยแดงตามตัว เสื้อผ้าหลุดลุ่ยนอนแผ่หลาหอบหายใจอยู่บนเตียง หยางลั่วเฟิงรีบคว้าผ้าขนหนูมาห่มให้คนตัวเล็กทันที ในขณะเดียวกันเพื่อนเก่าที่ชื่อคริสก็ไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายกระทุ้งเข้าที่ท้อง จึงเดินมาหยิบปืนจากลิ้นชักข้างเตียงขึ้นมาแล้วจ่อไปที่อีกฝ่ายทันที คนตัวเล็กเห็นจึงเอ่ยขึ่นมาอย่างตกใจ

 

"ระวังข้างหลัง" 

 

หยางลั่วเฟิงหันไปจึงพบว่าปืนจ่ออยู่ที่หัวของเขา จึงไม่สามารถขยับได้

 

"ฮ่าๆๆๆ เก่งนักไม่ใช่หรอ ถึงเข้ามาที่นี่ได้ ป๊อดแล้วหรือไง "

 

ปังปังปัง!!! 

 

เพื่อนเก่าของหยางลั่วเฟิงพูดจบเสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากด้านล่างของแหล่งที่ซ่อนตัว พวกชายชุดดำของคริสและลูกน้องกับบอดี้การ์ดของหยางลั่วเฟิงกำลังต่อสู้อยู่ด้านล่าง ทำให้คริสหันมาหาหยางลั่วเฟิงแล้วเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย

 

"มึงกล้าเล่นตุกติกงั้นหรอไอ้เฟิง​​​​​​"

 

"หึ! ​​​​​​มึงเล่นคนของกูก่อน มึงไม่รอดแน่ "

 

​​​ "ฮ่าๆๆๆ มึงดูสิว่าอะไรอยู่ในมือกู หืมม" 

 

"แล้วมึงคิดหรอว่าจะรอดเหมือนกู​​​​​​"

 

"หมายความว่าไง!! ​​​​​​"

 

"มึงเห็นแสงสีแดงเล็กๆจ่อที่หน้าผากมึงมั้ยล่ะ​​​​​​"

 

พอหยางลั่วเฟิงพูดจบอีกฝ่ายก็มองขึ้นไปบนหน้าผากของตัวเองก็เห็นแสงสีแดงจุดเล็กๆเล็งที่หน้าผากเขาอยู่ แล้วสายตาก็หันขึ้นไปมองบนดาดฟ้าก็เจอเข้ากับลูกน้องมือซ้ายของหยางลั่วเฟิงกำลังเล็งปืนมาที่เขา คริสใจเต้นไม่เป็นจังหวะถึงกับตัวสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

 

"มึงมันหมารอบกัดไอ้เฟิง!!" ​​​​​​

 

 "หึ! ใครกันแน่ที่เป็นหมา" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดเสร็จ เขายกมือขึ้นทันทีเหมือนให้สัญญาณอะไรบางอย่าง ไม่นานเกินรอเสียงลั่นไกรปืนก็โดนเข้ากับหน้าผากของเพื่อนรักเก่าจนทำให้อีกฝ่ายกระตุกนิ่งค้างและมองหน้าหยางลั่วเฟิงด้วยความแค้น

 

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!" 

 

หยางลั่วเฟิงลุกขึ้นและหันกระบอกปืนไปที่หัวใจอีกฝ่ายแล้วลั่นไกรปืนทันทีโดยไม่ฟฟังที่อีกคนพูด 

 

ปังงงง!!! 

 

"กล้าแตะคนของฉัน มึงมันสมควรตาย เพราะนี่มันเมียกู!! "

 

พูดเสร็จก็ยิงไปอีกนัด จนอีกฝ่ายนอนแน่นิ่งไม่ไหวติ่ง ก่อนที่บอดี้การ์ดบางคนจะวิ่งเข้ามา หยางลั่วเฟิงจึงออกคำสั่งลูกน้องให้เก็บกวาดให้เรียบร้อยและห้ามให้ข่าวหลุดออกไปเด็ดขาด พอลูกน้องรับคำ เขาจึงหันมามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ช็อคไปนานแล้ว เขาเลยก้มลงไปปลอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

"ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว "

 

เขาลูบหลังของคนตัวเล็กไปมาสักพักจึงทำให้อีกฝ่ายผ่อนคลายลงและหายสั่นได้นิดหน่อยจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

 

"กลับบ้านเรากันนะ "

 

คนตัวเล็กมองอีกฝ่ายด้วยความดีใจน้ำตาไหลอาบแก้มแต่กลับไม่มีเสียงสะอื้อนไห้ให้ได้ยินสักแอะ เด็กคนนี้ของเขาเก่งจัง คนตัวโตคิดในใจก่อนที่ออกัสจะพยักหน้าตอบตกลง แล้วหยางลั่วเฟิงจึงอุ้มคนตัวเล็กออกไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็วเพื่อที่จะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลหยางทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

ฮู่~~~ กว่าจะเขียนตอนนี้มาได้มันยากมากกก แงงง คือทั้งเศร้าทั้งลุ้นไปพร้อมๆกันเลย แต่ก็เขียนจนเสร็จ โล่งอกไปอีกตอน แงงง แต่ตอนหน้าก็กลับมาหวานกันแล้วเน้ออ มาม่าไม่อยากทานแย้วว ไม่อยากร้องไห้แย้วว เค้าโตแล้วน้าา เรื่องนี้ใกล้จบแล้วน้าา มาให้กำลังใจอิลุงกับน้องกัสกันด้วยน้าา กับเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย 

 

ฝากเอ็งดูลูกๆของไรท์ด้วยน้าาา🙏❤️

 

 

ความคิดเห็น