email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

ชื่อตอน : 24 - หนีไม่พ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 686

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2563 07:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24 - หนีไม่พ้น
แบบอักษร

 

หลังจากรอนแรมมาสักพัก ชายหนุ่มผิวขาว หน้าตาหล่อเหลาปานวาด ก็เดินก้าวขึ้นบนท่าเทียบเรือของเกาะแห่งหนึ่งของประเทศไทย

เขาแต่งตัวเรียบง่าย สะพายเป้ใหญ่หนึ่งใบ ในมือของเขามีกล่องพลาสติกใบใหญ่เจาะรูไว้ ข้างในมีเต่าสีดำตัวเล็กที่นอนอยู่บนผ้าขนหนูเปียกๆ และคอยเอาหัวดันๆ ฝากล่องเวลาที่มันอยากออกมามองโลกข้างนอก...

หนึ่งคนกับหนึ่งเต่าตัวจิ๋ว มองซ้ายมองขวา แล้วชายหนุ่มก็ทำท่าเอียงหูเข้าที่กล่อง แล้วก็พยักเพยิด เดินตรงไปเรียกสองแถวเพื่อไปหาที่พัก.. เขาตั้งใจมาหาคนหนึ่งคนให้พบ แต่คงไม่ได้หา เธอ เจอง่ายๆ ดังนั้น เขาก็ต้องหาฐานที่มั่นก่อน...

เขาไม่ได้สังเกตหรอกว่า จังหวัดนี้ อยู่ไม่ไกลจากจังหวัดชายแดนติดทะเลที่มีบ่อนคาสิโนชื่อดังของเสี่ยสุกณตั้งอยู่.. เขาจึงไม่เห็นว่า แค่เขาก้าวลงจากรถสองแถวไปยืนหน้าอพาร์ตเมนต์ห้องเช่า เขาก็โดนสะกดรอยตามเสียแล้ว..

เขาโทรหาเบอร์เจ้าของบ้านเช่าที่เป็นชายชราท่าทางใจดีคนหนึ่ง แล้วก็แนะนำตัว "ผมชื่อคีตาครับ ที่โทรมาติดต่อขอเช่าห้อง ไม่ทราบขอดูห้องได้เลยไหมครับ ?"

---------------------

อีกจังหวัดหนึ่งไม่ไกล ผณินวารีกำลังยืนแช่น้ำใต้ฝักบัวไหลเอื่อยๆ ในบ้านเช่าไกลหูไกลตาผู้คน

ผิวเธอเป็นสีขาวอมชมพู ผมดำสนิทตัดสั้นทรงบ๊อบเท รูปร่างของเธอดูเย้ายวนใจ แต่ใบหน้าของเธอนิ่งขึงตึงเครียด ดวงตากลมโตเพ่งใช้สมาธิจมอยู่กับความคิด..

สุกณ... เขาตามหาเธอพบได้อย่างไร ? หญิงสาวเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง.. ใบหน้าโกรธเคือง เขากล้าดียังไง ! ส่งลูกน้องมาลักพาตัวเธอ ! เขานึกว่าเธอจำหน้าคนไม่ได้งั้นหรือ ? เธอคงไม่รอดมาจนป่านนี้ถ้าไม่มีความจำดีเลิศเกินมนุษย์เรื่องใบหน้าของคนหรอก ลูกน้องของ สุกณคิดได้อย่างไรว่าเธอจะยอมไปด้วยง่ายๆ ? นางนาคีจำแลงไม่เสียใจที่หักกระดูกเขา มนุษย์เจตนาไม่ดีไม่ควรได้รับความเมตตา โดยเฉพาะหากประสงค์จะจับเธอ ไม่มีเสียหรอกที่เธอจะยอมง่ายๆ !

ผณินวารีมองนิ่งราวใช้ความคิด.. ถ้าสุกณหาตัวเธอพบที่จังหวัดนี้แล้ว เธอคงเหลือเวลาไม่มากกว่าเขาจะรู้ตัวว่าลูกน้องเขาหายไป แต่เธอยังนอนใจว่า สุกณยังไม่น่าจะพบเธอง่ายๆ เพราะเธอเช่าชื่อบ้านหลังนี้ด้วยชื่อของคนในบริษัทของพี่ชาย

เพราะสมุทรนาคินทร์ พี่ชายร่วมอุทธรณ์ของเธอที่หนีออกจากบ้านมาเที่ยวเตร่อาศัยสำเริงสำราญบนโลกมนุษย์ ฉลาดพอจะเปิดบริษัทบังหน้าไว้ลงทุนและดูแลเงินทองทรัพย์สิน เพื่อไว้ใช้ในการดำรงชีวิตเหมือนปุถุชนปกติ

พี่ชายของเธอจ้างนักบัญชีคนหนึ่งให้ดูแลบริษัทนี้ และให้รักษาความลับจากรุ่นสู่รุ่นว่า ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าของเงินของบริษัทนี้ไม่ใช่มนุษย์ เมื่อพี่สมุทรนาคินทร์ชวนเธอมาอยู่ด้วยก็ให้เธอใช้เงินใช้ทองจากกองทุนที่บริษัทนี้ดูแลอยู่ ทำให้เธอไม่เคยลำบากเรื่องเงินทอง

แต่สุกณไม่ใช่คนโง่ เขามีอำนาจมืดที่ล้วงความลับได้ทุกอย่าง ตอนควงกับเขา เธอเคยแอบได้ยินเขากับลูกน้องคุยกันเรื่องงานแล้ว มันช่างน่ากลัวว่าเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะ..

นางนาคีเริ่มลังเลใจ.. เธออาจต้องหนีอีกแล้วหรือ ? แต่เธอยังไม่อยากไปเลย

ความช้ำใจจากคีตา ทำให้เธอไม่อยากไปไหน อยากลืม อยากหาคนช่วยลืม..

แต่สุกณตามหาเธออยู่ เธอคงต้องหยุดออกหาเหยื่อสักคืน..

หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดใจ มือบิดน้ำฝักบัวปิดแรงจนแทบจะหักคามือ เพื่อระบายความเจ็บปวดอัดอั้นตันใจ น้ำตาไหลอาบแก้มนวล..

ว่าจะไม่เสียใจก็เสียใจจนได้..

------------------

คืนนั้น ผณินวารีนอนบิดไปมาบนเตียงแล้วก็ไม่หลับ วันทั้งวันเธอฆ่าเวลาด้วยการไปเล่นน้ำทะเลในหาดใกล้ๆ กับบ้าน โดยแปลงผิวพรรณหน้าตาให้ดูใกล้เคียงชาวบ้านปกติที่สุด .. แต่หักโหมใช้แรงกายว่ายน้ำเท่าไรก็ไม่ทำให้เหนื่อยจนนอนได้..

ในหัวเธอก็ยังมีคำพูดของคีตาอยู่ กลับมาหาผมนะ ถ้าเจอใครที่เขาไม่ดีพอ

นางนาคีสาวสะอื้นเป็นครั้งแรก กลางคืนที่เคยมีเขาเคียงข้างพอไม่มีแล้วมันเหงาปวดร้าวมาก

เธอทนไม่ไหว... ไม่ไหวแล้ว

หญิงสาวผุดลุกขึ้น หลับตาเนรมิตตัวเองให้มีผิวขาวอมชมพู ผมบ๊อบสั้นสีดำ เหมือน วาริน แล้วก็ลุกขึ้นแต่งตัว..

ยังไงก็ต้องล่าเหยื่อ ไม่งั้นคืนนี้นอนไม่หลับแน่นอน.. !

------------

หญิงสาวในชุดกางเกงผ้าลายดอกๆ รองเท้าผ้าใบ เสื้อกล้ามสีดำ เดินลงจากรถสองแถวไปยืนที่ย่านคนเที่ยวกลางคืน.. ดวงตากลมโตของเธอใต้แว่นตามองรอบๆ อย่างไร้อารมณ์ ก่อนถอนหายใจแล้วเลือกบาร์ที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติมากที่สุด

อย่างน้อย สุกณก็จะได้หาตัวเธอยากหน่อย.. เพราะดูเผินๆ วันนี้ เธอดูเหมือนนักท่องเที่ยวมากกว่า วารีนิตย์ นางแบบสาวชุดชั้นในและชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่ อดีตคู่นอนของเขา ที่ทำตัวหรูฉูดฉาดฉาบฉวยตลอดเวลา..

แต่ทันทีที่เหยียบเข้าไป... เธอก็โดนคว้าแขนลากถูลู่ถูกังไปตามทางเดินแคบๆ ข้างร้าน แล้วโยนเข้าไปในห้องๆ มืดสนิทห้องหนึ่งปิดประตูตามหลังดังโครม !

ตามด้วยเสียงล็อก !

-------

ไฟเปิดขึ้น แล้วหญิงสาวที่กองอยู่กับพื้นก็หยีตามองรอบๆ ก่อนจะตาโต อ้าปากค้าง !

ในห้องนี้มีผู้ชายตัวใหญ่หนาล่ำสันราวนักกล้ามยืนอยู่ทั้งหมดสี่คน และคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุด ใบหน้ามีรอยแผลเป็นตรงหน้าผาก !

คนของสุกณ !

"นาย ! นายเสี้ยว !'

ผู้ชายมีแผลเป็น ยิ้มมุมปาก แววตาอำมหิต "ครับ ผมเอง คนที่คุณฟาดหน้าจนสลบตอนที่ผมไปพบคุณโดดเรือหนี .." เขาจ้องเธอ "นายต้องการคุณ คุณทำให้นายมีความสุข ตอนคุณหนีไป พวกผมโดนคาดโทษเกือบตายนะครับคุณวารีนิตย์ กลับไปกับพวกผมเถอะครับ อย่าให้ต้องใช้กำลังเลย"

ผณินวารีลุกขึ้นยืนช้าๆ ดวงตากลมโตนิ่งเยือกเย็น "ฉันไม่ไป ! กลับไปบอกนายของแกว่า ฉันไม่อยู่กับเขาอีกแล้ว เรื่องของเรามันจบแล้ว ! ฉันรอดมาได้ ก็ควรปล่อยฉันไป สิบปีมาแล้วยังจะเอาอะไรกับฉันอีก ? " นางนาคีจำแลงมองเล็งทีละคน ในใจคิดว่าจะหักคอลูกน้องของ สุกณ คนไหนก่อนดี ?

นายเสี้ยวทำหน้าเย้ยหยัน สักพักประตูก็เปิดออก และมีผู้ชายอีกสองคนลากใครสักคนเข้ามา...

และเมื่อผณินวารีได้เห็น เธอก็อ้าปากค้าง ตกใจ !

คีตา !

ดวงตากลมโตอ้าปากค้าง ! ใบหน้าหล่อจนสวย ผิวขาวละเอียดน่ารักตอนนี้ฟกช้ำดำเขียวบวมตุ่ยเพราะโดนทำร้ายจนแทบหมดหล่อ !

นายเสี้ยวเอ่ยเสียงเรียบ "ไปกับผมครับ ไม่งั้นไอ้นี่ตาย นายสุกณสั่งมา ถ้าคุณอยากไว้ชีวิตเขา ก็ให้กลับไปอยู่กับนาย ไม่งั้นพวกผมฆ่ามันแล้วโยนลงทะเลให้ฉลามแทะเล่นแน่นอน"

ผณินวารีโกรธ โกรธจนตัวสั่น น้ำตาเอ่อตา.. สภาพของคีตาน่าสงสารมาก เหมือนโดนรุมกระทืบโดยไอ้พวกลูกน้องของสุกณ ! ดวงตาเธอวาว มือเธอกำหมัดแน่น เตรียมจะยกขึ้นมา ...

แต่นายเสี้ยวไวกว่า เขาควักมีดมาจ่อที่คอของคีตา ที่สลบไม่รู้ตัวต้องให้คนอื่นหิ้วปีกอยู่ "อย่าครับ คุณวารีนิตย์ ผมทำจริง ไอ้นี่มันไม่ได้มีเก้าชีวิตแบบคุณแน่ๆ คุณชอบมันก็ทำบุญกับมันปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่สงบๆ สิครับ อย่าให้มันต้องพิการหรือตายเพราะคุณดื้อดึง"

ผณินวารีมองใบหน้าของคีตาอย่างแสนรักแสนอาลัย น้ำตาอาบแก้ม ตัวเธอสั่นเทิ้ม เธอ เธอทำใจปล่อยให้เขาตายไม่ได้.. เขาอาจหลอกเธอ แต่การที่เขาโดนกระทำยำเละขนาดนี้ ย่อมแปลว่าเขาก็โดนสุกณบังคับหรือหักหลังเช่นกัน

หญิงสาวมองหน้าของนายเสี้ยวและลูกน้องสุกณทั้งหมดที่ล้อมเธอ.. หากเธอขัดขืน คีตาตายแน่นอน หรือต่อให้รอด เธอก็พาเขาหลบหนีตลอดไม่ได้.. เขาจะไม่มีวันปลอดภัย เพราะเขาเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ ไม่เหมือนเธอที่ฆ่ายาก ตายยาก

ความรักในใจที่ไม่ได้ลดลงเลยของผณินวารีทำให้เธอยืดอกขึ้น มือเรียวปาดน้ำตา ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นราวไม่ใช่มนุษย์

"ก็ได้ ฉันจะไปหานายของพวกแก แต่พวกแกต้องปล่อยเขาให้มีชีิวิตอยู่ ไม่เช่นนั้น ถ้าฉันคืนดีกับ ป๋า ได้ พวกแกจะโดนฉันเล่นงาน" เธอสะแหยะยิ้ม "จำได้ใช่ไหมว่า คนที่ฉันไม่ชอบ ฉันสั่งให้ ป๋า จัดการได้หมดทุกคน"

นายเสี้ยวหน้าตาโกรธ ! แต่เขารู้ดีว่าเธอพูดจริง เพราะนายของเขาหลงใหลผู้หญิงตรงหน้าจนเธอขออะไรก็ได้หมดทุกอย่าง ยกเว้นอิสรภาพของเธอเอง นายเสี้ยวกัดกรามแน่น "ก็ได้ แต่ผมจะปล่อยมัน เพราะนายสุกณสั่งให้พาคุณกลับ ไม่ได้บอกให้ผมฆ่ามันหรอกนะ จำไว้"

แล้วเขาก็พยักหน้าให้ลูกน้องลากคีตาไปผูกไว้กับเสาในห้องแล้วก็เดินไปหาผณินวารี เขาเยาะเย้ย..

"เชิญครับนายหญิง นายใหญ่ก็รอชำระโทษของคุณอยู่"

ผณินวารีเชิดหน้า เดินตัวตรงออกไปอย่างอกผายไหล่ผึ่ง..

เพราะแอบมองด้วยหางตาแล้วเห็นว่า คีตาดูเหมือนเริ่มรู้สึกตัว...

เขาไม่ตายตอนนี้ก็พอแล้ว

ขอโทษนะคีตา คงอีกสักพักกว่าจะได้พบกันอีก..

เธอถอนหายใจ.. เตรียมตัวเตรียมใจไปเจอเจ้าพ่อมาเฟียผู้ใจคอโหดร้ายที่เคยเป็นคู่นอนของเธอ อีกครั้ง..

ความคิดเห็น