email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

22 - ชายผู้ไม่อาจลืม

ชื่อตอน : 22 - ชายผู้ไม่อาจลืม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 09:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22 - ชายผู้ไม่อาจลืม
แบบอักษร

 

เจ้าเต่าตนุตาเหลือก ! มันคิดในใจ เวรกรรมแล้วไง ! เจ้าคนธรรพ์หน้าขาวในความดูแลของมันช่างสะเพร่าโง่เง่าจนกระทั่งโดนนางนาคินีจำแลงลบความจำเข้าให้แล้ว ! มันทำหน้ายับย่น ก่อนตะโกน "เจ้าจำไม่ได้จริงๆ หรือ ? ว่าเคยพบผณินวารีแล้ว ?"

คีตเทพกรรณส่ายหน้า ดวงตาคู่สวยของเขาว่างเปล่า "ไม่ ข้าจำได้แค่ว่า ถือเจ้าในมือแล้วก็กระโดดลงมาจากสวรรค์ มานอนบนชายหาดรอให้ผณินวารีเดินมาพบ แต่ทำไมข้ามาอยู่บนเตียงนี้ได้เล่า ?"

เขาขมวดคิ้วแล้วมือเรียวก็คว้าเจ้าเต่าตัวจิ๋วดำสนิทมาจ้องหน้ามัน "แปลว่าอะไร ? เจ้าเล่นกลอะไรกับข้าอีก ?"

เจ้าเต่าส่ายหัว "ไม่ ไม่มีกลอะไรทั้งนั้น ความจริงคือเจ้าพบนางแล้ว นางก็ชอบเจ้า ยอมสนิทกับเจ้า พาเจ้าไปซื้อเสื้อผ้า หาหมอ หาข้าวหาน้ำให้กิน นางพาเจ้าเข้าบ้านหลังนี้เอง ! ข้าตามมาแทบไม่ทัน นางไวไฟมาก เจ้ากับนางก็มีความสัมพันธ์ชายหญิงลึกซึ้ง เจ้ากีดกันนางกับผู้ชายอื่น นางไม่พอใจ แต่เจ้าก็คลุกคลีกับนางได้สำเร็จ..."

เจ้าเต่าทำหน้าเครียด "เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดเลยหรือ ?"

คีตเทพกรรณยังคงส่ายหน้า "ข้านึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าหน้าตานางเป็นอย่างไร ถ้าเจ้าไม่ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ ข้าก็คงไม่เชื่อหรอกว่าเกิดขึ้นจริง" เขาทำตาโต "แล้วผณินวารี นางสวยไหม ? "

เจ้าเต่าตนุกลอกตาบน ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "เจ้าโดนนางเล่นงานจริงๆ ตายๆ ข้าจะมีหน้ากลับไปรายงานท่านเอราวัณกับท่านองค์อินทร์ยังไง.." มันตีขาไปมากระดุ๊กกระดิ๊กราวกำลังสติแตก !

และแล้ว เจ้าเต่าทำหน้าเหมือนเห็นหลอดไฟลอยบนหัวคีตเทพกรรณ ! "เจ้า เจ้า อยู่ในครัวตอนนั้น มันต้องตอนที่ท่านเอราวัณโทรมาหาเจ้าตอนกลางดึกแน่ๆ ข้าไม่ได้ยินถนัด แต่นางอาจได้ยิน.. แล้วเจ้าก็เข้าห้องนอนกันไป.."

เจ้าเต่าตนุทำหน้าเหมือนคิดอะไรออก ! " นางเป็นนาค สัญชาติแท้เป็นงู นางต้องจ้องตาเจ้าแน่ๆ ใช่ ต้องใช่ ! ข้ารู้แล้วว่าเจ้าโดนนางลบความจำอย่างไร ถ้าเช่นนั้นก็ต้องล้างตาเจ้า เดี๋ยวนี้ ! มนตร์ลบความจำของนางก็จะเสื่อม ! ความจำของเจ้าก็จะกลับมา หากทิ้งไว้นานจนพระอาทิตย์ทรงชักรถผ่านฟ้า เจ้าจะลืมนางอย่างถาวร !"

เจ้าเต่าดิ้นๆ ตื่นเต้น ดวงตามันยิ่งโตกว่าเดิม "เจ้าจ้องหน้าข้าดีๆ นะ ให้ข้าถุยน้ำลายใส่ตาเจ้า !"

คีตเทพกรรณทำหน้าปูเลี่ยน ! "บ้า ! ข้าไม่เอาหรอก ! สกปรก ! ติดเชื้อหวัดประหลาดกันพอดี ! ไม่ต้องเลย !"

เขาปล่อยมือทิ้งเจ้าเต่าให้หลุ่น ตุบ ! มันหล่นลงนอนหงายท้องบนเตียงตรงหน้าราวกับเป็นสิ่งควรขยะแขยง..

เจ้าเต่าที่นอนหงายไร้ทางสู้โวยวายทันที !

"เฮ๊ย อย่าเพิ่งด่วนตัดสินข้าเซ่ ! ไอ้เทวดาไร้สมอง ! ข้าไม่ใช่เต่าธรรมดาๆ ข้าเป็นเต่าตนุขององค์อินทร์ ! น้ำลายข้าเป็นยาวิเศษ ! กัดสิ่งใดก็แก้อาการมึนงง ! เรียกสติได้ ! เจ้าโดนไปหลายทียังไม่รู้อีกหรือไง ! ถ้าข้ามีเชื้อโรค เจ้าได้กลับไปเฝ้าพระอินทร์นานแล้ว !"

เจ้าเต่าดิ้นๆ สุดแรง "เจ้ามันโง่ กลัวพิษของเต่า ไม่กลัวพิษของนางนาคี เจ้าหลงรักนางเข้าแล้วใช่ไหม ? ไอ้เทวดาอ่อนหัด !"

มันดิ้นพยายามพลิกตัวเองให้ได้แต่ยังไม่สำเร็จเสียที ซึ่งยิ่งทำให้มันเสียงดังกว่าเดิม "ถ้ารักนางก็ให้ข้าถุยใส่เจ้าเสียดีๆ เจ้าจะได้ตาสว่างจำนางได้ ไปตามหานางเจอ ไม่งั้นข้าฟ้องพระอินทร์ว่า เจ้าพลาด เจ้าต้องโดนเปลี่ยนตัวแน่นอน อยากให้เทวดาคนอื่นมีโอกาสจีบนางนาคีแสนสวยของเจ้าหรือไง ?"

คีตเทพกรรณยื่นหน้าไปใกล้แล้วถาม "ผณินวารีสวยหรือ ?"

เจ้าเต่าที่ดิ้นจนเหนื่อยหยุดพักแล้วตอบห้วนๆ "เออ สวยไม่สวยเจ้าก็เพ้อ พลอดรักกับนางทุกโอกาส มองนางอย่างกับเทพธิดานางฟ้าที่องค์อินทร์ประทานให้เป็นของขวัญ ข้านึกว่าเจ้ากลายร่างเป็นปลาหมึกเสียแล้ว อยู่กับนางทีไร ข้านี้ตากุ้งยิง"

คีตเทพกรรณถอนหายใจ ทำไมเขาจำอะไรไม่ได้เลย ? ช่างน่าอึดอัดใจ..

เขาก้มหน้าใช้ความคิด หัวใจไร้รักของเขารู้สึกว่างโหวงกว่าตอนก่อนที่เขาจะลงมาบนโลกมนุษย์ เขาลูบไปที่แผงอกเปลือยแล้วก็เจอรอยเขี้ยวเล็กๆ ที่เธอฝากไว้..

ความรู้สึกเสียวซ่านวาบหวามหวนคืนมาเพียงชั่วครู่ เพียงแค่เขาสะกิดแผลนั้น...

เธอผู้ฝากเขี้ยวไว้คงร้ายไม่เบา.. เขาก้มลงมอง รอยเขี้ยวเล็กๆ ไม่ลึก แสดงว่าเธอแค่หยอกเขาเล่น ยังไม่ใจร้ายใจดำจนจะฆ่าแกงเขา..

ถ้าอย่างนั้น.. ลองดูอีกสักครั้งจะเป็นไรไป ?

คนธรรพ์จำแลงจึงทำจับเจ้าเต่าตัวดำปากจัดพลิกให้คว่ำแล้วยกมันขึ้นมาจ้องตามัน ก่อนเอ่ยว่า

"ถุยน้ำลายดีๆ อย่าให้ต้องทำซ้ำนะ ไม่งั้นข้าเหวี่ยงเจ้าโยนทิ้งลงทะเลแน่ๆ !"

เจ้าเต่าพยักเพยิดแล้วก็โก่งคอ...

ฟุ้ง ! น้ำลายเป็นฟองละเอียดจนมองไม่เห็นของเต่าวิเศษ ลอยไปในอากาศ ละอองบางแทบมองไม่เห็นปลิวเข้าตาของคนธรรพ์จำแลง...

วาบ ! แสงพร่าพรายเข้าตาคนธรรพ์รูปงาม !

ชายหนุ่มหน้าสวยปานวาดกระพริบตาช้าๆ หนึ่งคร้ง สองครั้ง สามครั้ง...

แล้วก็ตาโต ! ร้องเสียงหลง !

"ผณินวารี ! ไปไหนแล้ว !"

เจ้าเต่าตนุยิ้มโล่งอก "ไป ไปหานางกัน นางคงไปไหนไม่ไกลหรอก !"

-----------------

ที่บาร์แห่งหนึ่งในเมืองท่องเที่ยวบนเกาะของไทย.. หญิงสาวผมบ๊อบตรงเรียบเป็นสีดำสนิท เดินเข้าไปตามลำพัง

เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมถึงคอ กระโปรงคลุมเข่า แจ็คเก็ตสีดำกระดุมสามเม็ดวางพาดบนแขน สะพายกระเป๋าหนังสีดำทรงเรียบร้อย รองเท้าของเธอก็เป็นรองเท้าส้นสูงทรงเชยๆ แต่ใส่สบาย

ชายหนุ่มผิวขาว ดูบุคลิกดีคนหนึ่งหันมามองอย่างสนใจ สาวคนนี้ดูสวยน่าเอ็นดู ดวงตาสีดำใต้แว่นสายตาดูแล้วมีประกายมีชีวิตชีวามากกว่าลุ๊คสาวออฟฟิสของเธอ

เขามองไปรอบๆ แล้วเห็นว่า ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ เพราะเสื้อผ้าเธอมันไม่ดึงดูดสายตาเท่าสาวคนอื่นๆ ที่แต่งตัวมาเพื่อมาหว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชาย

แต่สาวแว่นคนนี้เหมือนหลงทางมาจากที่ไหนสักแห่งมากกว่า

และกำลังกลุ้มใจ กระดกเหล้าดับกลุ้ม..

เขานึกครึ้มใจ สายตาของเขามองไปที่รูปร่างเธอที่นั่งเกาะบาร์ เขานึกในใจว่า สาวแว่นผมบ๊อบคนนี้ซ่อนรูปกว่าที่ใครรู้ เขากะได้ด้วยสายตาความเชี่ยวชาญว่า หากปลดเปลื้องเสื้อผ้าซีเรียสเคร่งขรึมพวกนั้นออกจากตัว.. เธอต้องฮ๊อตมาก

เขาจึงเดินไปนั่งใกล้ๆ เธอ..รอเวลา..

หญิงสาวเหมือนไม่รู้ตัวว่าเขามานั่งข้างๆ เธอยังคงสั่งเหล้าค๊อกเทลในแก้วช็อตเล็กๆ ที่ใส่เหล้าสีฟ้าสดตัดกับสีแดง..

หนึ่ง.. สอง... สาม... สี่... ห้า.. หก เธอยังคงกระดกแก้วช๊อตทุกครั้งเหมือนกินยาแก้ปวด ราวกับว่าเมื่อไรที่ความทรงจำที่เจ็บหวนคืนมา เธอก็จะรีบกินเหล้าไปล้างมันออกไป..

"เอ่อ ระวังเมานะครับ" เขาทักอย่างเป็นห่วง ยื่นหน้าไปมองด้วยสายตาเห็นใจ "มีอะไรก็ระบายให้ผมฟังก็ได้ครับ อย่าเอาไปลงกับแก้วเหล้าเลย มันไม่ดีหรอกครับ"

ดวงหน้าสวยแปลกหันมามองเขาช้าๆ ดวงตากลมโตสำรวจเขาอย่างระแวงระวัง ชายหนุ่มสบตาของเธอแล้วก็กลั้นหายใจ นึกในใจเพียงคำเดียวว่า

สวย

สวยตามธรรมชาติ สวยซ่อนอยู่ใต้หน้าตาไร้เครื่องสำอางและสีหน้าเบื่อโลก..

เขายิ้มร่าเริงให้ "ผม แดน ครับ แวะมาพักผ่อนตากอากาศแล้วก็ตีกอล์ฟ พรุ่งนี้กลับแล้ว คุณชื่อ ?"

หญิงสาวทำท่าเหมือนไม่แน่ใจ แล้วก็เอ่ยเบาๆ ก้มหน้าก้มตา "วารินค่ะ ขอบคุณที่พยายามเตือน แต่ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้"

อะไรบางอย่างในน้ำเสียงของเธอที่เจ็บปวดแสดงว่าเธอกำลังเสียใจ ชายหนุ่มชื่อแดน ที่ปกตินิยมหาความสุขแบบชั่วคืนกับสาวๆ มากหน้าหลายตา จึงยิ่งสนใจสาวตรงหน้า เธอมีอะไรบางอย่างน่าสงสารจับใจ "ถ้าอย่างนั้นเรามาชนแก้วกันดีกว่าไหมครับ ? ผมเล่าเรื่องผม คุณเล่าเรื่องคุณ แฟร์ๆ ดี พรุ่งนี้ก็วันใหม่แล้วต่างคนก็ต่างไป แต่สบายใจมากขึ้นแน่นอน"

สาวแว่นมองเขาอย่างไม่แน่ใจ ดวงตากลมโตสีดำสนิทขนตางอนจ้องเขาอย่างสำรวจ เธอมองเขาขึ้นลง จากใบหน้าที่ดูดี รูปร่างเป็นนักกีฬา ลงไปที่ขายาวๆ ของเขาแล้วเธอก็ตัดสินใจ

"ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ฉันหางานทำอยู่ เพิ่งเลิกกับแฟน อยากเริ่มต้นใหม่ แต่มันยากเหลือเกิน" แล้วก็ปาดน้ำตา..

แดน ยิ้มอ่อนโยน เอาแก้วเหล้าของเขาชนเบาๆ กับช๊อตของเธอ.. เขาเอ่ย "ผมมาตีกอล์ฟกับนายเพื่อเอาใจนาย ผมเกลียดมากที่ต้องแกล้งแพ้ แต่มันไม่มีวิธีอื่นที่จะก้าวหน้าในบริษัทถ้าไม่ออกรอบกับนาย ผมต้องถูกเรียกใช้ตลอดเวลาจนไม่เคยคบผู้หญิงคนไหนได้ตลอดรอดฝั่งเลย ผมไม่มีเวลาจริงๆ เลยโสดมาจนบัดนี้.."

อ่อยจบแล้ว เขาก็ยกแก้วดื่มพรวด !

สาวแว่นมองเขาตาเป็นประกาย แล้วก็ยิ้มเขินๆ ก่อนเลื่อนแก้วช๊อตของเธอไปชนกับเขา

กริ๊ก !

แดนยิ้มกริ่ม ! สาวแว่นแสนน่ารักคนนี้ท่าทางจะไม่รอดเงื้อมมือเขาแน่ๆ คืนนี้..

ส่วน วาริน ก็คิดว่า คืนนี้ คนนี้แล้วกัน แก้ขัดไปก่อน ! ดวงตากลมโตของนางนาคีจำแลงที่ยังช้ำไม่หายหม่นแสงลง

ใครก็ได้ ขอแค่ให้ผ่านพ้นคืนอันยาวนานโดยไม่ต้องคิดถึงคีตา !

ความคิดเห็น