email-icon Line-icon

เราแต่งเพื่อระบายความเครียด ไม่mind กับนิยายเรานะ

Ch.13 เราว่านายควรมีอารมณ์ร่วม

ชื่อตอน : Ch.13 เราว่านายควรมีอารมณ์ร่วม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 571

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch.13 เราว่านายควรมีอารมณ์ร่วม
แบบอักษร

Ch.13 เราว่านายควรมีอารมณ์ร่วม 

 

           เห้ยยไอ้ฮ่องเต้มันเป็นเหี้ยไรว่ะ คือที่กูส่งไก่ไปให้แดกอะกูต้องการรีแอคชั่นเว้ยยรีแอคชั่นนนน แต่นี่กูส่งไปตั้งหลายวันแล้วมึงยังนิ่งไม่มีห่าเหวอะไรเลยสักอย่าง  นี่มึงบวชมานานถึงขนาดไม่สนห่าสนเหวอะไรสักอย่างเลยหรอ?  หรือตอนบวชพระที่วัดให้มึงท่องแต่ยกหนอ ย่างหนอ เหยียบหนอ นิ่งหนอ พระธรรมหนอ หน้าที่หนอหรอออไอ้เวรร ถึงได้ไม่มีอารมณ์ร่วมกับกูเลยอะ คือมึงตัดขาดความรู้สึกไปแล้วใช่มั๊ยยย ตอบ!!!  ถ้าแบบนี้เวลามึงไปเอากับเมียน้อยก็คือจิ้มๆเสียบๆแทงๆพอน้ำแตกแล้วก็เลิกงี้หรอ? ไอ้เหี้ยยยคือมึงไม่ได้นะเว้ยยยกูว่ามึงควรไปปรับทัศนคติชีวิตมึงอะ  เห้ยยย หรือกูควรช่วยมึงดีว่ะ?  เออความคิดเข้าท่าเว้ย ลองทำตัวเป็นเมียที่ดีกับเขาเสียหน่อย เวลาผัวมีปัญหาเมียก็ต้องช่วยเหลือ แหมมกูเนี้ยเหมาะกับรางวัลโนเบลสาขาเมียดีเด่นจริงๆ คิดได้ดังนั้นก็เตรียมการเลยดีกว่าา

" ซูหนิง หมิงหมิง "

           เสียงผู้เป็นนายเอ่ยเรียกนางกำนัลคนสนิทขึ้นหลังจากขบคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้พวกนาง นางกำนัลเจ้าของชื่อเมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นนายเรียกก็อดคิดไม่ได้ว่าวันนี้พระองค์จะทรงทำสิ่งใดอีกกัน!! ยิ่งเวลาพระองค์เรียกใช้พร้อมกับรอยยิ้มประหนึ่งเทพธิดาแล้วนั้นยิ่งน่ากลัวกว่าเวลาไหนๆเสียอีก

" เพคะฮองเฮา "

           แต่ไม่ว่าพระองค์จะสั่งการสิ่งใดพวกนางก็พร้อมจะรับใช้ด้วยความยินดี เพราะพวกนางได้รู้แล้วว่าตอนนี้ไม่มีอีกแล้วฮองเฮาที่อ่อนแอ ไม่มีอีกแล้วฮองเฮาที่เป็นตัวตลกของเหล่าพระสนม ตอนนี้ฮองเฮาของพวกนางได้เปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว

. 

. 

. 

. 

. 

" ฝ่าบาทเพคะ พระองค์ต้องทรงช่วยพวกหม่อมฉันนะเพคะ ตอนนี้ฮองเฮาทรงเสียสติไปแล้วหม่อมฉันกลัวเพคะ "

           เฮ้ออ กงกงคนนี้เหนื่อยใจแทนพระองค์จริงๆพะยะค่ะฝ่าบาทท เพราะตอนนี้ให้ห้องทรงงานขององค์ฮ่องเต้เต็มไปด้วยพระสนมที่เอาแต่ร้องขอความเป็นธรรมหลังจากถูกรังแกจากฮองเฮา และเขาก็เห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายวันแล้วด้วย

" นางเสียสติเช่นนั้นรึ "

           โอรสสวรรค์ยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นเดิม

" เพคะฝ่าบาท ฮองเฮาเสียสติไปแล้วอีกทั้งยังมีจิตใจโหดเหี้ยมด้วยเพคะ "

           พระสนมอีกคนพูดขึ้น

" งั้นรึ "

           โอรสสวรรค์เอ่ยตอบเช่นเดิม กงกงคนนี้อย่างถามเหลือเกินว่าฝ่าบาทพระองค์จะไม่สนอะไรเลยหรือพะยะค่ะ!! ช่วยแหกพระเนตรพระกรรณหน่อยเถอะพะยะค่ะ!! เหล่าพระสนมมาแหกปากร้องฟ้องอยู่หลายวันแล้ววว กงกงคนนี้เบื่อพะยะค่ะ!! กงกงอยากลาออกกก

" ฝ่าบาท พระองค์ต้องทรงช่วยพวกหม่อมฉันนะเพคะ "

           พระสนมทุกพระองค์ต่างพยายามร้องขอต่อโอรสสวรรค์จนถึงที่สุด

 " พวกเจ้ากลัวนางรึ "

           โอรสสวรรค์เอ่ยขึ้นถามเหล่าพระสนม

" เพคะ "

           เหล่าพระสนมต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันทันที โอรสสวรรค์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ว่างฎีกาลงและหันไปมองเหล่าพระสนมของตนอย่างช้าๆ

" เช่นนั้นก็ดีแล้ว การที่พวกเจ้ากลัวนางนั้นเป็นสิ่งที่ควรกระทำอย่างยิ่ง "

           สิ้นคำตรัสขององค์ฮ่องเต้ภายในห้องต่างก็เงียบสงัดขึ้นมาทันที โอ๊วเง็กเซียนบอกกงกงคนนี้ที่ว่าภาพเบื้องหน้าเขาคนนี้เป็นเรื่องจริงมิใช่ภาพลวงตา ฮ่องเต้ทรงกำลังเข้าข้างฮองเฮา!!!

" หากไม่มีอะไรแล้วพวกเจ้าก็กลับกันไปได้แล้วเรามีฎีกาต้องอ่าน "

โอรสสวรรค์ตรัสเสร็จก็กลับมาอ่านฎีกาต่อเช่นเดิม

" พ..เ.พคะฝ่าบาท พวกหม่อมฉันขอทูลลา "

           หลังจากนั้นเหล่าพระสนมก็ค่อยๆเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ

" ฝ่าบาท พระองค์ทรงตรัสเช่นนั้นหม่อมฉันเกรงว่า หากเหล่าขุนนางรู้เข้าจะเป็นเรื่องใหญ่นะพะยะค่ะ "

           ฝ่าบาททพระองค์ทรงคิดเช่นใดอยู่กันถึงได้พูดเช่นนั้นออกไป

" เจ้าคิดว่าขุนนางสวะพวกนั้นจะกล้ารึ "

           นั้นสิ ตัวเขาก็ลืมไปว่าจริงๆแล้วนายตนเป็นบุคคลเช่นใดกัน หากว่าพระองค์เป็นบุคคลที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมดังที่คนทั่วหล้าเข้าใจกันจริงก็คงไม่อาจขึ้นเป็นฮ่องเต้แทนองค์รัชทายาทได้เป็นแน่

" เราจะไปหาฮองเฮาเสียหน่อย "

           โอรสสวรรค์เอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากอ่านฎีกาได้เพียงครู่หนึ่ง

" พะยะค่ะฝ่าบาท "

           เฮ้ออ กงกงคนนี้สงสารฮองเฮาเลยเหลือเกินพะยะค่ะ

. 

. 

. 

. 

. 

" ฮองเฮาเพคะ มีคนมาแจ้งว่าฮ่องเต้จะเสด็จมาเพคะ "

           หืมมม มึงนี่เลือกวันมาแม่นเหมือนตาเห็นว่ากูกำลังเตรียมของรอมึงเลยแหมมมแบบนี่เขาเรียกเมียรู้ใจผัวหรือผัวรู้ใจเมียดีหละ

" อือรู้แล้ว ว่าแต่ของที่ให้เตรียมนี่เสร็จหรือยัง "

           อีเหี้ยยเต้นตื่นสัดๆพอคิดว่าตัวเองจะทำอะไรนะรู้สึกเหมือนร่างกายจะมียางอายขึ้นมาเลยย  เห้ยยแต่กูจะมาองมาอายห่าไรตอนนี้จำไว้อีเพลิงมันแค่ทำหน้าที่  มึงแค่จะช่วยผัวให้มีอารมณ์ร่วมกับผู้อื่นเท่านั้น!! 

" เพคะฮองเฮา "

           ซูหนิงเป็นคนตอบคำถามนั้น นางไม่เข้าใจจริงๆว่าฮองเฮาของนางคิดอะไรอยู่กัน

" แล้วกีตาร์อ่ะกีตาร์ ได้มาป่ะ "

           มึงเอยยตอนแรกกูบอกให้อีพวกนี้ไปหากีตาร์มาให้กูนะ แม่งทำหน้างงกันทุกคนเหมือนสงสัยว่าที่กูพูดนี่ภาษาคนแน่หรอ? กูเลยใช้ความฉลาดที่มีสั่งให้พวกมันไปเอาเครื่องดนตรีที่ดีดได้ทุกชนิดมาให้กูเลือก แล้วแต่ละเครื่องที่แม่งยกมากันถามว่ากูเล่นเป็นสักเครื่องไหม? ตอบเลยกูเล่นไม่เป็นสักเครื่อง!! คือมึงจะเอาเหี้ยไรจากคนอย่างกู๊วววตอนเรียนดนตรีไทยเวลาสอบเดียวครูที่ฟังยังอุดหูเลยยย แล้วนี่เครื่องดนตรีจีนบอกเลยแม่งเยดดด เล่นไม่เป็นแน่นอนไม่ต้องสอนเพราะกูไม่เรียนด้วย!! พอเห็นเครื่องดนตรีที่มีหน้าตาคล้ายๆกีตาร์ก็หยิบมาใช้แทนเห็นซูหนิงบอกว่ามันคือผีผา แหมมถ้ากูเล่นนะผีผาก็ต้องเปลี่ยนชื่อเป็นผีโผล่แทนแน่นอน แบบเล่นปุบมีคนตายทันทีไม่ใช่เครื่องดนตรีมีอาถรรพ์หรือกูมีอาคมนะแต่ที่ตายห่าคือแก้วหูแตกตาย อะถ้าถามว่ากูเล่นไม่เป็นแล้วกูจะเอาไปทำอะไร? คือมึงฟังกูนะกูสารภาพเลยว่าเอาไปประกอบจังหวะเท่านั่นหละไม่มีอะไรเลย กูแค่กลัวเหงาเลยเอาเครื่องดนตรีไปเป็นเพื่อน

" เพคะหม่อมฉันได้เตรียมไว้แล้ว "

           หมิงหมิงเป็นคนตอบคำถามนั้น

" ดีๆ เออซูหนิงถ้าฝ่าบาทมาบอกว่าข้าอยู่ที่ศาลาด้านนอกนะ ส่วนหมิงหมิงไปช่วยข้าเตรียมตัว "      เอาหละอิเพลิง มึงได้ฤกษ์งามยามดีในการเริ่มแผนการทำให้ผัวผู้นิ่งเฉยถือศีลกินเจทำตัวเป็นผ้าขาวต้องมีอารมณ์ร่วมแล้ว คิดแล้วตื่นเต้นไปหม๊ดดดด

. 

. 

. 

. 

" ฮ่องเต้ เสด็จจจจ "

           เสียงขันทีดังขึ้นบ่งบอกถึงผู้มาเยือน

" ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นหมื่นปี "

           นางกำนัลทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ผู้มาเยือนเห็นเช่นนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้ ทำไมถึงมีแค่นางกำนัล? หรือว่านางหนีเขาไปอีกแล้ว

" ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาทรงอยู่ที่ศาลาริมสระบัวด้านนอกเพคะ "

           พอได้ยินนางกำนัลบอกเช่นนั้นก็อดโล่งใจไม่ได้ที่นางไม่คิดจะหนีเขาไปอีก แต่โล่งใจได้สักพักก็ต้องสงสัยขึ้นอีกครั้งว่านางไปทำอะไรที่ศาลาริมสระบัวกันหรือนางคิดจะว่ายน้ำหนีเขาแทนกัน!!!  คิดได้ดังนั้นขายาวก็รีบก้าวไปยังสถานที่ที่นางกำนัลคนนั้นว่ามาแต่ก็ต้องหยุดชะงักและตกตะลึงเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า  ภาพเบื้องหน้าเขาคือหญิงสาวร่างบางคนหนึ่งใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มราวเทพธิดา  นางอยู่ในชุดระบำสีแดงสดใบหน้างามพริ้มถูกแต่งแต้มไม่มากไม่น้อยจนเกินไป  เส้นผมที่ปกติจะถูกรวบไว้อยู่ตลอดเวลาตอนนี้กับถูกปล่อยยาวไปจนถึงต้นขา ในมือบางถือเครื่องดนตรีชนิดไว้ โอ๊เง็กเซียนท่านช่วยบอกเขาทีว่าคนตรงหน้าคืออวี้เอ๋อร์ของเขาจริงๆ

" ฝ่าบาททท ถึงเวลาที่พระองค์ต้องมีอารมณ์ร่วมแล้วเพคะ เอ้าาา วัน ทู ทรี ชีวิตต้องลองซัก Seed หนึ่งงง โอ๊ววว มันต้องมีดีซัก Seed หนึ่ง โย่ววว ถึงแม้พวกเราจะห่วย ชีวิตบรมห่วย ถ้าหากว่ามันจะซวย ให้มันซวยไปด้วยกัน SuckSeedddd ว่าไงวัยรุ่นนนน ขอมือหน่อยเร็ววว "

. 

. 

. 

. 

. 

. 

//เม้นให้กำลังใจและติชมกันได้น๊าา// 

//ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ// 

. 

. 

. 

. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว