email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่14 คนขี้งอน

ชื่อตอน : ตอนที่14 คนขี้งอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2563 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14 คนขี้งอน
แบบอักษร

 

ทั้งคู่เถียงกันไปมาในห้องน้ำเสร็จ หยางลั่วเฟิงก็โดนคนตัวเล็กงอน เพราะเขาเอาแต่กอดจูบลูบคลำคนตัวเล็กไม่หยุดจึงโดนเอ็ดและโดนตีไปหลายที ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าทั้งสองก็ทำธุระกิจส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จ หยางลั่วเฟิงและออกัสก็ออกมาแต่งตัวและลงมาทานอาหารเช้าที่โต๊ะอาหาร

 

"เห็นมั้ยครับ เราสายเลยเนี่ย.. " 

 

ออกัสบ่นให้กับคนตัวโตที่เอาแต่ใจตนเองเกินไป

 

"กล้าบ่นให้ผู้ใหญ่หรือไง หัดเป็นเด็กแก่แดดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "

 

หยางลั่วเฟิงก็สวนกลับเช่นกัน ทุกคนจึงได้ยินเสียงของทั้งสองเถียงกันตั้งแต่ข้างบนยันลงมาข้างล่าง

 

"เอ่อ.. ไม่ทราบว่าจะให้เด็กตั้งโต๊ะเลยมั้ยคะคุณเฟิง "

 

ป้าสายแม่บ้านเก่าแก่ถามคนตัวโตขึ้นมาขณะที่กำลังยืนรอคำสั่งของเจ้านายอยู่

 

"อืม" 

 

หยางลั่วเฟิงรับคำเสร็จ เหล่าคนใช้ก็เตรียมจัดโต๊ะอาหารและนำอาหารมาให้ทั้งสองได้รับประทาน

 

พอเตรียมอาหารเสร็จ หยางลั่วเฟิงและออกัสก็เดินมานั่งคนละฝั่งที่เตรียมไว้แล้ว และลงมือรับประทานอาหารเช้าอย่างไม่มีใครพูดอะไรเลย ทุกคนในบ้านมองหน้ากันอย่างงงวย เมื่อกี้ยังเถียงกันอยู่เลยพอมานั่งทานอาหารกลับไม่มีใครพูดอะไรสักคน คงงอนกันอยู่ล่ะมั้ง

 

 

 

เวลาผ่านไปไม่นาน หยางลั่วเฟิงทานข้าวเสร็จก็สั่งลูกน้องให้ขึ้นไปหาเขาทันที และทิ้งคนตัวเล็กนั่งทานข้าวอยู่คนเดียว 

 

หยางลั่วเฟิงกำลังนั่งทำงานที่ห้องทำงานของเขา จริงๆแล้วเขาไม่ได้โกรธคนตัวเล็กหรอกที่บ่นให้กับเขา แต่เขาแค่จะดูว่าอีกฝ่ายจะสนใจเขาหรือไม่ถ้าเขาไม่สนใจอีกฝ่ายและคิดจะมาง้อเขาหรือเปล่า แค่คิดก็สนุกแล้วล่ะสิ หยางลลั่วเฟิงยิ้มมุมปากขึ้นอย่างขบขันตัวเองที่เล่นเป็นเด็กๆไปได้ เขาไม่คิดว่าจะมีมุมนี้เหมือนอย่างคนอื่นเขา ในขณะเดียวกัน ลูกน้องที่ยืนอยู่ในห้องก็รอคำสั่งจากเจ้านายว่าจะให้เขาไปทำอะไร แต่แล้วแต่เล่าก็ยังไม่เห็นสั่งอะไรสักอันสักอย่าง ได้แต่ยืนมองเจ้านายตนเองที่ตอนนี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรก็ไม่รู้ เขาล่ะงงจริงๆ

 

"เอ่อ.. นายน้อยครับ.. เอ่อ.. ไม่ทราบว่าวันนี้ผมต้องไปตรวจงานที่ไหนมั้ยครับ "

 

หยินหยางพูดขึ้นอย่างเก้ๆกังๆไม่กล้าที่จะถามเจ้านายมากไป ยิ่งตอนนี้เจ้านายเขาอารมณ์ไหนก็ไม่ทราบได้ เผื่ออยู่ดีๆเขาโดนปืนจี้หัวขึ้นมาจะทำยังไง

 

"เรื่องที่ให้ไปจัดการเสร็จแล้วใช่มั้ย" 

 

"ครับ เสี่ยหลุยยอมขายที่แล้วครับ "

 

"ดี! พรุ่งนี้ก็เตรียมคนงานไปสร้างอาคารได้เลย" 

 

"ครับนาย!" 

 

หยินหยางรับคำเสร็จ กำลังจะเดินทางไปจากห้องก็ได้ยินเสียงผู้เป็นนายพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้เกี่ยวกับงานเลย แต่มันเกี่ยวกับคนในบ้านมากกว่า

 

"เดี๋ยวหยินหยาง.." 

 

"ครับ?" 

 

"นายว่า.. เด็กนั่นจะมาง้อฉันหรือเปล่า.." 

 

หยางลั่วเฟิงพูดไม่เต็มเสียงนักในขณะที่ลูกน้องอีกคนมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้เจ้านายของเขาสีหน้าเดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็กังวล เขาเริ่มจะตามไม่ทันแล้ว

 

"เอ่อ.. ผมว่าออกัสคงเหนื่อยกับอะไรหลายๆอย่างคงไม่ เอ่อ.. รบกวนนายน้อยหรอกครับ" 

 

"เหนื่อย??  นี่นายหมายถึงฉันรังแกเจ้าเด็กนั่นเยอะไปหรอ?" 

 

"เปล่าครับๆๆ ผมหมายถึง เอ่อ.. ออกัสคงไม่อยากรบกวนนายตอนเวลาทำงานน่ะครับ" 

 

"อ่องั้นหรอ?" 

 

"ครับ" 

 

ไม่มีเสียงเจ้านายแต่กลับมีเสียงถอนหายใจเบาๆของลูกน้องมือขวาที่ตอนนี้หน้าซีดไปหมดแล้ว

 

"หรือฉันควรจะง้อก่อนดี" 

 

"ผมว่า.. ปล่อยให้เด็กคนนั้นอยู่คนเดียวไปก่อนสักพักนะครับ เดี๋ยวก็หายงอนเองล่ะครับ"

 

"อืม งั้นนายก็ออกไปทำหน้าที่ของตัวเองก่อนเถอะ" 

 

"ครับนาย" 

 

หยางลั่วเฟิงบอกลูกน้องมือขวาก่อนที่หยินหยางจะรับคำแล้วโค้งให้ผู้เป็นนายและเดินออกจากห้องไปทันที

 

"เฮ้ออ คงปล่อยไว้อีกสักพักสินะ "

 

 

 

 

ออกัสที่ตอนนี้กำลังนั่งกระวนกระวายอยู่บนห้องนอนเพราะก่อนหน้านี้ที่เห็นคนตัวโตรีบกินและรีบขึ้นไปห้องทำงานคงจะโกรธเขากลับสินะ แต่เขางอนก่อนนะมีสิทธิ์มาโกรธเขาด้วยหรอ แต่ก็นั่งถอนหายใจไปหลายรอบแล้วก็คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดี หรือเขาควรจะไปง้ออีกฝ่ายก่อนดี อย่างน้อยคนตัวโตก็เคยช่วยอะไรเขามามากมาย คนตัวเล็กคิดได้ดังนั้นก็ตัดสินใจลุกจากเตียงและเดินออกไปจากห้องแล้วเลี้ยงซ้ายเดินไปห้องทำงานที่คนตัวโตอยู่ข้างใน

 

คนตัวเล็กยืนอยู่หน้าห้องที่มีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าหน้าห้อง เขาไม่กล้าเข้าไปแถมกลัวบอดี้การ์ดตัวใหญ่อีกสองคนที่ยืนข้างหน้าเขาอีก ออกัสกำลังจะหันหลังกลับแต่ได้ยินเสียงบอดี้การ์ดถามขึ้น

 

"คุณออกัสมาหานายน้อยหรอครับ?" 

 

"เอ่อ.. ใช่ครับ.. "

 

"เชิญด้านในครับ" 

 

บอดี้การ์ดรู้ดีว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้เป็นใครและอยู่ในฐานะไหนของบ้านหลังนี้

 

"อ่าา.. ครับ.. "

 

คนตัวเล็กตอบรับเสร็จบอดี้การ์ดทั้งสองก็เปิดประตูหน้าห้องทำงานออกกว้างเพื่อให้คนตัวเล็กได้เข้าไปหาเจ้านายของพวกเขา

 

พอประตูเปิดออกออกัสก็ค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆไม่รู้จะพูดกับคนตัวโตยังไงก่อนดี ในขณะเดียวกันหยางลั่วเฟิงก็มองเห็นว่าใครมาหาเมื่อสายตาเขาที่จ้องอ่านเอกสารเงยหน้าขึ้นมอง อกข้างซ้ายเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะแถมมันเต้นเร็วกว่าเดิมอย่างห้ามไม่อยู่ 

 

คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาได้ไม่กี่ก้าวก็มองสบตากับอีกฝ่ายอย่างเนิ่นนานสักพักก่อนที่จะได้ยินเสียงกระแอมไอมาจากคนตรงหน้า

 

"อะแฮ่ม มีอะไร" 

 

"เอ่อ.." 

 

คนตัวเล็กอึกอักที่จะตอบเพราะตอนนี้เขาคิดคำตอบไม่ออก ส่วนคนตัวโตที่เห็นท่าทีของคนตัวเล็กมมุมปากก็ยกขึ้นอย่างพอใจ

 

"ถ้าไม่มีก็ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน" 

 

"มีครับมี! เอ่อ.. คือว่า.. คุณจะดื่มกาแฟมั้ยครับ? " 

 

หยางลั่วเฟิงขมวดคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินประโยคที่คนตัวเล็กเอ่ยออกมา

 

ออกัสที่ตอนนี้ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็ได้แต่อยากจะตบปากตัวเองที่ถามอะไรก็ไม่รู้ออกไป ทำให้คนตัวโตนึกเอ็นดูขึ้นมาทันที จะให้เขาโกรธอีกฝ่ายหรอ แน่นอนว่าเขาโกรธไม่ลงจริงๆ หึ! 

 

"เข้ามาถามแค่นี้เองหรอ? "

 

หยางลั่วเฟิงพูดเชิงให้อีกฝ่ายตอบเยอะกว่านี้ และก็เป็นอย่างที่คิด เด็กน้อยคนนี้พูดความจริงทันทีจนเขาคิดอยากจะฟัดให้เต็มที่ แต่ติดที่ว่าผิดกันเพราะเรื่องที่เขาเอาแต่ใจเกินไปนี่แหละ

 

"เอ่อ.. จริงๆผมจะมาขอโทษคุณนั่นแหละ"

 

"ขอโทษฉัน?" 

 

"ครับ ผมคงทำให้คุณโกรธ ผมขอโทษครับ "

 

"รู้ตัวนี่" 

 

"ก็เพราะคุณนั่นแหละเอาแต่ใจก่อน "

 

"นี่จะมาง้อหรือจะมาซ้ำเติมกันแน่ "

 

"อ่าา.. ขอโทษครับ" 

 

ออกัสไม่คิดว่าตัวเองจะสวนอีกฝ่ายไปอีกรอบจึงรีบขอโทษอย่างไว แต่ก็ทำให้หยางลั่วเฟิงไม่นึกโกรธอยู่แล้ว คนตัวโตจึงคิดหาวิธีที่จะทำให้อีกฝ่ายเอาใจเขา ไม่นานเขาก็นึกอะไรดีๆออกจึงเอ่ยขึ้นมา

 

"ถ้าอยากขอโทษฉันจริงๆ เธอก็ตามใจฉันสิ" 

 

"ผมต้อง.. ทำยังไงครับ "

 

"ไม่มีอะไรมาก ก็แค่เลือกของให้ฉัน เพราะพรุ่งนี้ฉันมีงานเลี้ยงที่ผับของเพื่อน เธอต้องไปเลือกชุดกับฉันพร้อมไปงานด้วยกัน" 

 

เอ่อ.. เรื่องชุดไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่เรื่องไปออกงาน.. ผมไม่ถนัด "

 

"ไม่ต้องห่วง มีแค่เพื่อนๆฉัน ไม่ต้องคิดอะไรมาก" 

 

"อ่าา.. ครับ.. "

 

"แต่ตอนนี้เธอต้องไปเปลี่ยนชุดและไปเลือกซื้อของกับฉันก่อนแล้วกัน "

 

"ตอนนี้เลยหรอครับ?" 

 

"อืม" 

 

"อ่าา.. โอเคครับ เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย"

 

"เร็วด้วยล่ะ ฉันไม่ชอบรอนาน" 

 

"คนแก่เอาใจยากชะมัด! " 

 

คนตัวเล็กพูดเบาๆกับตัวเองก่อนจะรีบเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

 

"หึ! น่ารัก.." 

 

 

 

 

คนตัวเล็กเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินลงมาข้างล่างที่มีคนตัวโตมานั่งรอที่ห้องรับแขกอยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่เดินขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งโดยห้ามให้ใครตามมาเด็ดขาด

 

หยางลั่วเฟิงและออกัสมาถึงที่หมาย ทั้งคู่ลงจากรถและหยางลั่วเฟิงก็เดินอ้อมรถแล้วคว้าเอวเล็กมาไวในอ้อมแขนแกร่งทันที ทำให้คนตัวเล็กตกใจไม่น้อยกับการกระทำของคนตัวโต กำลังจะดิ้นให้ตัวเองหลุดออกจากอ้อมแขนแข็งแรงก็โดนคนตัวโตดุมาทางสายตา เขาจึงไม่กล้าที่จะขยับตัวเลย

 

ทั้งสองเเดินเข้ามาด้านในห้างที่มีผู้คนเพ่นพ่านไปมา แล้วก็มีบางคนมองมายังเขาทั้งคู่ที่เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ แถมยังโดนคนตัวโตกอดเขาแน่นขึ้นไปอีกโดยไม่สนสายตาของคนทั่วไปเลยสักนิด ไม่มียางอายเลยหรือไงกัน

 

เขาทั้งสองเดินไปทางไหนก็ได้รับสายตาหลายรูปแบบไม่ว่าจะเป็นการมองเหยียดไม่ว่าจะเป็นการแซวหรือเป็นสายตาแห่งความสงสัย แต่ส่วนมากจะเป็นในทางที่ทำให้เขาอายมากกว่าที่มีแต่คนเดินผ่านและยิ้มล้อเลียนเขาและต้องแอบแซวเขาอยู่ในใจแน่ๆ

 

บางคนพอเเห็นเขาทั้งคู่เดินผ่านก็มีเสียงกรี๊ดมาแต่ไกลส่วนมากก็จะเป็นผู้หญิงในวัยที่กำลังโตและบรรลุนิติภาวะ ผู้หญิงสมัยนี้เห็นผู้ชายสองคนเดินกอดกันไม่นึกจะอิจฉาหรือไงกัน ออกัสคิดในใจ 

 

ผ่านไปหลายชั่วโมงคนตัวโตก็พาเขาเข้าร้านนั้นออกร้านนี้แต่ก็ยังไม่มีชุดไหนที่หยางลั่วเฟิงเลือมาหรือพอใจสักที จนตอนนี้เขาเหนื่อยและขาลากไปหมดแล้ว จึงตัดสินใจจับแขนคนตัวโตดึงเข้าไปในร้านตัดสูทที่มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศและต่างประเทศ หยางลั่วเฟิงมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ขัดและเดินตามคนตัวเล็กไปอย่างว่าง่าย

 

พอเดินเข้ามาคนตัวเล็กก็ปล่อยแขนเขาออกและเดินไปหาเจ้าของร้านทันทีแล้วพูดขึ้น

 

"ขอ​​​​​​ตัดชุดสูทสองที่ครับ เอาแบบชุดคู่กันนะครับและขอแบบเป็นออกงานแล้วเด่นที่สุด" 

 

"ไม่ทราบว่าลูกค้า​​​​​​ต้องการตอนไหนครับ "

 

"สักประมาณสามชั่วโมงได้มั้ยครับ​​​​​​"

 

"ไม่มีปัญหาครับ​​​​​​ งั้นทางร้านขอวัดตัวไว้เลยนะครับ "

 

"ครับ​​​​​​"

 

​​​​​คนตัวเล็กพูดเสร็จก็หันไปหาคนตัวโตและเดินไปจับมืออีกฝ่ายให้เดินมาวัดตัวด้วยเช่นกัน

 

"ทำอะไร​​​​​​"

 

"ก็วัดตัวไงครับ" 

 

"รู้หรอว่าฉันจะเอา" 

 

"ก็คุณบอกให้ผมเลือก ผมก็เลือกให้แล้วไง" 

 

"แล้วถ้าฉันไม่ชอบอยู่ดีล่ะ" 

 

"อย่าเรื่องมาก ไม่งั้นผอมงอนกลับ" 

 

"กล้าหรอ? " 

 

"ลองดูมั้ยล่ะ" 

 

"..." 

 

หยางลั่วเฟิงไม่พูดอะไรและมองหน้าอีกฝ่ายโดยไม่มีสีหน้าว่าจะไม่พอใจออกมาเลยสักนิด

 

"คุณโตแล้วนะ อย่างอนเป็นเด็กๆได้มั้ย ให้ผมเป็นเด็กคนเดียวก็พอ" 

 

"อืม" 

 

คนตัวโตฟังคนตัวเล็กพูดเสร็จก็รับคำทันทีแล้วมองสบตาอีกฝ่ายไม่นานคนตัวโตก็หอมแก้มคนตัวเล็กทันทีต่อหน้าพนักงานและเจ้าของร้าน ทำให้ทุกคนในทีนี้ยิ้มอย่างเอ็นดูสองคนนี้และทำให้คนตัวเล็กหน้าแดงขึ้นและเขินอายอย่างมากจนอยากมุดหน้าหนีไปจากตรงนี้ให้ได้ 

 

"นี่คุณ!" 

 

ออกัสชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างหมดคำจะพูด แต่แล้วก็เห็นว่าคนตัวโตยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างพอใจในการกระทำของตัวเอง

 

"อะแฮ่ม เอ่อ.. ผมคงต้องตัดชุดสูทคู่คล้ายๆชุดแต่งงานแล้วล่ะครับ" 

 

เจ้าของร้านพูดไปก็ยิ้มไปทำให้หยางลั่วเฟิงพอใจในคำพูดจึงเอ่ยขึ้น

 

"ตามนั้นครับ "

 

หยางลั่วเฟิงพูดจบก็ให้พนักงานวัดตัวมาพาเขาทั้งคู่เข้าห้องวัดตัวทันทีโดยไม่สนว่าคนตัวเล็กจะห้ามยังไง.. 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

มาอัพแแล้วค่าา เห็นมั้ยเราจะไม่ดองไว้นาน5555 ถ้าชอบเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย ก็อย่าลืมเม้นท์ให้กำลังใจกันด้วยน้าา มาดูกันว่าอิลุงจะงอนหรือจะง้อน้องกัสกันแน่ในตอนถัดไปจ้าา

 

ฝากเอ็งดูลูกๆไรท์ด้วยนะคะ🙏❤️

 

 

ความคิดเห็น