เจ้าหญิงดอกไม้ / บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 22 60% Long time no see

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 22 60% Long time no see
แบบอักษร

 

INGDAW PART :

 

หลายเดือนผ่านไปที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ 'ไร่ส้มจรัญ' ร่างสูงในวัยห้าสิบปลายๆ กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ใต้ต้นส้ม ข้างตัวมีตะกร้าใบใหญ่เต็มไปด้วยผลส้มมากมาย ลุงเข้มขยันเก็บผลไม้ตั้งแต่ตอนเช้า เพราะเป็นช่วงที่อากาศไม่ร้อนมาก อากาศกำลังดีเลย ได้อยู่ในที่ธรรมชาติล้อมรอบแบบนี้ดีกว่าอยู่ในกรุบเทพที่เต็มไปควันรถเสียอีก คิดถูกแล้วที่ตัดสินใจออกมาจากที่นั่น

"เอ่อ ลุ้งเข้มคะ" ตัดสินใจพูดออกไปหลังจากที่ยืนทำลับๆ ล่อๆ อยู่ใต้ต้นไม้ได้สักพัก ส่วนลุงเข้มก็คือคุณลุงที่เป็นคนดูแลสวนส้มกับคุณป้าขิม ป้าขิมลุงเข้มใจดีทั้งสองคนเลย

"อ้าวหนูดาว ว่าไง"

"วันนี้ดาวจะรบกวนติดรถลุงไปตลาดหน่อยได้มั้ยคะ" พูดจบก็ยิ้มแห้งๆ เพราะเกรงใจที่ต้องขอให้ลุงช่วย ทั้งๆ ที่ลุงกำลังทำงานอยู่แท้ๆ เลย

"จะไปช่วยแม่เหรอ ลุงว่าหนูอยู่บ้านนั่นแหละดีแล้ว เดี๋ยวเป็นล้มเป็นแล้งขึ้นมาจะแย่"

"เปล่าหรอกค่ะ ดาวจะไปซื้อวัตถุดิบมาทำเค้กให้แม่ค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดท่าน" และเหตุผลที่ฉันต้องมาขอติดรถไปด้วย เพราะปกติป้าขิมจะเป็นคนออกไปจ่ายตลาดอยู่แล้ว ส่วนแม่ก็จะไปขายขนมที่ตลาดเหมือนกัน แต่จะขายวันเว้นวัน เพราะโดนสั่งมาแม่แบบนั้น และคนสั่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนถ้าไม่ใช่เจ้าของไร่ส้มที่เป็นห่วงเราสองคนแม่ลูก ให้ที่พึ่งและอยู่ข้างๆ ตลอด และเขาคนนั้นก็คือพี่กันต์รวมทั้งครอบครัวของพี่เขาด้วย 'ไร่ส้มจรัญ' มาจากตระกูล 'จรัญพรไพศาล' เป็นตระกูลของพี่กันต์ และยังเป็นสถานที่ให้ที่พักพิงฉันกับแม่ตั้งวันนั้น...จนถึงวันนี้ อีกอย่างถ้าไม่ติดเพราะท้องโตๆ กับเด็กตัวน้อยๆ ที่กำลังหลับอยู่ในท้องล่ะก็ ป่านนี้คงไปขายขนมแทนแม่แล้วล่ะ อยากไปช่วยแค่ไหนก็โดนสั่งห้าม

"แต่ดาวไม่อยากให้แม่รู้ แฮ่ะๆ"

"กะจะเซอร์ไพรส์ว่างั้น ฮ่าๆ ได้ๆ หนูรีบรึเปล่า ถ้ารีบเดี๋ยวจะให้ไอขุนไปส่งแทน ถ้ารอลุงคงอีกสักพักเลยล่ะ" ถ้าอีกสักพัก แม่จะกลับมาบ้านก่อนมั้ยนะ ต้องเตรียมให้เสร็จก่อนเที่ยงเพราะแม่จะขายขนมแค่ครึ่งวันเท่านั้น

"ไม่ต้องคิด ไปรอที่บ้าน เดี๋ยวลุงไปบอกเจ้าขุนมันก่อน" ลุงเข้มตัดสินใจให้ฉันเสร็จสรรพ เพราะเห็นว่าฉันยืนครุ่นคิดอยู่นาน

"ขอบคุณมากนะคะ^^" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณ ใจดีทั้งครอบครัวขอไข่เลย อ้อ ไอขุนหรือเจ้าขุน ที่ลุงเข้มเรียกเมื่อครู่มาจากขุนพลนะ เป็นลูกชายของลุงเข้มกับป้าขิม อายุขุนพลน้อยกว่าฉันสี่ปี่ เรียนจบแค่มอปลายแล้วก็ไม่ได้เรียนต่อเพราะเจ้าตัวยืนยันว่าอยากทำงานมากกว่าถึงแม้คุณผู้หญิงหรือคุณแม่ของพี่กันต์เขาอาสาจะออกค่าเล่าเรียนให้ก็ตาม แต่นั่นแหละน้องเขาไม่อยากเรียนนี่น่า ใครบังคับก็ไม่ยอม แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือขุนพลนิสัยดีเหมือนลุงเข้มกับป้าขิม

คิดอะไรเรื่อบเปื่อยรู้สึกตัวอีกเจ้าขุนหรือขุนพลก็ถอยรถกระบะสีขาวด้านหลังบรรทุกตระกร้าผลไม้เต็มคันรถมาจอดเทียบหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว เป็นบ้านไม้ยกสูงสองชั้น หลังไม่ใหญ่มากแต่มีหลายห้องนอน ปกติถ้าพี่กันต์หรือครอบครัวแวะมาดูไร่เขาก็จะพักกันที่นี่ ตั้งแต่พี่เขาพาฉันกับแม่มาเขาก็ยกบ้านหลังนี้ให้เลย เกรงใจแต่จะปฏิเสธก็ไม่ได้ และถ้าจะปฏิเสธฉันกับแม่แล้วก็ลูก....ก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน

"เชิญครับคุณผู้หญิง^^" น้ำเสียงล้อเลียนพร้อมรอยยิ้มหวานของเด็กหนุ่มเอ่ยทักทายพร้อมกับอ้อมมาเปิดประตูรถข้างคนขับให้

"แน่ะ ล้อพี่เล่นอีกแล้วนะเจ้าขุน"

"เห็นหน้าพี่กับท้องโตๆ แล้วผมอยากแกล้งตลอดเลย โอ๊ยๆ อย่าพึ่งตีผมนะ!" ฉันยังไม่ทันพูดหรือทำอะไรเจ้าตัวก็ยกแขนสองข้างขึ้นมาป้องกันตัวก่อนจะวิ่งไปฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว เป็นเด็กที่น่าตีจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็เป็นเด็กที่ทำให้ฉันยิ้มได้ สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคน เจ้าขุนจึงเป็นเหมือนน้องชายฉันอีกคน ส่วนเหตุที่เหตุเรียกขุนพลว่าเจ้าขุนเพราะติดมาจากทุกคนในไร่ ฮ่าๆ

"พี่ตั้งชื่อลูกรึยัง ให้ผมช่วยตั้งเอามั้ย^^" เสียงเจ้าจุนเจื้อยแจ้วตลอดการเดินทาง ใบหน้าหล่อสมกับชื่อที่ได้มาจากผู้เป็นพ่อและแม่ละสายตาจากท้องถนนเพื่อมาฉีกยิ้มกว้างให้ฉัน รอยยิ้มแบบนี้ถ้าเข้ามหา'ลัยแน่นอนว่าต้องตกสาวๆ ได้หลายคนเลยทีเดียว เพราะแค่อยู่ไร่ก็แทบจะตกสาวได้ทั้งอำเภอแล้วมั้งเนี่ย

"พี่ยังไม่ได้ตั้งเลย..." ฉันหันไปตอบน้องยิ้มเบาๆ ก่อนจะกลับมามองที่ท้องถนนต่อ ระยะทางจากไร่ไปตลาดไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ถ้าเดินหรือปั่นจักรยานไปคงใช้เวลาหลายชั่วโมง การเดินทางที่ดีที่สุดคือรถยนต์หรือมอเตอร์ไซค์เท่านั้น ที่ไร่มีมอไซค์หลายคันเลยแหละ และฉันก็ขับไม่เป็น จะให้เจ้าขุนมันสอนขับก็โดนพี่กันต์สั่งห้าม รายนั้นน่ะเป็นห่วงยิ่งกว่าแม่กับยายเสียอีก

ยาย...นึกถึงยายขึ้นมาก็พาลให้จุกไปทั้งหัวใจ ภาพความทรงจำเหตุการณ์วันนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง ลืมเถอะอิงดาวยังไม่ใช่เวลาที่เธอจะมานึกถึงตอนนี้

"งั้นให้ผมตั้งนะ ผมมีชื่อที่ชอบอยู่ และน่าจะคล้องจองกับชื่อพี่ด้วย" เจ้าขุนบอกด้วยน้ำเสียงสดใส ตื่นเต้นกับการตั้งชื่อเป็นพิเศษ ตื่นเต้นกว่าคนเป็นแม่อีก ฮ่าๆ ความจริงชื่อลูกฉันอยากให้ยายเป็นคนตั้ง...แต่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นเสียก่อน

"พี่ให้เราตั้งให้ก็ได้ แต่ตอนนี้พี่ต้องลงจากรถแล้ว" ฉันบอกพร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์และตะกร้าใบโปรดขึ้นมาคล้องแขน

"เย้ เดี๋ยวผมค่อยบอกพี่ขากลับก็ได้" เจ้าขุนชูกำปั้นขึ้นมาด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบลงจากรถและมาเปิดประตูให้ฉันอีกเช่นเคย บอกว่าเปิดเองได้แต่ฉันก็ขัดความพยายามน้องไม่ได้อีกนั่นแหละ

"อ๊าส์ อากาศภาคเหนือนี่มันสดชื่นดีจริงๆ"

"คนเยอะมากเลยไอวิน เราสามคนควรสลัดความคิดที่จะทำอาหารเช้าเองและกลับไปกินข้าวเช้าที่รีสอร์ทดีไหม ต้องลากน้องกล้วยมาอีกทั้งๆ ที่น้องเขาควรจะพักอยู่รีสอร์ทอ่านหนังสือมากกว่า ใช่ม่ะกล้วยไม้"

"แล้วตอนอยู่บ้านแกไม่ได้ไปจ่ายตลาดมาทำอาหารเช้าให้ลูกกินเลยรึไงย๊ะ"

"พอดีผัวรวย มีแม่บ้าน คิกๆ"

"พายว่าน่าสนุกออก ไม่เคยได้ออกมาตลาดชุมชนแบบนี้เลย เราเข้าไปกันเถอะ^^!"

"ใช่ม่ะยัยพาย ป่ะ น้องกล้วยไม้ด้วย ตามพี่มา! ไม่ต้องสนใจชะนีมีผัวรวย!" เสียงบทสนทนาของผู้หญิงสามคนที่จอดรถเก๋งคันหรูข้างๆ ดังขึ้น ถึงแม้จะมีรถกระบะคันเล็กคั่นกลางแต่ฉันก็ได้ยินบทสนทนานี้ ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ เสียงมันเข้าหูเอง แต่ทว่าเจ้าขุนที่เดินนำหน้าฉันกำลังจะเข้าสู่ตัวตลาดก็ชนเข้ากับร่างของผู้ชายคนนึงเข้าอย่างจัง คงเป็นเพราะต่างคนต่างรีบ เจ้าขุนก็ไม่ได้สังเกตด้านข้างเลยทำให้ชนกันแบบไม่ตั้งใจ

พลั่ก

"ว้าย!"

"วินนี่!/ไอวิน!/เจ้าขุน" ฉันตะโกนเรียกน้องออกไปด้วยความตกใจแต่มันดังขึ้นพร้อมกับเสียงของผู้หญิงอีกสองคน

"ขอโทษครับ"

"ทำไมเดินไม่ดูตาม้าตะ..โอ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษด้วยนะ พี่เดินไม่ดูทางเอง^^" เอ๋...พี่คนนั้นเขาเป็นผู้หญิงในร่างผู้ชายสินะ ฉันเดินเข้าไปหาเจ้าขุนก่อนจะขอโทษพี่ผู้หญิงทั้งสามคน แล้วก็มีผู้หญิงอีกคนที่ยืนถือตะกร้าด้านหลัง น้องน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าขุน ส่วนพี่สามคนที่ยืนด้านหน้า...ที่เรียกพี่เพราะเขาน่าจะอายุมากฉัน มั้งนะ แถมยังสวยกว่าด้วย ประโยคหลังไม่เกี่ยวข้ามไป - -

"เอ่อ ต้องขอโทษแทนน้องด้วยนะคะ" ฉันบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ต้องขอโทษเพื่อนด้วยเหมือนกัน" ฝั่งนั้นก็ตอบกลับมาเช่นกัน เป็นพี่ที่ยืนขวามือคนนี้สวยมากเลยค่ะ แค่สีปากก็ชนะคนทั้งตลาดแล้ว ส่วนคนกลางตัวเล็กๆ. น่ารักยิ้มกลับมาให้ฉันเช่นกัน อีกคนเป็นพี่คนที่ชนกับเจ้าขุนน่าจะชื่อวินนี่ แล้วนี่เราจะไปสนใจชื่อเขาทำไมกันยัยดาว

"น้องเขาหน้าคุ้นๆ นะไอเบลล์" คำว่าหน้าคุ้นๆ ทำให้ฉันเริ่มกังวลแบบไม่ทีปี่มีขลุ่ย ไม่ชอบการทักทายแบบนี้เอาเสียเลย ฉันมาเริ่มค้นใหม่ที่นี่แล้ว...และด้วยความที่ไม่อยากให้บทสนทนามันยืดเยื้อเลยรีบขอโทษอีกครั้งและขอตัวออกมาจากตรงนั้น รีบพาเจ้าขุนเดินเข้ามาในตลาดอย่างรวดเร็วจนลืมไปด้วยซ้ำว่าตัวเองท้องอยู่ เป็นเหตุผลที่ฉันต้องมาหยุดหอบหายใจอยู่หน้าร้านขายผักจนป้าเข้าของร้านถามกลับด้วยความเป็นห่วง

"ไหวมั้ยเนี่ยหนูดาว มานั่งพักร้านป้าก็ได้มา"

"หนูไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณป้าอรมากนะคะ^^" ฉันยิ้มบอกป้าอรเพื่อที่ป้าเขาจะได้หายห่วง อยู่มาหลายเดือนเลยรู้จักแม่ค้าในตลาดแทบทั้งหมด ทุกคนที่นี่เขาอัธยาศัยดีมาก สังคมชนบทที่ดีจนหาจากเมืองหลวงไม่ได้

"เนี่ย เห็นมั้ย รีบเดินละเป็นแบบนี้ เดินช้าๆ ก็ได้พี่ ผมไม่หายไปไหนหรอกน่า" เจ้าขุนยืนกอดอกมองด้วยสายตาดุๆ ฉันเลยต้องตีมือที่ยื่นมาพยุงด้วยความมันเขี้ยว น่าตีจริงเลยเด็กคนนี้ น่าตีที่สุด!

"จ้า พี่ผิดเอง"

"ถูกต้อง เอ้อ ผมลืมเลยว่าต้องไปขนตระกร้าให้ลุงแช่ม ป่านนี้ลุงแช่มโวยแย่แล้ว พี่เดินไปซื้อของก่อนนะ เดี๋ยวผมขนของเสร็จจะรีบตามมา โอเคนะ ห้ามวิ่ง ไม่ต้องรีบ เดินช้าๆ ห้ามยกของหนัก ถ้าหนักฝากไว้ที่ร้านเดี๋ยวผมมาถือให้ โอเคนะครับ ไปละ" พูดจบเจ้าขุนก็รีบวิ่งกลับไปทางเดิน ฉันมองน้องยิ้มๆ ก่อนจะมาสนใจกับการเลือกซื้อของต่อ สิ่งสำคัญที่สุดคือห้ามเดินเฉียดไปยังบริเวณที่แม่ขายของ ไม่งั้นความลับการทำเค้กวันเกิดแตกแน่นอน!

 

เวลาผ่านไปสักพัก หลังจากที่เดินเลือกซื้อของอยู่นาน ตะกร้าที่เคยว่างเปล่าตอนนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบทั้งหมดที่ต้องใช้ในการทำเค้ก ป่านนี้เจ้าขุนยังไม่มาเลยแฮะ แอบไปเถลไถลที่ไหนอีกรึเปล่า หรือไม่ก็คงไปหยอดลูกสาวลุงแช่มอยู่แน่ๆ

ครืดๆ

ระหว่าวที่ฉันกำลังยืนรอน้องอยู่น้อง โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็สั่น ชำเลืองมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนฝาผนังในตลาดก็ยิ้มมุมปาก เพราะคนที่โทรมาเวลานี้เป็นประจำทุกเช้าก็คือเจ้าของไร่

"สวัสดีค่ะพี่กันต์"

[ทำไมวันนี้รับสายพี่ช้า แอบไปช่วยงานคนในไร่มารึเปล่าหืม]

"แน่ะ รู้ทันอีกแล้ว ฮ่าๆ"

[นั่นไง พี่บอกเราแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องทำงานอะไร ดื้อเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูกเลยจริงๆ]

"หนูว่างนี่น่า อีกอย่างวันนี้ไม่ได้ไปช่วยงานใคร เพราะออกมาซื้อของที่ตลาดกับเจ้าขุนค่ะ"

[อ้าว แล้วเรามาซื้ออะไร ทำไมไม่สั่งคนงานไปล่ะ สั่งป้าขิมก็ได้]

"หนูเกรงใจ แค่นี้ก็รบกวนอื่นเยอะแล้ว วันนี้เป็นวันเกิดแม่ อยากทำเค้กเซอไพรส์แม่เลยออกมาซื้อของเตรียมของด้วยตัวเอง"

[เฮ้อ เอาเถอะๆ ยังไงพี่ก็ห้ามเราไม่ได้อยู่แล้ว ถ้ากลับถึงไร่ก็บอกพี่ด้วยล่ะ]

"ขอบคุณนะคะ แล้วนี่พี่กันต์อยู่ไหน ทำไมได้ยินเสียงแทรกตลอดเลย เหมือนเสียง..." เหมือนเสียงที่สนามบินเพราะได้ยินเสียงพนักงานแจ้งชื่อไฟล์ทบิน

[พี่อยู่สนามบิน] และฉันก็เดาถูกและเป็นคำตอบที่ทำให้ฉันเผลอดีใจเพราะคิดว่าพี่เขากำลังมาที่นี่

"เอ๋ พี่กันต์กำลังมาที่ไร่หรอคะ!"

[ไม่เชิงหรอก พี่ต้องไปงานเลี้ยงเปิดตัวรีสอร์ทของคุณภาคินเขาน่ะ รีสอร์ทเขาอยู่ข้างๆ ไร่เรานี่เอง]

"อ๋อ เพราะตอนมาตลาดกับเจ้าขุนเห็นรถสวนเต็มเลยค่ะ" ฉันบอก เพราะปกติถนนเส้นนั้นรถจะไม่เยอะมากเพราะไม่ใช่ถนนในเมือง

[อ่านั่นแหละ พี่ต้องวางสายแล้ว ไว้เจอกันนะ]

"โอเคค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"

หลังจากที่วางสายจากพี่กันต์เจ้าขุนก็กลับมาพอดีพร้อมกับน้ำส้มแก้วใหญ่ "แอบไปสั่งให้ลูกสาวลุงแช่มคั้นน้ำส้มให้พี่อีกแล้วใช่มั้ย" ฉันถามกลับอย่างรู้ทัน

"กินไปเถอะน่า คนอุส่าเอามาให้แท้ๆ ขอบคุณสักคำก็ไม่มี เชอะ เอาเถอะ ไม่เป็นไร" ระหว่างเดินกลับไปที่รถเจ้าเด็กที่เป็นคนเอาน้ำส้มคั้นสดมาให้ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้สั่งก็บ่นอุบอิบคนเดียวตลอดทาง พูดเองเออเองเหมือนเหมือนเด็กน้อย แต่ใครว่าฉันไม่ขอบคุณล่ะ ตั้งใจจะขอบคุณในรถต่างหาก ตอนนี้ขอแกล้งน้องมันคืนหน่อยล่ะกัน

 

ภายในรถ หลังจากที่ฉันขอบคุณไปเจ้าขุนก็ยิ้มแก้มแทบแตก เล่านู้นเล่านี้ให้ฟังตลอดทาง ส่วนฉันก็แอบสัปหงกตลอดทางเหมือนกัน เฮ้อ ก็คนท้องนี่น่า เพลียง่ายเป็นปกติถูกมั้ย งีบหลับหน่อยเจ้าขุนคงไม่ทันสังเกตหรอกมั้ง พี่ขอหลับก่อนนะเจ้าขุนนะ พูดไปเลยเดี๋ยวให้ลูกฟังแทน

"พี่จำผู้หญิงน่ารักๆ คนที่ถือตะกร้ามากับพี่สามคนที่ชนผมได้ป่ะ น่ารักสุดๆ! ฟ้าคงลิขิตให้เราเจอกัน ฮ่าา"

"....."

"แต่ลูกสาวลุงแช่มเขาสวยนะพี่ว่าป่ะ แต่ผมว่าเขาชอบผมล่ะ ผมหล่อ น่ารัก นิสัยดีขนาดนี้ใครจะไม่ชอบจริงมั้ย เอ๋...สองคนนั้นเขารถเสียรึเปล่าครับ"

"Zzzzz"

"อ้าว หลับซะละ เมื่อกี้ไม่ได้ฟังผมพูดเลยใช่มั้ยเนี่ย"

"....."

"เดี๋ยวผมจะไปถามเขาก่อนล่ะกันว่ามีอะไรให้ช่วยไหมถือว่าผมบอกพี่แล้วนะ พี่ไม่ได้ยินผมเอง"

 

.......................

ตัดฉับ!!!

กรี๊ดดดดดดกก สองคนไหนน๊าาาาาาาา

พี่กันต์เขาจะไปงานเลี้ยงที่ไหนน้าาาาา

รอๆ ตอนหน้านะคะ อิอิ

แต่ตอนนี้ไรท์ชอบน้องเจ้าขุนมากเลยค่ะ เป็นตัวละครที่แต่งขึ้นมาแต่ชอบเป็นพิเศษ น้องน่ารักใช่มั้ย 😍

ปล. ถ้าใครสังเกตจะเห็นว่าตอนนี้อิงดาวไม่ได้เอ่ยถึงเควินเลย คนอื่นก็ไม่มีใครพูดถึง ชีวิตตอนนี้ของน้องมีแม่ พี่กันต์ เจ้าขุน ลุงเข้มป้าขิม และคนในไร่เท่านั้น น้องอยู่แบบนี้มาหลายเดือนโดยที่ไม่ได้วุ่นวายกับใคร ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับพระเอกอีกเลย น้องมูฟออนเพื่อตัวเองและลูก!! เรามารอลุ้นว่าตอนที่ได้เจอกันพระนางจะทำตัวยังไง แต่เจอกันตอนไหนขออุ๊ปไว้ก่อน 5555

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น