ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของแตะหมอกค่ะ ❤

บทที่ 21 คู่กับฉัน 1

ชื่อตอน : บทที่ 21 คู่กับฉัน 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 106

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2563 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 คู่กับฉัน 1
แบบอักษร

บทที่ 21 คู่กับฉัน 1 

 

และแล้ววันที่ฉันรอคอยก็มาถึง วันที่ฉันกลับมาสู่อิสรภาพ... เพราะฉันสอบเสร็จแล้วค่า >0 

“ไปกินข้าวกันก่อนม่ะ ตอนอยู่ในห้องสอบท้องฉันร้องดังมากเลยอ่ะ =0=” ยัยฟ้าเอามือลูบท้องที่กำลังส่งเสียงอย่างที่ตัวเองว่า 

“เอาสิ ฉันก็หิวเหมือนกัน จากนนั้นเราค่อยไปหาของหวานกินกันต่อเนอะ >0<” ฉันเสริม 

“เอาสิ/ไป” 

พอพวกเราสามคนตกลงกันได้ก็จัดการเก็บของใส่กระเป๋าที่วางไว้อยู่หน้าห้องสอบก่อนจะพากันเดินออกมาแต่ก็ไม่ทันที่ฉันจะเดินลงบันไดก็ถูกบูมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องสอบเรียกไว้เสียก่อน 

“มีอะไรเหรอ” ฉันหันมาถาม 

“พรุ่งนี้อย่าลืมนัดของชมรมละ” 

“นัด?” ฉันทำหน้างง ก่อนที่บูมจะพูดอธิบายให้ฉันเข้าใจ 

“ก็นัดของชมที่เราไปลงกันไว้ไง เธอได้อ่านในแชทไลน์ของชมรมที่ส่งมาหรือเปล่าเนี่ย” 

“แฮ่... สงสัยฉันคงไม่ได้เปิดอ่านอ่ะ มัวแต่ยุ่งกับการอ่านหนังสือสอบ ว่าแต่พรุ่งนี้ชมรมนัดทำไมเหรอ” 

“เห็นว่ามีกิจกรรมของทางชมรมให้ทำมั้ง แต่ไปก็คงจะรู้เองนั่นแหละ” 

“อ่อ โอเค ยังไงก็ขอบคุณมากนะที่มาบอก” 

“อื้อ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ^^” 

“โอเค ^^” 

จากนั้นบูมก็หมุนตัวเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนที่ยืนอยู่หน้าห้องสอบ ส่วนฉันก็ไปหาอะไรกินกับเพื่อนโดยที่ไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้เรื่องวุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันคงจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น 

............ 

... 

. 

“จะสายแล้วๆ” ฉันพูดอย่างร้อนรนก่อนจะวิ่งออกจากห้องนอนโดยในมือกำถุงเท้าไว้และตรงไปยังหน้าประตูก่อนจะหยิบรองเท้าขึ้นมาสวมทั้งๆที่ยังไม่ได้ใส่ถุงเท้า  

เพราะช่วงนี้เพลียๆจากการนอนดึกสะสมมาเป็นอาทิตย์พอได้นอนแบบเต็มอิ่มเลยหลับลึกจนทำให้เสียงนาฬิกาปลุกไม่สามารถดึงฉันขึ้นมาจากเตียงได้ โชคดีที่โอห์มยังไปเคาะเรียกฉันขึ้นมาแม้ว่ามันจะปาไป 11 โมงแล้วก็ตาม ประกอบกับอาบน้ำ แต่งตัวอีก ทำให้ตอนนี้ที่ชมรมนัดไว้ตอนบ่ายโมงฉันกำลังจะไปสายแหละ 

“อ้าว นี่นายยังไม่ไปนอนอีกเหรอโอห์ม!” ฉันถามเสียงหลงเพราะความแปลกใจว่าคนที่ตรงต่อเวลาอย่างเขาตอนนี้น่าจะอยู่ที่ห้องชมรมแล้วกลับยังมายืนใส่รองเท้าหน้าตาเฉย    ตอนแรกฉันรีบวิ่งออกจากห้องเลยลืมสังเกตไปว่าโอห์มนั่งอยู่ที่โซฟามานานแล้ว 

“ยัง =_=” โอห์มตอบเสียงเรียบคล้ายเหนื่อยใจพร้อมกับส่งสายตามองฉันอย่างระอา ราวกับว่าฉันเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องไปสายด้วยอย่างงั้นแหละ 

หรือไม่เขาอาจจะรอฉันจริงๆก็ได้... 

“ฉันนึกว่านายไปแล้วซะอีก ดีจังที่มีคนไปสายพร้อมกับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันคงโดนตำหนิคนเดียวแน่ๆ U_U” ฉันพูดอย่างโล่งใจ 

“ไปกันได้แล้วเดี๋ยวจะสายมากกว่านี้” 

“อื้ม!” 

แล้วฉันกับโอห์มก็รีบไปยังป้ายรถเมล์อย่างไม่รอช้าและถือเป็นโชคดีที่ตอนที่พวกเราไปถึงเมล์เมล์สายที่ผ่านหน้ามหาลัยมาพอดีและมีที่ว่างให้เราสองคนด้วย 

ในระหว่างนั้นฉันก็หยิบถุงเท้าที่ตัวเองถือออกมาจากห้องขึ้นมาใส่ แต่จู่ๆก็มีสมุดยื่นมาที่ด้านหน้าของฉันโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งตัวทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของสมุดเล่มนั้นด้วยความสงสัยโดยที่ใส่ถุงเท้าได้ไปแค่ข้างเดียว 

“นายทำอะไรของนายเนี่ย” ฉันหันไปถามคนข้างๆ ใช่... เจ้าของสมุดเล่มนั้นก็คือโอห์ม! 

“ระวังหน่อยสิ...” เขาส่งสายตาตำหนิ หลังจากชักสมุดกลับมาวางบนตัก 

“อะไร นายต้องการจะพูดว่าอะไร” เขาพยายามส่งสายตามาเป็นคำพูด แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้ฉันเข้าใจการกระทำของเขาได้ 

 “จิ๊! -*-” เขาจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเลื่อนสายตามามองที่หน้าอกของฉันก่อนจะพูดประโยคชวนน่าขายหน้าสำหรับฉันออกมา “เสื้อคอเธอกว้าง จะทำอะไรก็ระวังหน่อย” และเขาก็หันหน้าไปทางอื่นพอพูดเสร็จ 

ส่วนฉันก็รับเอามือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดบริเวณคอเสื้ออย่างอัตโนมัติและกวาดสายตาไปยังรอบๆ แต่มันก็ทำให้ฉันพอใจชื้นขึ้นมาบ้างที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีผู้โดยสารสักเท่าไหร่ คนที่จะเห็นตอนที่ฉันก้มก็คงมีแต่กลุ่มผู้หญิงที่ยืนรอลงป้ายหน้านั่นแหละ  

“ขะ ขอบคุณนะ... U///U” ฉันก้มหน้าพูดด้วยความเขินเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อกี้ 

“อื้ม”  

จากนั้นฉันก็ใส่ถุงเท้าอีกข้างด้วยการยกเท้าจากพื้นขึ้นมาใส่และเหมือนเป็นเรื่องที่ดีที่วันนี้ฉันตัดสินใจใส่กางเกงมา  

และตลอดทางฉันกับโอห์มก็ไม่ได้สนทนากันอีกจะมีบ้างที่เราสองคนหันมาสบตากันแต่เพียงไม่กี่วิเราก็จะหันไปมองทางอื่นซึ่งเป็นอย่างนี้จนเราถึงมหาลัย 

“เรารีบวิ่งไปกันเถอะ ฉันกลัวจะถูกว่าจริงๆ”  

ฉันหันไปบอกกับโอห์มทันที่เราลงจากรถเมล์ โอห์มพยักหน้ารับและเราทั้งคู่ก็รีบวิ่งไปยังห้องชมรม แม้ว่าระยะทางมันไกลไปสักนิดแต่ด้วยเวลาที่เรามาสายไป 20 นาทีแล้ว ทำให้ฉันต้องตัดสินใจวิ่งไปแทนที่จะรอรถเมล์ที่วิ่งภายในมหาลัย 

“ขอโทษครับ!/ขอโทษค่ะ!” 

ฉันกับโอห์มยืนหอบอยู่หน้าประตูทางเข้าห้องชมรม และสายตานับสิบก็หันมามองฉันกับโอห์มเป็นจุดเดียวกัน ก่อนที่จะมีรุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้นมา 

“เข้ามาด้านในเลยค่ะน้อง” 

“น้องโอห์ม~ ทำไมมาช้าอย่างงี้ละคะ พี่ก็นึกว่าเราจะไม่มาแล้วเสียอีก” พี่กิ่งทักขึ้นเมื่อเราทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านใน 

“ขอโทษครับพี่กิ่ง”  

“ไม่เป็นไรจ้ะ ยังไงเดี๋ยวให้เราสองคนไปแนะนำตัวที่ด้านหน้าให้เพื่อนๆรู้จักกันหน่อยนะ เพราะเมื่อกี้เราให้ทุกคนแนะนำตัวกันไปแล้ว” 

และท้ายที่สุดทั้งฉันกับโอห์มก็ถูกพวกพี่ให้มายืนแนะนำตัวโดยมีสายตาของคนนับสิบที่นั่งมองอยู่กับพื้น และในนั้นก็มีบูมกับแพรที่ฉันรู้จักรวมอยู่ด้วย หลังจากที่พวกเราแนะนำตัวเสร็จก็มีคนยุให้พวกเรา ไม่สิ... ใช่คำว่าแค่ ‘เขา’ จะดีกว่า เพราะสมาชิกในชมรมคนอื่นๆบอกให้มีการทำโทษคนมาสายด้วยการเต้นเพลงไก่ย่างและเหมือนโอห์มจะเป็นจุดสนใจในครั้งนี้ ส่วนฉันก็มานั่งรวมกับคนอื่นๆโดยมีบูมลุกมานั่งข้างๆฉัน 

“ทำไมเธอมาสายได้เนี่ย” บูมถาม 

“ฉันตื่นสายน่ะ = =;” 

“ว่าแล้วเชียว ยัยขี้เซา” บูมจะเอานิ้วมาดีดหน้าผากฉันแต่ฉันรู้ทันก่อนเลยเบี่ยงตัวหลบทันและพยายามดีดหน้าผากเขาคืน  

“คิก... กล้าทำร้ายฉันเหรอบูม” ฉันหัวเราะเมื่อนิ้วของฉันดีดไปโดนหน้าผากของบูมหนึ่งที แม้เจ้าตัวจะพยายามเบี่ยงตัวหลบหลายรอบ  

“สมายด์!” 

“O_O?” 

ฉันสะดุ้งเมื่อชื่อของฉันดังสนั่นไปทั่วห้องชมรมโดยเจ้าของเสียงนั้นยืนคิ้วชนกันอยู่ด้านหน้า ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจออกมา 

“เธอก็มาสายก็ต้องมาถูกทำโทษด้วย!”  

“อะ เอ่อ...” 

ทุกคนไม่ได้อยากเห็นฉันเต้นเสียหน่อย... เขาอยากเห็นนายเต้นต่างหากเล่า! 

ฉันพยายามหันไปขอความช่วยเหลือจากพวกรุ่นพี่แต่เหมือนพวกเขาก็ยังดูอึ้งๆกันอยู่ และเสียงของทุกคนในห้องก็เงียบกริบจากตอนแรกที่มีเสียงเชียร์ให้โอห์มเต้นกันอยู่ 

พรึ่บ!    

“ฉันจะเต้นแทนสมายด์เอง” 

กรี๊ดดด~~ 

และเสียงกรี๊ดกร๊าดก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้งเมื่อบูมลุกขึ้นอาสาเป็นคนเต้นแทนฉัน แม้โอห์มพยายามยืนกรานที่จะให้ฉันออกไปเต้นแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมแพ้เมื่อทุกคนในห้องก็อยากจะเห็นเดือนมหาลัยกับเดือนคณะวิทย์ฯเต้นด้วยกันมากกว่าฉันที่เป็นคนโนเนมหน้าตาบ้านเป็นไหนๆ 

และแล้วเสียงเพลงอันคุ้นเคยก็ถูกทุกคนในห้องร้องขึ้นพร้อมกับเสียงตบมือเข้าจังหวะ โดยมีเสียงหัวเราะคิกคักปนมาเมื่อเห็นท่าเต้นแบบไม่เต็มใจของทั้งสองคนจนท่าที่เต้นออกมานั้นดูตลก  

จนเพลงจบทั้งสองคนก็แยกย้ายกลับมานั่งที่ของตัวเอง ส่วนโอห์มก็ทำท่าเหมือนจะเดินมาทางฉันแต่ถูกแพรเรียกให้ไปนั่งด้วย มีแค่บูมเท่านั้นที่เดินกลับมาหาฉัน 

“คิก~ ขอบคุณนะที่ออกไปรับโทษแทน” ฉันพูดปนหัวเราะเมื่อบูมเดินกลับมานั่งที่ของตนเอง “ไม่ต้องเลย เธอต้องตอบแทนฉันด้วยละ =0=///” 

“อะไรกัน ใครขอให้นายออกไปเต้นแทนฉันละ” 

“นี่เธอ...” 

“เงียบๆกันหน่อยนะคะน้องๆ เดี๋ยวพี่จะมีกิจกรรมให้เล่นกัน...” 

บูมที่กำลังทำท่าจะเถียงฉันต้องกลับไปนั่งหน้าบูดเมื่อถูกรุ่นพี่ขัด ก่อนที่พวกรุ่นพี่จะเริ่มอธิบายกิจกรรมที่จะให้พวกเราเล่น 

โดยเริ่มแรกก็ไม่มีอะไรมากเป็นกิจกรรมที่ละลายพฤติกรรมที่ให้สมาชิกของชมรมที่มาวันนี้รู้จักกันมากขึ้น และผ่อนคลายความตึงเครียด ต่อมาก็จะให้เป็นการร้องเพลงประกอบท่าเต้นของเพลงสันทนาการที่ทุกคนคุ้นเคยกันดี จนตอนหลังๆทุกคนก็เริ่มผ่อนคลายและคุยกันอย่างสนิทสนม  

แม้ฉันจะได้เล่นเกมโดยเปลี่ยนคู่เล่นไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่เคยที่จะได้คู่กับโอห์มเลยสักครั้งเพราะทุกครั้งที่โอห์มเหมือนจะเดินมาหาฉันก็จะถูกแพรดักหน้าไว้ก่อนตลอด  

“ฉันละไม่ชอบหน้ายัยดาวมหาลัยนั่นเลยจริงๆ” ผู้หญิงที่ตัดหน้าม้ามัดผมเปียทั้งสองข้างที่ยื่นจับมือกับฉันยื่นหน้ามากระซิบ เธอเพิ่งเป็นคู่เล่นเกมกับฉันเมื่อไม่กี่วินาที่ก่อน และฉันเพิ่งรู้จักเธอในฐานะสาววิศวะอิเล็กฯ ซึ่งภาพลักษณ์ของนิ่มจะดูขัดกับสาขาที่เธอเรียนนิดหน่อยก็เถอะ แต่ไม่กี่ประโยคที่เธอชวนฉันคุยก็พอทำให้ฉันรู้ว่า เราไม่สามารถตัดสินคนจากภาพลักษณ์ได้จริงๆ... 

“ทำไมละ เธอก็ยังไม่ได้ทำอะไรผิดนิ...” ก็แค่วิ่งเกาะโอห์มแทบจะทุกครั้งเอง =..= 

“จริงดิ =0=” นิ่มหันมามองหน้าฉันอย่างไม่เชื่อว่าจะได้ยินคำพูดพวกนั้น “นี่เธอดูไม่ออกหรือแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่ายัยนั่นกำลังจ้องจะจับโอห์มอยู่” 

“ไม่ขนาดนั้นมั้ง...” ฉันลดเสียงของตัวเองเมื่อเริ่มไม่มั่นใจในคำพูดตัวเอง 

“ต่อไปจะเป็นรอบสุดท้ายแล้วนะคะ...” เสียงของพี่กิ่งดังขึ้นซึ่งทำให้ฉันกับนิ่มเลิกสนใจเรื่องที่เพิ่งคุยกัน  

เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้งประกอบกับที่ทุกคนต้องแยกกับคู่ที่เพิ่งจับเมื่อกี้และเดินวนไปรอบๆเพื่อฝังคำสั่งของรุ่นพี่ว่าจะให้ทำอะไร และระหว่างที่ฉันกำลังขยับตัวตามจังหวะเสียงกลองสายตาของฉันก็ประสานเข้ากับโอห์มที่อยู่ถัดจากฉันไม่ไกล แต่ก็มีแพรอยู่ใกล้ๆเขาเช่นกัน 

ฉันรู้สึกถึงสายตาที่โอห์มพยายามจะส่งข้อความอะไรบางอย่างมาแต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรเพราะตอนนั้นเป็นเวลาเดียวกันที่บูมเดินเลียบข้างๆมาหาฉัน  

“ฉันว่าต่อไปพี่เขาต้องให้จับคู่บัดดี้กันแน่ๆ” บูมพูด 

“หา?” แต่ด้วยเสียงกลองกับเสียงตบมือทำให้กลบเสียงของบูมไปหมดจนฉันต้องเขยิบเข้าไปใกล้แล้วถามอีกครั้ง “นายพูดว่าอะไรนะ” 

“เธอมาคู่...” 

ปี๊ดด!!! 

“จับคู่สองคนค่ะ!!!” 

เสียงนกหวีดที่ดังขึ้นเป็นสัญญาณให้มือกลองหยุดตีก่อนจะมีเสียงของรุ่นพี่ออกคำสั่งและมือกลองก็กลับมาตีแบบเร่งจังหวะอีกครั้งเพื่อสร้างบรรยากาศที่สนุกสนาน 

ในตอนนั้นเองที่ฉันเห็นมือของบูมยื่นมือมาหาฉันแต่ก็ถูกใครสักคนวิ่งตัดหน้าและเบียดตัวฉันกระเด็นจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว ซึ่งบูมเองก็พยายามที่จะเดินมาหาฉันโดยฝ่าคนพวกนั้นมา แต่กว่าบูมจะถึงตัวฉัน ฉันก็รู้สึกถึงแรงกระชากที่ข้อมือด้านขวาของตัวเองจนตัวฉันเซไปกระทบกับแผงอกของคนตัวสูง 

“โอห์ม...” นัยน์ตาสีดำที่ดูแข็งกร้านกว่าปกติถูกส่งมา และเป็นเวลาเดียวฉันที่ฉันเห็นแพรยืนส่งสายตาหงุดหงิดอยู่ใกล้ๆกัน 

“สมายด์!” เสียงเรียกชื่อฉันที่ไม่ใช่ของโอห์มแต่เป็นทิศที่ตรงกันข้าม ฉันหันไปหาตามเสียงเรียกนั้นก่อนจะพบกับบูมที่เดินมาจับข้อมือซ้ายของฉันและออกแรงดึงให้ฉันไปยืนอยู่ข้างเขา แต่ก็ไม่เป็นผลเท่าไหร่นักเมื่อฉันก้าวออกไปเพียงก้าวเดียวก็ถูกแรงจากด้านขวายื้อไว้ก่อน ซึ่งเป็นใครไม่ได้นอกจากโอห์ม 

“นี่...” 

ฉันรู้สึกมึนงงอย่างบอกไม่ถูกว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำได้เพียงแค่มองสลับโอห์มกับบูมที่ส่งสายฝาดฟันใส่กัน และพยายามแกะข้อมือทั้งสองข้างของตัวเองออกจากการเกาะกุม แต่ก็รู้สึกว่ายิ่งฉันขยับมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกถึงแรงที่ถูกส่งออกมาจากผู้ชายทั้งสองคนมากเท่านั้น 

“พวกนายทำอะไรกันเนี่ย...” ฉันพูดพร้อมกับบิดข้อมืออีกครั้งแม้จะไม่สามารถทำได้สำเร็จก็เถอะ 

“เธอต้องจับคู่กับฉันเพราะฉันถึงตัวเธอก่อน ใช่มั้ยสมายด์” น้ำเสียงที่ดูเด็ดขาดถูกส่งมาจากโอห์ม 

“ไม่ได้นะ เธอต้องคู่กับฉันสิสมายด์ ฉันบอกเธอไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าให้เธอมาคู่กับฉัน” บูมค้านและส่งสายตาอย่างผิดหวังมาให้ฉัน 

“คือฉัน...” 

 

 

**************************** 

เค้ากลับมาแล้วทู้กโคนนนนนนนน 

หลังจากเจอสภาวะการเริ่มต้นกับที่ทำงานใหม่ก็เอาไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน ไม่ค่อยมีเวลามาอัพนิยาย แต่งนิยายเลยค่ะ แม้เวลาพักก็ดูเหมือนจะถูกกินไปด้วยค่ะ ขอโทษทุกคนอีกครั้งค่ะ ที่หายไปหลายเดือนมากๆ ตอนนี้พยายามพาตัวเองกลับมาสู่โลกนิยายอีกครั้ง แน่นอนว่านิยายเรื่องนี้ต้องจบแน่นอนค่ะ อิอิ  

อยากรู้ว่ามีใครบ่นถึงเค้าบ้างไหมหนอ~~ บ่นได้อย่าด่านะตัวเอง เค้ารับไม่ไหว 5555 ถือว่าเป็นการกลับมาจะไม่ติดเหรียญให้กับทุกคนตั้งแต่ตอนนี้ไปนะคะ เข้ามาพูดคุยกับเค้าเถอะ  

ป.ล นี่คิดไม่ออกเลยว่าจะให้สมายด์คู่กับใครดีย์~ ขวาก็โอห์ม ซ้ายก็บูม ><  

ป.ล อัพช้า(มากเว่อร์) ด่าได้ แต่อย่าแรงน้าา 

ความคิดเห็น