ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 15 ไม่คิดจะแนะนำ?

ชื่อตอน : บท 15 ไม่คิดจะแนะนำ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2563 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 15 ไม่คิดจะแนะนำ?
แบบอักษร

หญิงสาวยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปนั่งลงใกล้ๆกับชายหนุ่ม เพราะเสียยังไงแล้วอยู่ใกล้เขาเธอเองก็รู้สึกปลอดภัยกว่า 

"ไง..."  

เสียงเอ่ยทักพร้อมๆกับประตูกำลังเปิดออกกว้าง ปรากฏร่างของชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมฉบับสายเกา เขาคือเพชรกล้า หนุ่มขี้ใจร้อนผู้โหดเหี้ยม ดวงตาเฉียบคมจ้องมองไปยังใบหน้าของหญิงสาวที่มากับเพื่อนรักอย่างพินิจ  

จนยศพลสังเกตเห็นพลางถอนหายใจเสียงดังด้วยความไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นว่าวิธีถอนหายใจเสียงดังไม่ได้ผลจึงรีบเปลี่ยนวิธีการใหม่ 

"อ่ะแฮ่ม!" ยศพลรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเช่นเคยพร้อมกับนั่งตัวยืดตรง รีบเมินหน้าหนีไปอีกฝั่งเหมือนไม่รับรู้ว่าเพื่อนกำลังเข้ามา 

เพชรกล้าปรับสายตาหันหน้าไปมองยังต้นเสียง หัวเราะขึ้นอย่างพึงพอใจกับท่าทีของเพื่อนรักที่เปลี่ยนไปราวกับเด็กขี้หวง โดยข้างๆมีหญิงสาวอีกคนนั่งตัวเกร็งประสานมือวางไว้บนตักก้มหน้าไม่แม้แต่จะเงยมองหน้าใคร 

"ไม่คิดจะทักทายเพื่อนฝูง?" เพชรกล้าเอ่ยขึ้นเป็นเชิงถามพลสงหย่อนตัวนั่งลงโซฟาตรงข้ามกับยศพล 

"ไร้สาระ" 

"หึ พ่อหนุ่มนักธุรกิจพันล้าน ทำไมถึงได้เย็นชากับเพื่อนนักล่ะ" ชายหนุ่มกระเซ้าเย้าแหย่เพื่อนสนิทอย่างอารมณ์ดี 

"..." คำตอบที่ได้มีเพียงแต่ใบหน้าไร้ความรู้สึก 

"เฮ้ย...เป็นนักธุรกิจก็อย่าหน้านิ่งนักสิ เดี๋ยวจะเจรจากับลูกค้าไม่ราบรื่นนะครับ พ่อหนุ่มนักเย็นชาเลือดเย็น"  

"เย็นชากับเพื่อน...แล้วกับสาวข้างๆล่ะ" 

เสียงจากหน้าประตูร้องทักขึ้น พร้อมกับเจ้าของเสียงที่เดินสง่าเข้ามาราวกับนายแบบ กำลังเดินเข้ามาจนบุคคลทั้ง 3 ที่นั่งอยู่ตรงโซฟารีบหันไปยังต้นเสียง หญิงสาวตกตะลึงกับความหล่อเหลาของชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามา ซึ่งหล่อไม่น้อยกว่าชายหนุ่มตรงหน้า เขาคือ ไทเกอร์ หนุ่มเนื้อหอมเลือดเย็น 

"ให้มันน้อยๆหน่อย" หญิงสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆยศพลโน้มใบหน้าคมเข้ามากระซิบข้างๆกกหูโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะละใบหน้าออกตวัดสายตาเป็นการคาดโทษแทน 

"หึ" ชายหนุ่มทั้งสองมองภาพตรงหน้าเค้นเสียงผ่านลำคออย่างรู้ทัน 

ไอเย็นจากแอร์ภายในห้องไม่ได้ทำให้กะรัตรู้สึกเย็นตัว แต่กับทำให้เธอรู้สึกร้อนแผ่วเหงื่อซึมตามใบหน้า หญิงสาวสบสายตามองสองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะรีบก้มหน้าลงเมื่อเห็นสายตาพิฆาตของคนข้างๆ 

"ให้ตายเถอะ ไอ้เลโอมันรู้มั้ยว่าเพื่อนรอ" เพชรกล้าตบฝ่ามือลงหน้าตักอย่างไม่สบอารมณ์ตามสไตล์หนุ่มขี้ใจร้อน 

"มึงก็ใช้ให้มันคิดค้นตัวยาให้ไม่ใช่หรอ มันก็กำลังทำอยู่ไง มึงก็ใจร้อนไปได้" ไทเกอร์ที่นั่งข้างๆรีบปราม 

"เออ...รอต่อไป" เพชรกล้าหันหน้ากลับมาตอบคู่สนทนาพร้อมกับเอนตัวลงบนโซฟาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อไหร่ที่มีการนัดพูดคุยหรือนัดรวมเพื่อน หมอหนุ่มจะเข้าร่วมวงสนทนาช้าที่สุด 

"นินทาอะไรกู" น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นก่อนเจ้าของเสียงจะเดินเข้ามาด้วยสายตาที่เยือกเย็น ทำเอากะรัตที่นั่งอยู่ข้างๆยศพลหัวใจเต้นสั่นระรัวขนลุกซู่เมื่อนึกถึงการกระทำของหมอหนุ่มในห้องแลป ดวงตาแหลมคมที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึก นัยต์ตาที่อ่านยากและดูลึกลับจนหน้ากลัว 

มือเรียวประสานกันแน่นขึ้นเมื่อร่างสูงโปร่งก้าวเท้าเดินเข้ามานั่งตรงกลางของวงสนทนา ดวงตาคมปลายสายตาจ้องมองหญิงสาวเพียงคนเดียวในวงสนทนา ก่อนจะหันไปจ้องหน้ายศพลที่นั่งอยู่ข้างๆกัน 

"ไม่ยักรู้ ว่าเดี๋ยวนี้ไอ้ยศพกผู้หญิง" น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้นพลางจ้องหน้ายศพลอย่างแปลกใจ 

"บั้นปลายชีวิตก็ต้องมีลูกมีเมียไหมวะ ไอ้หมอ" ไทเกอร์แทรกขึ้น 

"มึงกูพูดเหมือนมึงจะมีกับเขาไง?" เพชรกล้าหมั่นไส้กับคำพูดของไทเกอร์ 

"เชี้ยกล้า ไอ้นี่ก็อีกคน..." ไทเกอร์หันขวับมามองเพื่อนข้างกันก่อนจะเค้นเสียงสบถคำหยาบ 

"กูมาเอาของ" น้ำเสียงเรียบเฉยของยศพลบอกกับหมอหนุ่มพลางหันหน้าไปสบตากับเลโอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก 

"รีบ?" 

"อืม" 

หมอหนุ่มส่ายหน้าเบาๆก่อนจะล้วงหยิบบางอย่างในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะอย่างเบามือ ทำเอากะรัตเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อสิ่งที่หมอหนุ่มวางลงบนโต๊ะคือสิ่งเดียวกันกับที่เขาใช้จอเล็งมายังร่างของเธอตอนเขาอยู่ในห้องแลปทดลอง เธอรีบหันขวับมองหน้ายศพลด้วยสายตาที่ตั้งคำถาม 

ยศพลหรี่ตามองกระบอกปืนด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปืนขนาดพอดีมือขึ้นมาพินิจดูด้วยสายตาที่เฉียบคม 

"ผลิตขึ้นมาแค่ 4 กระบอกเท่านั้น กระสุนทำขึ้นเป็นพิเศษ เมื่อฝังเข้าเป้าจะตีแฉกออก นั่นเท่ากับว่าคนถูกยิงตายสถานเดียว" 

"ขอบใจ" ชายหนุ่มเก็บปืนเหน็บไว้ข้างๆเอว โดยมีแววตาแห่งความสงสัยจ้องมองเขาอยู่ไม่คาดสายตา กะรัตแทบอยากจะวิ่งออกจากภายในห้องนั้น ทำไมเพื่อนของชายหนุ่มแต่ละคนดูเหมือนเป็นพวกมาเฟียเจ้าถิ่น 

"ไม่คิดจะแนะนำ?" เพชรกล้าเอ่ยขึ้นในขณะที่สายตายังจ้องมองหญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆเพื่อนรักสลับไปมากับหน้าเพื่อน 

"ไม่!" 

"หวงของซะด้วย...ก็แค่อยากรู้จัก เพราะไม่เคยเห็นแกควงผู้หญิงที่ไหนมาแบบนี้ หากเป็นคนสำคัญเพื่อนจะได้ปฏิบัติตัวถูกไงล่ะครับ" เพชรกล้ายังไม่ละความพยายาม จนยศพลต้องหันมาชักสีหน้าใส่ด้วยความไม่พอใจ 

"เอาละๆ กูว่า...เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า กูมีเวลาไม่มากที่จะต้องส่งของล็อตนี้ให้ทันเวลา กูแค่อยากรู้กลไกการตลาดทางบกจากไอ้ยศ" ไทเกอร์บอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"สินค้าผิดกฎหมาย?" ยศพลเอ่ยอย่างรู้ทัน ภายใต้แววตาที่ไร้ความรู้สึกของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆรู้สึกอันตรายขึ้นมาแทนความปลอดภัยก่อนหน้านี้ทันที 

ยศพลยังคงมีใบหน้าเรียบเฉย และในวงสนทนาเหมือนเขาจะเป็นคนที่พูดน้อยที่สุด ในขณะที่สามหนุ่มคุยโต้เถียงกันไปพูดเรื่องธุรกิจสีเทาของพวกเขาอย่างโจ่งแจ้ง โดยไม่รู้สึกเกรงใจหญิงสาวที่นั่งร่วมวงสนทนาเลยแม้แต่น้อย 

หญิงสาวรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคิดที่ผิดกฎหมาย และดูเหมือนพวกเขาจะเย็นชากับการทำร้ายชีวิตของคน แต่ภายใต้ความคิดที่หน้ากลัวของวงสนทนา เธอยังรู้สึกดีอยู่บ้างที่เจ้านายของตนไม่ได้เข้ามีส่วนร่วม หากแต่เพียงนั่งฟังเพื่อนทั้งสามพูดคุยกันเงียบๆและเเนะวิธีตีตลาดเท่านั้น 

กว่าทั้ง 4 หนุ่มจะพูดคุยกันแล้วเสร็จก็กินเวลาไปนานเกือบ 3 ชั่วโมงเต็มๆ ยศพลมองสีหน้าหญิงสาวข้างๆที่ไม่ค่อยสู้ดีนักจึงรีบขอตัวกลับ ก่อนที่สามจะขอแยกย้ายเช่นกัน 

"มีอะไรจะถามมั้ย" ยศพลเอ่ยถามเมื่อยืนอยู่ในลิฟท์สองต่อสองด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เมื่อเห็นท่าทีอึดอัดของหญิงสาวตั้งแต่อยู่ในห้องจนถึงตอนนี้ 

"ถามได้หรอคะ" 

"ตอบได้ก็จะตอบ" 

"คุณเคยทำ...เรื่องพวกนั้น แบบเพื่อนของคุณหรือเปล่า" หญิงสาวถามเสียงแผ่วลงเพราะไม่แน่ใจว่าคำถามที่ถามไปชายหนุ่มจะรู้สึกโกรธหรือไม่ 

"เคย" 

 

โอ้วแม่เจ้า เฮียเคยทำเรื่องพวกนี้🥺🥺🥺 

อ่านจบแล้วอย่าลืมกด Like + Comment ให้กับเทียร์ด้วยนะฮะที่รัก ❤❤❤ 

อยากมาให้เยอะๆแต่ว่าเทียร์ต้องแต่ง 2 เรื่องพร้อมกัน เทเรื่องใดเรื่องหนึ่งไม่ได้เพราะยังมีนักอ่านรออยู่ เข้าใจเค้าด้วยน๊าาาา....❤❤❤ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว