ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : One piece III

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2563 10:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One piece III
แบบอักษร

 

"บะ บ้าน่า หน่อยแก แค่กๆ.."

 

ทหารเรือฝึกหัดชั้นยอดคนนึงตอนนี้กำลังโค้งตัวงอจับต้นคอไว้หลังจากโดนฟาดด้วยสันดาบด้วยความแรงที่ทำให้หลายๆคนตรงนี้สลบภายในครั้งเดียว ด้านหน้าของเขาคือเด็กหนุ่มที่มีสีหน้าใสซื่อแต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่งแบบคาดไม่ถึง

 

 

"เห้อ ก็บอกแล้วไงว่าผมมากับพลโทการ์ปแล้วผมที่ไปทำร้ายพวกคุณจะได้เป็นทหารเรือไหมเนี่ย"

 

อายาโตะบ่นพึมพัมอยู่คนเดียวท่ามกลางกองภูเขานอนสลบเหมือด ตอนที่มีคนบอกจะมาสอนดาบให้อายาโตะก็ดีใจยกใหญ่แต่หลังจากฝึกไปซักพักก็มีคนเข้ามาลุมทำให้ตนต้องเผลอฟาดไปที่ท้ายทอยอย่างช่วยไม่ได้

 

แต่หลังจากจัดการไปคนนึงที่เหลือก็เข้ามาลุมบอกว่ามันทำร้ายพวกเราซะงั้น

 

"เฮ้ย!! ไอ้หนุ่มแกทำอะไรกับไอ้เด็กพวกนั้น"

 

อายาโตะหันไปมองชายที่เรียกตนเป็นชายผมสีม่วงมีกล้ามเป็นมัดๆพอๆกับการ์ปหรือถ้าจะเรียกง่ายๆก็คือ เซเฟอแขนดำครูฝึกประจำกองทัพเรือแห่งนี้

 

"เปล่านะครับ คือพวกพี่ๆพวกนี้พยายามจะมาทำร้ายผมก่อนผมแค่ป้องกันตัวเองนะครับ"

 

เซเฟอได้ยินงั้นก็มองไปหากองทหารที่พากันสลบไปหมดจากนั้นก็มองไปที่อายาโตะ

 

"คงต้องทดสอบฝีมือหน่อยแล้ว!!"

 

เซเฟอร์กระโดดพุ่งตัวเข้าไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้า เซเฟอไม่เชื่อว่าทหารชั้นยอดที่ตนฝึกมากับมือจะมาแพ้เด็กหนุ่มตัวแค่นี้ได้และถ้าอยากจะรู้ก็มีวิธีเดียวคือลองสู้ด้วยนั้นเอง

 

"ด! เดี๋ยวสิครับ"

 

อายาโตะที่ตกใจใช้เทเลพอตไปบนท้องฟ้าแล้วใช้พลังบินเพื่อทิ้งระยะห่างถึงจะใช้ไม่คล่องแต่ก็พอจะทรงตัวได้

 

เซเฟอร์ที่เห็นอีกฝ่ายบินหนีไปไกลเรื่อยๆจึงใช้หนึ่งในวิชาหกรูปแบบกระโดดตามไปทันที

 

อายาโตะที่คิดว่าถ้าเอาแต่หลบอย่างเดียวก็คงไม่มีทางชนะได้จึงหยิบโยรุกะที่มีสภาพเป็นดาบธรรมดาออกมาถ้าจะใช้รูปร่างเดิมมันจะเด่นเกินไปโชคดีที่โยรุกะมีพลังเปลี่ยนรูปร่างได้

 

เซเฟอที่พุ่งเข้ามาเห็นอีกฝ่ายหยิบดาบออกมาจึงเคลือบฮาคิที่หมัดต่อยเข้าไปที่ดาบกะว่าจะทำให้ดาบหักแล้วเข้าไปจัดการซะ

 

เคร้ง!!!

 

เซเฟอเบิกตากว้างที่ดาบธรรมดาสามารถรับหมัดที่เคลือบฮาคิได้ แถมใบดาบยังบาดมือนิดหน่อยอีก เซเฟอร์ถอยออกมาเล็กน้อยแล้วเข้าโจมตีอีกรอบ

 

การต่อสู้ดำเนินไปซักพักโดยที่อายาโตะโดนต้อนอยู่ฝ่ายเดียวถึงอายาโตะพยายามจะหนีก็จะโดนไล่ตามจนทัรอายาโตะพลาดโดนต่อยกระเด็นล่วงไปที่พื้นเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่จนเกิดฝุ่นไปทั่ว

 

 

"แค๊ก....แค๊ก...เก่งเป็นบ้า!!"

 

อายาโตะลุกขึ้นมาจากหลุ่มที่ตนโดนอัดมาก่อนจะทำการเข้าไปสู้อีกรอบก็มีเสียงตะโกนดังมาจากทางด้านหลังของการ์ปที่ยืนดูอยู่ห่างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

 

"เฮ้ย เซเฟอ ไอ้หนู หยุดก่อน!!ทั้งคู่เลย"

 

เซโงคุที่มาถึงที่เกิดเหตุช้าเพราะมัวแต่ไปลากการ์ปที่มัวแต่ขำกลิ้งอยู่ที่ห้องออกไปเคลียร์ปัญหาของตน เซโงคุที่มองสภาพทหารเรือชั้นยอดกับหลุมใหญ่กลางสนามก็ปวดขมับ

 

 

"สนามฝึกกองทัพเรือเละเทะไปหมดแล้ว"

 

 

"การ์ปเด็กนั้นคนรู้จักแกหรอ"

 

เซเฟอร์เดินมาหาการ์ปแล้วถามถึงเด็กหนุ่มที่ตนเพิ่งซัดจมดินไป

 

"เออ คนรู้จักฉันเองสมกับเป็น หลาน ของฉัน ฮ่าฮ่าฮ่า"

 

การ์ปกอดอกดูบริเวณสนามที่เละตุ้มเปะอย่างภูมิใจ

 

"ไม่เชื่อหรอกโว้ย นิสัยผิดกับแกลิบลับไอ้หมอนั้นมันวางแผนการโจมตีทุกครั้งไม่เหมือนกับแกที่เข้าไปสู้โดยไม่มีแผนซักอย่าง แต่ก็มีส่วนห้าวเหมือนแกอยู่บ้างนี่นะ"

 

เซเฟอร์คุยกับการ์ปแล้วทำหน้าเหมือนจะคิดว่าหรืออาจจะใช่ แต่แล้วประโยคถัดมาก็ต้องทำให้เซเฟอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

"อันที่จริงก็เพิ่งเป็นเมื่อกี้นี่เองแหละ วะฮ่าฮ่าฮ่า"

 

การ์ปหัวเราะลั่นออกมาทำให้ทั่วทั้งสนามฝึกเงียบเพราะความอึ้งกันไป

 

"อย่าไปพูดให้เข้าใจผิดแบบนั้นสิ ไอ้บ้าเอ๊ย"

 

เซโงคุเขย่าคอการ์ปรัวๆ ก่อนจะมองไปที่หลุมใหญ่ที่เละเทะโดยคนที่อยู่ตรงนั้นยืนขึ้นมามองได้ซักพักแล้ว

 

"ถึงยังไงก็เถอะมันเกินไปหน่อยหรือเปล่าเซเฟอร์ที่ไปอัดเด็กแบบนั้นน่ะ"

 

เซโงคุหันไปพูดกับเซเฟอร์ถึงจะเก่งขนาดไหนเซเฟอร์ก็ไม่น่าจะใช้ฮาคิระดับสูงสู้ด้วยซ้ำ

 

"ไม่หรอกไอ้หนุ่มนั้นเก่งถ้าฉันไม่ใช่ฮาคิระดับสูงป้องกันมีหวังแขนฉันขาดแน่ แต่ดูเหมือนจะยังไม่ชำนาญวิชาที่ตัวเองใช้ ถ้าฝึกดีๆล่ะก็"

 

"คงกลายเป็นทหารเรือที่ยอดเยี่ยมเลยก็ได้"

 

เซเฟอร์มองอายาโตะพลางนึกตารางฝคกไว้ในหัว

 

"ไปเคลียร์พื้นที่ซะ แล้วก็นาย อายาโตะสินะตามมาด้วยพวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน"

 

เหล่าทหารเรือโดยรอบที่เห็นสถานการณ์สงบลงแล้วต่างรีบเคลียร์พื้นที่พร้อมกับไปลากพวกที่สลบไปห้องพยาบาล

 

อายาโตะไม่ได้พูดอะไรเดินตามเซโงคุไปแต่ระหว่างที่เดินไปเซเฟอร์ก็เรียกเอาไว้ก่อน

 

"ไอ้หนูถ้าอยากเก่งขึ้นกว่านี้ล่ะก็มาหาฉันได้ ฉันจะเป็นคนฝึกให้เอง"

 

เซเฟอร์พูดจบก็เดินขึ้นเรือพาทหารเรือที่ไม่บาดเจ็บไปฝึกต่ออายาโตะที่ได้ยินแบบนั้นจึงตะโกนตอบกลับไป

 

"ผมชื่อ!! ทาคุยะ อายาโตะ ส่วนเรื่องที่อยากแข็งแกร่งขึ้นล่ะก็แน่นอนครับ!!!"

 

อายาโตะเดินตามเซโงคุกับการ์ปไปพลางมองเรือที่ค่อยๆแล่นออกไป

 

.

.

.

.

 

-ชั้นบนสุดห้องศูนย์บัญชาการมี เซโงคุ ซึรุ การ์ป และอายาโตะรวมทั้งหมดสี่คนนั่งอยู่โดยเซโงคุเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน

 

"เอาล่ะอายาโตะ ทำไมนายถึงไปทำร้ายทหารเรือพวกนั้น"

 

"ฝ่ายนั้นโจมตีผมก่อนครับแล้วก็แบบลุมด้วย"

 

"งั้นหรอ"

 

"คำถามต่อไปทำไมถึงอยากเป็นทหารเรือ"

 

"รู้สึกเดจาวูแหะ"

 

อายาโตะพึมพัมเบาๆถึงการถามของเซโงคุ

 

"มีอะไร"

 

"เปล่าครับ ส่วนคำถามผมอยากแข็งแกร่งขึ้นครับ"

 

"งั้นคำถามต่อไปเธอเป็นผู้ใช้พลังพิเศษสินะ"

 

เซโงคุสังเกตุว่าอายาโตะตอนสู้กับเซเฟอบินอยู่บนฟ้าโดยที่ไม่ได้ใช้วิชาหกรูปแบบที่เป็นวิธีเหยียบอากาศซ้ำไปมาจบบินได้แต่เป็นการบินแบบอิสระ

 

"ครับ เป็นพลังของผล โทบุโทบุ พลังที่สามารถบินบนท้องฟ้าได้อย่างอิสละคิดว่านะครับ"

 

"คิดว่า? ทำไมถึงใช้คำนั้นล่ะ"

 

"ผมเพิ่งกินผลนั้นไปก่อนที่จะเจอกับปู่การ์ปประมาณ5นาทีเองครับ"

 

อายาโตะตอบไปตามความจริง

 

"งั้นเหรอเพิ่งกินเข้าไปสินะเลยยังไม่รู้พลังที่แน่นอนของผลปีศาจ หมดคำถามแล้วล่ะ"

 

เซโงคุที่หมดคำถามจะถามก็ลุกขึ้นจะไปจัดงานเอกสารต่อ อายาโตะที่กำลังจะถามเซโงคุก็โดนพูดขัดไปเสียก่อน

 

"อ้อ ส่วนเรื่องทหารเรือพวกฉันอนุมัติแล้วให้นายไปเรียนกับเซเฟอร์พรุ่งนี้เลย เข้าใจไหมพลทหาร อายาโตะ"

 

อายาโตะที่งงว่าจู่ๆพูดอะไรเข้าใจได้ทันทีจึงตอบไปด้วยคงามยินดี

 

"ครับ!! จอมพลเซโงคุ"

 

หลังจากที่อายาโตะเดินออกไปตามทหารเรือที่มารับเพื่อพาไปหาที่พักเซโงคุก็หันไปมองที่สึรุ

 

"เป็นไงบ้างซึรุ เด็กคนนั้น"

 

"ไม่เลวเลย เป็นเด็กใสซื่ออย่างที่การ์ปว่า"

 

ซึรุยิ้มน้อยๆแล้วหันไปบอกส่วนการ์ปที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

"ใช่ไหมๆ"

 

"เงียบไปเลยนายน่ะ"

 

เซโงคุบอกให้เงียบด้วยความรำคานการ์ปที่หมดธุระแล้วเลยเดินออกจากห้อง

 

"เดี๋ยวการ์ปจะไปอีกแล้วหรอ"

 

"เออฝาก ลางานให้ด้วยก็แล้วกันจะไปที่อิสบลูซักหน่อย"

 

การ์ปเดินออกไปหลังจากพูดจบ

 

"ไม่ไหวๆ เป็นปู่ติดหลานแบบนี้ถ้าปล่อยให้เจ้านั้นตามใจไอ้หนูอายาโตะคงจะติดเชื้อบ้าเเน่ๆ"

 

เซโงคุกุมขมับแล้วบ่นออกมาแล้วกลับไปทำงานของตัวเองต่อ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว