Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 25 [END]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 25 [END]
แบบอักษร

TAKE CARE : 25

 

"พี่จองกุก"

 

เสียงหวานของน้องชายคนเล็กเอ่ยเรียกชื่อพี่ชายคนรองที่นั่งเล่นเกมโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาตัวยาววันนี้จีมินอยากกลับมาหาพวกพี่ชายทั้งสองที่บ้านบ้างเนื่องจากยังไม่ถึงเวลาที่จะเข้าไปเรียนมหาลัยในช่วงปิดเทอมสามีอย่างมินยุนกิก็ไปดูงานที่บริษัทเลยต้องกลับมาหาความสุขที่บ้านสักหน่อยแต่วันนี้พี่คนโตอย่างซอกจินดันไม่อยู่บ้านซะด้วย

ความสุขอีกหนึ่งหายไปเดทกับแฟนล่ะ...

 

"ว่าไงเรา" คนร่างหนาตอบกลับจีมินพลางเลิกคิ้วขึ้นในขณะที่สายตายังคงจดจ้องเกมในโทรศัพท์ด้วยความตั้งอกตั้งใจ

 

"จีมินขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"

 

"ครับ"

 

"พี่จองกุกกับแทฮยองเป็นอะไรกันหรอ"

 

"พี่น้อง"

 

"โกหกน่า" คนตัวเล็กว่าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่คนเป็นพี่พูดเลยสักนิดเนื่องจากการกระทำที่ผ่านมาในสิ่งที่จีมินรับรู้และในสิ่งที่ตาเห็นสองคนนี้เป็นอะไรที่มากกว่าพี่น้องจองกุกเป็นพี่ชายในสายเลือดแค่มองตาทำไมจะไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

"มันอยากให้เป็นแค่พี่น้อง" เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับน้องชายคนเล็กสายตาที่มุ่งมั่นกับเกมในหน้าจอโทรศัพท์เมื่อสักครู่นี้จางหายไปทันตาเห็นในหัวคิดแต่เรื่องของแทฮยองไม่จางไป

 

"งั้นหรอ.."

 

"ทำไม"

 

"วันนี้แทโทรมาหาจีมินบอกว่าจะไปเรียนต่อมหาลัยที่ต่างประเทศ"

 

"....."

 

"ไปทำอะไรไว้หรือเปล่า"

 

"เปล่า" จองกุกรีบเอ่ยปากปฏิเสธด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งไม่ให้มีพิรุจแต่อย่างใดหากน้องชายคนเล็กจับได้ว่าเมื่อคืนเขาลองใจแทฮยองจนวิ่งร้องไห้ออกไปคงได้ตายคามือแน่ ก็จีมินน่ะหวงเพื่อนสนิทคนนั้นยิ่งกว่าอะไร

หวงยิ่งกว่าพี่ชายอย่างเขาเสียอีก...

 

"ก่อนที่จะจบมัธยมปลายแทฮยองบอกว่าจะเรียนต่อมหาลัยเดียวกันกับพี่จองกุก แต่พอเมื่อคืนนี้แทโทรมาบอกว่าเปลี่ยนใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศ"

 

"......"

 

[พรึบ!]

 

"พี่จองกุกจะไปไหน" เสียงหวานเอ่ยถามคนเป็นพี่ด้วยมบหน้าสงสัยหลังจากที่เห็นว่าจองกุกลุกขึ้นยืนจนสุดความสูงทำท่าจะสาวเท้าเดินออกไปจากประตูบ้านด้วยใบหน้าที่มุ่งมั่น

 

"ไปหาแทฮยอง"

 

"ไม่ได้อยู่บ้านนี้หรอก อยู่คอนโดนู่น"

 

"มันไปซื้อคอนโดตอนไหน" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมไม่เคยรู้มาก่อนว่าลูกคุณหนูตัวดีไปซื้อคอนโดที่อื่นทั้งที่อยู่ด้วยกันมานานนับปีซึ่งแทฮยองจะทำอะไรเขามักจะรู้เสมอ

 

"เห็นบอกเป็นคอนโดที่ใช้ร่วมกันกับพี่นัมจุนน่ะ ใครไม่มีเวลาว่างที่จะกลับไปนอนบ้านส่วนมากไปพักที่คอนโดกัน"

 

"แต่มันมีเวลา แล้วจะไปนอนคอนโดทำไม"

 

"ไม่รู้สิ"

 

"คอนโดมันอยู่ไหน"

 

 

[ คอนโด xx ]

 

"แทฮยอง"

 

มือหนาขวาแขนเรียวของแทฮยองเอาไว้ทันทีที่เห็นว่าคนตัวดีกำลังจะเดินเข้าไปในคอนโดราวกับฟ้าเป็นใจให้ได้พบก่อนแทฮยองจะขึ้นไปบนห้องไม่เช่นนั้นเขาคงต้องนั่งรออยู่ข้างล่างเนื่องจากพนักงานจะไม่บอกข้อมูลของลูกค้าที่อาศัยอยู่ที่ตึกนี้และแน่นอนหากจองกุกโทรไปแทฮยองก็คงจะไม่รับสายนั่นคือสิ่งที่เขารู้ดีว่านิสัยลูกคุณหนูตัวแสบเป็นยังไง

 

"พี่จองกุก มาได้ยังไง" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามด้วยความแปลกใจวันนี้แทฮยองใส่เสื้อคอกลมสีขาวตัวใหญ่คนตัวดีนี่ใส่แล้วหลวมเป็นบ้าไหล่ก็เปิดออกเล็กน้อยจนจองกุกอยากจับมาฟาดให้เข็ด

 

"ไปคุยกันบนห้อง"

 

"ไม่มีอะไรจะคุย กลับไป"

 

"ไม่ขึ้นกูจะจูบมึงตรงนี้เลย ลองไหม"

 

 

[ 10 นาทีผ่านไป.. ]

 

พวกเขาทั้งสองคนพากันขึ้นมายังคอนโดของแทฮยองและนัมจุนภายในห้องมีห้องนั่งเล่นและห้องนอนอีกสองห้องอยู่ภายในซึ่งจองกุกไม่สามารถรู้ได้ว่าห้องไหนเป็นห้องนอนของคนตัวดีเขาทำได้เพียงยืนกอดอกแล้วจ้องมองไปที่ลูกคุณหนูตัวแสบที่ตอนนี้กำลังกระดกน้ำดื่มจากแก้วที่โซนครัว

 

"มีอะไร พูดมาสักที" เมื่อเห็นว่าจองกุกเอาแต่ยืนมองเจ้าตัวมาเป็นเวลานานพอสมควรโดยไม่ยอมพูดอะไรออกมามันทำให้รู้สึกหงุดหงิดในใจ

 

"ไหนบอกจะไปต่อมหาลัยเดียวกันพร้อมกูไง" ในตอนที่เขาดร๊อปเรียนเพราะรถล้มกระดูกหักจนไม่สามารถไปเรียนได้ตามปกติในวันนั้นเขาบอกกับแทฮยองว่าอยากที่จะเรียนมหาลัยปีหนึ่งใหม่อีกครั้งพร้อมกับคนที่เขารัก

 

"มันไม่จำเป็นแล้ว"

 

"จะผิดคำพูดหรือไง"

 

"กลับไปเถอะ ผมตัดสินใจแล้ว"

 

"ไม่เอาน่าแทฮยอง ทำไมต้องอยากไปไกลจากกูนัก" คนร่างหนาจ้องมองไปที่แทฮยองด้วยสายตาละห้อยต่างจากอีกฝ่ายที่ยืนล้างแก้วน้ำสีใสแล้วเก็บมันเอาไว้เป็นที่เป็นทางด้วยท่าทีใจเย็น

 

"เอาเวลามาสนใจผมไปสนใจแฟนพี่จองกุกดีกว่าไหม" คนตัวดีเหลือบสายตามองเล็กน้อยก่อนจะหันหลังหนีเมื่อได้ยินแบบนั้นมุมปากของจองกุกยกยิ้มอย่างชอบใจ แทฮยองกำลังหึงเขานั่นคือสิ่งที่เขารู้สึก

 

"ไม่ใช่แฟน" เขาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่สองขายาวกลับสาวเท้าเดินไปใกล้กับคนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้กำลังยืนหันหลังให้กับเขาอยู่ที่โซนครัว

 

"ไหนบอกว่าแฟนไง"

 

"แค่ลองใจ"

 

"ผมไม่ตลกด้วยนะ!!" ใบหน้าสวยหันกลับมาพร้อมคิ้วที่ขมวดเป็นปมสายตาและใบหน้าแสดงออกถึงความไม่พอใจออกมาให้คนอายุมากกว่าตรงหน้าได้เห็น แทฮยองรู้สึกสักพักแล้วว่ามีคนมายืนอยู่ด้านหลังของเจ้าตัว

 

"ถ้าไม่ทำแบบนี้จะรู้ไหมว่ามึงหึงหวงกูขนาดไหน" มุมปากยกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่จางหายทำเอาอีกฝ่ายที่คิ้วขมวดถึงกับใบหูแดงกล่ำเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นรอยยิ้มแบบนั้น

 

"สนุกหรือไงเล่นกับใจคนอื่น" แทฮยองยู่ปากทำท่าทีน้อยใจน้ำเสียงเริ่มเบาลงทุกทีสิ่งที่จองกุกลองใจเจ้าตัวเมื่อวานมันทำให้รู้สึกเจ็บปวดจนน่าใจหายหากเป็นเรื่องจริงขึ้นมาแทฮยองไม่รู้ว่าจะอยู่ยังไง

แน่นอนว่าแทฮยองขาดจองกุกไม่ได้แล้ว...

 

"มึงรักแต่จีมินท่าเดียว กูก็เสียใจเป็น"

 

"ถึงได้บอกไงว่าพี่จองกุกโง่"

 

"มันน่ากัดให้ปากช้ำ" เขาเอ่ยเสียงเข้มทำท่าทีข่มขู่ก็ลูกคุณหนูตัวดีตรงหน้าเอาแต่ว่าเขาโง่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วจองกุกก็ไม่กระจ่างสักทีว่าเจ้าตัวโง่อย่างที่แทฮยองกล่าวหาตรงไหนกัน

 

"ผมน่ะเริ่มรักพี่จองกุกตั้งแต่พี่จองกุกขับรถเอารายงานมาให้ทั้งๆที่ตัวเองก็ป่วยอยู่"

 

"....."

 

"ถ้าไม่รักแล้วผมจะยอมทุกอย่างทำไม.." จากใบหูที่แดงกล่ำลามมาถึงแก้มเนียนใสของคนตัวดีแทฮยองก้มหน้างุดพยายามหลบสายตาจากคนร่างหนาตรงหน้าหารู้ไม่การกระทำแบบนี้ทำให้จองกุกหมั่นเขี้ยวแทบบ้า

 

"แล้วตอนที่จีมินบอกว่าคุณยุนกิเป็นคู่หมั้นทำไมต้องร้องไห้หนักขนาดนั้น"

 

"ก็แค่เสียใจที่ผมไม่ได้ครอบครองจีมินทั้งที่ตามจีบมาตั้งนาน"

 

"ลูกคุณหนูเอาแต่ใจว่างั้น"

 

"ไม่รู้สิ" แทฮยองตอบหน้าตาเฉยคราวนี้ทำท่าที่นิ่งเฉยใส่เขาราวกับไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจที่อยากจะได้อะไรก็ต้องได้พอไม่ได้ก็จะร้องไห้งอแง

 

"แล้วเมื่อวานที่บอกว่ารักจีมินไม่น้อยกว่ายุนกิล่ะ" นั่นคือสิ่งที่จองกุกคาใจตั้งแต่เมื่อวานแทฮยองบอกเช่นนั้นมันเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องลองใจ

 

"ก็เคยรักไม่น้อยกว่าเขาแต่ตอนนี้น่ะรักแบบเพื่อนสนิทแล้วล่ะ"

 

"เรื่องมหาลัย เรียนที่เดียวกับกูไม่ได้หรอ"

 

"อันที่จริงก็ยังไม่ได้บอกปะป๋าเรื่องนี้หรอก"

 

"มันน่าฟาดไหม กูใจหายหมดเลย" มือหนายหขึ้นมากุมที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองทันทีเมื่อสิ้นประโยคของคนตัวแสบความโล่งใจที่มีวิ่งแล่นเข้ามาจองกุกคิดว่าแทฮยองจะไปจากเขาซะแล้ว

เขาขาดแทฮยองไม่ได้หรอก...

 

"กลัวไม่ได้เจอผมล่ะสิ" ลูกคุณหนูตัวดีว่าพลางส่งสายตาและใบหน้าทะเล้นมาให้คนอายุมากกว่าตรงหน้าอย่างชอบใจ

 

"จนถึงตอนนี้แล้วเรายังเป็นพี่น้องกันอยู่ไหม"

 

"ผมไม่ได้อยากเป็นแค่พี่น้องหรอก"

 

"แล้วทำไมวันนั้นถึงบอกว่าเราเป็นแค่พี่น้องกัน"

 

"พี่จองกุกไม่เคยขอคบผมนี่"

 

"แสดงว่าเราเป็นพี่น้องกันมาตั้งนานเพราะกูแค่ไม่เคยขอมึงคบว่างั้น"

 

"พี่น้องเขาทำกันแบบนี้หรือไง" สองขาเรียวสาวเท้าเดินไปหาคนร่างหนามือเรียวทำหน้าที่รูดซิปกางเกงยีนต์สีดำของจองกุกออกให้พ้นแล้วโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดีเสื้อคอกลมสีดำถูกถอดออกไปเพราะฝีมือคนร่างบางคนเดิม

 

"แทฮยอง อย่าซน" ปากบอกออกไปแบบนั้นแต่ให้ความร่วมมือกับคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าอย่างดีและแน่นอนว่ามันจะไม่จบแค่ถอดเสื้อผ้าหรอก

 

"พี่จองกุกน่ะ"

 

"......"

 

"ผมรักที่สุดเลย"

 

"กูดีใจ" รอยยิ้มแห่งความสุขถูกระบายออกมาจากใบหน้าหล่อเมื่อได้ยินคำบอกรักจากปากของคนที่เขาอยากจะได้ยินมันที่สุด

 

"ทำไม"

 

"มึงบอกรักกูครั้งแรก"

 

"ได้ยินไหม"

 

"....."

 

"แทฮยองรักจองกุก" ริมฝีปากแนบชิดกับใบหูหนาเสียงกระซิบและคำบอกรักซึมซับเข้ามาถึงขั้วหัวใจก้อนเนื้ออกข้างซ้ายของทั้งคู่เต้นระรัวราวกับว่าจะหลุดออกมาจากอกซะให้ได้มันเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาเคลิบเคลิ้ม

 

"จองกุกก็รักแทฮยองครับ"

 

"อะ! อื้อ!!"

 

เสียงร้องครางเล็ดลอดออกมาจากลำคอเมื่อแทฮยองถูกอุ้มให้ไปนั่งบนเคาน์เตอร์โซนครัวริมฝีปากบางถูกฉกโดยริมฝีปากของคนร่างหนาลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดดูดดึงลิ้นเล็กราวกับควานหาของหวานความต้องการของทั้งคู่มีมากขึ้นทุกทีเสื้อคอกลมสีขาวและกางเกงขายาวตัวบางของแทฮยองถูกถอดและโยนทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใยจองกุกจับขาเรียวของอีกฝ่ายให้รัดรอบเอวแกร่งของเขาไว้ในขณะที่ป้อนจูบกันไปมาอยู่อย่างนั้น

 

"เป็นแฟนกันไหม" เอ่ยถามคนตัวเล็กกว่าด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าสายตาจ้องมองด้วยความเว้าวอนอย่างรอคำตอบ

 

"ถึงขั้นนี้แล้วไม่ต้องขอก็ได้!" แทฮยองว่าพลางหันหน้าหลบสายตาเล้าโลมของคนร่างหนาใบหน้าหวานแดงกล่ำราวกับลูกมะเขือเทศไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันนานแค่ไหนสายตาแบบนั้นของจองกุกก็ไม่เคยทำให้เขาชินเลยสักที

 

"แต่งงานกันเลยไหมล่ะ" กระซิบที่ข้างหูของแทฮยองพร้อมรอยยิ้มมือหนาคล้ำเคาน์เตอร์เอาไว้ในขณะที่ลูกคุณหนูใช้แขนเรียวเกี่ยวรัดรอบคอของเขาคำถามแบบนั้นทำเอาคนฟังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

"วะ ว่าไงนะ"

 

"แต่งงานกับจองกุกไหมครับแทฮยอง"

 

"พี่จองกุก อย่ามาพูดเล่นนะ"

 

"มองตาพี่" ปลายคางมนต์ถูกจับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเห็นแทฮยองหน้าแดงแบบนี้จองกุกก็ไม่ต่างกันก็มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาขอใครสักคนแต่งงานและรู้ว่าเขาจะไม่สามารถรักใครได้อีกหากขาดคนคนนี้ไป

 

"ยังไม่ให้คำตอบตอนนี้หรอก"

 

"มึงนี่มันน่าหมั้นเขี้ยว"

 

"อ๊า!!" เสียงครวญครางดังขึ้นเมื่อแก่นกายขนาดใหญ่ถูกดันเข้าไปในช่องทางรักจนมิดด้ามเพราะความหมั้นเขี้ยวที่จองกุกมีต่อแทฮยองคนตัวดีไม่ยอมให้คำตอบเขาแถมยังสบัดหน้าหนีไปแอบยิ้มคนเดียวอีกต่างหาก

 

"เจ็บหรือเปล่า" ถามออกไปด้วยความเป็นห่วงเมื่อลืมตัวว่าก่อนหน้านั้นเขาไม่ได้เบิกทางให้ลูกคุณหนูตัวดีคนนี้เลยคงจะแสบน่าดู

 

"มะ ไม่" น้ำเสียงเอ่ยบอกกับเขาอย่างแผ่วเบาใบหน้าสวยส่ายไปมาเพื่อบอกให้เขารู้ว่าเจ้าตัวไม่เจ็บแต่น้ำตาคลอเบ้าขนาดนั้น จองกุกหัวเราะในลำคอแทฮยองน่ารักเสมอ

 

"ซี๊ด! คนเก่ง" เอ่ยปากชมคนที่ใช้ขาเกี่ยวรอบเอวเขาเอาไว้สะโพกแกร่งขยับเข้าออกตามแรงอารมณ์ที่เริ่มมีมากขึ้นทุกที

 

"ลึกเกินไปแล้วพี่จองกุก อะ อ๊า!"

 

[พั่บ! พั่บ! พั่บ]

 

เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วห้องได้มีอะไรกันที่โซนครัวทำให้คนตัวเล็กรู้สึกตื่นเต้นไปอีกแบบใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นสายตามองเพดานห้องด้วยความพร่ามัวเด้งสะโพกรับแรงกระแทกทำให้แทฮยองดูเซ็กซี่มากขึ้นไปอีกร้อยเท่าแทฮยองจุกปนเสียวไปในเวลาเดียวกันปลายหัวบานมันชนเข้ากันจุดกระสัน

 

"อ่า! แทฮยอง.." เสียงทุ้มครางชื่อของลูกคุณหนูตัวดีออกมาทำให้คนฟังรู้สึกใจเต้นแรงมากขึ้นกว่าเก่าแขนเรียวรัดรอบคอแกร่งเอาไว้แน่นคราวนี้แทฮยองยอมสบตากับเขา

 

"จูบหน่อย"

 

สิ้นประโยคคำขอคนร่างหนาป้อนจูบให้คนขี้อ่อยทันทีลิ้นหนาดูดดึงลิ้นเล็กเอาไว้อีกครั้งซึ่งคราวนี้แทฮยองจูบตอบอย่างไม่มีใครยอมใครแรงกระแทกมากขึ้นทุกครั้งที่แลกน้ำลายกันในปากแทฮยองหลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้มต่างจากจองกุกที่ไม่อยากละสายตาจากวินาทีนี้แม้แต่น้อย คนตัวเล็กเด้งสะโพกสวนจนรู้สึกได้ว่าทั้งคู่จะถึงจุดสูงสุด

 

"พร้อมกัน"

 

"อ่า" เสียงครวญครางถูกเปล่งออกมาพร้อมกันจองกุกปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าไปในกายของอีกฝ่ายจนแทฮยองรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้องไม่ต่างกันลูกคุณหนูตัวดีก็ปลดปล่อยออกมาจนเลอะเทอะหน้าท้องของทั้งคู่ไปหมด

 

"แต่ง! แต่งพรุ่งนี้เลย!" น้ำเสียงและใบหน้าสายตาสวยที่แสดงความมุ่งมั่นออกมาให้ได้เห็นจองกุกฉีกยิ้มความสุขมากมายวิ่งแล่นเข้ามาเต็มอกคนตัวดีโอบกอดเขาเอาไว้ทั้งที่อวัยวะช่วงล่างยังคงเชื่อมต่อกันอยู่ก็ตาม

 

"ใจร้อนสมเป็นลูกคุณหนูจริงๆ"

 

[แกร๊ก!]

 

เสียงประตูห้องถูกเปิดออกโดยฝีมือของใครบางคนริมฝีปากของทั้งสองที่กำลังจะป้อนจูบให้กันอีกครั้งอยู่ที่โซนครัวหยุดชะงักทั้งคู่เบิกตากว้างสบตากันก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่อย่างเชื่องช้าหัวใจทั้งคู่เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและตกใจไม่น้อยเมื่อจู่ๆก็มีคนเข้ามาในเวลาแบบนี้

 

"แทฮยอง จองกุก.."

 

"เฮีย!! พี่จิน!!"

 

[แอ๊ด! ปัง!!]

 

ไม่รอช้าจองกุกรีบอุ้มลูกคุณหนูตัวดีเข้าไปในห้องใดห้องหนึ่งโดยไม่ลืมปิดประตูทั้งที่อวัยวะยังคงเชื่อมต่อกันอยู่แน่นอนว่าในสภาพที่เปลือยเปล่าแบบนี้พวกเขาจำเป็นที่จะต้องหลบจากสายตาของพี่ชายทั้งสอง หลักฐานคาตาพวกเขาว่าจองกุกเพิ่งเสร็จสมกับแทฮยองไปเมื่อสักครู่นี้เอง นั่นคือสิ่งที่ซอกจินและนัมจุนได้เห็น

 

"เฮ้ยๆนั่นมันห้องเฮียนะเฟ้ย!!" นัมจุนโวยวายทันทีเมื่อเห็นน้องชายตัวแสบถูกอุ้มหายเข้าไปในห้องนอนของเจ้าตัว

 

"เฮียมาคอนโดทำไมตอนนี้!" แทฮยองตะเบ่งเสียงถามออกมาจากในห้องนอนไม่แม้แต่จะยอมเปิดประตูหรือแง้มหน้าออกมาให้ผู้เข้ามาใหม่ทั้งสองได้เห็น

 

"ทำไมเฮียจะมาไม่ได้ล่ะ"

 

"มาก็ดีแล้ว น้องจะบอกให้รู้!"

 

"อะไรๆ"

 

"น้องกับพี่จองกุกจะแต่งงานกัน!"

 

"ไปคบกันตอนไหนเนี่ย.." นัมจุนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางหันหน้าไปทำถามคนรักที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยความงุนงงซอกจินทำได้เพียงส่ายหัวไปมาด้วยความไม่รู้เช่นกัน

 

"แต่งพรุ่งนี้เลย! บอกปะป๋ากับมะม๊าให้เตรียมงานไว้ด้วย!"

 

"มันกะทันหันไปนะน้องแท"

 

"ไม่รู้ล่ะ ถ้าภายในพรุ่งนี้ไม่ได้แต่งก็ต้องแต่งภายในอาทิตย์นี้!"

 

"ก็ได้ๆ เดี๋ยวเฮียไปบอกป๋ากับม๊าที่บ้านให้" เพราะรู้ดีว่าน้องชายจอมหัวดื้อบอกอะไรไปก็คงไม่ยอมฟังสุดท้ายนัมจุนก็ต้องยอมให้แทฮยองเสมอ

 

"วันนี้กลับบ้านหรือเปล่าล่ะจองกุก" ซอกจินเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นน้องชายคนรองของเจ้าตัวมีความสุขกับคนที่ตัวเองหลงรักมานานนับปีในวันนี้จองกุกสมหวังสักที

 

"ไม่ครับ อยากอยู่กับว่าที่ภรรยา" จองกุกว่าพลางส่งยิ้มให้กับคนที่เขาอุ้มอยู่แบบนั้นคนตัวเล็กในอ้อมแขนยิ้มเขินจนหน้าแดงทำได้เพียงแค่หลบสายตาและหันหน้าหนีรอยยิ้มและสายตาเจ้าเล่ห์เท่านั้น

 

"สินสอดล่ะ"

 

"ผมมีอยู่แล้วพี่จิน กี่ล้านก็ยอมจ่าย"

 

"ที่จริงแล้วสินสอดไม่ต้องก็ได้ ผมให้ฟรีเลยสำหรับพี่จองกุกน่ะ"

 

"เฮ้ย! น้องแทพูดอะไร! ออกมาให้เฮียฟาดเดี๋ยวนี้เลย!!" เสียงโวยวายดังขึ้นจากทางด้านนอกทันทีเมื่อสินประโยคของน้องชายตัวแสบที่เจ้าตัวรักนักรักหนาเป็นคำพูดที่ไม่คิดว่าชาตินี้นัมจุนจะได้ยินมัน แทฮยองยอมให้จองกุกให้ได้ขนาดนั้นต้องไม่ธรรมดาแล้วน้องเขยคนนี้

 

"ก็น้องอยากให้ฟรียังไงก็ต้องอยู่กินด้วยกันอยู่แล้วนี่!!"

 

"เฮียจะเป็นลม เป็นลมดีกว่า"

 

[พรึบ!]

 

"อ้าวนัมจุน! นึกอยากจะเป็นลมก็เป็นหรอเนี่ย!!"

 

 

 

Talk Talk

จบไปแล้วกับ Take care ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอดนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์และกำลังใจจากทุกคนทำให้เราสามารถกลับมาแต่งต่อให้จบได้ เราจะอยู่แต่งฟิคให้ทุกคนได้อ่านไปอีกนานเลยอยู่ด้วยกันให้นานนะคะ

ฝากนิยายเรื่องใหม่ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ

Baleful (Kookv) ft.bts nc+

 

ความคิดเห็น