เขาหยุดพูดตรงหน้าคุณ และเดินออกไป

คุณลุกขึ้นวิ่งตามเขาไปทันที

. . . . .

คุณเดินเข้าห้องพักมา และปลุกเขาที่นอนหลับอยู่ทันที

...

ไร้เสียงตอบรับ

ปากร้ายใจดีคือฉันเอง

. . . . .

ดขายืนท้าวเอวบ่นคุณอยู่ริมกำแพง

คุณซื้อของกินมาเยอะแยะเพราะเห็นพักนี้เขากลับไปติดเหล้า บุหรี่อีกแล้ว

เขาเดินเข้ามาดึงคุณให้ลุกขึ้นแล้วพยายามแย่งกุญแจมาให้ได้

เขาตวาดเสียงดังทำคุณสะดุ้ง ก่อนจะนิ่งเงียบและมองหน้าเขา

เขามองคุณที่ยืนขึ้นพูดเสียงแข็งพร้อมน้ำตาที่ไหลเอ่อ

คุณวิ่งออกไปนอกระเบียงและขว้างกุญแจรถของเขาออกไปสุดแรง

เขาวิ่งตามออกมาจะห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

เปี๊ยะ!

ด้วยความโมโหทำให้เขาไม่ทันคิด เผลดฟาดมือลงประทับใบหน้าคุณอย่างแรง จนเกิดรอยแดงและมีเลือดออกที่มุมปาก

ทั้งสองนิ่งเงียบใส่กันที่หน้าระเบียง คนนึงตกใจกับสิ่งที่ทำลงไป อีกคนตกใจกับสิ่งที่ได้รับมา

คุณเดินกลับเข้าห้องละเข้าไปในห้องน้ำ ล็อคประตูและเริ่มร้องไห้ออกมา เขาเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิด

เขาหย่อนก้นนั่งลงที่พื้นแล้วพิงประตูห้องน้ำไว้

. . . . .

คุณนั่งลงบนเตียงข้างเขา และลูบหัวเขาเบาๆด้วยความคิดถึง

เจาขยับตัวเล็กน้อยและคว้ามือคุณเข้ามากอด

เขาละเมอชื่อแฟนอีกแล้ว

คุณถอนหายใจและดึงมือออกมา ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัว พอออกจากห้องน้ำก็เห็นเข้านั่งกินของที่คุณซื้อมาอยู่

คุณเบะปากใส่เขาก่อนจะมานั่งข้างๆ

คุณลุกขึ้นไปหยิบเสื้อโค้ท คีย์การ์ด และโทรศัพท์มือถือกับกระเป๋าตังค์

คุณเดินมาถามพนักงานและได้คำตอบว่าที่ๆ น่าสนใจคือตลาดกลางคืน และคุณก็เจอกับอะไรที่ไม่คิดว่าจะเจอ

2 คนนี้เดินมาสั่งทาโกยากิร้านเดียวกับคุณ แถมยังเรียกที่รักกันด้วย

คุณยืนจ้องหน้าผู้หญิงคนนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออกสักที

คุณโค้งตัวให้ตามมารยาทก่อนจะเดินกลับโรงแรมมา

กว่าจะกลับมาถึงก็นานพอสมควร และคุณก็เห็นชานยอลยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าระเบียงห้อง แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร จนเหลือบไปเห็นรูปที่โผล่ออกจากกระเป๋าตังค์ของเขา

คุณคิดในใจ

คุณหยิบออกมาดูทั้งที่รู้ว่าเสียมารยาท แต่ก็อยากรู้เพื่อความแน่ใจ