Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 24
แบบอักษร

TAKE CARE : 24

 

[หลังจบการศึกษามัธยมปลาย]

 

"มัวทำอะไร" เสียงทุ้มของใครบางคนเอ่ยถามทันทีที่เปิดประตูเข้ามาภายในห้องนอนของแทฮยองหลังจากที่ตัวเขารออยู่ที่บ้านของเจ้าตัวมาเป็นเวลานานพอสมควรแล้วแต่ลูกคุณหนูตัวดีก็ยังไม่มาหาเขาเสียที

พวกเขาจะไปงานแต่งของจีมินพร้อมกัน..

 

"กำลังแต่งตัว" แทฮยองตอบพลางพับแขนเสื้อตัวเองขึ้นเล็ดน้อยอย่างเรียบร้อยสายตาสวยยังคงจดจ้องมองร่างกายตัวเองในกระจกโดยไม่แม้แต่จะหันหลังไปมองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่

 

"ลีลา" ปากบ่นออกมาแต่กลับสาวเท้ายาวเดินไปกอดคนร่างบางจากทางด้านหลังแขนแกร่งโอบกอดรัดเอวบางคอดซ่อนรูปของแทฮยองเอาไว้แน่น

 

"งานแต่งจีมินเริ่มสองทุ่มไม่ใช่หรือไงตอนนี้เพิ่งหกโมงครึ่งเองนะ"

 

"หอมจัง"

 

"ไม่ได้นะพี่จองกุกผมเพิ่งอาบน้ำมา" มือบางยกขึ้นดันใบหน้าหล่อของคนด้านหลังจอมฉวยโอกาสที่ก่อนหน้านี้เริ่มใช้จมูกโด่งซุกไซร้เข้าที่ซอกคอขาวพลางสูดดมความหอมกลิ่นตัวประจำกายเข้าไปอย่างเต็มปอด

 

"ไม่ปล่อยใน สัญญา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาสายตามองคนตัวเล็กกว่าผ่านกระจกด้วยสายตาที่เริ่มออดอ้อนเล็กน้อย เขาไม่รู้ตัวเลยว่าทุกครั้งที่พบหน้าได้ดมกลิ่นหรือสัมผัสร่างกายของคนในอ้อมกอดจะทำให้เขากลายเป็นคนอารมณ์ขึ้นง่ายขนาดนี้

มันเป็นกลิ่นกายประจำตัวที่หอมที่สุดจากที่เขาเคยพบ...

 

"ยังไงก็ไม่ได้"

 

"ใจร้ายว่ะ"

 

"ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ" ลูกคุณหนูตัวดีหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนอายุมากกว่าเริ่มมีท่าทีงอแงบางครั้งก็ออดอ้อนเจ้าตัวมากขึ้นทุกวันคราบพี่ชายข้างบ้านที่ชอบยั่วโมโหจางไปไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยแม้แต่น้อย

 

"แทฮยอง" เสียงทุ้มเรียกชื่อของคนในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาในขณะที่ยังซุกใบหน้าหล่อเข้ากับลำคอขาวพลางหายใจรดต้นคอให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนวูบวาบ

 

"ว่าไง"

 

"ตกลงเราเป็นอะไรกัน"

 

"ก็..."

 

"......"

 

"พี่น้องไง"

 

สิ้นประโยคของคนร่างบางลำแขนแกร่งที่โอบรัดรอบเอวบางคอดเมื่อสักครู่นี้ก็ถูกคลายออกโดยอัตโนมัติภายในห้องถูกความเงียบงันวิ่งแล่นเข้ามาปกคลุมแทฮยองละสายตาจากกระจกพลางหันไปมองอีกคนที่มีท่าทีแปลกไป คนตัวโตหันหลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงและนั่งลงบนเตียงด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งสายตาจดจ้องมาที่แทฮยองไม่หลีกไปไหน

 

"พี่น้องท้องชนกันว่างั้น" คนบนเตียงกว้างเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงที่สุขุมสายตาแบบนั้นทำให้แทฮยองรู้สึกหวิวในใจ

 

"อือ"

 

"เออดี พี่น้องสมัยนี้เอากันแทบทุกวัน"

 

"ประชดหรอพี่จองกุก"

 

"ป่าว" คำตอบที่ไม่ตรงกับใจของจองกุกทำให้ลูกคุณหนูตัวดีคลี่ยิ้มออกมาสองขาเรียวสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากลางระหว่างขาของพี่ชายข้างบ้าน

 

"เป็นอะไรเดี๋ยวนี้ขี้ประชดจัง" แทฮยองนั่งคุกเข่ามือเรียวทำหน้าที่ถอดเข็มขัดสีดำเงาพลางรูดซิปกางเกงของอีกฝ่ายลงนิ้วเรียวเขี่ยปลายหัวบานเล่นเมื่อเห็นว่ามันขยายใหญ่ภายใต้อันเดอร์แวร์

 

"แทฮยอง ไม่ให้ก็อย่าแกล้ง"

 

"จะช่วยด้วยปาก"

 

"แสบนักนะ"

 

 

[19:30]

 

งานแต่งที่ถูกจัดขึ้นภายในโรงแรงที่มีชื่อเสียงมันยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าสาวอย่างจีมินจะเดินออกมาเผยความงามให้เห็นหากบิดาไม่เดินมาส่งตัวตามเวลาที่กำหนด แขกมากหน้าหลายตาที่ได้รับบัตรเชิญอยู่ภายในงานเสียงพูดคุยดังขึ้นเป็นระยะโดยมีเสียงดนตรีที่ไพเราะประกอบอยู่ฟังแล้วรู้สึกลื่นหูจนอธิบายไม่ถูก

 

"เป็นอะไรจองกุกลูก" คนเป็นแม่เอ่ยถามลูกชายที่ยืนบีบมือตัวเองเอาไว้แน่นสายตาสอดส่องไปรอบกายด้วยความประหม่าและตื่นเต้นจนออกนอกหน้า

 

"ตื่นเต้นครับแม่" คนร่างหนาตอบกลับผู้หญิงอันเป็นที่รักของเจ้าตัวไปตามตรงน้องชายคนเล็กของเขาได้แต่งงานเป็นคนแรก มันน่าใจหายที่จีมินต้องแยกย้ายไปมีครอบครัวก่อนใคร

 

"ตื่นเต้นแทนน้องหรอ"

 

"ครับ ผมหวังว่าคุณยุนกิจะดูแลจีมินอย่างดี"

 

"สองคนนั้นน่ะคบกันมาจะเข้าปีที่สองแล้วนะ ไม่มีอะไรต้องห่วง" เอ่ยบอกลูกชายพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักมือบางที่เริ่มมีริ้วรอยตามอายุลูบที่ไหล่แกร่งของลูกชายคนกลางเพื่อให้วางใจในตัวของยุนกิ

 

"คุณน้า สวัสดีครับ" เสียงทุ้มติดหวานของแทฮยองดังขึ้นจากทางด้านหลังเมื่อก่อนหน้านั้นลูกคุณหนูตัวดีเดินไปพูดคุยกับเพื่อนอีกหลายคนที่มาร่วมงานแต่งของจีมินด้วยกัน

 

"แทฮยองคิดถึงจังเลย" ผู้หญิงสูงวัยโพล่เข้ากอดคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิทของลูกชายคนเล็กของเธอ แทฮยองและเธอมีโอกาสได้พบกันบ่อยทุกครั้งที่เธอไปหาจีมินที่โรงเรียนมักจะเจอเด็กคนนี้อยู่กับจีมินเสมอ

 

"คุณน้าอ่า ทำไมให้จีมินแต่งงานกับคนขี้เก๊กแบบนั้นล่ะครับ"

 

"ถึงจะขี้เก๊กแต่ก็รักและดูแลจีมินอย่างดีเลยนะลูก"

 

"ถ้าจะเลือกคู่หมั้นให้จีมินก็ต้องเป็นผมไม่ใช่หรอครับคุณน้าอ่า"

 

"อะไรกันเราเป็นเพื่อนสนิทจีมินนะจะมาแต่งงานกันได้ยังไง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางหัวเราะออกมาเล็กน้อยเธอชอบความอารมณ์ขันในตัวของแทฮยองเสมอ

 

"ต้องได้สิครับคุณน้า" คนร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงง้องแง้งเอาใจผู้หญิงที่อายุมากกว่าตรงหน้าทำท่าทีว่าจะเป็นเจ้าบ่าวในงานนี้ซะให้ได้

 

"อย่าเสียเวลาคุยเลยครับแม่ แทฮยองมันเสียสติไปแล้ว" จองกุกพูดขึ้นเมื่อเห็นคนที่ตัวเองหลงรักเริ่มงอแงขึ้นทุกที ดูเหมือนแทฮยองจะไม่เห็นด้วยที่จีมินแต่งงานกับเจ้าบ่าวตัวขาวเช่นยุนกิคนนั้น

 

"งั้นแม่ขอตัวไปคุยกับเจ้าบ่าวเขาซะก่อน"

 

"ครับคุณแม่"

 

"ทีกับผมน่ะขัดขวางไม่เลิก ไม่ไปขัดขวางเจ้าบ่าวขี้เก๊กนั่นบ้างล่ะ" แทฮยองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงหลังจากที่เห็นว่ามารดาของผู้ชายตรงหน้าเดินห่างออกไปได้ไกลมากพอที่จะไม่ได้ยินพวกเขาสองคนพูดคุยกัน

 

"ขัดขวางได้ที่ไหนสองคนนั้นเขารักกัน ทางผู้ใหญ่ก็เห็นด้วย" เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งท่าทีดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรแต่ก็แอบรู้สึกจี๊ดในใจเล็กน้อยเมื่อแทฮยองหยิบเรื่องนี้มาเถียงกับเขาอีกแล้ว

 

"ผมก็รักจีมินไม่น้อยกว่าหมอนั่นนี่น่า!" ลูกคุณหนูจอมเอาแต่ใจว่าพลางยกมือขึ้นกอดอกตัวเองพลางสบัดหน้าไปทางอื่นทำเอาคนเห็นท่าทางแบบนั้นน้อยใจขึ้นมาทันที

 

"ไม่ว่ายังไงหัวใจมึงก็ไม่เคยมีกูเลยใช่ไหมแทฮยอง.."

 

น้ำเสียงที่แผ่วเบาเอ่ยไม่กล้าที่จะให้อีกคนได้ยินมัน...

 

 

[21:01]

 

งานแต่งของน้องชายคนเล็กราบลื่นไปด้วยดีผู้คนมากมายกำลังฉลองกันภายในงานมีเพียงจองกุกที่เดินออกมาข้างนอกลมเย็นบวกกับสระว่ายน้ำของโรงแรมทำให้เย็นสบายท้องฟ้าที่มืดหม่นมีเพียงพระจันทร์แสงแสงไฟจากตึกรอบข้างคอยส่องแสงทำให้เห็นว่าเมืองนี้สวยงามหากมองจากบนตึกที่สูงเช่นนี้

 

"จองกุก!" เสียงหวานคุ้นหูของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้คนร่างหนาต้องหันไปมองตามโดยละสายตาจากบรรยากาศด้านนอก

 

"ก็ว่าอยู่ มองหาตั้งนานนึกว่าจะไม่มาซะแล้ว" เขาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มถึงแม้ว่าภายในใจจะมีแต่เรื่องของลูกคุณหนูข้างบ้านอยู่เต็มหัว

 

"บัตรเชิญส่งมาอย่างดีงานแต่งน้องจีมินทั้งทีจะไม่มาได้ยังไง"

 

"ไม่เจอตั้งนาน สวยขึ้นนะเรา"

 

"จองกุกก็หล่อขึ้นมากเลย"

 

"พูดเกินไป"

 

"เห็นแล้วนึกถึงตอนมัธยมเลย"

 

"ตอนที่เราคบกันน่ะหรอ" ใช่แล้วล่ะผู้หญิงคนนี้ที่จองกุกเคยเล่าให้แทฮยองฟังว่าเธอเป็นคนสอนให้เขาเรียนรู้ถึงความรัก เธอเป็นแฟนเก่าของจองกุกสมัยมัธยมต้น

 

"ใช่ อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย"

 

"คุณเป็นคนทิ้งผมไม่ใช่รึไง"

 

"ตอนนั้น ขอโทษ.." ผู้หญิงคนนั้นเริ่มมีใบหน้าที่เศร้าหมองลงทันทีเมื่อสิ้นประโยคของคนร่างหนา ความรู้สึกผิดที่เคยทำในอดีตวิ่งแล่นเขามาจนไม่สามารถยับยั้งมันได้ เธอเคยทิ้งจองกุกไปหาคนอื่นเธอรู้ดี

 

"ไม่เป็นไร ไอรีนสอนให้ผมได้รู้ว่าความรักเป็นยังไง ผมอยากขอบคุณด้วยซ้ำที่วันนั้นคุณทิ้งผมไป" จองกุกว่าพลางระบายยิ้มออกมาเพื่อให้เธอสบายใจให้รู้ว่าตอนนี้เขาไม่เป็นอะไรถึงแม้ครั้งนั้นอยากให้เธอกลับมาแต่ตอนนี้เขาต้องการให้เป็นแค่เพื่อนที่รู้ใจกันมากกว่า

เนื่องจากตอนนี้คนที่เขารักหมดใจมีเพียงคนเดียว..

 

"ขอกอดได้ไหม"

 

"อืม กอดในฐานะเพื่อนนะ"

 

"ขอบคุณที่ยังนึกถึงกัน ส่งบัตรเชิญให้เรา"

 

ไอรีนว่าพลางเดินเข้าไปสวมกอดคนร่างหนาที่ยืนอยู่ไม่ไกลเธอกอดร่างผู้ชายตรงหน้าด้วยความคิดถึงแตกต่างจากจองกุกที่ยกมือขึ้นลูบหัวเธอด้วยความอ่อนโยนให้รู้ว่าเขาไม่เคยโกรธเกลียดเธอเลยสักครั้งถึงแม้สิ่งที่เธอทำในอดีตจะทำให้จองกุกต้องเจ็บปวดภายในใจเธอรู้ดีผู้ชายคนนี้รู้สึกกับเธอเพียงเพื่อนเท่านั้น

 

"พี่จองกุก"

 

"แทฮยอง"

 

ร่างทั้งสองคลายกอดออกจากกันโดยอัตโนมัติทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นไม่ไกล สายตาคมเหลือบมองแทฮยองที่ยืนมองจองกุกและผู้หญิงแปลกหน้าพลางแสดงใบหน้าและสายตาที่ไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

"ใคร"

 

"ฉันไอรีนค่ะ"

 

"ยุ่งกับจองกุกทำไม" คราวนี้แทฮยองเอ่ยถึงเขาเพียงชื่อเท่านั้นไม่มีคำว่าพี่นำหน้าเหมือนอย่างเคยเรียกราวกับว่ากำลังแสดงความเป็นเจ้าของให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขาให้ได้รู้สึกถึงว่าจองกุกเป็นของใคร

 

"ใครหรอจองกุก" ไอรีนหันไปถามคนร่างหนาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเริ่มจะแปลกไป

 

"ออกไปเลยนะ ออกไปจากงานแต่งของจีมินเดี๋ยวนี้!!" เสียงทุ้มติดหวานตะเบ่งออกมาด้วยความโมโหแสดงให้ทั้งสองได้รับรู้ว่าที่ยืนกอดกันอยู่เมื่อสักครู่นี้มันทำให้ลูกคุณหนูตัวดีไม่พอใจและโกรธจัดจนควันแทบออกหู

 

"อย่าเสียงดัง มึงจะทำให้แขกในงานแตกตื่น"

 

"ใครสนกันล่ะ! ทำไมเธอคนนี้ต้องมากอดพี่จองกุกด้วย!!"

 

"ไอรีนเป็นแฟนกูทำไมจะกอดไม่ได้ล่ะ"

 

"....."

 

"เลิกบ้ารึยังแทฮยอง" จองกุกว่าพลางยืนล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงของเจ้าตัวสายตาคมมองไปที่แทฮยองด้วยสายตาและใบหน้าที่เรียบนิ่งคำพูดและท่าทางของเขาทำให้แทฮยองสงบลงโดยอัตโนมัติ

 

"ไหนบอกว่ารักผมไง.." เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือน้ำตาสีใสเริ่มคลอเบ้าคำพูดของจองกุกเสียดแทงเข้าหัวใจของเจ้าตัวเข้าอย่างจัง

 

"บอกไปแล้วยังไง คนที่มึงรักก็จีมินน้องชายกูไม่ใช่รึไง"

 

"ฮึก!"

 

"ถ้าไม่ได้รักกูแล้วจะมาหึงมาหวงทำไม"

 

"โง่! ฮึก! พี่จองกุกโง่ที่สุดเลย!!" แทฮยองทั้งโกรธทั้งเสียใจก่อนจะหันหลังกลับวิ่งออกจากตรงนี้ไปทั้งน้ำตาความรู้สึกตอนนี้ไม่อยากจะเห็นหน้าคนใจร้ายอย่างจอนจองกุกอีกต่อไป

 

"ทำอะไรน่ะจองกุก" เสียงหวานของผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัยใบหน้าสวยแสดงความไม่เข้าใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่จองกุกบอกเด็กคนที่วิ่งออกไปเมื่อสักครู่นี้แบบนั้น

 

"ก็แค่อยากลองใจ"

 

 

 

Talk Talk

อีพีต่อไปเทคแคร์ตอนจบแล้วนะ ขอให้เดือนใหม่เป็นเดือนที่ดีของทุกคน คอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วย

ฝากนิยายเรื่องใหม่

Baleful (KOOKV) FT.BTS

 

ความคิดเห็น