Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 00:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 23
แบบอักษร

TAKE CARE : 23

 

"วันนี้จีมินจะกลับไปนอนที่บ้านไหม" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามเพื่อนสนิทตัวเล็กด้วยความสงสัยเมื่อเห็นร่างของใครบางคนที่เจ้าตัวเคยพบหน้าตอนจีมินบอกว่าเป็นคู่หมั้นกันกำลังยืนพิงรถยนต์คันหรูราคาแพงอยู่หน้าโรงเรียน

 

"ไม่ได้กลับ พี่ยุนกิอยากให้ไปนอนด้วย"

 

"งั้นหรอ.."

 

"แทฮยองเพื่อนสนิทจีมินใช่ไหม" สองขายาวสาวเท้าเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างกายของเพื่อนสนิทตัวเล็กของเขาคนตัวขาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแววตานั้นเป็นอย่างไรแทฮยองไม่สามารถรู้ได้เลยเพราะมีแว่นกันแดดสีดำคอยปิดอยู่

 

"ใช่สิ เพื่อนสนิท สนิทมากด้วย สนิทจนคุณคาดไม่ถึงเลย" ลูกคุณหนูตัวดีว่าพลางส่งสายตาเยาะเย้ยไปอย่างไม่ยอมแพ้

 

"มั่นใจขนาดนั้นเลย"

 

"มั่นใจ!"

 

"ผมก็สนิทไม่แพ้คุณ"

 

"เอาอะไรมามั่นใจนัก"

 

"ผมสนิทกับจีมินมาก สนิทจนเห็นทุกซอกทุกมุม" น้ำเสียงนั้นเอ่ยออกมาด้วยความเรียบนิ่งแต่ทว่าใบหน้ากลับหันมองไปหาคนตัวเล็กข้างกายมุมปากยกยิ้มด้วยความชอบใจครั้งนี้แม้แว่นกันแดดจะปิดบังสายตาแต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่าแววตานั้นเจ้าเล่ห์ขนาดไหน

 

"พี่ยุนกิ! เงียบไปเลยนะ!!" มือเล็กยกขึ้นทำท่าจะทุบลงบนอกแกร่งของว่าที่คู่หมั้นของเจ้าตัวแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะถ้าหากลงไม้ลงมือกับคนรักไปจีมินรู้ดีว่ายุนกิจะเอาคืนแน่นอน เอาคืนบนเตียงอย่างสาสมเลยล่ะ

 

"โธ่เว้ย! ไอตาลุงขี้เก๊ก!!" แทฮยองกำมัดแน่นอยากจะซัดหน้าคนตัวขาวข้างกายของเพื่อนสนิทตัวเล็กแทบแย่แต่ก็ทำได้แค่อัดอั้นมันเอาไว้ก่อน มันน่าหงุดหงิดที่รู้ว่าคนคนนั้นสามารถครอบครองจีมินได้ทั้งร่างกายและหัวใจ

น่าอิจฉาเป็นบ้า...

 

"แทฮยอง พี่จองกุกมารับใช่ไหม"

 

"เรายังไม่ได้โทรบอกให้มารับน่ะ"

 

"แล้วนั่นใครล่ะ" เสียงหวานว่าพลางยกมือใช้นิ้วชี้ไปทางด้านหลังของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเจ้าตัว สายตาสวยมองที่ปลายนิ้วของคนตัวเล็กก่อนจะมองตามไปด้วยความสงสัย

 

"อะไร! ผมยังไม่โทรให้มารับเลยนะ!!!" ลูกคุณหนูตัวดีโวยวายออกมาทันทีเมื่อเห็นมอเตอร์ไซต์และคนที่ใส่หมวกนั่งคร่อมรถอยู่ด้วยร่างที่คุ้นเคยของพี่ชายข้างบ้าน

 

"คิคิ งั้นจีมินกลับก่อนนะ"

 

"อือ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

 

สิ้นประโยคของแทฮยองคนตัวเล็กก็สาวเท้าเดินจับมือไปพร้อมกับคู่หมั้นของเจ้าตัวไปที่รถยนต์คันหรู คนร่างบางยืนมองจนรถคันนั้นหายไปจนลับสายตาก่อนจะหันหลังกลับและวิ่งไปหาคนร่างหนาที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซต์รออยู่ไม่ไกล

 

"อยากไปกินอะไรไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถามคนที่เพิ่งวิ่งมาหาเขาก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าจองกุกยื่นหมวกใบโปรดให้กับลูกคุณหนูหน้าตาน่ารักซึ่งคนตัวดีก็ยอมสวมมันอย่างชำนาญ

 

"ไม่อยากกิน" แทฮยองว่าพลางส่ายหัวไปมาหูแมวที่ติดอยู่บนหมวกช่วยเพิ่มความน่ารักของคนตัวดีได้หลายเท่าทั้งที่ตอนไม่ใส่ความน่ารักก็ล้นหลามทะลุปรอท

 

"งั้นกลับ" แม้จะอยากจับคนตรงหน้ามาฟัดสักเท่าไหร่แต่ก็ต้องอดใจไว้ก่อนเนื่องจากเขาไม่อยากปู้ยี้ปู้ยำคนตัวดีในที่สาธารณะเช่นนี้ซึ่งคนตัวดีก็พยักหน้าและขึ้นซ้อนรถของคนร่างหนาอย่างว่าง่าย

 

"ทำไมวันนี้พี่จองกุกมารับไวจังเลย"

 

"อยากเจอไวๆ"

 

รอยยิ้มภายใต้หมวกใบใหญ่ยิ้มออกมาอย่างหลบซ่อน..

 

 

[16:10]

 

"รอยแดงที่คอ ยังไม่หายอีกหรอ" เสียงทุ้มติดหวานของคนตัวเล็กกว่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยทันทีที่เห็นว่าจองกุกถอดเสื้อเจ็ตเก็ตหนังออกแล้วแขวนมันไว้อย่างดีรอยแดงทั่วคอที่แทฮยองทำเอาไว้มันยังไม่หายดีสักเท่าไหร่นัก

 

"อืม ตอนมึงเมาดูดกูซะทั่วคอ" ต่อให้ไม่เคลิบเคลิ้มไปกับอารมณ์ที่เร้าร้อนยามราตรีนั้นจองกุกก็ยอมให้ลูกคุณหนูตัวดีประทับรอยบนตัวเขาอยู่ดี

ยอมแต่โดยดี...

 

"มีใครเห็นหรือเปล่า"

 

"พี่จินเห็น เขาถามว่าใครดูดรู้ป่าวกูตอบว่าไง"

 

"ว่าไง"

 

"กูบอกไปว่ามึงดูด"

 

"จะบ้าหรือไงพี่จองกุก!!" ลูกคุณหนูตัวดีโวยวายเสียงดังลุกขึ้นมองคนตัวโตที่ยืนห่างจากเจ้าตัวอยู่ไม่ไกล ถึงแม้บอกไปแล้วมันจะไม่เป็นอะไรแต่ถึงอย่าฃนั้นสำหรับแทฮยองมันก็น่าอายอยู่ดี

 

"กูไม่อยากโกหกพี่จิน" คนอายุมากกว่าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มุมปากกลับยกยิ้มด้วยความชอบใจทำเอาคนมองอยากจะจับมาทุบซะให้เข็ด

 

"โกหกสักเรื่องก็ได้นี่!!" แม้แทฮยองจะรู้ดีว่าจองกุกเป็นคนตรงไปตรงมาแต่กับเรื่องแบบนี้พูดออกไปแบบนั้นมันก็ทำให้อยากจะมุดดินหนี เขาไม่รู้เลยหากพบหน้ากับซอกจินควรจะทำตัวอย่างไร

เล่นดูดคอน้องชายเขาซะขนาดนี้...

 

"วันนี้ไม่มีใครกลับบ้านเลย" เสียงทุ้มว่าพลางสาวเท้าเดินตรงมาหาคนร่างบางที่ยืนอยู่หน้าโซฟาแขนยาวยกขึ้นกอดคอคนที่เจ้าตัวรักนักรักหนาก่อนจะหย่อนตัวนั่งบนโซฟาตัวยาวพร้อมกันอีกครั้ง

 

"พี่จินก็ด้วยหรอ" แทฮยองเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยจีมินไม่ค่อยกลับบ้านอันนี้เขาเข้าใจเพราะต้องไปใช้ชีวิตอยู่กับคู่หมั้นแต่กับพี่คนโตของบ้านนี่น่ะสิ

 

"อืม เฮียมึงดูท่าจะไม่ยอมปล่อยพี่จินกลับมาบ้านเลย"

 

"เขารักของเขานี่น่า"

 

"วันนี้นอนกับกูไหม"

 

"รู้นะว่าคิดอะไร" ลูกคุณหนูตัวดีว่าพลางทำหน้าทะเล้นใส่คนข้างกายอย่างรู้ทันแม้ลำแขนแกร่งของจองกุกจะยังโอบไหล่ของเจ้าตัวอยู่ก็ตาม

 

"นอนคนเดียวมันเหงา" น้ำเสียงแผ่วเบาแต่สายตาและมุมปากพวกนั้นกลับแสดงความเจ้าเล่ห์ออกมาให้เห็นซะอย่างนั้น

 

"ปกติก็นอนคนเดียวได้นี่"

 

"ปกติมีจีมินกับพี่จินอยู่ด้วย"

 

"....." แทฮยองทำตัวไม่ถูกทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของคนอายุมากกว่าที่นั่งอยู่ข้างกายเจ้าตัวเปลี่ยนไป ใบหน้าหล่อแสดงความเศร้าสลดออกมาให้เห็นภายในชั่วพริบตา

 

"ไม่นานคงแยกย้ายกันไปมีครอบครัวแล้ว"

 

"......"

 

"กูก็ต้องอยู่คนเดียวแน่"

 

"โอเค! นอนด้วยก็ได้จะดราม่าทำไมเนี่ยพี่จองกุก"

 

"งั้นมา" ใบหน้าและสายตาเปลี่ยนกลับมาเจ้าเล่ห์อีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบตกลงของคนข้างกายมือหนาขวาเข้าที่ข้อมือของคนตัวเล็กกว่าก่อนจะดึงให้เดินตามเขาขึ้นไปบนห้องนอนแต่ทว่า..

 

[กึก!]

 

"จองกุก อ้าว แทฮยองอยู่ด้วยหรอ" เสียงเปิดประตูกระจกพร้อมเสียงหวานคุ้นหูของซอกจินพี่ชายคนโตของบ้านดังขึ้ยทำให้ขาทั้งสองคู่หยุดชะงักกับที่ถึงแม้มือหนายังคงกอบกุมข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้อยู่ก็ตาม

 

"ไหนบอกอยู่บ้านคนเดียวไงพี่จองกุก"

 

"ใครจะรู้วะว่าพี่จินจะกลับ"

 

"พี่ซื้อวัตถุดิบมาน่ะ ช่วงนี้จองกุกอยู่บ้านคนเดียวนี่" ซอกจินพูดขึ้นพลางยกถุงวัตถุดิบอาหารที่ซื้อมาไว้ในบ้านทันทีเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนตรงหน้ากำลังกระซิบกระซาบกันไปมา

 

"พี่จินนอนบ้านหรอครับ" น้องชายคนรองเอ่ยถามทันทีเมื่อเจ้าตัวพูดสิ้นประโยคแม้มือหนายังคงกำข้อมือของลูกคุณหนูข้างบ้านเอาไว้แน่น

 

"ไม่หรอก วันนี้จะไปนอนกับนัมจุนน่ะ แต่นัมจุนมีงานต่อจะมารับช่วงหัวค่ำ" แม้อยากจะแกล้งว่าวันนี้จะนอนที่บ้านก็กลัวว่าจะขัดบรรยากาศของทั้งสอง จับมือกันทำท่าจะขึ้นห้องกันแบบนี้ทำไมคนเป็นพี่อย่างซอกจินจะดูไม่ออกกันล่ะ

 

"หัวค่ำเลยหรอครับ"

 

"อือใช่"

 

"งั้นพี่จินทำอาหารไว้ให้ผมกับแทฮยองหน่อยได้ไหม"

 

"ได้สิ แทฮยองนอนนี่หรอ" คนเป็นพี่พยักหน้าตอบรับก่อนจะเหลือบสายตามองว่าน้องชายของว่าที่สามีในอนาคตที่กำลังยืนแก้มแดงมองเขาและจองกุกสนทนากันไปมาสักพักหนึ่งแล้ว

 

"เอ่อคือ.."

 

"ครับ แทฮยองจะนอนกับผม" เมื่อเห็นว่าคนข้างกายเอาแต่อ้ำอึ้งที่จะตอบคำถามพี่ชายของเขาไปจองกุกจึงเลือกวิธีตอบออกไปแทนโดยไม่มีอะไรต้องลังเล

 

"เอางั้นก็ได้ คิคิ" คนอายุมากที่สุดในบ้านพยักหน้าตอบรับอีกครั้งก่อนจะหัวเราะคิกคักแล้วสาวเท้าเดินหายเข้าไปในครัวของบ้าน

 

"มา"

 

"อะไร!"

 

"ขึ้นห้อง" ชวนขึ้นห้องทันทีเมื่อเห็นว่าพี่คนโตของบ้านหายไปจากสายตาของเจ้าตัวแล้วมือหนาทำหน้าที่ฉุดรั้งข้อมือเล็กเอาไว้เพื่อให้ตามเขาขึ้นไปบนห้อง

 

"จะบ้าหรอพี่จินอยู่นะ" และแน่นอนว่าแทฮยองรู้ดีจุดประสงค์ที่จองกุกพาเขาขึ้นไปบนห้องนอนเวลานี้ไม่ใช่แค่ไปนอนธรรมดาแล้ว

 

"มาเถอะน่า"

 

มือหนาดึงข้อมือเล็กเอาไว้อีกครั้งคราวนี้แทฮยองยอมเดินตามไปอย่างว่าง่ายและไม่ขัดขืนอะไร จองกุกยกยิ้มสายตาแสดงความหื่นกระหายออกมาทุกฝีเท้าที่ก้าวเดินช่างรวดเร็วเหมือนสิงโตที่พร้อมจะตะคลุบเหยื่อตัวน้อย

 

[ปึง!]

 

เสียงประตูห้องถูกปิดลงอย่างลืมเบามือเสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกถอกกระจัดกระจายไปทั่วห้องโดยฝีมือของจองกุกภายในช่วงพริบตา คนร่างบางถูกอุ้มให้หันหน้าเข้าหากันสะโพกกลมอยู่เหนือปลายหัวบานที่ตั้งชันของคนร่างหนาจองกุกพร้อมที่จะสอดใส่แก่นกายเข้าไปในตัวของแทฮยองทุกทีแต่ทว่ามือบางกลับดันอกแกร่งของอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อให้หยุดการกระทำ

 

"ผมอยากอาบน้ำก่อน"

 

"มันตื่นแล้ว"

 

"งั้นให้แค่รอบเดียว"

 

"ไม่เอาน่าแทฮยอง" คนตัวโตเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาซุกหน้าเข้ากับแผ่นอกของคนที่โดนอุ้มเอาไว้ด้วยความรู้สึกว่าในสิ่งที่แทฮยองบอกมันไม่ยุติธรรมสำหรับเจ้าตัวเลยสักนิด

 

"ให้ผมอาบน้ำก่อนสิ"

 

"ถ้าให้อาบจะทำกี่รอบก็ได้ใช่ไหม"

 

"อือ"

 

"ครับผม"

 

"คิดจะทำอะไร" แทฮยองเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจองกุกอุ้มเขาเข้ามาในห้องน้ำด้วยท่าเดิมผิวหนังที่แก้มก้นสัมผัสถึงความเย็นจากเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าหลังตากที่คนร่างหนาวางเขาลงบนนั้นแต่แขนเรียวของลูกคุณหนูตัวดียังคงเกี่ยวรัดรอบคอของคนตรงหน้าเอาไว้เช่นเดิม

 

"อาบด้วยกัน" ในเมื่อแทฮยองอยากจะอาบน้ำในช่วงเย็นนี้นักเขาก็จะยอมให้อาบอย่างสมใจเพียงแต่ครั้งนี้ต่างไปจากเดิมเมื่อมีเขามาร่มอาบด้วย

 

"เอาแต่ใจกว่าผมแล้วนะเดี๋ยวนี้"

 

[จุ๊บ!]

 

"นะครับ"

 

"อือ ก็ได้"

 

ยอมให้คนคนนี้อีกแล้ว เสมอเลย...

 

 

Talk Talk

ดีใจที่มีคนยังรออยู่เรากำลังจะมาแต่งเรื่องนี้ต่อให้จบ อย่าลืมดูแลสุขภาพเช่นกันนะคะสาวๆ คอมเมนท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญ

ความคิดเห็น