facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณทุกแรงใจสนับสนุนค่ะ❤️

(นาง)บำเรอ : ตอนที่ 5 หลอกล่อ NC25+

ชื่อตอน : (นาง)บำเรอ : ตอนที่ 5 หลอกล่อ NC25+

คำค้น : นางบำเรอ กฤษนนัยน์ อัญญา อรภาวาสิริ หญิงแพรว

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 14:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(นาง)บำเรอ : ตอนที่ 5 หลอกล่อ NC25+
แบบอักษร

 

กว่าจะพาตัวเองมาถึงที่คอนโดได้ อัญญาต้องเดินแล้วหยุดพักเพราะความเจ็บที่ใจกลางความเป็นสาว ร่างบางยืนอยู่ใต้ฝักบัวในห้องน้ำปล่อยให้น้ำเย็นๆราดรดร่างกายที่แสนจะสกปรก ชำระล้างคราบน้ำกามมลทินของกฤษณนัยน์ 

 

           “ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมพี่เตไม่รักอัญ”

อัญญาพร่ำเพ้อด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ หรือเป็นเธอที่บูชาความรักมากเกินไป จนยอมปิดหูปิดตาไม่รับรู้ความจริง

 

 

           ร่างใหญ่นั่งอยู่บนโซฟา ในมือของเขามีแก้วไวน์รสเลิศ นานนับครั้งได้ที่เขาจะยกหยิบของมึนเมาขึ้นมาดื่ม เพราะมัวแต่คิดเรื่องไร้สาระที่เพิ่งเกิดไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว 

 

            ลิ้นร้อนลากเลียกลีบปากล่างรับรสชาติหวานหอมของคราบน้ำรักที่ลื่นไหลออกมาจากร่องสวาทสีสวย เขาไม่สามารถหยุดความโหยหิวนี้ได้เลย ทำไมต้องเป็นอัญญา ผู้หญิงคนอื่นก็ทำให้เขาสุขสมได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ 

 

           “บัดซบที่สุด!” 

กึก! 

กฤษณนัยน์วางแก้วไวน์กระแทกลงด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว เนื่องจากเจ้าน้องชายตรงกลางร่างใหญ่ไม่รักดี แข็งขึงร้องเรียกหาแต่ถ้ำสวาทคับแคบ จนเขาทนไม่ไหวต้องรีบปลดปล่อยมันออกมาจากพันธนาการที่แสนจะอึดอัด 

 

           มือหนากอบกำรอบลำกายใหญ่แล้วสาวรูดในจังหวะเชื่องช้าไม่ทันใจ ริมฝีปากหยักแห้งผากคล้ายว่ากำลังอดอยากปากแห้งเสียเต็มประดา พอยิ่งหงุดหงิดก็ยิ่งต้องเร่งจังหวะของมือให้ทันใจ 

 

           “อ่าส์...อัญญา...อูยยย...อ๊า” 

กฤษณนัยน์พับเปลือกตาลง แล้วจินตนาการว่าตัวเองกำลังสอดใส่อวัยวะและกระหน่ำจ้วงแทงเข้าออกร่างบางไม่หยุดหย่อน สะโพกสอบหยัดขึ้นตามจังหวะ เน้นส่วนหัวเบ่งบานให้ถูครูดกับฝ่ามือหยาบ แค่ไม่นานก็มีน้ำปรารถนาสีใสไหลเยิ้มออกมา 

 

           “โอ้ววว...ซี๊ดดดส์...สุดยอด” 

ชายหนุ่มแตะนิ้วลงบนส่วนยอดแล้วละเลงน้ำรักฉ่ำลื่นลงบนท่อนลำ วางฝ่ามือบดคลึงที่ส่วนปลาย แล้วก็ต้องอ้าปากค้างทั้งร่างเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นข้นออกมาอย่างมากล้น ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้เสร็จสม ทั้งที่ก็ตักตวงเอาจากร่างบางจนอิ่มหนำ 

 

 

 

           อัญญาย้ายจากคอนโดมาที่บ้านเพราะปกติเธอก็ไปๆมาๆอยู่แล้ว ผ่านไปจนเกือบสองอาทิตย์ที่เธอติดต่อเขาไม่ได้ หากพิรตากับปกาวีรู้เรื่องนี้ สองคนนั้นต้องบอกว่ากฤษณนัยน์ฟันแล้วทิ้งไปอย่างแน่นอน 

 

           ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นรบกวนความคิด อัญญาจึงวางโทรศัพท์มือถือลงก่อน

 

           “มีจดหมายมาส่งถึงคุณหนูค่ะ”

 

           “เข้ามาได้เลยค่ะพี่อ้อม ประตูไม่ได้ล็อค”

หลังจากที่เธอบอกไปแล้ว อ้อมใจก็เปิดประตูห้องก่อนจะเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม แล้วยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กับเธอ

 

           “ขอบคุณค่ะพี่อ้อม”

อัญญายิ้มแล้วรอให้อ้อมใจออกไปจากห้องเสียก่อน แล้วจึงทำการเปิดดูเอกสารที่อยู่ด้านใน

 

           ‘จาก บริษัทพีพีเอ็น จำกัด(มหาชน)’

 

           เพียงแค่เห็นชื่อบริษัทนี้ อัญญาก็ยิ้มออกมา เพราะเป็นบริษัทของพาลัน

 

           “พี่พาลันนี่เอง สงสัยอยากได้เราไปเป็นเลขาส่วนตัวอีกตามเคย” เธออยากหาประสบการณ์ด้วยตัวเองบ้าง ถึงจะไม่ได้ชอบทำงานในด้านที่ตัวเองเรียนจบมาก็ตาม

 

 

           “โอ้ววว...พริมมี่คุณสุดยอดมาก”  

ร่างใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในทำงาน โดยมีนางแบบสาวสวยกำลังบดบั้นท้ายกับความเป็นชายในกางเกงสแล็คสีดำ เสียดสีและถูไถปลุกอารมณ์จนคัดแข็งปวดปร่าไปทั้งท่อนลำ 

 

           “พริมมี่แฉะไปหมดแล้ว ที่รักขา...”

สาวร้อนร่านรักอยากได้ลำกายใหญ่ของบุรุษหนุ่มเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาด ซึ่งมันกำลังตอดตุบรุนแรงและหน้าไม่อาย ใบหน้าสวยเงยแหงนดวงตาปรือมองเพดานห้อง คิดว่ายังไงแล้ววันนี้กฤษณนัยน์ก็ต้องจัดการเธออย่างแน่นอน

 

           ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

มีเสียงขัดจังหวะ ทำให้นางแบบสาวแสดงสีหน้าไม่พอใจ แต่ทว่ากฤษณนัยน์กลับยิ้มกริ่ม เหมือนว่ารอเวลานี้มานานแล้ว

 

           “หึ! เข้ามา”

ร่างใหญ่ยืดตัวขึ้น พลางใช้มือจับสะโพกผายให้ลงหาความแข็งขืนมากกว่าเดิม รอจังหวะที่คนข้างนอกผลักประตูเข้ามา

 

           “พี่พาลัน...”

อัญญายิ้มกว้างพลันต้องหุบลงเมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่พาลัน แต่เป็น...กฤษณนัยน์ หัวใจเต้นแรงที่ได้เห็นว่าเขาโดนหญิงสาวในชุดแหวกหน้าเว้าหลังโยกขย่มอยู่บนร่าง

 

           “พี่เต”

เสียงที่เปล่งออกมาเบาหวิวไร้น้ำหนัก ที่เขาทำกับเธอ เขาก็ทำกับคนอื่นได้เหมือนกัน แล้วเธอยังจะคาดหวังให้เราสองคนเป็นเหมือนเดิม...ไม่มีทางหรอก

 

           “ใครกันคะ ทำไมเข้ามาขัดจังหวะเราได้

” ทุกครั้งที่เธอและเขาอยู่ในห้องทำงาน กฤษณนัยน์จะสั่งเลขาว่าห้ามใครเข้ามารบกวน

 

           “คุณออกไปก่อน แล้วผมจะโทรหา”

เขาสามารถตัดพริมมี่อย่างง่ายดาย เพราะจุดประสงค์แค่อยากยั่วอัญญาให้รู้สึกด้อยค่าก็เท่านั้น

 

           “แต่ว่าพริมมี่...”

หล่อนเริ่มงอแง แต่ก็ไม่กล้าเรียกร้องความสนใจไปมากกว่านี้ เพราะกลัวจะโดนเขี่ยทิ้ง

 

           “ก็ได้ค่ะ”

สาวร่างสูงลุกออกจากตักแกร่งอย่างแสนเสียดาย แทนที่จะได้กินมังกรยักษ์ กลับต้องกินแห้วแทน อยากรู้นักว่าเด็กนี่เป็นใคร มีความสำคัญยังไงกับกฤษณนัยน์

 

           “ถ้าพี่พาลันไม่อยู่ อัญขอตัวก่อนนะคะ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว