หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 6 แขกมาเยือน

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 แขกมาเยือน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 แขกมาเยือน
แบบอักษร

 

ก็อกๆ 

“ท่านอาวุโส!” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างประตู เคาะประตูเบาๆ 

ในลานบ้านที่เดิมทีเสียงดัง พลันเงียบสงบลงในพริบตา 

ไม่มีคนเอ่ยอันใด ชายหนุ่มที่เคาะประตูอยู่ก็ไม่กล้าเร่งรัด ได้แต่ยืนรออยู่เงียบๆ นอกประตู 

“ใครกัน” ผ่านไปครู่ใหญ่ก็มีเสียงโจวอี้ดังขึ้น 

“ท่านอาวุโส นายท่านของข้ามาเยี่ยมเยียนท่าน!” ชายหนุ่มเองก็มิได้บอกว่านายท่านของตนเป็นใคร ทว่าในเมืองหลวงนั้น คนที่รู้ว่าโจวอี้อยู่ที่ใด มีเพียงคนเดียวเท่านั้น 

แอ๊ด ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน 

ชายหนุ่มด้านนอกประตูพลันฉีกยิ้มประจบ ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น กลับพบว่าผู้ที่เปิดประตูมิใช่โจวอี้ 

แต่เป็น... 

ชายหนุ่มที่แต่งกายประหลาดผู้หนึ่ง 

“เข้ามาสิ” ชายหนุ่มสวมเสื้อตัวยาวสีเทา บนศีรษะเกล้ามวยผม แต่ใบหน้านั้นกลับ... 

บนใบหน้าไม่รู้ว่าจะว่าอย่างไรดี ใบหน้าดำคล้ำ เมื่อมองไป ก็น่าตกใจอยู่บ้าง 

คนผู้นี้ก็มิใช่ใครอื่น เป็นหลี่จื่อจินนั่นเอง 

วิชาแพทย์ของโจวอี้ร้ายกาจจริงๆ ในสิบวันนี้ เขาล้างพิษในร่างหลี่จื่อจินจนหมด แม้แต่ตุ่มบนใบหน้าหลี่จื่อจิน ก็ยังใส่ยาให้นาง 

เวลานี้มันเริ่มค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว 

หลังจากหลี่จื่อจินสุขภาพดีขึ้น ก็ทำตามสัญญาที่ตนลั่นวาจาไว้ นางไปเคาะประตู กราบโจวอี้สามครั้งและคำนับเก้าหน 

คราแรกโจวอี้ยังรู้สึกปรีดาอยู่บ้าง ถูกเด็กสาวนางหนึ่งดูเบาเช่นนั้น ในใจเขาย่อมต้องมีเพลิงโทสะคุกรุ่น 

ทว่าหลังจากนั้น... 

โจวอี้ก็ยิ้มไม่ออกเสียแล้ว 

ไม่รู้ว่าเป็นลูกสาวบ้านไหนกัน ช่างดื้อดึงเสียเหลือเกิน! 

หลังจากคำนับเสร็จ นางก็ตะโกนเรียกโจวอี้ว่า ‘อาจารย์’ ตอนแรกโจวอี้นั้นมึนงงยิ่งนัก แต่หลังจากได้สติ เขาก็รีบไล่นางออกไป 

นี่มิใช่ว่าล้อกันเล่นกระมัง ในเมืองหลวง คนที่อยากจะเป็นศิษย์ของเขามีอยู่มากมาย ยิ่งพวกลูกหลานตระกูลเก่าแก่ ก็ยังมาต่อแถวให้โจวอี้เลือกสรร 

โจวอี้ไม่มีใจคิดรับศิษย์ แม้แต่คนเหล่านั้นก็ยังไม่รับเป็นศิษย์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอย่างหลี่จื่อจิน 

ทว่าหลี่จื่อจินนั้นกลับมีนิสัย... 

ร้ายกาจยิ่งนัก! 

นางติดตามอยู่ข้างกายโจวอี้อย่างหน้าไม่อาย นำพวกห่อผ้าของตนเองไปไว้ในบ้านโจวอี้ ต่อให้เขาไล่อย่างไรก็ไม่ยอมไป 

เท่านี้ก็แล้วไปเถิด แต่ยายหนูนี่ยังวิ่งเต้นไปทั่ว เพียงไม่กี่วัน ก็ทำลายสมุนไพรล้ำค่าของโจวอี้ไปนับไม่ถ้วน นิสัยเช่นนี้ทำให้โจวอี้ปวดหัวยิ่งนัก แต่อีกฝ่ายยังเป็นเพียงเด็กสาวนางหนึ่ง เขาจะตีก็ตีไม่ลง จะไล่ก็ไล่ไม่ไป วันๆ ได้แต่ทนคับข้องใจ 

“เข้ามาสิ! ถ้าไม่เข้าข้าจะลงกลอนประตูแล้วนะ!” หลี่จื่อจินเห็นบุรุษผู้นี้เอาแต่จ้องหน้านาง ไม่มีท่าทีว่าจะเคลื่อนตัวเข้ามา ก็กลอกตา 

“หา...โอ้! นายท่าน!” ชายหนุ่มรีบหมุนกายกลับทันที แล้วเดินไปข้างรถม้าคันนั้น เพื่อรับตัวเจ้านายของตนเอง 

หลี่จื่อจินเพิ่งจะสังเกตเห็นรถม้าธรรมดาๆ คันนั้น 

นางหรี่ตาลงเล็กน้อย โจวอี้มีนิสัยแปลกประหลาด ทั้งยังปลีกตัวมาพำนักอยู่ที่นี่ หลายวันมานี้ไม่มีใครมาเยือนที่นี่สักคน แขกผู้มาเยือนในเวลานี้วิเศษวิโสมาจากไหนกัน 

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่ ก็เห็นม่านบนรถม้าถูกเลิกขึ้น ก่อนบุรุษผู้หนึ่งจะก้าวออกมาจากด้านในตัวรถ 

บุรุษผู้นี้เพียงปรากฏกายออกมา ก็สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้คนทั้งหมด 

ทว่าเรื่องบังเอิญนั้นก็คือ... 

หลี่จื่อจินรู้จักคนผู้นี้ 

คราแรกนางตกใจ ต่อมานางก็หรี่ตาลง สุดท้ายนางก็รีบก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับบุรุษผู้นั้น 

รอจนนางก้มหน้าลงแล้ว ถึงฉุกนึกได้ตอนนี้ตนเองมิใช่หลี่จื่อจินอีกต่อไปแล้ว 

บัดนี้นางมีนามว่า ‘ซูหลี’  

ตั้งแต่วันที่นางคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อไป นางก็คือซูหลีแล้ว เวลานี้หลี่จื่อจินได้ตายไปแล้ว 

นางกะพริบตาเล็กน้อย ปกปิดอารมณ์ความรู้สึกของตนเอง ทำเพียงยืนเคารพอยู่ตรงนอกประตู สงบนิ่งราวกับมิได้ดำรงอยู่ ไม่มีท่าทีดังเช่นเมื่อครู่แม้แต่น้อย 

ความคิดเห็น