หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่ออำนาจถูกส่งมอบให้ถูกคน หนทางแห่งการแก้แค้นก็ดูเหมือนจะมิได้ยากเย็นถึงเพียงนั้น!

ตอนที่ 6 สายตาฝูงชนจับจ้อง

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 สายตาฝูงชนจับจ้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 สายตาฝูงชนจับจ้อง
แบบอักษร

 

ในความฝันมีเพียงความมืดมิด นางยืนอยู่ริมผา รู้สึกราวฟ้าหมุนแผ่นดินกลับ มู่หรงหวั่นถือกระบี่ในมือจู่โจมเข้ามา นางหลบหลีกอย่างเชื่องช้าจนก้าวพลาดตกหน้าผาไป ระหว่างที่ร่วงหล่นจากหน้าผานั้นพลันได้ยินเสียงหวีดร้องระงมอยู่ข้างใบหู อีกทั้งยังมีใบหน้ามากมายลอยวนพร้อมกับแสยะยิ้มให้นาง 

ทว่าท่ามกลางความสับสนมึนงงนั้นยังมีความอ่อนโยนโอบกอดนางไว้ หน้าผากลับกลายเป็นทุ่งหญ้า แสงแดดอันอบอุ่นอาบไล้ไปทั่วร่างงาม ข้างหูคือเสียงสายลมอันอบอุ่นพัดผ่าน มีเสียงเสียงหนึ่งเอ่ยซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด “ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่แล้ว นอนหลับฝันดีทั้งคืนเถิดนะ” 

“พบแล้ว พวกเขาอยู่ข้างใน!” หนิงอวี้ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงตะโกนนั้น นางลืมตาขึ้นช้าๆ เห็นบิดาและพี่ชายรวมถึงคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ปากถ้ำ ต่างจ้องมองกันโดยไม่เอื้อนเอ่ยใดๆ 

หนิงอวี้ดีใจอย่างยิ่ง กำลังตั้งท่าจะลุกขึ้นถึงพบว่าตนกับท่านอ๋องนอนหลับอยู่ในเสื้อตัวเดียวกัน หงหลิงถลันเข้ามา หนิงอวี้ลุกขึ้นโดยมีหงหลิงประคอง นางรีบร้อนจนสะเทือนถึงบาดแผลเข้า 

“อย่าขยับ ระวังบาดแผล” เว่ยหยวนบอกเสียงต่ำพลางเอาเสื้อคลุมมาคลุมตัวนางไว้ เขาพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก องครักษ์จึงเข้ามาช่วยพยุงแล้วพาเดินไปยังเบื้องหน้าหนิงจื้อหย่วน 

หนิงอวี้รวบเสื้อคลุมไว้โดยไม่พูดอะไร เห็นสีหน้าอันบึ้งตึงของบิดา ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก 

ในขณะที่ผู้คนได้แต่มองหน้ากันโดยไม่รู้จะทำอะไร เว่ยหยวนคุกเข่าลงกับพื้นกล่าวเสียงต่ำว่า “ข้าจะรับผิดชอบแม่นางหนิงเอง จะทูลขอพระราชโองการ แล้วจัดหาฤกษ์ยามจัดพิธีสู่ขอเป็นชายา” 

หนิงจื้อหย่วนสะบัดแขนเสื้อแค่นเสียงหัวเราะ จ้องมองมายังหนิงอวี้แล้วพูดว่า “หนิงอวี้! คุกเข่าลง!” 

หนิงอวี้กลั้นลมหายใจ เดินมายังด้านข้างเว่ยหยวนแล้วคุกเข่า พูดเสียงเบาว่า “ท่านพ่อ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะข้าได้รับความช่วยเหลือจากท่านอ๋อง หัวใจของอวี้เอ๋อร์เป็นของท่านอ๋องแล้ว หวังว่าท่านพ่อจะช่วยให้สมหวังสักครั้ง” 

หนิงจื้อหย่วนหน้าเขียวด้วยความโกรธ แค่นเสียงออกจมูกด้วยความเดือดดาลแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป หนิงอวี้คุกเข่านิ่งกับพื้นทำตัวไม่ถูก บิดาแต่ไหนแต่ไรไม่เคยโมโหเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนี้มาก่อน แต่แรกคิดจะอธิบายให้เข้าใจ แต่ในถ้ำนี้มากคนมากปาก จะให้ทำเช่นไรได้เล่า คงยากนักที่จะไม่ให้ความลับถูกแพร่งพรายได้ 

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าลุกขึ้นมาก่อน พื้นมันเย็น” หนิงเฝ่ยประคองหนิงอวี้ลุกขึ้น “ท่านพ่อกำลังโกรธอยู่ มีเรื่องอะไรรอให้กลับถึงบ้านเราก่อนค่อยคุย” 

หนิงเฝ่ยมองไปยังเว่ยหยวนที่อยู่ข้างๆ เขาโกรธจัดแต่กลับหัวเราะออกมา ทันทีที่ได้รับข่าวด่วนว่าน้องสาวของเขาฟื้นแล้ว เขาก็ออกเดินทางรอนแรมมายังนครหลวง แต่กลับได้รับรายงานอีกว่าน้องสาว เดินทางไปยังสำนักชีอีกทั้งยังปลงผมออกบวชเสียด้วย จึงรีบติดตามไปและได้พบกับหงหลิงที่กำลังร้องไห้น้ำตานองเตรียมจะออกตามหาคุณหนูของตนอยู่พอดี ค้นหาอยู่เสียนานถึงได้เจอถ้ำแห่งนี้ นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องคาดไม่ถึงรออยู่ 

“ท่านอ๋องเชิญลุกขึ้นก่อน” หนิงเฝ่ยมีสีหน้าไม่พอใจ “กระหม่อมมีเรื่องอยากจะทูลหารือด้วยสักหน่อย” 

หนิงอวี้ขมวดคิ้วคิดจะไกล่เกลี่ยกับพี่ชาย เว่ยหยวนชิงพูดปลอบขึ้นก่อนว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้ากลับไปก่อนเถิด รอสักสองสามวันข้าจะไปสู่ขอ” 

—— 

“คุณหนู รีบลุกเถิดเจ้าค่ะ” หงหลิงตะโกนเสียงดัง “ท่านคุกเข่ามาตั้งสองชั่วยามแล้ว พื้นเย็นขนาดนี้ ทั้งยังบาดเจ็บอยู่ เกิดเป็นลมล้มพับขึ้นมาจะทำอย่างไร!” 

หนิงอวี้ไม่เอ่ยสิ่งใด ได้ยินเพียงเสียงตะโกนก้องจนแสบแก้วหู “เป็นลมไปเสียก็ดี! นางลูกอกตัญญู! เจ้าจะให้ข้าสู้หน้าแม่เจ้าได้อย่างไรอีกหา!” เสียงคำรามด้วยความโกรธแผดดังมาจากห้องหนังสือ ผสานไปกับเสียงข้าวของแตกดังโพล้งเพล้ง 

หงหลิงเขย่าตัวหนิงอวี้เบาๆ บอกเป็นนัยให้นางพูดอ้อนวอนสักสองสามคำ ให้ท่านขุนพลรู้สึกเอ็นดูสงสารบ้าง หนิงอวี้ยกมุมปากแล้วส่ายศีรษะ หงหลิงโกรธจนโพล่งออกมาเบาๆ ว่า “คุณหนูคุกเข่ามาตั้งสองชั่วยามแล้ว เช่นนี้ร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร! หรือว่าให้บ่าวไปเอาเบาะรองมาให้ดี คุณหนูก็อย่าปฏิเสธอีกเลย อย่างไรเสียท่านขุนพลก็ไม่เห็นอยู่ดี” 

“ไม่ต้องหรอก” หนิงอวี้รู้สึกชาไปทั้งสองขา แต่ก็ยังคงปฏิเสธโอกาสนี้ นางรู้ดีว่าบิดาเองก็คงร้อนใจอยู่บ้างเช่นกัน วันนี้นางเพิ่งจะได้สังเกตเห็นว่าบิดาผมหงอกไปมากแล้ว 

ในความทรงจำมีเสียงหัวเราะร่า ชายวัยกลางคนผู้มีรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์แต่กลับมีเรี่ยวแรงมหาศาล ตอนนี้ร่างกายของเขาเริ่มคดค่อม ผมเผ้าก็หงอกไปแล้วเสียครึ่งค่อนหัว ตอนที่มารดาให้กำเนิดนางนั้นเกิดภาวะคลอดยากจนตกเลือดเสียชีวิต บิดาค่อยเฝ้าอบรมเลี้ยงดูนางมาอย่างยากลำบาก แต่นางกลับได้แต่... 

ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดอย่างแรง ปัง! บิดายืนอยู่หน้าประตูพลางตะคอกขึ้นว่า “ลุกขึ้น เข้ามานี่” 

ความคิดเห็น