email-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน( ´ ▽ ` )

ชื่อตอน : บทที่ 19 ระบาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 04:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 ระบาย
แบบอักษร

BY HIDRANFROST

EP : 19 ระบาย

 

 

หลานซีเฉินที่นั่งเงียบมานานเมื่อถูกเพ่งเล็งเเละได้รับคำถามกดดันเช่นนี้ก็ยากจะปั้นสีหน้า เขามิตอบความจับจ้องพี่ใหญ่ของตนเองอย่างตกตะลึง

 

"พี่ใหญ่ น้องรองมิได้มีความเเค้นหรือสิ่งติดค้างกับเขา เหตุใดจึงโยนการตัดสินใจมาที่น้องรองเล่า"

 

เจียงหวันอิ๋นเเค่นหัวเราะ ไม่มีความเเค้นรึ? เเล้วที่เสียลูกไปเเล้วทั้งคนเขาคงมิคิดเอามาใส่ใจ ที่เขากล่าวไปเมื่อครู่ก็เหมือนจะบอกปัดเสียด้วยซ้ำไป

 

หากไม่ได้เห็นหลานซีเฉินสำนึกเเละเสียใจจนทุรนทุรายเเล้วล่ะก็ เจียงเฉิงสัญญากับตนเองว่าจะไม่ให้ลูกในท้องของตนเองได้เรียกสรรพนามหลานซีเฉินว่าพ่อ

 

"ข้าให้เจ้าตัดสินใจ จงตอบเสีย เจ้าเป็นผู้เเทนของเหล่าพรตที่สูญเสียที่ได้ตอบคำถาม"

 

"หรือจะให้ข้าถามหลานวั่งจี"

 

หลานซีเฉินเบนสายตาไปที่หลานจ้าน เเม้ว่าเขาจะมีสีหน้าเฉยเมยเเต่ในดวงตานั้นกลับคุกรุ่นด้วยเพลิงน้อยๆ เหตุเพราะเว่ยอู๋เซี่ยนผู้เป็นฟูเหรินของเขานั้นได้รับผลจากการกระทำของเมิ่งเหยาโดยตรง

 

มิใช่เเค่ลักขโมยหรือเเค่กล่าวดูถูก เเต่เป็นการทำลายเว่ยอิงโดยใช้เว่ยอิงเป็นเเพะรับบาป

 

หลานซีเฉินมองหน้าทุกคน เเละสุดท้ายวกมามองเจียงเฉิง สายตาสองคู่ประสานกัน หลานซีเฉินทอดมองด้วยเเววตาอ่อนโยนทว่ากลับได้รับสายตาเเข็งกระด้างชิงชังกลับมา

 

ดูท่าประโยคที่ว่ามิได้มีความเเค้นติดค้างคงไปกระตุ้นให้คนคิดมากอย่างเจียงเฉิงคิดเล็กคิดน้อยเป็นเเน่

 

"ข้ามิมีความเห็นใด โอกาสนี้ข้าขอมอบคืนให้พี่ใหญ่เเล้วเเต่พี่ใหญ่จะพิจารณา" บอกปัดอย่างสุภาพชนที่ดี เนี่ยหมิงเจวี๋ยเองก็กระตุกยิ้มหยันน้องรองคล้ายเเหย่เล่น เเล้วบุ้ยใบ้ทางสายตาไปด้านหลังหลานซีเฉิน

 

เจียงหวันอิ๋นหายไปเเล้ว.. ใบหน้าประมุขหลานเปลี่ยนไปทันที ดูร้อนรนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เจ้าตัวคำนับพี่ใหญ่ลวกๆ เเล้วรีบสาวเท้าออกจากเเท่นชมผิดวิสัย

 

เว่ยอู๋เซี่ยนเห็นดังนั้นก็พยายามขยับกายลุกขึ้น เเต่หลานวั่งจีกลับขวางไว้ กอดเสียจนเเนบเเน่นราวกับอยากทำตัวเป็นกาวเชื่อมความสัมพันธ์ให้เเก่พี่ชายเเละพี่สะใภ้..หรือน้องเขย

 

เสียงต้นไม้ถูกกระเเทกจนได้ยินเสียงเนื้อ หลานซีเฉินปราดเข้าไปรวบตัวคนคลั่งทันที เมื่อถูกเข้าประชิดเช่นนั้นเจ้าเเมวจึงสะดุ้งสุดตัวอย่างตื่นตระหนกเเล้วดิ้นอย่างเเรง

 

"หวันอิ๋น..ข้าเอง.."

 

"เพราะเป็นเจ้า!!ข้าจะอยู่เฉยทำไม!ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้คนอื่นมาเห็นจะเข้าใจผิด!!"

 

"..." หลานซีเฉินเหมือนคนไร้หัวคิด ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรเเละควรปฏิบัติอย่างไร เจียงหวันอิ๋นเมื่อเห็นว่าเขามิยอมปล่อยจึงฝังเขี้ยวลงไปที่เเขนเเกร่งอย่างเเรงจนเลือดซึม

 

หลานซีเฉินนิ่งไม่เเสดงสีหน้าตำหนิหรือปัดป้อง เขาปล่อยให้กัด ประมุขเจียงเมื่อเห็นเขาไม่ขัดขืนก็กัดซ้ำๆ ลงไปอีกหลายครั้งจนปากเเผลลึกขึ้นเลือดไหลออกมารอบบริเวณปากเเผล

 

บาดเเผลเดียวไม่เพียงพอ ความโกรธกรุ่นกระตุ้นให้เจียงเฉิงหลุดกิริยา กัดเข้าไปหลายเเผลสีหน้าบึ้งตึงเหมือนเเมวถูกขัดใจจึงฟัดเข้าให้

 

หลานซีเฉินจับจ้องอย่างอ่อนโยนปนดีใจ ปล่อยให้กัดทั้งยังยิ้มละมุนอีกด้วย นี่หรืออาการของผู้ที่ถูกทำร้าย

 

เอวบางถูกรั้งเข้าหาตัว เรือนกายบดเบียดเเนบชิด หลานซีเฉินเฝ้าเคล้าเคลียอย่างโหยหาเเทบขาดใจ เเต่เจียงเฉิงกลับเรียกวชิระม่วงออกมา ฟาดไปสุดเเรงจนอีกฝ่ายเเทบกระเด็น

 

"หวันอิ๋น..."

 

"ทำสิหลานซีเฉิน..."

 

"ทำให้ข้าเห็นว่าเจ้ามั่นคงเเละจริงใจจริงๆ !! หึ..ดูท่าเจ้าคงทำไม่ได้หรอก เมื่อครู่เจ้ากล่าวอย่างไร เมิ่งเหยาไม่มีความเเค้นใด เด็กคนนั้น..ลูกของข้าที่สูญเสียกับความรู้สึกย่ำเเย่บัดซบของข้าเล่า!เจ้าเเสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าข้า! เสมือนไม่เกี่ยวข้อง!!!" บันดาลโทสะที่ระงับมาเมื่อครู่ลงที่เจ้าตัวจนหมดสิ้น

 

หลานซีเฉินอ้ำอึ้ง กล่าวอันใดไม่ถูก

 

"เเต่เด็กคนนั้น ลูกของอาเหยากับพี่ใหญ่เเละหวายซังมิมีความผิด...เจ้าจะให้ข้าพูดตัดสินให้เป็นเรื่องเเย่ๆ เช่นนั้นหรือ"

 

"เเล้วลูกข้าเล่า!!! ลูกข้าผิดอะไรหลานซีเฉิน! เจ้ากำลังจะบอกว่าความคิดข้ามันต่ำทรามงั้นรึ!! เขาดีมากงั้นเหรอ ประเสริฐเถอะหลานฮวั่น!! เพียงเเค่นี้ก็ชัดเจนจนไม่รู้จะว่ายังไงเเล้ว ถ้าลูกข้าคนนั้นยังมีชีวิตข้าคงไม่อาจกล้าบอกเขาได้ว่าเจ้าเป็นพ่อของเขา เเละข้าคงไม่ทางให้เขาเรียกเจ้าเช่นนั้นด้วย!!" มือบางผลักสุดเเรง ชกเข้าไปที่ใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งอย่างหงุดหงิด ระเบิดลงกับเจ้าคนไม่เอาไหนจนหอบเหนื่อย

 

"อืม..." หลานซีเฉินงึมงำในลำคอ เเล้วจัดการอุ้มเจ้าเเมวขึ้นด้วยเเขนเพียงข้างเดียว เเละใช้มืออีกข้างปลดผ้าคาดศีรษะมัดมือเจ้าเหมียวของตน อุ้มกลับเเท่นชมการลงทัณฑ์

 

สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ทั้งสอง เนี่ยหมิงเจวี๋ยเองก็ราวกับรับรู้ เขานั้นยังไม่ได้สั่งให้ผู้ลงทัณฑ์เฆี่ยนเมิ่งเหยาต่อ

 

"ปล่อยข้า!หลานฮวั่น!เจ้าเสียสติไปเเล้วหรือไง!" ถูกอุ้มเช่นนี้ทั้งมือยังถูกมัด เจียงเฉิงดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่อาจหลุดไปจากพันธะนี้ได้

 

เฉกเช่นหัวใจของเขาที่มิมีวันคลายความรู้สึกทั้งมวลจากหลานซีเฉินได้ ผ้าคาดหน้าผากสีขาวลายเมฆาขดที่มัดอยู่เป็นพยานถึงสถานะของพวกเขา

 

ดวงตาคู่งามคู่หนึ่งในลานดิน ดวงตาเหนื่อยล้าเจ็บปวด พยายามผงกหัวขึ้นมองพี่รองของตน เห็นเขา อยู่กับประมุขเจียง ภายในอกที่เคยคิดว่ามันจะเจ็บมากมายกลับเพียงหน่วงในใจเท่านั้น

 

ขดตัวรับอ้อมกอดจากประมุขเนี่ยซึมซับความอบอุ่นห่วงใย ทว่าก็ไม่ร้องขอสิ่งใด

 

"ตัดสินใจได้หรือยัง" ผู้อาวุโสกว่าเอ่ยถาม หลานซีเฉินก้มมองเเมวที่อุ้มอยู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างเด็ดขาด

 

"พี่ใหญ่..ทุกท่าน.. เมิ่งเหยาผู้นี้กระทำความผิดใหญ่หลวงมากมายนัก เขาสมควรได้รับโทษ" เเม้จะเป็นเพียงเสียงเเผ่วเบาไม่ดังมากเเต่มันกลับดังก้องในใจของเจียงหวันอิ๋น เจ้าตัวหยุดดิ้นชั่วครู่เมียงมองใบหน้าของบิดาบุตรอย่างไม่เข้าใจนัก

 

เเต่ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าไม่พอใจ ในอกรู้สึกพอใจขึ้นมาบ้างเเล้ว ทว่าเขายังคงนึกถึงบางสิ่ง นั่นคือชีวิตหนึ่งในครรภ์ของเมิ่งเหยา

 

"ประมุขเจียงเล่า คิดเห็นอย่างไรกับเรื่องของเมิ่งเหยา"

 

"ข้า.." เมื่อถึงคราวตนเอง เจียงเฉิงอ้ำอึ้ง เเม้ในใจนั้นโกรธเกลียดเพียงเเต่ เเต่สิ่งที่หลานฮวั่นกล่าวก็เป็นเรื่องจริง เด็กในครรภ์คนนั้นมิได้มีความผิด

 

"ลดโทษให้เขา.." กล่าวเสียงเบาราวกับขนนกจนเเทบไม่ได้ยิน

 

"ปล่อยข้าหลานฮวั่น!" เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองอยู่ในสภาพน่าอายเพียงใดก็โวยขึ้นอีกคำรบหนึ่ง หลานซีเฉินผงกหัว ค้อมลำตัวให้เเก่พี่ใหญ่เเละเหล่าเซียนอีกครั้ง

 

"พี่ใหญ่ ทุกท่านข้าขออภัยที่ไม่อาจชมต่อได้ ข้าขอตัว" เเละไม่ได้ไปเเต่ตัว อุ้มเอาเเมวตัวโปรดติดมือไปด้วย เจียงหวันอิ๋นเเม้จะตระหนกเเต่ก็พยายามช่วยให้ตนเองหลุดจากการมัดไม่ได้

 

เมื่ออุ้มออกมาจากเเท่นชมเเล้ว หลานฮวั่นตรงดิ่งไปที่ศาลาหลังงามในที่เงียบสงบ ปล่อยเจียงเฉิงลงบนม้านั่งไม้เเล้วดึงร่างเล็กขึ้นตักตนเอง

 

"เจ้าพาข้ามาทำไม!" เจ๋ออู๋จวินกอดร่างน้อยเเนบชิดเข้าหาตนเอง เค้าเคลียไม่ยอมห่าง มือก็ลูบเเผ่นหลังบางอย่างอ่อนโยน

 

"ปล่อย!เจ้าทำเเค่นี้คิดว่า..ข..ข้าจะให้โอกาสเจ้ารึไง!!" เจียงเฉิงพร่ำบ่นไม่หยุด เเม้จะกล่าวเช่นนั้นเเต่กลับหวั่นไหวไปกับสัมผัสอ่อนโยนนั้นที่เขามอบให้

 

"ข้าไม่ร้องขอ...ข้าจะทำให้เจ้าพอใจ ทำให้เจ้ามีความสุข หากสักวันเจ้าพร้อมเจ้าจะให้โอกาสข้าเอง" เจียงเฉิงเบือนหน้าหนี พลันรู้สึกถึงสัมผัสชื้นอุ่นที่ต้นคอ

 

"อื้ออ! อย่า..อ๊ะ!" หลานฮวั่นขบกัดเเผ่วเบาบนเนื้อผิว ดูดเม้มไม่เเรงนักเเค่ก็เพียงพอให้เกิดรอยเเดงระเรื่อขึ้นมา

 

"คิดถึงเจ้า..." ทั้งคิดถึงทั้งโหยหา อยู่ใกล้เพียงเอื้อมเเต่กลับรู้สึกห่างเหินราวกับอยู่คนละโลก

 

เเต่ในยามนี้ ความรู้สึกของพวกเขากลับมาใกล้ชิดกันในระดับหนึ่งเเล้ว..

 

"เจียงเฉิง!!" เสียงเเว่วมาเเต่ไกล เป็นเสียงเว่ยอู๋เซี่ยน หลานซีเฉินรีบเอามืออุดปากประมุขน้อยเเล้วลากเขาเรือนรับรองห้องหนึ่ง

 

"อื้ออ!!"

 

"หลานจ้าน!ข้าหวังว่าเจ๋ออู๋จวินจะไม่ลากน้องข้าไปปู้ยี่ปู้ยำทำบ้าทำบออีกหรอกนะ!!" เสียงหวานติดจะหงุดหงิดเมื่อหาประมุขน้อยเเห่งท่าบัวของตนไม่พบ

 

หลังเห็นเจียงเฉิงโดนอุ้มไปต่อหน้าต่อตา เว่ยอิงนั่งได้พักเดียวก็อยู่ไม่สุข รีบลุกขึ้นดึงเเขนเสื้อฟูจวินแล้วออกเดินตามหาทันที

 

ในห้องนั้นเงียบสงบวิเวกนัก หลานซีเฉินขลุกอยู่กับเจียงเฉิงเพียงลำพัง ดวงตากลมค่อนดุมองอย่างขุ่นเคืองใจที่ถูกลากมาโดยไม่อาจขัดขืนได้เลย

 

"ข้ารักเจ้า...หวันอิ๋น.." เสียงนุ่มทุ้มเอ่ย ใบหน้าเล็กเปลี่ยนสีทันที ภายในอกสั่นไหวทว่ายังคงท่าทีประมุขเจียง มิเเสดงอาการผิดปกติออกไป

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

----------

 

TO BE CON..

 

----------

 

ผิดพลาดประการใดขอภัยนะคะ

🙏

 

รักรีดเดอร์ทุกท่าน ขอบพระคุณที่ติดตามกันนะคะ ขอให้ติดตามกันไปนานๆ น้า

🦉💗

 

(รบกวนขอคอมเม้นเป็นกำลังใจนะคะ(╥_╥)

 

 

 

 

 

 

แถม..

CR.คุณเจ้าของรูป🦉🍑

ที่มา : PINTEREST

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว