ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : เข้าใจผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2563 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าใจผิด
แบบอักษร

 

"แม่นวลคะ จัดกระเป๋าทำไมหรอคะ?" 

"คุณชายสั่งน่ะค่ะ " 

"คุณชายสั่ง?" 

หรือว่าเขาจะปล่อยฉันไป นี่เขาเบื่อฉันเเล้วใช่ไหม? 

"ค่ะ คุณน้ำก็เตรียมตัวได้เลยนะคะ อีกครึ่งชั่วโมงก็จะออกเดินทางแล้วค่ะ " 

"เดินทาง? ไปไหนคะ แล้วน้ำต้องไปด้วยหรอ" 

ฉันควรเลิกฝันลมๆแล้งๆสักทีว่าเขาจะปล่อยฉันไป แม่นวลตอบกลับมาเพียงรอยยิ้มอ่อนโยน การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ฉันกับเขา แต่มีฟ้าหลัวและฟ้าใสไปด้วย แต่ก็ถือว่าโชคดีที่ไม่ได้มีแค่ฉันกับเขา ขืนอยู่กับเขาสองคนฉันคงโดนเขารังแกจนช้ำตายก่อนไปถึงแน่ เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ออกมาจากบ้านหลังนั้น 

เราออกเดินทางตอนเย็นของวัน ระหว่างเดินทางฉันรู้สึกถึงสายตาอำมหิตคู่หนึ่งที่จ้องมองมาที่ฉันตลอดเวลา จนในที่สุดเราก็มาถึงบ้านพักริมทะเล ฉันจัดการยกกระเป๋าของตัวเองและของเขา?เข้าไปในบ้านพัก ฟ้าหลัวทำการแจกกุญแจห้องให้กับแต่ละคน ยกเว้นฉัน! 

"เดี๋ยวสิ แล้วของฉันล่ะ" 

"เธอก็นอนกับไอ้ครามไง" 

บ้าไปแล้ว ฉันนอนกับเขาไม่ช้ำในตายเลยหรอ ถึงแม้ที่ผ่านมาจะนอนกับเขาทุกคืนก็เถอะ  

"ไม่! ฉันขอนอนกับคุณฟ้าใสแทนได้ไหมคะ" ฉันหันไปส่งสายตาอ้อนวอนขอร้องฟ้าใส ได้โปรดช่วยฉันหน่อยนะ 

"เรื่องมากทำไม นอนห้องเดียวกันจะตาย?" 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา  

"ฟ้าใสเป็นภูมิแพ้ คงนอนกับเธอไม่ได้หรอก" 

เป็นฟ้าหลัวที่ตอบแทนเธอ ซึ่งเธอก็ทำหน้าลำบากใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน  

"งั้นนายก็นอนกับฟ้าครามสิ เอากุญแจห้องนายมาให้ฉัน" 

"ทำไมฉันต้องทำตาม" 

"ก็นายสองคนเป็นพี่น้องกัน" 

"ไม่!/ไม่!" ทั้งสองคนประสานเสียงกันดังทันที รู้เลยว่ารักกันมากจนนอนด้วยกันไม่ได้ (ประชด) 

"ขึ้นห้อง" 

เสียงเยือกเย็นสั่งฉันกรายๆ แต่สายตาเหมือนจะคาดโทษกัน เมื่อเขาเห็นว่าฉันยังคงดื้อก็จับเเขนฉันให้ขึ้นบันไดตามเขาไปทันที 

"ปล่อยนะ!" ฉันยื้อตัวเองไว้กับราวบันได  

"จะขัดคำสั่ง?" 

"ฉันนอนข้างล่างก็ได้ นะขอร้องล่ะ" 

"นอนเอากันทุกคืน! จะกลัวอะไร" 

"นี่ พูดอะไรเกรงใจคนอื่นบ้าง"  

"สนใจทำไม?" 

พูดออกมาได้ฉันก็อายเป็นนะ ฉันหันไปมองสองคนข้างหลัง ฟ้าหลัวยกยิ้มมุมปาก แต่ฟ้าใสเหมือนจะร้องไห้เลย สุดท้ายเธอก็วิ่งออกจากบ้านไปโดยมีฟ้าหลัวตามออกไปด้วย ส่วนเขาก็พยายามจะลากฉันขึ้นไปให้ได้ 

"ถ้าคืนนี้ไม่อยากนอน ก็เล่นตัวไป" 

"ฉันจะนอนข้างล่างนี่ไง" 

"ไม่!" 

ฉันขัดอะไรเขาได้บ้าง จนสุดท้ายเขาก็ใช้กำลังอุ้มพาดบ่าขึ้นไปบนห้องจนได้  

"อยู่ในห้องจนกว่าฉันจะกลับมา" 

เขาออกจากห้องไป ฉันนั่งเหนื่อยใจกับความเห็นแก่ตัวของเขาสักพัก ก่อนจะเดินออกไปชมวิวนอกระเบียง ข้างนอกนี่สวยมากแถมบรรยากสก็เย็นสบาย ยิ่งเป็นเวลาที่พระอาทิตย์กำลังตกดินมันสวยเหมือนกับภาพวาดในนิยายเลย 

พลันสายตาฉันก็หันไปเห็นฟ้าใสเธอกำลังทะเลาะกับฟ้าหลัวรึป่าวนะ ดูเหมือนสองคนนั้นจะฉุดยื้นกันไปมาและฟ้าหลัวก็ดึงเธอเขาไปจูบ นี่ฉันยืนดูพวกเขาทำอะไรกันอยู่เนี่ย ฉันรีบกลับเข้ามาในห้อง มันก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วที่ฉันอยู่เฉยๆในห้องนี้ ลองลงดูไปข้างล่างสักหน่อยคงไม่เป็นไร 

"อืมมม" 

"อ้ะ ฟ้าครามคะ" 

เสียงนั่นเสพกามอารมณ์ดังขึ้นในจังหวะที่ฉันกำลังจะเดินเข้าห้องครัว ฉันเลยตัดสินใจเดินไปดูต้นตอของเสียงที่ดังขั้นอีกห้องข้างๆ ภาพเขากำลังนัวเนียกับผู้หญิงหุ่นแซบในชุดบีกินนี่สีแดง สองร่างที่เกือบจะเปลือยเปล่ากำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนโซฟาห้องนั่งเล่นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง  

ฉันยืนดูเหตุการณ์นี้ จนสบตากับเขา เขาเห็นฉันแต่ก็ไม่หยุดบทรักแสนเร่าร้อนนี่ ฉันทนดูต่อไปไม่ได้เลยวิ่งออกจากตรงนั้นมา ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อย ทำไมน้ำตามากมายไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ความรู้สึกเหมือนโดนทิ้งมันเป็นอย่างนี้เองหรอ ฉันคงไม่ได้คิดกับเขาแบบนั้นใช่ไหม ฉันไม่ควรรู้สึกแบบนัั้นกับเขาแม้แต่นิดเดียว 

ฉันเดินมาตามชายหาดที่ทอดเป็นทางยาวไม่สิ้นสุดมาเรื่อยๆในฉันอยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นเกาะส่วนตัวของเขา 

"เดินคนเดียวค่ำมืดมันอันตรายนะ" 

"นายตามฉันมา?" 

"เปล่า ก็แค่มาเดินเล่น" 

ฟ้าหลัวเดินเข้ามาใกล้ฉัน เวลานี้ก็มืดแล้วจริงๆนั่นแหละ ฉันไม่ได้สังเกตุเลยว่าตัวเองเดินมาไกลแค่ไหน คงเพราะเดินมาเรื่อยๆปล่อยให้ใจล่องลอยไปไกลจนลืมดูว่านี่มันก็มืดพอสมควร  

"เดินเล่นไกลเหมือนกันนะ" 

"แล้วเธอล่ะ" 

"มาซักผ้ามั้ง" 

"ขำตาย ร้องไห้หรอ?" 

"เปล่าสักหน่อย ทรายเข้าตาน่ะ" 

"ถ้าเชื่อก็โง่เต็มที" 

ฟ้าหลัวเอื้อมมือมาเช็ดคราบน้ำตาให้ ฉันรู้สึกไปเองรึป่าวว่าเขาเป็นคนอ่อนโยน เราสบตากันทุกอย่างที่อยู่รอบข้างเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งที่ดังแทกเข้ามาเป็นระยะ เขาค่อยๆโน้มหน้าลงมาเรื่อยๆจนริบฝีปากเราเกือบสัมผัสกัน แต่ฉันเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีก่อน เพราะภาพที่เขาจูบกับฟ้าใส 

"ทำไม" 

"ฉันเห็นนายกับฟ้าใส..." 

"หึ ถ้ำมองหรอ?"  

"เปล่าสักหน่อย ฉันแค่เผลอไปเห็นเฉยๆ" 

"นั่นแหละ เขาเรียกว่าถ้ำมอง" 

ผลัก! ตุบ! 

ฉันผละออกจากเขาก่อนจะหมุนตัวเดินหนีกลับไปทางเดิม แต่เหมือนว่าฉันจะหมุนผิดจังหวะทำให้เท้าขัดกันจนล้มไปชนกับฟ้าหลัวอย่างแรงจนเราทั้งคู่ล้มทับกัน 

"โอ้ย!" 

"เป็นอะไรรึป่าว?" 

"ฉันไม่เป็นไร " 

"ไหนดูหน่อย"  

เขาจับข้อเท้าฉันดูว่ามันพลิกไหม แต่ฉันใช้มือปัดป้อง ฉันบอกเขาแล้วว่าไม่เป็นไร เขาก็ยืนยันจะดูให้ได้  

"เล่นชู้กัน สนุกไหม?" 

เสียงนี่มัน! ฉันกับฟ้าหลัวหันไปมองต้นเสียงก็พบกับฟ้าครามและฟ้าใสที่ควงแขนเขาอยู่ แต่ท่าของฉันกับฟ้าหลัวมันชวนให้ข้าใจผิดมากกว่า เพราะดูเผินๆ เหมือนฉันกำลังนั่งคร่อมเขาอยู่ 

"ไม่ใช่นะ!" 

"จะปฏิเสธทำไม? มันเข้าใจถูกเเล้วJ" 

ฉันหันหน้าไปมองฟ้าหลัวด้วยความไม่เข้าใจ เขากำลังทำให้เรื่องมันแย่ลง 

"นายจะบ้ารึไง เราไม่ได้" 

"ต้องให้ทวน?" 

"อื้ออ!"  

ฟ้าหลัวจับหน้าฉันให้รับจูบจากเขา แต่มันเป็นแค่จูบหนักๆแคนั้น 

พลัก!  

ตุบ!  

ว้ายยยยย! 

ฟ้าครามเข้ามากระชากฉันออกจากเขาก่อนจะปล่อยหมัดหนักๆลงบนหน้าฟ้าหลัวรัวหลายหมัด 

"นี่ หยุดดนะ!" ฉันเข้าไปจับแขนฟ้าครามให้ออกมา แต่แรงฉันสู้แรงเขาไม่ได้ทำให้ตัวเองกระเด็นออกมาล้มลงไม่เป็นท่าอีกครั้ง ส่วนฟ้าใสก็มองสองพี่น้องนั่นชกต่อยกันเฉยๆ โดยไม่คิดจะช่วยห้าม 

"กูบอกมึงว่าอย่ามายุ่งกับของกู!" 

ตุบ!  

ผลัก! 

"มึงมันโง่!" 

"ไอ้หลัว!" 

"พอ พอสักที!" 

เสียงตะโกนสุดเสียงของฉันทำให้หมัดสองพี่น้องที่ง้างขึ้นพร้อมจะชกกันหยุดลง สายตาของฟ้าครามมันแดงก่ำจนน่ากลัว ส่วนฟ้าหลัวที่ผละออกก็ยกมือเช็ดเลือดที่มุมปากออก 

"กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่!"  

ฟ้าครามชี้คาดโทษไปที่ฟ้าหลัว แล้วหันมากระชากแขนฉันให้เดินตามเขาไป 

"ส่วนมึงมานี่ ร่านนักใช่ไหม!" 

"ปล่อยนะ กรี้ดดด!" 

 

 

 

..................................................................................................................................................... 

เอาแล้วๆ ฟ้าครามองค์ลงอีกแล้ว ชะตากรรมน่านน้ำจะเป็นยังไงบ้างติดตามตอนต่อไปนะคะ  

สนุกไหมคะ คอมเม้นบอกกันได้น้าาาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว