ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 10:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9
แบบอักษร

กัน"

กันครับ!"ผมวิ่งหาทั่วบ้าน ผมไปซื้อของในตลาด ตอนแรกกันก็นอนอยู่แต่ตอนนี้...

กันหายไป!

กัน ตอบแม่หน่อย ฮึก"ผมทรุดลงกับพื้น น้ำตามากมายพรั่งพรูกันออกมา คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง

ตืดดดด

ผมรีบวิ่งไปรับโทรศัพ

"คราม"

"พี่ราม กันหาย กัน...ฮึก"

"ใจเย็นๆก่อนนะ ครามห้ามไปไหน อยู่บ้าน เข้าใจมั้ย พี่จะหากันให้เอง"เมื่อเขาทราบก็เอ่ยเสียงร้อนรน

"คราม แต่ครามเป็นห่วงลูก"

"พี่ก็เป็นห่วงลูก เราอยู่บ้านก่อนเผื่อลูกกลับไป"

"ครับ"ผมกดวางสาย

ตืดดดด

"จอแล้วหรอครับพี่ราม"ผมรีบพูดอย่างดีใจ

"หึหึ จะเจอได้ยังไงละ"

เสียงนี้!

"คะ คุณอร"

"ใช่ ฉันเอง ถ้าอยากได้ลูกคืนก็มาที่โกดังร้างตรงy มาคนเดียว ถ้าฉันเห็นใครนอกจากแก เด็กนี่ตาย!"

"ครับ"เมื่อตัดสายผมก็รีบเตรียมตัวและออกขากบ้านไปทันที

เมื่อมาได้ครึ่งทางผมจึงโทรไปบอกพี่ราม

"โอเค เดี๋ยวพี่รีบไป...ครามอยู่ไหน?"

"ครามกำลังจะไปครับ"

"อย่าไป!"

"ครามเป็นห่วงลูก ครามอยากช่วยลูก"

"พี่พยายามช่วยอยู่ ขอร้อง กลับบ้านนะครับ"

"คราวมขอโทษ"ผมตัดสายเขา มุ่งหน้าไปต่อ

ถึงผมจะตายแต่กันต้องรอด

ผมเปิดประตูรถแทกซี่ หน้าโกดังมีชายชุดดำเฝ้าอยู่3-4คน

"ฉันมาแล้ว"พวกมันเปิดประตูแล้วพลักผมเข้าไป

"กัน!"ผมวิ่งไปกอดลูก แกนอนอยู่ คาดว่าน่าจะโดนยาสลบ

มาแล้วหรอ"คุณอรเดินออกมาจากมุมมือ เธอง้างมือตบลงบนใบหน้าผม

เพียะ!

แกทำให้ชีวิตฉันพัง!"

เพียะ!

แกทำให้ฉันต้องผิดใจกับราม

เพียะ!

แกทำให้ฉันต้องอับอาย"เธอตบและต่อว่าผมเสียงดัง

"พี่รามเขาบอกจะไม่ยุ่งกับผมเพราะเขากำลังจะแต่งงานกับคุณ และคุณกำลังจะมีลูก"ผมฝืนความเจ็บบอกความจริงที่พี่รามพูดกับผม

"ฮ่าๆๆ แกเชื่อหรอ สิ่งที่มันพูดคือสิ่งที่ฉันให้มันพูดเอง! เพราะถ้ามันไม่พูดฉันจะจองล้างจองผลาญพวกแก!"

"..."

แล้วมันก็พูด เพื่อที่แกจะได้ปลอดภัย เพื่อแกกับลูก มันถึงยอมฉัน...แต่มันก็คอยจะกำจัดฉันเสมอ ฉันรู้"

เพื่อปกป้อง ผมกับลูก...

"เพราะฉนั้นฉันก็จะฆ่าพวกแก ก่อนมันจะฆ่าฉัน ดีมั้ย"

"เชิญครับ แต่กันไมเกี่ยว"ผมวางกันลงและเอาตัวมาบังไว้

คุณอรควงปืนเล่น บางทีเธอก็หัวเราะ บางทีเธอก็ร้องไห้

"ฉันมีลูกจริงๆนะ"

"..."

"แต่ ฮึก ไม่ใช่ลูกของราม ไม่ใช่..."เธอสะอื้นเสียงดัง มือก็จับท้องไว้

"แค่ครั้งเดียว ฉันพลาดแค่ครั้งเดียว ทำไมรามไม่ให้อภัยฉัน ทำไม!"

ปึง!

"พี่ราม"ผมเผยยิ้มดีใจ พี่รามอยู่หน้าประตูโกดังกับคนนับร้อย

"อร วางปืน"พี่รามก้าวเข้ามา คุณอรเล็งปืนมาทางผม

"รามอย่าเข้ามาค่ะ"

"คุณทำแบบนี้ทำไม ผมยอมคุณแล้ว"

"ยอมหรือ หึหึ คุณอยากกำจัดฉันจะแย่ เพราะมันสองคนยังไงละ ถ้าไม่มี พวกมัน..."เธอน้ำตาอาบแก้ม ใบหน้าสวยตาแดงก่ำ

"ฉันอยากมีเพื่อนไปนรกด้วยกันค่ะ"

ปัง!

เสียงปืนลั่นโกดัง ร่างหนาล้มฟุบอยู่ด้านหน้าผม

"พี่ราม..."ผมเขย่าตัวเขา

พี่ราม! ตื่นสิ ฮึก ทำไมต้องมาบังไว้ด้วย ทำไมต้องมาปกป้อง ฮื่ออออ"

"เพราะพี่รักไง รักคราม"

"พี่ราม พี่ราม อย่าพึ่ง ฮึก อย่าหลับ"ผมน้ำตานอง พี่รามยกมือแตะแก้มผมเบาๆ

"รักนะครับ"

"รักครับ รักเหมือนกัน อย่าหลับ ฮึก อย่าหลับ"

"อรยิ้มแสยะ เธอเตรียมจ่อปืนที่ขมับ

"ใครก็ได้ จับเธอไว้!"ผมตะโกนเสียงดัง

ลูกน้องพี่รามเมื่อได้โอกาสก็จับตัวเธอทันที

"ฉันอยากตาย!"

"จะตายก็ตายไปคนเดียวสิครับ"

"..."

"ด็กคนนั้น เขาไม่อยากตาย"

"เธอร้องไห้อีกครั้ง ตำรวจที่มาก็พาเธอไป

"พี่ราม อย่าพึ่งหลับนะครับ รถพยาบาลมาแล้ว"

ผมพยายามชวนคุย พี่รามแม้จะไม่ตอบ แต่ตาก็กึ่งหลับกึ่งตื่น

"พยายามอีกนิดนะครับ"

-----

ผมเดินวนนอกห้องไอซียู เป็นห่วงอีกคนจนแทบบ้า

ผลัก!!

"คุณหมอ พี่ราม..."

"พ้นขีดอันตรายแล้วครับ โชคดีมากที่ไม่โดนจุดสำคัญ"

"ขอบคุณครับ"ผมโล่งใจ ก่อนที่ร่างเล็กๆจะวิ่งมา

"แม่"

"น้องกัน"ผมอุ้มเด็กน้อยขึ้น หอมแก้มฟอดใหญ่

"น้าราม ไม่เป็นไรนะครับ"

"ไม่เป็นครับ พ่อรามปลอดภัยดี"

"พ่อ?"

"น้ารามเป็นพ่อของกันครับ ขอโทษนะที่แม่ปิดบัง..."ผมสวมกอดแก

"ขอโทษจริงๆ"

"ไม่เป็นไรครับ ตอนอยู่กับคุณพ่อ กันมีความสุขมากๆ คุณพ่อใจดีและแววตาของคุณพ่อที่มองผมก็เหมือนกับแม่เลยครับ"

"เพราะพ่อเขาก็รักกันเหมือนแม่ไงครับ"

"กันก็รักพ่อ รักแม่ด้วย"เราสองคนยิ้มให้กัน

หลังจากนั้นผมก็รับหน้าที่เฝ้าไข้พี่ราม ส่วนกันก็ได้เลขาพี่รามช่วยดูแลเรื่องต่างๆให้

3วันแล้วแต่อีกคนไม่มีทีท่าจะฟื้น ผมก็อดห่วงไม่ได้ ทั้งๆที่คุณหมอบอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแท้ๆ

"พี่ราม"

"..."

"ครามรอพี่อยู่นะครับ"

"..."

ผมกุมมือของพี่รามไว้แน่น เอามือเขามาแนบกับแก้มด้านขวา

ลุกขึ้นมาให้ความรักครามกับลูกเร็วๆนะครับ พี่ราม...

------

1อาทิตย์ต่อมา

"พี่ราม"ผมเปิดไฟในห้องของอีกคน ปกติถ้ายังไม่ดึกมากเขาจะไม่ดับไฟ แต่วันนี้พึ่ง6โมงก็ดับไฟเสียแล้ว

"เอ๊ะ!"บนผ้าปูที่นอนไร้ร่างคนที่นอนมาทั้งอาทิตย์ ผมเดินหาทั้งห้องนำและห้องอาบน้ำ

"คุณคราม"

"ครับ"ผมหันกลับมามองนางพยาบาลที่เรียก

"คุณรามฟื้นและออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ"

"ฟื้นแล้ว?ออกแล้ว?"ผมรู้สึกโกรธทันที

"คุณรามบอกถ้าคุณครามมาให้ไปทีนี่ค่ะ"เธอยื่นกระดาษใบนึงให้ ในนั้นมีขอความเหมือนรหัสลับแบบเด็กๆแต่พอลองถอดแล้วได้ความว่า

"พี่กับลูกอยู่ที่ทะเลที่มีสีเขียว ทรายละเอียด ไม่ต้องคิดเยอะนะถ้าคิดไม่ออก ไปเอาตั๋วเครื่องบินกับชัชเลย"ผมยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินออกจากห้อง

"คุณคราม"

"สวัสดีครับ คุณชัช"

"ผมมารับครับ"

"ครับ?"

"เราจะเปลี่ยนแผนครับ พอดีเครื่องบินดีเลย์คุณรามเลยบอกให้ขึ้นเครื่องบินส่วนตัว"

"ผมเสียดายค่าตั๋ว"

"ช่างมันเถอะครับ"คุณชัชบอกให้ผมรีบตามเขาขึ้นมา ซึ่งที่จอดเครื่องบินส่วนตัวคันขนาดพอดีคือด่านฟ้าโรงพยาบาล

"ทำไมต้องรีบขนาดนี้ครับ"

"ความลับครับ"

ผมได้ขึ้นเครื่องบินครั้งแรก ทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น แล้วก็มีความสุขด้วย

เมื่อมาถึงที่หมายก็ต้องนำรถมารับผมอีกต่อนึงไปหาดมรกต

วันนี้หาดเงียบแปลกๆ

ผมเดินเรียบชายหาดมาเรื่อยๆ ก็เจอเข้ากับแผ่นหลังของคนๆนึง

ที่ผมรีบสวมกอดเขาทันที

"คิดถึงนะครับ"

"คิดถึงเหมือนกันครับ"พี่รามหันมาสวมกอดผมไว้ เรากอดกันแน่นเพื่อซึมซับไออุ่นของกันและกัน

" เราเคยอยากมาทะเล พี่เลยพามา"

"ที่จริงเอาไว้พี่รามหายดีก่อนก็ได้ครับ ผมไม่รีบ แล้วลูก..."

 

"กันหลับอยู่บนห้องครับ เล่นทั้งวันคงเหนื่อย"

"แล้วพี่รามเป็นไงบ้างครับ ยังเจ็บอยู่มั้ย ผมว่าเราไปพักกันก่อนดีกว่าครับ"

"พี่ไม่เป็นไร ครามครับ"

"ครับ?"

"ครามเห็นเปลือกหอยอันนั้นมั้ย?"พี่รามชี้ไปที่หอยที่ดูเหมือนหอยมุก

"เห็นครับ"

"ไปหยิบให้พี่หน่อยนะ"

"ได้ครับ"ผมรีบวิ่งไปทันที เมื่อหยิบขึ้นมาบางอย่างก็ตกพื้น

แหวน!

พะ พี่..."

"แต่งงานกับผมนะครับ"

"พี่...ฮื่อออออ แต่งครับ ฮึก แต่ง"ผมสวมกอดคนตรงหน้าทันที ผมมีความสุข มีความสุขที่สุด

"ถึงพี่จะไม่ดีมากแต่พี่สัญญาว่าจะดีกับเราที่สุด"

"ไม่ครับ พี่รามดีที่สุด ที่สุดแล้ว"พี่รามหยิบแหวนออกไป บรรจงใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของผม

"ห้ามยกเลิกแล้วนะ"

"ไม่มีทางครับ"เรายิ้มให้กัน และจูบกันครั้งแล้วครั้งเล่า

จับมือกันวันนี้ พรุ่งนี้ และตลอดไป

 

------จบจ้า---

ขอบคุณที่ยังติดตามนะคะ ยังไม่แก้คำผิดน้า

ความคิดเห็น