หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 5 เดิมพันสิบวัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 เดิมพันสิบวัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 10:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 เดิมพันสิบวัน
แบบอักษร

 

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!?” โจวอี้มีสีหน้าอึมครึม แต่เมื่อมองดูแล้ว กลับไม่เหมือนว่ามีท่าทีเกรี้ยวโกรธ 

“นายน้อย...” ฝั่งแม่นมเห็นแล้ว ก็คิดจะเตือนนาง 

ตามความคิดของแม่นมแล้ว นายน้อยของพวกนางทำผิดพลาดอีกแล้ว 

“มามา[1]!” หลี่จื่อจินตวาดแม่นม ก่อนจะย้ายสายตาจับจ้องไปบนร่างโจวอี้ นางค่อยๆ เชิดหน้าขึ้น แสดงท่าทีหยามหยัน 

ชาติก่อน ท่านพ่อท่านแม่เฝ้าตามหาหมอเทวดาโจวเพื่อมารักษานาง ทำให้นางได้ฟังเรื่องของโจวอี้มาไม่น้อย 

นิสัยของโจวอี้ผู้นี้ หลี่จื่อจินไม่พูดก็เข้าใจ แต่จะมากน้อยอย่างไร ก็ยังรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาอยู่บ้าง 

เพียงแต่ไม่รู้ว่าคำเล่าลือเหล่านั้น เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า 

“เอ่ยถึงชื่อยอดหมอ ก็มีคนแอบอ้างไม่น้อย” หลี่จื่อจินแสยะปาก เอ่ยกับโจวอี้ “ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าอยู่ในเมืองหลวง ข้าก็ยังดีๆ อยู่ ท่านหมอที่โถงเหรินจี้ล้วนมองไม่ออกว่าข้าถูกพิษ ไยท่านถึงบอกว่าข้าถูกพิษเล่า” 

โถงเหรินจี้คือโรงหมอที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง โจวอวี้เห็นท่าทางของหลี่จื่อจิน โทสะก็พลันคุกรุ่น 

“สาวน้อย หมอไร้ฝีมือพวกนั้นดูโรคเจ้าไม่ออก เจ้าก็ยังจะปกป้องพวกเขาอีกหรือ เจ้าควรจะรู้ไว้ พิษนี้ซึมเข้าสู่ปอดส่วนในของเจ้าแล้ว อีกไม่กี่วัน เจ้าก็คง...” 

“จริงหรือ” หลี่จื่อจินเลิกคิ้ว ตุ่มใหญ่ๆ บนหน้านาง ก็ยังไม่อาจปิดปังสีหน้าของนางได้ โจวอี้เห็นแววเหยียดหยามได้อย่างชัดเจน กระทั่งเจือด้วยแววดูถูก 

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราไม่ลองพนันกันดูล่ะ!” นิสัยของโจวอี้โผล่แล้ว หลายปีมานี้เขาท่องเที่ยวไปทั่วสารทิศ นิสัยเดิมจืดจางลงไม่น้อย 

แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ เขาเป็นหมอมาครึ่งชีวิต ไม่เคยมีใครสงสัยในตัวเขามาก่อน! 

“สิบวัน ภายในสิบวันหากท่านสามารถรักษาข้าให้หายดีได้ ข้าจะไปกราบท่านสามครั้งและคำนับท่านเก้าหนที่หน้าประตูเรือนท่าน ยอมรับความผิดในวันนี้ แต่หากท่านทำไม่ได้ละก็ หึ!” หลี่จื่อจินหน้าเปลี่ยนสี ปรายตามองโจวอี้ปราดหนึ่ง พลางกล่าวว่า “ก็อย่าโทษว่าข้าไร้น้ำใจแล้วกัน ข้าจะจับหมอกำมะลออย่างเจ้าไปศาล!” 

“ได้!” เมื่อนางเอ่ยจบ โจวอี้ก็พยักหน้ารับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย 

เล่าลือกันว่าโจวอี้มีนิสัยแปลกประหลาด ชีวิตนี้ สิ่งที่ทนไม่ได้ที่สุด ก็คือถูกผู้อื่นดูถูก 

ดูท่าคงได้ผลแล้ว! 

หลี่จื่อจินยกยิ้มมุมปาก โดยไม่เอ่ยอันใด 

... 

ครึ่งเดือนต่อมา 

“อาจารย์ ข้าหั่นอันนี้เป็นชิ้นให้ท่านแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง ข้าหั่นใช่ได้หรือไม่” 

“อาจารย์ เจ้าหญ้าลิ้นมังกรหรือดอกไม้ประหลาดอะไรนั่น ข้าบดให้ท่านแล้วนะ!” 

“อาจารย์!” 

“เจ้าไสหัวออกไปเสีย!” เสียงตวาดดังออกมาจากบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านหวงซาน 

ทำให้ชายหนุ่มผู้กำลังจะเคาะประตูที่ด้านนอก พลันหยุดชะงักลง 

ครู่ต่อมา ชายหนุ่มก็หันหน้ากลับไปมองรถม้าปราดหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “นายท่าน...” 

หมอเทวดาโจวอารมณ์ไม่ใคร่จะดียิ่งนัก คราก่อนเขาถูกวิจารณ์ มองดูครานี้ หมอเทวดาโจวคล้ายกับโกรธเคืองอยู่บ้าง เขายิ่งไม่กล้าเคาะประตู  

“ฝ่า…นายท่าน ท่านหมอโจวดูคล้ายกับอารมณ์ไม่ใคร่จะดี” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถม้าอายุราวสามสิบปีเอ่ยขึ้น บุรุษผู้นี้มีรูปโฉมสง่างาม ตัวอวบอ้วนผิวขาว เพียงน้ำเสียงที่พูดค่อนข้างประหลาดเล็กน้อย ฟังคล้ายบุรุษแต่ก็มิใช่บุรุษ คล้ายสตรีแต่ก็มิใช่สตรี 

“เคาะประตู” ม่านมุ้งขวางกั้นรถม้าอยู่อย่างแน่นหนา ไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนว่าบุคคลที่อยู่ด้านในเป็นใคร 

เพียงได้ยินคำกล่าวสั้นๆ แค่สองคำ น้ำเสียงของคนพูดฟังดูคุ้นหูยิ่งนัก ราวกับสุราเลิศรสหอมละมุน เรียกให้คนขบคิดถึงรสชาติที่ติดตรึงอยู่ในใจ เพียงแต่ท่าทีของคนผู้นี้กลับเย็นชายิ่งนัก แผ่กลิ่นอายเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำเสียง 

ทำให้ผู้ที่ได้ยินเสียงนี้ พากันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว 

“เคาะประตูต่อไป!” บุรุษที่ยืนอยู่ข้างรถม้าลงมือเคาะประตูต่อ ก่อนจะกล่าวด้วยท่าทีร้อนรน 

 

------

[1] มามา เป็นสรรพนามที่ใช้เรียกหญิงรับใช้อาวุโสที่เคยแต่งงานแล้ว

ความคิดเห็น