หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 4 โชคหล่นทับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 โชคหล่นทับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 10:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 โชคหล่นทับ
แบบอักษร

 

“ถะ…ถูกพิษหรือ!” แม่นมร้องเสียงสูง ราวกับได้รับความตกใจอย่างยิ่ง 

แม้แต่หลี่จื่อจินที่นอนอยู่ ในใจก็พลอยหนักอึ้งไปด้วย 

“ท่านหมอ เช่นนั้นนายน้อยบ้านข้า...พะ...พิษนี่...” 

“พิษนี้ขจัดได้ไม่ยาก” เสียงของท่านหมอโจวดังขึ้นอีกครั้ง ต่อมาเขาก็กล่าวขึ้น “สิ่งที่ยาก คือคุณหนูบ้านเจ้าท่านนี้ นางยังอยากมีชีวิตอยู่หรือเปล่า!” 

คุณหนู! 

แม่นมพลันทำท่าทางราวกับถูกคนบีบคอ พูดไม่ออกสักประโยค 

หลี่จื่อจินถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ในใจ แม้ซูหลีผู้นี้จะถูกเลี้ยงเป็นเด็กผู้ชาย แต่แท้จริงแล้วมีกายเป็นหญิง เพียงแต่ท่านหมอมีวิชาแพทย์ไม่ธรรมดา จับชีพจรดู ก็ล่วงรู้เรื่องนี้ได้ 

“นางไม่มีใจร้องขอชีวิตแม้แต่น้อย คนป่วยเช่นนี้ ข้า โจวอี้ รักษาไม่ได้หรอก!” หลี่จื่อจินใจสั่น แต่กลับอดทนฟังว่าท่านหมอผู้นี้จะพูดอะไรต่อ 

นางตกตะลึงก่อนคราหนึ่ง ต่อมาก็พลันลืมตาขึ้น! 

โจวอี้! 

คาดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะเป็นหมอเทวดาโจวอี้! 

นางลืมตาขึ้น ภาพแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตา ก็คือชายชราผมขาวกว่าครึ่งศีรษะ ใบหน้าธรรมดา ชายชราผู้นี้ดูอายุอานามราวห้าสิบหกสิบปี สุขภาพร่างกายแข็งแรง โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ลึกล้ำหาใดเปรียบ ราวกับสามารถมองทะลุใจคนได้ 

กลับเป็นหมอเทวดาโจวที่มีอายุอานามใกล้เคียงกับในคำเล่าลือจริงๆ  

เวลานี้หลี่จื่อจินพลันหวานอมขมกลืนในอกเป็นเท่าทวี 

บิดามารดานางเฝ้าเสาะหาท่านหมอเทวดาโจวมาชั่วชีวิต ก็เพื่อรักษาโรคที่ติดตัวนางมาแต่กำเนิด 

ทว่าสุดท้ายจวบจนสิ้นชีวิต ก็มิเคยเสาะหาที่อยู่ของโจวอี้ได้เลย 

คิดไม่ถึงว่าเมื่อนางได้กลายร่างเป็นซูหลีอย่างน่าประหลาด จะได้พบกับโจวอี้เข้าให้! 

“นายน้อย!” นางเพิ่งจะลืมตาขึ้น ก็ทำให้แม่นมตกใจแล้ว แม่นมเรียกนางหนึ่งคำรบ ก่อนจะหันไปมองโจวอี้อย่างระแวดระวังปราดหนึ่ง 

ในใจแม่นมเองก็กลัวเช่นกัน เรื่องซูหลีมีร่างเป็นหญิง ถูกปิดมานานหลายปี ปกติแล้วหากเกิดป่วยไข้ขึ้นมาในจวน ก็จะเป็นหมอที่พวกเขารู้จักมักคุ้นเป็นอย่างดีเป็นผู้ตรวจรักษา ครั้งนี้เป็นเพราะนางรีบร้อน จึงเสาะหาหมอในหมู่บ้านหวงซานสักคนมาตรวจซูหลี 

คิดไม่ถึงว่าจะทำเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น! 

“ตื่นแล้วหรือ” โจวอี้มองหลี่จื่อจินปราดหนึ่ง “สาวน้อย หากเจ้ามิต้องการชีวิตของเจ้าแล้ว ต่อให้เทพเซียนลงมายังโลกมนุษย์ ก็ช่วยเจ้าไม่ได้” 

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้น ยื่นมือไปหยิบกล่องยา ก่อนจะจากไป 

“ฮะฮ่าๆ!” ทันใดนั้นบนใบหน้าหลี่จื่อจินพลันฉายแววฉุกคิดขึ้นได้ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น! 

น่าขัน ช่างน่าขันจริงๆ ชีวิตคนเราก็เช่นนี้ มันเหมือนกับเรื่องตลกเรื่องหนึ่งก็มิปาน 

คนที่เคยวาดฝันว่าอยากจะพบหน้า กลับมาได้เจอโดยไม่คาดฝันเช่นนี้! 

“ฮ่าๆๆ” นางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะจนหางตามีหยาดน้ำตาซึมไหลออกมา 

“นายน้อย...” แม่นมมองหลี่จื่อจินด้วยความกังวล ท่าทางคลุ้มคลั่งเช่นนี้ ราวกับนางบ้าไปแล้วก็มิปาน 

“ท่านบอกว่าสามารถรักษาได้ก็สามารถรักษาได้แน่หรือ” หลี่จื่อจินหยุดหัวเราะ จ้องมองโจวอี้คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม 

ใช่แล้ว การปรากฏตัวของโจวอี้ ทำให้หลี่จื่อจินเข้าใจขึ้นมา 

ชีวิตนางไม่ควรจบสิ้น นางไม่สมควรตาย 

คนที่สมควรตาย ล้วนแต่ยังมีชีวิตอยู่อย่างดี! 

ตึง! 

“แม่หนูนี่หมายความว่าอย่างไรกันฮึ!” โจวอี้ปล่อยกล่องยาในมือ หันร่างกลับมา จ้องมองหลี่จื่อจินอย่างเดือดดาล 

“ข้าไม่ได้หมายความว่าอะไร สมัยนี้ หมาแมวที่ไหนก็แสร้งปลอมตัวเป็นหมอเทวดาได้ทั้งนั้น ท่านว่าในกายข้าถูกพิษ เช่นนั้นตรงนี้เล่า มันก็เกิดจากพิษเช่นกันหรือ” หลี่จื่อจินยกมือขึ้น ชี้ไปยังตุ่มใหญ่โตบนหน้าตนเอง 

ตุ่มนั้นมีรอยหนองอยู่ ดูน่าเกลียดยิ่งนัก 

เป็นเพราะซูหลีตัวจริงมีตุ่มนี้อยู่บนหน้ามาโดยตลอด ดังนั้นจึงถูกผู้คนหัวเราะเยาะ 

ในเมื่อหลี่จื่อจินตัดสินใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป เช่นนั้นนางไม่เพียงแต่จะมีชีวิตอยู่เท่านั้น แต่นางจะต้องมีชีวิตอยู่อย่างดี! 

และมิใช่ว่าหมอเทวดาโจว ก็มาอยู่ตรงหน้านางแล้วหรอกหรือ 

ความคิดเห็น