หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 3 ซูหลี

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ซูหลี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 10:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ซูหลี
แบบอักษร

 

หลี่จื่อจินงงงัน พลันรู้สึกปวดศีรษะแปลบ ความทรงจำมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัวนาง 

ความทรงจำเหล่านี้มิใช่ความทรงจำของหลี่จื่อจิน แต่เป็นความทรงจำของสตรีนามว่าซูหลี 

มิผิด คนผู้นี้เป็นสตรี 

ซูหลีเป็นบุตรของซูไท่รองเจ้ากรมขุนนางฝ่ายซ้ายในยุคนี้! ซูไท่ไร้บุตรชายมาโดยตลอด หลังจากซูหลีเกิด ก็ถูกมารดาเลี้ยงดูเยี่ยงเด็กผู้ชาย จนกลายเป็น ‘บุตรชาย’ เพียงคนเดียวของซูไท่ 

หลังจากมารดาของซูหลีผู้นั้นก่อเรื่องเช่นนี้ ไม่กี่ปีก็จากโลกไป ทิ้งซูหลีไว้เพียงลำพัง 

จากนั้นซูไท่ก็แต่งงานใหม่ โดยแต่งฮูหยินคนปัจจุบันเข้าบ้าน ฮูหยินคนปัจจุบันเป็นคนเจ้าแผนการ เลี้ยงดูซูหลีจนเสียคน 

ซูหลีมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในเมืองหลวง ทั้งยังมีรูปโฉมอัปลักษณ์ ยิ่งทำให้คนไม่ชอบเป็นทบเท่าทวี 

นางมักจะใจร้ายกับข้าทาส ซ้ำยังชอบรังแกผู้คน แสร้งเล่นงิ้วเป็นผู้บริสุทธิ์ อีกทั้งคำพูดคำจายังอวดดี อยู่ในเมืองหลวงมีแต่คนร้องก่นด่า 

แต่เพราะได้ชื่อว่าเป็น ‘บุตรชาย’ เพียงคนเดียวของซูไท่ ซูไท่จึงมีน้ำอดน้ำทนกับนางอย่างมาก ตลอดมาเขาไม่เคยลงโทษซูหลีจริงๆ จังๆ สักที 

ซูหลีเองกลับโง่งม แม้นนางจะถูกเลี้ยงเป็นเด็กผู้ชาย แต่แท้จริงแล้วนางยังมีใจเป็นหญิง ลึกๆ แล้วนางชื่นชมไหวอ๋องยิ่งนัก กระทั่งยัง... 

ยังสารภาพความรู้สึกกับไหวอ๋องในงานเลี้ยงที่พระองค์จัดขึ้น ทั้งยังปล่อยให้ผู้คนมองดู นางเปลื้องอาภรณ์ตนเอง ด้วยหมายจะทำ ‘เรื่องมงคล’ กับไหวอ๋อง 

ดังนั้นชื่อเสียงของซูหลีจึงเลวร้ายเป็นที่สุด 

แม้นซูไท่คิดจะปกป้องนาง แต่นางสร้างเรื่องฉาวโฉ่ใหญ่โตเช่นนี้ เขาจึงทำได้เพียงส่งตัวซูหลีไปยังหมู่บ้านหวงซานอันห่างไกล ให้นางเผชิญชีวิตด้วยตนเอง 

ตั้งแต่เด็กซูหลีก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเสียคน ครั้นโตมาใบหน้ามีตุ่มหนองก็ยิ่งทำให้ผู้คนตกใจ ระหว่างทางมาที่นี่ อุณหภูมิในร่างนางพลันสูงขึ้น จวบจนฟื้นตัว นางก็กลายเป็นคนอื่นแล้ว! 

หลี่จื่อจินนอนอยู่บนเตียง ปวดศีรษะแทบระเบิด หลังจากดูชีวิตของซูหลีจนกระจ่างแจ้งแล้ว ในใจนางก็ยิ่งสลับซับซ้อน 

ความทรงจำของนาง หยุดลงท่ามกลางราตรีที่ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมา 

ไยนางจึงกลายเป็นซูหลีเล่า 

ซูหลีตัวจริงไปไหนแล้ว 

แล้วตัวนางเล่า 

คำถามเหล่านี้ นางเองก็สุดจะรู้ได้ 

นางเพียงรู้ชัดว่าผู้คนน้อยใหญ่ทั่วทั้งสกุลหลี่กว่าหนึ่งร้อยสี่สิบสามคน ถูกประหารยกตระกูล ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว! 

หลี่จื่อจินหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินจากหางตานาง 

“ไอ้หยา” 

“ท่านหมอโจว ท่านต้องช่วยนายน้อยของพวกเราให้ได้นะเจ้าคะ! หากนายท่านมาถึง จะต้องขอบคุณท่านแน่!” เสียงฝีเท้าวุ่นวายดังขึ้น หลี่จื่อจินได้สติกลับมา นางปิดเปลือกตาลง 

“ได้ๆ!” น้ำเสียงที่กล่าวฟังดูแหบแห้งเล็กน้อย หลี่จื่อจินไม่ทันได้คิดให้มากความ ก็พลันรู้สึกว่าข้อมือตนเองถูกยกขึ้น ก่อนนิ้วมือสองนิ้วจะกดลงบนจุดชีพจรของนาง 

หลี่จื่อจินคุ้นเคยกับการกระทำเช่นนี้เป็นที่สุด นางเกิดมาสุขภาพไม่ดี ต้องดื่มยาตั้งแต่เด็ก อาศัยหยูกยาถึงต่อชีวิตนางได้ 

หากมิได้เกิดในสกุลหลี่ เกรงว่านางคงตายไปนานแล้ว 

“จิ๊!” หลี่จื่อจินสัมผัสได้ ท่านหมอโจวผู้นั้นตรวจชีพจรอยู่นาน แต่กลับมิได้เอ่ยอันใด พอเอ่ยปากขึ้นมาคำหนึ่ง ก็ส่งเสียงด้วยความประหลาดใจ 

“เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ ร่างกายของนายน้อยเป็นอะไรหรือ” เสียงที่หลี่จื่อจินได้ยิน น่าจะเป็นแม่นมประจำกายซูหลี มีคนไม่มากที่รู้ว่าซูหลีเป็นสตรี 

น้ำเสียงของแม่นมฟังดูเป็นกังวลอยู่บ้าง เห็นชัดว่านางเองก็กลัวว่าซูหลีจะเป็นอะไรไป 

“นี่…” ท่านหมอโจวใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “นายน้อยของเจ้ามิได้เป็นไข้ แต่...” 

“ถูกพิษ!” 

ความคิดเห็น