หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 2 ย่ำโลหิตกำเนิดใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ย่ำโลหิตกำเนิดใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ย่ำโลหิตกำเนิดใหม่
แบบอักษร

 

“สกุลหลี่ปฏิบัติต่อท่านอย่างดี!” ในดวงตาของหลี่จื่อจินเต็มไปด้วยความแค้น 

ผู้คนทั้งสกุลหลี่ กว่าหนึ่งร้อยสี่สิบสามชีวิต 

ต้องถูกประหารทั้งตระกูล! 

สกุลหลี่ที่เป็นผู้บริสุทธิ์!? 

“ตั้งแต่ท่านมาจากเขตจี้โจว จวบจนสอบผ่านมีตำแหน่งชื่อเสียง บิดามารดาข้า รวมถึงท่านลุงและท่านอา ต้องลงแรงไปเท่าไร ท่านมีตำแหน่งสูงส่ง สกุลหลี่ต้องให้ท่านมาตอบแทนหรือไม่!?” หลี่จื่อจินไม่อยากเชื่อว่าญาติผู้พี่ผู้นี้จะจิตใจเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ 

เขาแต่งเจียงโม่อวี้เป็นภรรยารอง หลี่จื่อจินมิได้ว่า เขายกตำแหน่งฮูหยินเพียงในนามให้นาง นางก็ไม่เคยพร่ำบ่น ใครให้นางเกิดมาไม่เพรียบพร้อม เป็นเพียงคนที่มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานกันเล่า 

แต่เขาทนมองผู้คนทั้งสกุลหลี่ต้องตายไปเช่นนี้ได้เยี่ยงไร!? 

“เจ้าพูดจาไร้สาระอะไรกันฮะ!” เสิ่นฉางชิงราวกับถูกแทงใจดำ เขาสะบัดแขนเสื้อ ชายแขนเสื้อกรีดผ่านใบหน้าหลี่จื่อจิน จนปรากฏรอยเลือดสายหนึ่ง 

“พี่หญิง ท่านพูดเช่นนี้ได้เยี่ยงไร สกุลหลี่เกิดเรื่องขึ้นมิใช่ความผิดของท่านพี่ชิง สกุลหลี่ทำความผิดขนาดนั้น ท่านจะให้พวกเราตายตกตามไปด้วยหรือ...” เจียงโม่อวี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันเดือดดาลขึ้น 

“หุบปาก!” หลี่จื่อจินเอ่ยตัดบทนางโดยไม่ลังเล เวลานี้นางรู้สึกเหมือนเลือดในกายไหลย้อนกลับ 

“กระดูกบิดามารดาข้า...” 

“กระดูกรึ ขุนนางต้องโทษเช่นนั้นยังจะหวังซากกระดูกอะไรอีก มันถูกโยนเป็นอาหารสุนัขในป่าเขารกร้างไปนานแล้ว หลี่จื่อจิน ข้าขอแนะนำเจ้าสักหน่อย ในตอนที่ข้ายังเห็นแก่ความรู้สึกเก่าๆ อยู่ ทางที่ดีเจ้าควรรู้จักอ่านสถานการณ์เสียบ้าง มิเช่นนั้นบุตรีขุนนางต้องโทษอย่างเจ้า ข้าย่อม...” บนใบหน้าเสิ่นฉางชิงฉายแววน่าเกลียด คำพูดยิ่งไม่ไว้หน้ากันแม้แต่น้อย 

พรวด... หลังจากหลี่จื่อจินได้ยินคำพูดประโยคนี้ นางก็ทนไม่ได้อีกครั้ง กระอักโลหิตออกมาคำโต เลือดถูกสายฝนชะล้าง ไม่นานที่พื้นก็ปราศจากคราบโลหิต 

“ท่านพ่อท่านแม่ เป็นลูกเองที่อกตัญญู!” หลี่จื่อจินฟุบหน้าลงกับพื้น ร่ำไห้ปานใจจะขาด 

“เสิ่นฉางชิง! เจ้ามันคนต่ำช้า ไร้มโนธรรม เห็นแก่ตัวคดในข้องอในกระดูก ข้าขอสาปแช่งเจ้า ขอให้ชั่วชีวิตเจ้ามีแต่...” 

เพี๊ยะ! นางยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกเสิ่นฉางชิงตบ จนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง 

“หุบปากเสีย!” บนใบหน้าเสิ่นฉางชิงเต็มไปด้วยความโกรธ “ลากตัวนางออกไป! หากไม่มีคำสั่งข้า ไม่อนุญาตให้นางออกจากประตูแม้แต่ครึ่งก้าว!” 

เวลานี้หลี่จื่อจินที่ฟุบอยู่บนพื้น เหลือเพียงลมหายใจรวยริน 

หยดน้ำตาและเลือดของนาง ผสมกับหยาดน้ำฝนบนพื้นจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน ทันใดนั้นดวงตาของนางก็พลันปิดลง 

ท่านพ่อท่านแม่ เป็นลูกเองที่อกตัญญู จวบจนท้ายที่สุดลูกก็ไม่อาจปกป้องพวกท่านได้ 

พวกท่านมิต้องกังวล ลูกมาแล้ว มาอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านแล้ว! 

ครืน! เสียงอสนีบาตดังขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้หลี่จื่อจินที่ร่างฟุบอยู่บนพื้น มิได้ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย 

“ฮูหยิน! ฮูหยินเจ้าคะ!” 

“ท่านพี่!” 

เสียงเหล่านั้นค่อยๆ แผ่วลง และไกลออกไปเรื่อยๆ จนในที่สุดนางก็ไม่ได้ยินเสียงใดอีกต่อไป 

... 

ณ หมู่บ้านหวงซานนอกเมืองหลวง ห่างออกไปห้าสิบลี้ 

“ท่านแม่ นายน้อย นายน้อยจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม!?” 

“ไม่เป็นไรๆ แม่ไปเชิญท่านหมอโจวมาแล้ว เจ้าอยู่ดูแลนายน้อยให้ดี เลิกร้องไห้ได้แล้ว!” 

เสียงเอะอะด้านนอก เสียงแล้วเสียงเล่า ค่อยๆ ดังเข้าสู่โสตประสาทของหลี่จื่อจิน 

นายน้อย? 

นายน้อยที่ไหนกัน 

หลี่จื่อจินใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด พยายามลืมตาขึ้น 

ภาพที่ปรากฏสู่สายตาเป็นห้องเก่าๆ ที่ทรุดโทรมมานานหลายปี 

คานไม้ชำรุด เตียงแข็งกระด้าง โต๊ะหนึ่งตัวกับม้านั่งสี่ที่ เป็นสิ่งที่มีอยู่ในห้องนี้ 

หลี่จื่อจินงงงัน นี่มันเรื่องอะไรกัน 

นางมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร 

ความคิดเห็น