หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 1 ประหารทั้งตระกูล

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ประหารทั้งตระกูล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 10:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ประหารทั้งตระกูล
แบบอักษร

 

ครืน! อสนีบาตผ่าแยกนภายามราตรี ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำ 

“ฮูหยิน พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ สุขภาพสำคัญที่สุดนะเจ้าคะ!” ด้านนอกเรือนหลักสกุลเสิ่น มีหญิงสาวนางหนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า นางมีสีหน้าซีดเซียว เบ้าตาตอบลึก ท่าทางแลดูเจ็บป่วยมานาน 

ข้างกายหญิงสาวมีสาวใช้นางหนึ่งยืนกางร่มให้ สาวใช้นางนั้นแทบจะร่ำไห้อยู่รอมร่อ เอ่ยเกลี้ยกล่อมไม่ขาดปาก ทว่าหญิงสาวกลับดูเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของนางก็มิปาน 

“ฮูหยิน...” 

แอ๊ด สาวใช้ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงประตูเรือนหลักเปิดออก 

หญิงสาวที่คุกเข่าเงียบๆ มาโดยตลอดพลันเงยหน้าขึ้นมอง ในดวงตาปรากฏความหวังสายหนึ่ง ทอดมองไปทางต้นกำเนิดเสียง 

“อวี้เอ๋อร์ ระวังด้วย” เสิ่นฉางชิงซึ่งกำลังโอบสตรีรูปร่างอรชรนางหนึ่ง ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าหญิงสาว 

หลี่จื่อจินไม่สนใจคนอื่น นางใช้ฝ่ามือหยัดกายลุกขึ้น ก้าวไปยังเบื้องหน้าคนทั้งสอง แล้วเอ่ย “ท่านพี่!” 

เสิ่นฉางชิงได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าขึ้นมองนางเล็กน้อย ในดวงตาฉายแววสลับซับซ้อนที่บอกไม่ถูก 

“อ๊ะ!” สตรีในอ้อมแขนเสิ่นฉางชิง มีท่าทางราวกับถูกหลี่จื่อจินทำให้ตกใจ 

“ไยพี่หญิงจึงมีสภาพเช่นนี้!?” สตรีนามว่าอวี้เอ๋อร์ เหมือนกับต้องใช้เวลาอยู่นานถึงจะจำหลี่จื่อจินได้ นางร้องเสียงหลงขึ้นอย่างตกใจ 

“ขอร้องท่านพี่ได้โปรดช่วยตระกูลหลี่ด้วย!” หลี่จื่อจินคล้ายไม่ได้ยินคำพูดของอวี๋เอ๋อร์ก็มิปาน นางเดินไปเบื้องหน้าเสิ่นฉางชิง ก่อนจะคุกเข่าลงไปอีกครั้ง! 

“เจ้าจะทำอะไร!?” การเคลื่อนไหวของนางทำให้เสิ่นฉางชิงสะดุ้งตกใจคราหนึ่ง 

เสิ่นฉางชิงสะบัดแขนเสื้ออย่างรุนแรง บนใบหน้าเจือแววเกรี้ยวโกรธ 

“ท่านพี่ บิดามารดาข้าเองก็เป็นท่านป้าและท่านลุงของท่านพี่ ต่อให้ท่านพี่ไม่เห็นแก่หน้าข้า ก็โปรดเห็นแก่สายสัมพันธ์ทางเครือญาติ อย่าให้ท่านพ่อท่านแม่ข้าต้องตายเช่นนี้เลย!” หลี่จื่อจินมีสีหน้าฮึกเหิม สุดท้ายตลอดร่างก็สั่นสะท้านขึ้นมา นางพลันก้มลงคำนับเสิ่นฉางชิง 

“ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้ว ความผิดของตระกูลหลี่มีโทษตาย หากข้าใช้อำนาจเข้าแทรก เกรงว่าคนในตระกูลเราก็คงต้องเข้าไปพัวพันด้วย ไยเจ้าต้อง...” 

“ขอเพียงท่านพี่ช่วยข้าส่งสารเข้าไปในวังสักประโยค ให้ข้าได้มีโอกาสเข้าวังเท่านั้น! ท่านพี่...” หลี่จื่อจินเงยหน้าขึ้น นางรู้ว่าเสิ่นฉางชิงไม่ยินดีจะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย นางคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว ทว่าเสิ่นฉางชิงไม่ยอมพบนางแม้แต่น้อย 

นางคุกเข่าอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ช่วงบ่ายจวบจนบัดนี้ เสิ่นฉางชิงถึงเพิ่งจะโอบเจียงโม่อวี้ออกมา ฝนเทกระหน่ำนานขนาดนี้ หลี่จื่อจินรู้สึกวิงเวียนศีรษะไปหมด แต่เวลานี้นางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น! 

“สกุลหลี่หรือ!?” เสิ่นฉางชิงมิได้กล่าวอันใด กลับเป็นเจียงโม่อวี้ที่อยู่ข้างกายเป็นผู้เอ่ยปากขึ้นมา 

หลี่จื่อจินมองนางปราดหนึ่ง ไม่มีท่าทางจะเอ่ยปากพูด 

ในดวงตาของเจียงโม่อวี้มีแววอาฆาตแค้นวาบผ่าน แต่นางกลับใช้น้ำเสียงไร้เดียงสากล่าว “เดือนก่อนมิใช่ว่าสกุลหลี่ได้รับโทษประหารทั้งสกุลหรอกหรือ ได้ยินว่าทั้งตระกูลไม่มีใครรอดไปได้สักคน แม้แต่เด็กทารกที่เกิดมาไม่ทันครบเดือนก็ไม่อาจรอดพ้น ท่านพี่ไม่รู้เรื่องนี้หรือ!?” 

ครืน! เสียงอสนีบาตฟาดนภา ราวกับผ่าลงกลางใจหลี่จื่อจิน 

นางเบิกตากว้าง จ้องมองเจียงโม่อวี้อย่างไม่อยากเชื่อ 

“อวี้เอ๋อร์!” เสิ่นฉางชิงอดตำหนินางหนึ่งคำรบมิได้ ทว่าต่อมาเขากลับมิได้เอ่ยหักล้างคำพูดของเจียงโม่อวี้ 

ครู่หนึ่ง เขาก็มองไปทางหลี่จื่อจินด้วยสายตาสงสาร ก่อนกล่าวว่า “จื่อจิน มิใช่ว่าข้าปิดบังเรื่องนี้กับเจ้า แต่...” 

พรวด! หลี่จื่อจินร่างโงนเงน กระอักโลหิตออกมา 

“ว้าย!” เจียงโม่อวี้มีท่าทางราวกับได้รับความตกใจ พลันซุกตัวเข้าอ้อมอกเสิ่นฉางชิง 

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร!” เสิ่นฉางชิงขมวดคิ้ว มองหลี่จื่อจินที่อยู่บนพื้นปราดหนึ่ง ในดวงตาเจือแววรังเกียจ 

“มัวทำอะไรกันอยู่ ยังไม่รีบมาพาฮูหยินกลับเรือนอีก!” เขาตวาดเสียงเย็น มองไปทางสาวใช้ที่กางร่มให้หลี่จื่อจิน 

“เสิ่นฉางชิง!” เสียงของหลี่จื่อจินดังก้องขึ้นมา ราวกับนางต้องใช้แรงทั้งกาย ถึงจะพ่นสามคำนี้ออกมาได้ 

ความคิดเห็น