email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

18 - ชายที่ได้ความทรงจำคืนมา

ชื่อตอน : 18 - ชายที่ได้ความทรงจำคืนมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 748

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 16:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18 - ชายที่ได้ความทรงจำคืนมา
แบบอักษร

บนหาดทรายที่ไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรไปมา หนุ่มสาวสองคนกำลังนั่งซบไหล่กัน ผณินวารีเอียงหัวซบลงไปบนไหล่แข็งแรงผึ่งผายของคีตเทพกรรรณ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนของนางนาคีจำแลงยังคงสงสัย เสียงใสๆ ในที่สุดก็เอ่ยขึ้น "คีตา คีตาจำนามสกุลตัวเองได้ไหม ? ถ้าจำเรื่องราวในอดีตของตัวเองได้มากเหมือนกันก็น่าจะจำนามสกุลตัวเองได้นะ" หญิงสาว แหงนมอง

คีตเทพกรรณตาเหลือก ! หน้าซีด ! คำถามของเธอมันจี้จุดอ่อนมาก ! ทำไงดี ๆ ! แล้วในที่สุดคนธรรพ์หนุ่มก็เอ่ยว่า "ทำไมครับ ? วารีอยากให้ผมกลับบ้าน ไม่อยู่กับวารีแล้วหรือ ?"

ในเมื่อกระอักกระอ่วนตอบไม่ได้ คนธรรพ์จำแลงก็เลยเล่นมุกงอนแทน ! ใบหน้าหล่อเหลาเบือนหนีราวกับน้อยใจ "ผมผิดเองที่มาทำตัวเป็นภาระให้วารี ทั้งเข้าไปอยู่ในบ้าน ทั้งมาให้วารีช่วยชีวิตไม่ให้จมน้ำอีก ผะ ผมขอโทษ ผมละอายใจ แต่ผมขอบอกว่าผมไม่รู้จริงๆ ว่า ผมนามสกุลอะไร ถ้ารู้ก็คงบอกไปแล้ว" ซึ่งก็ไม่ถือว่าเขาผิดศีลข้อหามุสาเท่าไร เพราะเทวดาก็ไม่มีนามสกุลเหมือนมนุษย์เดินดิน..

ผณินวารีตาโต รีบปลอบประโลม "ไม่ใช่อย่างนั้นคีตาอย่าคิดมากสิ ! วารีไม่เคยขับไล่ใสส่งคีตาเลยนะ" เธอประคองใบหน้าเขาให้หันมาหา "วารีชอบคีตา วารีแค่เป็นห่วงคีตาอยากให้คีตาได้พบกับครอบครัว เผื่อว่าเขาตามหาอยู่เขาจะได้ไม่เป็นห่วงคีตาไงจ้ะ" หญิงสาวพูดระล่ำระลักไปอย่างรีบร้อนกลัวเขาเสียใจเพราะเธอ

ใบหน้าหล่อใสหันขวับมามองเธอ ดวงตาคู่สวยจ้องเธอเหมือนค้นหาความจริง แววตาเขาไม่เหมือนล้อเล่นแล้ว.. ผณินวารีอึ้ง "คะ คีตา ทำไมมองแบบนั้นละ ?"

คีตเทพกรรณรู้สึกตัวจึงยิ้มอ่อนโยน "เปล่าหรอก ผมแค่นึกขึ้นได้ว่า ผมเองอยู่กับวารีในบ้านเดียวกันแบบนี้ จะทำให้ครอบครัวของวารีเป็นห่วงไหม ?" เขาจ้องตาเธอ.. ลุ้นรอปฏิกิริยาของเธอ ! เพราะไม่ว่าเธอจะพูดอะไร มันก็คงไม่พ้นการโกหกปิดบัง.. แต่หลายวันที่อยู่กับเธอมา เขาเริ่มรู้แล้วว่า แววตาของผณินวารีบางครั้งก็เผยความจริงในใจของเธอออกมาโดยที่เธอไม่ทันระวังตัว

นางนาคีสาวเบือนหน้าหนี กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ "คีตาไม่ใช่คนเดียวที่ครอบครัวไม่สนใจใยดีหรอก"

เธอเอ่ยเสียงเบา ร่างบางห่อไหล่ดูเปราะบางจนไม่น่าใช่สาวคนเดียวกัที่โต้คลื่นอย่างบ้าบิ่นเมื่อกี้.. ผณินวารีเอ่ยอย่างยากเย็น "ครอบครัวของวารีเขาไม่ยอมรับวารีอย่างที่วารีเป็น เขาหาว่าวารีทำตัวไม่ดีพอ  เขาไม่อยากให้วารีใช้ชีวิตแบบที่วารีต้องการ วารีโตพอแล้วเลยขอแยกออกมาดีกว่า วารีก็คิดถึงพ่อกับแม่นะ แต่พ่อยังโกรธอยู่ วารีเลยไม่กล้าไปหาทั้งพ่อและแม่ เดี๋ยวโดนพากลับบ้านแล้วไม่ได้ออกไปไหนเห็นเดือนเห็นตะวันอีก"

ดวงตากลมโตเว้าวอนเขา "คีตาเข้าใจใช่ไหม ?" น้ำเสียงนั้นช่างน่าสงสารจนคีตเทพกรรณใจอ่อนยวบ เขาจึงกอดเธอไว้กับอก ใบหน้าหล่อเหลาแหงนมองฟ้า..

คนธรรพ์จำแลงเริ่มสงสัยเป็นครั้งแรกว่า องค์อินทร์ท่านทรงฟังความข้างเดียวหรือเปล่าที่ว่า ผณินวารีควรต้องกลับบ้านไปอยู่กับพญานาคและพระชายา ผู้เป็นพ่อแม่ของนาง ? ทั้งที่นางนาคีตนนี้คงไม่มีความสุขถ้าทำอย่างนั้น ?

---------------

ที่คอนโดของผณินวารี ร่างสูงโปร่งของเทวดาตนหนึ่ง กายเป็นสีขาวเผือกปรากฏตรงหน้าตู้ปลาที่ตอนนี้เลี้ยงเต่าดำๆ หนึ่งตัว เจ้าเต่าเห็นเข้าก็อ้าปากค้างรีบก้มหัว "ท่านเอราวัณ ข้าพเจ้าไม่ได้ทันเตรียมตัว ขออภัยขอรับ"

เทวดาตนนั้นสีหน้าเรียบสนิท "ท่านองค์อินทร์ได้ทรงอ่านรายงานความคืบหน้าของภารกิจของคีตเทพกรรณแล้ว และเห็นด้วยที่ควรให้คีตเทพกรรณมีนามสกุล มีตัวตนชัดเจน เพื่อไม่ให้นางผณินวารีสงสัย ดังนั้น พรุ่งนี้ ข้าจะมาหาในร่างจำแลงชั่วคราวเพื่อจัดการให้เรียบร้อย เจ้าบอกให้คีตเทพกรรณเล่นละคนให้สมจริงแล้วกัน"

เจ้าเต่าตนุน้อมรับ พอเงยหน้า เอราวัณก็หายไปแล้ว..

-------------

ที่อีกมุมหนึ่งของประเทศไทยในจังหวัดชายแดนติดทะเลแห่งหนึ่ง.. มีบ้านคฤหาสน์หลังใหญ่อยู่บนหน้าผา สองฝั่งเป็นทะเล ตัวบ้านทาสีขาว พื้นปูหินอ่อนอย่างดี เฟอร์นิเจอร์ล้วนเป็นเครื่องเรือนนำเข้าจากยุโรปราคาแพง 

ชายอายุประมาณสามสิบปี รูปร่างเล็กผอมเกร็ง ใบหน้าไม่มีอะไรน่าจดจำ เพิ่งได้รับเชิญให้เดินตามคนรับใช้ประจำบ้านที่ใส่ชุดสีดำทั้งตัว ที่เอวมีปืนพกเสียบอยู่หนึ่งกระบอก และกุุญแจมืออีกหนึ่งคู่

ที่ปลายทางเดินเป็นห้องประตูไม้ขนาดใหญ๋สูงท่วมหัว.. คนนำทางเคาะประตูเบาๆ ผิดกับร่างกายและกล้ามแขนใหญ่โตราวพร้อมจะฉีกเนื้อคน

"เข้ามาได้"

ชายคนนำทางจึงเปิดประตูออกและผายมือ กึ่งดันให้ชายร่างเล็กเข้าไป..

ก่อนยืนการ์ดหน้าประตู ..

เพราะบางเรื่อง ท่าน ข้างในห้องก็ไม่ชอบให้แม้แต่เขาไปล่วงรู้..

-------------

ในห้องทำงานหรูหราโอ่อา ตกแต่งด้วยภาพเขียนสีน้ำมันราคาแพงที่ประมูลมาจากลอนดอน.. ผู้ชายวัยห้าสิบ หน้าตาเป็นเหลี่ยมเป็นสัน ผิวคล้ำ ดวงตาดุดันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่หันมาหาชายร่างเล็กที่เดินเข้ามาหามาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ใบหน้าเหลี่ยมสันดูภูมิฐานทักขึ้นก่อน "เป็นไง ชัย ได้ข่าวอะไรมา ?"

ชายร่างเล็กที่ชื่อ ชัย ยกมือไหว้ก่อนนั่งลงตรงหน้า แล้วเปิดกระเป๋าหยิบแท็บเบล็ตออกมาเปิดประกอบการอธิบาย

"ท่านสุกณครับ ผมลองเช็คดูแล้ว หลังจากที่คุณวารีนิตย์หายตัวไป เราก็ไม่พบร่องรอยอะไรอีกเลยเกี่ยวกับตัวเธอ ไม่มีการใช้พาสพอร์ต บัตรเครดิตการ์ด บัตรเอทีเอ็มในชื่อเธอเลย มันเหมือนเธอหายตัวไปจากโลกนี้เฉยๆ ผมถามคนที่เคยพบเธอก็ไม่รู้จักเธอกันหมด ทั้งที่มีรูปถ่ายยืนยันว่า เขาเหล่านั้นเคยพบเธอ"

ชายร่างเล็กรูดแทบเบล็ต "แต่ผมพบอย่างอื่น..." ดวงตาเขาวาวเป็นประกาย "ท่านสุกณเล่าว่า คุณวารีนิตย์หายตัวไปจากเรือกลางทะเล ผมก็เลยคิดไปว่า เธออาจโดดน้ำหนีไป หรือพลัดตกเรือแล้วบาดเจ็บเสียชีวิตหรือเปล่า ? ผมเลยเช็คโรงพยาบาลบนชายหาดที่อยู่ใกล้ๆ จุดที่เธอหายตัวไป แล้วตอนที่เช็คโรงพยาบาล ผมก็พบคนขับรถสองแถวคนนี้" เขาชี้ให้ดูในแทบเบล็ต "เขาเล่าว่าเขาเจอผู้หญิงสวยมาก ผมดำขลับ ผิวขาวสวย ดวงตาสีดำสนิท ใส่ชุดเดรสสีเขียวเหมือนเสื้อผ้าของคุณวารีนิตย์ เดินโบกรถอยู่ขอให้พาเธอไปส่งที่โรงแรมที่พัก เพราะตกเรือ เขาเห็นสวยเลยคิดจะปล้ำเธอ แต่เธอกลับแรงเยอะทำร้ายเขาจนบาดเจ็บแล้วหนีไป.."

ใบหน้าคมสันของสุกณนิ่งขึง เขาขบกรามแน่น แววตาแข็งกร้าวดุดัน มือเขากำหมัดราวจะชกใครสักคน..

ชัยไม่ได้สนใจ เพราะกำลังตื่นเต้นในการบรรยาย "ผมคิดว่า ถ้าเธอทำร้ายร่างกายคนอื่น เธอคงกลัวกฎหมายจะเล่นงานแน่ๆ เธอคงหาทางเปลี่ยนชื่อนามสกุลและหลบไปซ่อนที่อื่น แต่คุณสุกณบอกว่า เธอชอบทะเลมาก ผมจึงใช้เวลาพอสมควรในการฝากสายของผมมองหาทุกเมืองทุกหมู่บ้านชายทะเล เลือกเอาอันที่เงียบหน่อยไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวชุกชุม..แล้วผมก็พบผู้หญิงคนนี้"

เขารูดแทบเบล็ตเผยให้เห็นรูปหญิงสาวผมสีน้ำตาลหยิกดัดเป็นลอนๆ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต ผิวสีแทน รูปร่างฟิตเฟิร์ม 

"เธอชื่อเวรี่ อยู่ดีๆ ก็ไปสมัครทำงานเป็นคนขับเรือในเมืองชายทะเลอันนี้ ไม่มีใครรู้ว่ามาจากไหน เธอดูมีแฟนเยอะ เดี๋ยวเปลี่ยนๆ แต่ก็ไม่มีใครเป็นตัวจริง"

สุกณตาวาว เขาเอนหลังลงพิงเก้าอี้ เขายิ้มออกมาในที่สุด. ในที่สุด วารีนิตย์ นางแบบชุดว่ายน้ำ แฟนสาวที่เร้าใจที่สุดของเขาก็ไม่ได้ตกเรือจมน้ำตายจริงๆ ด้วย !

เขารอคอยตามหาเธอมาแสนนาน เพราะผู้หญิงคนไหนๆ ก็ไม่พิเศษเหมือนเธอ ไม่มีใครเร่าร้อนยั่วยวนกิเลสเบื้องต่ำของเขาได้เท่ากับเธออีกแล้ว .. เขาจึงลงทุนจ่ายไม่อั้นเพื่อจ้าง ชัย มือดีที่สุดในการแกะรอยตามหาคนหายมาช่วยเขา จะทุ่มเงินเท่าไร เวลาเท่าไรก็ช่าง ! เขาต้องหาเธอให้พบ ! เธอเป็นของเขา !

มือเขาลูบขยายจอแทบเบล็ตตรงหน้า .. สีหน้ารื่นรมย์พอใจราวได้เห็นงานศิลปะอันแสนสุนทรีย์

เขาบอกชัย "ทำได้ดีมาก เดี๋ยวไปรับเงินรางวัลงวดนี้จากเลขาของผมด้านนอก" เขาตาวาวเหมือนเสือได้กลิ่นเหยื่อ "ผมอยากได้ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับผู้หญิงชื่อเวรี่คนนี้ โดยด่วนที่สุด !"

ชัยตาโต "แต่ท่านสุกณครับ ? คุณเวรี่อาจไม่ใช่คุณวารีนิตย์ก็ได้นะครับ ? ผู้หญิงสองคนนี้อายุเท่ากัน ถ้าเป็นคุณวารีนิตย์จริง เธอต้องอายุเพิ่มขึ้นอีกสิบปีสิครับ นอกจากนี้ สีของดวงตาก็ไม่ มะ ..เหมือน กะ .."

ชัยพูดไม่จบ เพราะการ์ดตัวใหญ่เท่ายักษ์ปักหลั่นได้มาหิ้วเขาออกไปจากห้องทำงานของเสี่ยสุกณเสียแล้ว ! เขาจึงรีบหุบปาก ! เพราะไม่งั้น อาจอดได้เงินค่าจ้าง และอาจบาดเจ็บออกไป !

สุกณ เสี่ยธุรกิจโรงแรมที่แอบทำคาสิโนเถื่อนริมชายแดน รูดนิ้วไปบนภาพหญิงสาวในชุดบีกีนีผิวสีแทนที่ตาโตยิ้มสดใส เขาขยายดูใกล้ๆ

ไม่ผิดหรอก คนเดียวกันแน่นอน.. แววตาแบบนี้ หน้าอกหน้าใจขนาดนี้ หุ่นแบบนี้ที่แสนจะฟัดมันทั้งคืน..

เขาแทบคลั่งที่เธอหายไปจากเรือสำราญของเขากลางทะเล ! จำอะไรก็ไม่ได้ เหมือนถูกทุบหัวจนมึนทำให้หลงลืมเธอ ! ยังดีแต่ว่า รสรักของเธอมันสะใจเขาจนฝากรอยบนตัวเขา เขาจึงถามลูกน้องจนได้ความว่าเขาไม่ได้ขึ้นเรือมาคนเดียว แต่มีนางแบบชุดชั้นในสาวที่เป็นแฟนเขามาด้วยกัน..

เขากำหมัด เขาต้องได้ตัวเธอมาคืนมาโดยเร็วที่สุด ! ..

ความคิดเห็น