email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

17 - กลั้นหายใจเพราะเธอ

ชื่อตอน : 17 - กลั้นหายใจเพราะเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 743

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 06:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17 - กลั้นหายใจเพราะเธอ
แบบอักษร

 

แสงแดดที่สาดเข้ามาในห้องนอนทำให้คีตเทพกรรณที่กำลังหลับสบายพุ่งพรวดลุกขึ้นมองไปรอบๆ ดวงตาคู่สวยตกใจ ! เขาตื่นสาย ! เขารีบกระวีดกระวาดลงจากเตียงทั้งๆ ที่ยังเปลือยอยู่

แต่ว่างเปล่า

คอนโดของผณินวารีไม่มีเจ้าของอยู่เสียแล้ว..

"ออกไปแล้วตั้งแต่ไก่โห่ เจ้าเทวดาขี้เซา" เสียงเล็กๆ ของเต่าตัวเล็กในตู้ปลาที่ไม่มีน้ำดังขึ้น..

คีตเทพกรรณเสยผมที่ยุ่งแล้วเดินมายืนเจ้าเต่าตากลมที่ชูคอท้าทายเขา.. "แล้วทำไมไม่ปลุกข้า ? เจ้าเคยเอาไฟฟ้าฟาดใส่ข้าได้ไม่ใช่หรือ ?"

เจ้าตนุก้มลงกินผักที่ผณินวารีวางไว้ให้ เคี้ยวตุ้ยๆ ไม่รู้ไม่ชี้ จนมันเคี้ยวเสร็จแล้วนั่นแหละ มันถึงเงยหน้าตอบ "ข้าไม่ใช่รีโมตทีวี ต้องอยู่ใกล้กว่าสองก้าวถึงจะได้" มันสะแหยะยิ้ม "จะลองมะ ?"

คีตเทพกรรณถอยกรูด "เออๆ ไม่เป็นไร ข้าไปตามนางก็ได้.."

เจ้าตนุหัวเราะ "วันนี้ นางว่าง คงอยู่แถวชายหาดแหละ ข้าได้ยินนางคุยโทรศัพท์กับที่ทำงานว่า ขอลางาน เพราะไม่อยากเจอซาเวียร์หรือเพื่อนๆ ของเขาอีก เจ้าก็ลองไปดักรอนางแถวๆ หาดสิ"

ดวงตาสีน้ำตาลอมทองของคนธรรพ์จำแลงมองเจ้าเต่าอย่างสงสัย แต่สีหน้ายียวนกวนประสาทของมันทำให้เขาขี้เกียจจะถาม ชายหนุ่มจึงก้าวขายาวๆ พาตัวเองไปอาบน้ำอาบท่าแต่งตัวเพื่อออกไปหาเธอ.. ในใจก็เริ่มพยายามเดาว่าเธอไปทำอะไรที่นั่น..

"อ้อ เอากางเกงว่ายน้ำไปด้วย สถานีตำรวจมันไกลมาก ข้าไม่อยากคลานไปถึงนั่นเพื่อประกันตัวเจ้าที่เปลือยกายเล่นน้ำทำอนาจาร"

------------------

คีตเทพกรรณใส่เสื้อยืดหลวมๆ สีขาว กางเกงขาสั้นสีกากี ในมือถือถุงผ้าใส่กระบอกน้ำ แก้มใสๆ ของเขายามถูกแดดตอนเช้าริมทะเลทำให้เริ่มเป็นสีชมพูระเรื่อ ส่วนสูงรูปร่างโปร่งของเขาดึงดูดสายตาสาวแก่แม่ม่ายและชายชอบชายจากทั้งหาด แต่เขาไม่สนใจใคร แม้ว่าบนหาดเช้านี้จะพอมีนักท่องเที่ยวสาวๆ ใส่ชุดบีกีนีโชว์หุ่นชวนน้ำลายหก แต่เขาไม่ได้เสียเวลามองเลย ดวงตาสีน้ำตาลอมทองเพ่งสมาธิมองหาแค่สาวผมหยิกเป็นลอนโตๆ ดวงตาโตๆ หุ่นฟิตเฟิร์มเหมือนนักกีฬา ผิวสีน้ำผึ้งจากการอยู่กลางแจ้งมากกว่าในร่ม

เธอไปไหนของเธอ ? เขานึกเป็นห่วง หรือว่าซาเวียร์ หรือผู้ชายคนอื่นพบเธอแล้วพาเธอไปไหนอีก ? ถึงจะรู้ว่าเธอเป็นนาคีจำแลง คงมีฤทธิ์เดชไม่เบา แต่ในสายตาของเขา เธอดูอ่อนโยนใจดีมีเมตตากับเขาที่เป็นคนไร้หัวนอนปลายเท้า กับเจ้าเต่าเวรที่แสนจะน่ารำคาญ คงจะน่าสงสารหากใครพาเธอไปไหนโดยที่เธอไม่อยากไป..

ไม่มี ผณินวารีไม่ได้อยู่ตรงหาดที่นักท่องเที่ยวเล่นน้ำกันเป็นกลุ่มๆ เขาจึงนั่งแปะลงกับทราย พักเหนื่อย หยิบกระติกน้ำในถุงผ้าออกมากรอกเข้าปาก..

"หาใครอยู่หรือเปล่าจ้ะ ?" เสียงป้าที่เดินขายผลไม้หั่นอยู่ริมหาดทักขึ้น

ชายหนุ่มหันไปก็ยกมือไหว้เรียบร้อย "สวัสดีครับ ผมตามหา เอ่อ อ่า เวรี่อยู่นะครับ" เขายิ้มให้ป้าที่ยิ้มทักเขา

"อ๋อ เป็นเพื่อนใหม่ของเวรี่หรือ ? โน่น เขาไปเล่นโต้คลื่นตรงหาดเวิ้งกระโน้นที่คลื่นแรงๆ "

คีตเทพกรรณยิ้มดีใจรีบยกมือไหว้ขอบคุณ

แต่ หมับ ! มือของป้าคว้าเขาไว้ ป้ายิ้มกว้าง "อุดหนุนป้าด้วยสิจ้ะ พ่อรูปหล่อ"

คนธรรพ์จำแลงเลยจำใจควักเงินน้อยนิดติดตัวที่มีจ่ายไป.. แล้วก็ถือไม้เสียบผลไม้มาสองไม้ยาวๆ เดินก้าวยาวๆ ไปหานางนาคีจำแลง..

--------------

คีตเทพกรรณตาโต ! ทะเลตรงหาดที่ค่อนข้างรกว่างเปล่าเวิ้งนี้ มีคลื่นแรงโหมกระหน่ำราวกลั่นแกล้ง.. เกลียวคลื่นสีฟ้าครามสวยงามค่อยคลี่ปั้นแต่งจนสูง และอ่อนสีลงเป็นสีฟ้าอมเขียวสดใสปลายมีฟองขาวราวกับหลอกล่อว่าเป็นครีมขนมเค้กที่แสนนุ่มนวล แต่เสียงครืนและความเร็วของคลื่นที่ซัดลงมาช่างแรงและไร้เมตตา..

แต่ในอุ้งมือของเกลียวคลื่นแสนสวยนั้น มีสาวสวยหุ่นเซ็กซี่เพรียวลมกำลังยืนอยู่บนกระดานโต้คลื่นที่ลอดใต่เกลียวคลื่นอย่างสวยงาม... ราวกับเดินหรือเหาะอยู่บนน้ำ..

ดวงตาสีน้ำตาลทองของคนธรรพ์จำแลงมองตาปรอย... สวยจัง สวยและเซ็กซี่มาก เขายืนนิ่งยิ้มคนเดียว เธอเก่งจัง ท่าทางสง่างามประเปรียวว่องไวของผณินวารีที่กำลังสนุกล้อหลอกกับคลื่นลูกใหญ่ สมกับเป็นลูกสาวพญานาคทำให้เขานิ่งงันเหมือนถูกสะกดตรึงให้อยู่กับที่..

ตูม ! ผณินวารีลอยหายเข้าไปที่สุดปลายของเกลียวคลื่นแล้ว และหายไป ! เหมือนถูกทะเลกลืน !

คีตเทพกรรณตาเหลือก ! ปล่อยไม้เสียบผลไม้ที่ซื้อมาทิ้งลงพื้นทราย แล้วรีบถอดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นให้เหลือแต่กางเกงว่ายน้ำ แล้วพุ่งหลาวลงน้ำไป.. เขาใจคอไม่ดี คลื่นแรงขนาดนั้น เธอจะไหวหรือ ? เธอเป็นคนตอนนี้ไม่ใช่เป็นนาคีเสียหน่อย ? อะไรบางอย่างส่วนลึกของเขาบอกเขาว่า เขาควรปกป้องเธอ เขาจึงพยายามดำผุดดำว่ายมองหา..

หมับ ! อะไรบางอย่างคว้าเขาจากข้างหลังแล้วดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ !

แค่กๆ แค่กๆ ชายหนุ่มไอ เพราะสำลัก ผิดจังหวะและตกใจ จึงไม่ทันขัดขืน ! แล้วก็พบว่า ตัวเองถูกจับพาดไปกับกระดานโต้คลื่น !

เขายิ้มหันไปหาเจ้าของมือที่คว้าเขาขึ้นจากน้ำทันที "วารี ! ตกใจหมดเลย ! ไม่เป็นไรใช่ไหม ?"

ผณินวารีที่ลอยคออยู่ข้างหลังเขายิ้มขบขัน ดวงตากลมโตมีแววหยอกล้อ "คีตา ! คีตานั่นแหละ เป็นอะไรหรือเปล่า ? อยู่ดีๆ ก็กระโดดลงน้ำ ดำไปทั้งลึกทั้งนาน ! วารีนึกว่าคีตาจะคิดสั้นเสียอีก !" ดวงตากลมโตฉายแววสงสัย "คีตากลั้นหายใจใต้น้ำเก่งหรือ ? คนทั่วไปแข็งแรงๆ ก็แค่สองนาทีนะ "

ใบหน้าหล่อเหลาของคนธรรพ์จำแลงยิ้มค้าง หน้าซีด ซวยแล้วไง ! เขาลืมไป เขาไม่ควรแสดงให้เธอจับได้ว่าเขาไม่ป่วยไม่ตาย แข็งแรงทนทานกว่ามนุษย์ปกติ เขาทำท่าไอ "เหรอ แค่กๆ แค่กๆ ไม่หรอก แค่ก ๆ เนี่ยกินน้ำไปหลายอึกเลย แค่กๆ ผมเป็นห่วงวารีเลยรีบโดดลงมาช่วยไม่ทันคิดอะไร คลื่นลูกนั้นใหญ่มาก วารีมาคนเดียว แค่กๆ ผมกลัววารีเป็นอะไรไปจะไม่มีใครช่วยทัน"

แล้วก็ยิ้มออดอ้อน "ผมขอโทษที่ทำให้วารีต้องกลายเป็นมาช่วยผมแทน.." เขายิ้มแหย "ผมไม่รู้มาก่อนว่าวารีเล่นกระดานโต้คลื่นเก่งขนาดนี้ ดูเก่งเกินผู้หญิงเดินดินธรรมดาๆ เลย "

ผณินวารียิ้มค้างบ้าง ดวงตากลมโตเลิ่กลั่ก เอาละสิ พ่อนักดนตรีของฉัน ทำไมต้องถามแบบนั้นละค้าาาา ? หญิงสาวจึงกลบเกลื่อนด้วยการว่ายมาใกล้ๆ เขา แล้วยิ้มยั่วยวน "แข่งกันว่ายน้ำกลับหาดนะคะ ใครถึงก่อนชนะ คนแพ้ต้องเล่าอะไรก็ได้เกี่ยวกับตัวเองให้อีกคนฟัง !" หญิงสาวท้าทายเพราะภาพที่เห็นใต้น้ำว่า ชายหนุ่มไร้ที่มาที่ไปตรงหน้าสามารถดำน้ำได้ลึกและนานขนาดนั้น มันชวนให้สงสัย ... เขามีอะไรปิดบังอยู่หรือเปล่า ? ทำไมทำท่าแปลกๆ

คีตเทพกรรณตาเหลือกแล้วเถียงทันที เพราะเขาเป็นเทวดาถนัดเล่นดนตรี ไม่ได้เป็นนักกีฬาเหรียญทองว่ายน้ำโอลิมปิก ! จะเอาอะไรไปสู้กับลูกสาวพญานาคเล่า ! แต่เขาเถียงไม่ทันอีกแล้ว...

พรวด ! ผณินวารีว่ายน้ำดำน้ำหนีเขาไปอย่างว่องไวราวเป็นงูทะเล หรือ เอ่อ นาค..

คนธรรพ์หน้าขาวที่ตอนนี้หน้าซีด จึงทำอะไรไม่ได้นอกจากว่ายน้ำกวดไล่ตามเธอให้ทัน !

แล้วก็แพ้....

แพ้หมดรูป..

เพราะผณินวารีขึ้นไปบนหาด เดินไปล้างตัวเรียบร้อยที่ตุ่มน้ำฝนที่ชาวบ้านตั้งทิ้งไว้บนลานปูนยกพื้น จนกลับมานั่งเช็ดผมบนเสื่อที่เธอเตรียมมา.. คีตเทพกรรณถึงหอบแฮ่กๆ ขึ้นจากน้ำ

ดวงตากลมโตแวววาวของผณินวารีมองหนุ่มผิวขาวใส หน้าซีด ปากออกจะเขียวนิดๆ เดินขึ้นจากน้ำแล้วก็อมยิ้มขบขันแต่ไม่ยอมหัวเราะออกมา

อืม แผงอกของเขาก็ยังคงแน่นหนั่น สองแขนของเขาก็ยังดูแข็งแรง กางเกงว่ายน้ำก็ดูตุงๆ เหมือนจะหลุดเอวแต่ติดอะไรสักอย่างเลยหลุดไม่ได้.. เธอมองเขาไปพลางเปิดกระติกน้ำของตัวเองมากรอกน้ำเข้าปากแล้วก็หยิบส้มที่ซื้อมาจากป้าผลไม้มาปอกกิน..

คีตเทพกรรณเห็นดวงตากลมโตของสาวสวยเซ็กซี่ขาดใจแล้วก็อึ้ง เธอใส่ชุดบีกีนีตัวจิ๋วสีเขียวรับกับผิวบ่มแดด ผมยาวเป็นลอนเริ่มแห้งจากลมทะเล ใบหน้าไร้เครื่องสำอางช่างสวยจนน่าหลงใหล ดูเหมือนนางพรายหรือนางเงือกแสนสวยที่ขึ้นจากทะเลมานั่งยั่วยวนกลาสีให้หลงใหลเพ้อพก..

เขาเดินไปล้างตัวเร็วๆ แล้วกลับมานั่งข้างเธอ หน้างอๆ เซ็งที่ต้องแพ้พนัน .. และกลุ้มใจนิดหน่อยว่าจะเล่าเรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวเองให้เธอฟังดี ?

หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา แล้วยื่นส้มให้ "กินไหมจ้ะ แก้เหนื่อยได้นะ"

คีตเทพกรรณที่กำลังเช็ดผมหันมามอง ดวงตาคู่สวยของเขาเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากที่มีเลือดฝาดแล้วยิ้มก่อนยื่นหน้ามางับส้มกลีบเล็กและนิ้วมือของคนป้อนไปด้วย ทำให้เธอตาโต "อุ๊ย จั๊กกะจี้"

หญิงสาวทำท่างอน "อย่ามาทำเนียนๆ นะ คีตาแพ้แล้ว เล่าเรื่องตัวเองมาเสียดีๆ จำอะไรได้บ้างหรือยัง ?" น้ำเสียงเธออ่อนโยนลงตรงท้าย ไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเธอกดดันให้เขาต้องจำอะไรได้หลังอุบัติเหตุของเขา

ชายหนุ่มนิ่ง เขามองตรงไปข้างหน้าแล้วก็เล่าสั้นๆ ว่า "ผมยังปวดหัวเวลาพยายามจำเรื่องของตัวเองครับ แต่ภาพที่ปรากฏในหัวผม คือ พ่อแม่ไม่สนใจผมเท่าไร ผมโตมากับคนใช้ ผมมีพี่สาวที่แต่งงานไปแล้วก็ตาย ผมได้เล่นดนตรีเป็นอาชีพ ผมเคยรักสาวคนหนึ่งจนยอมบวชเพื่อแต่งกับเขา แต่เขาก็ไปกับคนอื่นอยู่ดี"

ผณินวารีใจอ่อนยวบ สงสารเขา เธอจึงโอบปลอบเขา "ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไร คีตาอยู่กับวารีแล้ว เราเป็นเพื่อนกัน วารีไม่ทิ้งคีตาไปไหนหรอก"

ความคิดเห็น