Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.23 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.23 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 882

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2563 12:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.23 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

นับดาว talk's

@ห้องของกล้า เวลา14:35น.

 

"....." หลังจากคุยกับเธอเสร็จตรงนี้ก็ตกอยู่ในความเงียบ

"คุณหนูเลิกกับท่านประธานแล้วหรอคะ?" แต่คนที่ทำลายความเงียบไม่ใช่ฉันนะคะแต่เป็นยัยเด็กนี่ต่างหาก

"เปล่า แค่โกรธกันเรื่องของเธอนั่นแหละ" ฉันตอบเธอไป เธอทำหน้าตารู้สึกผิดทันที เอาจริง! หน้าตายัยเด็กบ้านี่อ่านออกง่ายมากอ่ะ

"ฉัน...ทำอะไรผิดหรอคะ?" 

"เธอคุยกับเค้าแบบสองต่อสองกี่ครั้ง?" ฉันถามเธอไปแทนที่จะตอบเธอ

"ก็...สองหรือสามครั้งเนี้ยแหละค่ะ" เธอตอบมา

"แล้วคุยเรื่องอะไรกัน?" 

"ก็เรื่องทั่วไปแล้วก็...เรื่องของคุณหนูหน่ะค่ะ" 

"เรื่องของฉัน? เรื่องอะไร?"

"เรื่องบ้านเด็กกำพร้าหน่ะค่ะ" 

"เธอหยุดพูดเรื่องนี้สักที!" ฉันบอกเธอไปเสียงเข้ม

"ค่ะ...แต่ว่า คุณหนูอย่าไปโกรธท่านประธานเรื่องนี้เลยนะคะ" เธอพูดมา

"....." ฉันนิ่งเงียบไม่ตอบ ก็โกรธไปแล้วนี่หว่า

"ถ้าเป็นเรื่องบ้านเด็กกำพร้าหน่ะเป็นเพราะฉัน...ขอร้องท่านประธานเองหล่ะค่ะ" 

"....."

"ป่านนี้ท่านประธานคงจะคิดถึงคุณหนูแย่แล้วหล่ะค่ะ"

"ค่ะ..เค้าจะคิดยังไงก็ชั่งสิ! ฉ่ะ..ฉันจะจีบกล้า!" ฉันบอกเธอไปเสียงสั่นๆ มันเป็นเองเว้ย

"คุณหนู..." เธอเรียกฉันเสียงยานๆ

"อะไร? ทำไม? หึงกล้าหรอ?" ฉันจึงแกล้งๆถามเธอไป

"ป่ะ..เปล่าค่ะ" หืม? เสียงสั่นเนี้ยกลัวเสียงฉันหรือกำลังโกหกกันแน่

"เมีย!! อาหารเสร็จแล้ว!" โอโห! ตะโกนเรียกแค่ยัยเด็กนี่แล้วกูหล่ะ

.

.

.

จิ๋ว talk's

@โซนโต๊ะทานอาหาร เวลา14:45น.

 

คุณกล้าชอบคุณหนู ท่านประธานก็ชอบคุณหนู คุณหนูชอบคุณกล้า แล้วท่านประธานหล่ะ? 

คุณหนูนะคุณหนู ตาไม่ถึงจนกลายเป็นตาต่ำจริงๆเลย เป็นฉันฉันจะเลือกคนที่มีอนาคตนะ

 

"มานี่มาเมีย เดินช้าเหลือเกินเดี๋ยวอุ้ม" เค้าเดินมาและจะช้อนตัวฉันขึ้น

"หยุดนะ!!! ถอยออกไปห้าก้าว!! ไม่งั้นจะโกรธจริงๆ!" ฉันพูดสั่งเค้าไป เค้าชะงักทันทีและก็ถอยหลังไปห้าก้าว

"ก็เมียเดินช้าอ่ะ! ก็อยากอุ้มอ่ะ!" เค้านี่มัน...

"ก็เจ็บขาไง ใครทำกันหล่ะ?" ฉันถามเค้าไป

"ก็รู้ตัวไงครับจะรับผิดชอบไปทั้งชีวิตเลย!"  ห่ะ..ห๊า!? เค้าไปหัดพูดคำพูดหวานๆเลี่ยนๆมาจากไหนเนี้ย

 

ตุ่บ~ ฉันหย่อนก้นนั่งลงบนโต๊ะทานอาหาร

 

"ทำอาหารเป็นด้วยหรอเนี้ย! พี่นึกว่าพี่จะได้กินไข่ไหม้ซ๊ะแล้ว!" คุณหนูพูดกับเค้า

"พี่นับดาวก็ดูถูกผมเกินไป"

"ฮ่าๆ ดูถูกดีกว่าดูผิดไหมหล่ะ?"

"ฮ่าๆ ครับๆ"

"....." เหมือนฉันเป็นส่วนเกินเลยอ่ะ

"เมียครับ กินอะไรดีมือสั้นแบบเมียตักอะไรไม่ถึงบอกผัวนะครับ" เค้าบอกฉันมา

"ไม่ต้องเสือก!" ฉันจึงด่าเค้าไป

"ด่าเป็นแล้วด่าใหญ่เลยนะครับ...เดี๋ยวคืนนี้จัดหนักอีกรอบยันเช้า" 

"ไอ้บ้า! โรคจิต!! ลามก!!! คนเลว!!!" ฉันด่าเค้าไปเป็นชุด เฮ้อ! เหนื่อยจริงๆเลยคุยกับเค้าเนี้ย

"อ่า ชอบจังเวลาเมียด่า"

"ไอ้โรคจิต!" 

"อ่ะ! พี่นับดาวตักไม่ถึงหรอครับ?" เค้าพูดพร้อมกับตักกับข้าวให้คุณหนู

"อื้ม แท้งกิ้วนะ" คุณหนูเท่จังเลยนะ อ่า...มิน่าหล่ะใครๆก็ชอบ

.

.

.

นับดาว talk's

 

หลังจากที่กล้าตักอาหารให้ฉันเสร็จแล้วกล้าก็หันไปมองแต่ยัยจิ๋วด้วยสายตารักไคร่ เออกูก็กลายเป็นกอขอคอเลยจ้า~ จ้า~ จ้า~ จ้า~ 

ไอ้คนหลงเมีย เมื่อก่อนเกลียดเค้าจะตายห่า เห็นเรียกแต่ว่า...ยัยคนสกปรก

แต่...ครั้งนี้เรียกเมียครับ เมียอย่างงั้น เมียอย่างงี้

 

"กล้า!" ฉันเรียกกล้าไป

"ครับ?" หันมาขานรับฉันเสียงเรียบ

"ไหนเธอบอกว่า...จะจีบพี่ไง? เมื่อไหร่จะจีบสักทีหล่ะ?" ฉันถามกล้าไป

 

ควับ!! และทั้งสองคนก็หันหน้ามองหน้ากันทันที ยัยจิ๋วมองหน้ากล้าด้วยหางตากล้ามองหน้ายัยจิ๋วเหมือนกับบอกเป็นนัยๆไปว่า'ขอโทษครับเมีย' อ่ะนะ

 

"เอ่อ...พ่ะ..พี่ดาวครับ ผมขอโทษนะครับ" 

"เรื่องอะไรหล่ะ? จะไม่จีบพี่แล้วหรอ? ทั้งๆที่เราเคย..." ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

"เอ่อ...ฉันว่า...ฉันกลับก่อนดีกว่านะคะ คุณกล้าอยู่กับคุณนับดาวไปนะคะ!" ยัยเด็กจิ๋วก็พูดขึ้นมา ก่อนที่จะลุกขึ้นไปแต่...

 

หมับ! กล้าจับมือเธอไว้และก็ดึงมือเธอให้ลงนั่งที่เดิม

 

"ปล่อยค่ะ คุณกล้า" เธอพูดกับกล้า เห้อ~ รู้สึกไม่ค่อยชอบฉากเมียงอนผัวเท่าไหร่เลย

"ทำไม...? เธอถึงทนฟังไม่ได้หล่ะ? ในเมื่อเธอไม่ได้คิดอะไรกับกล้า?" ฉันพูดไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นสูง

"ฉันแค่...ไม่อยากเป็นกอขอคอค่ะ" เธอตอบมา

"หึ! ไม่เป็นอะไรหรอกหน่า...ฉันไม่ถือ กล้าเองก็ไม่ถือใช่ไหม?" ฉันหันไปมองหน้ากล้าที่มองหน้าเธอแบบ...'ฟังผัวก่อน'

"เอาไง? จะนั่งลงฟังฉันกับกล้าจีบกัน...." ฉันยังพูดไม่ทันจบ

"พี่น่ะ....อ๊ะ!!" ไอ้เด็กกล้าก็กำลังจะพูดแทรกขึ้นมา

 

ตุ่บ! แต่...ฉันเตะไปที่หน้าแข้งของไอ้เด็กกล้าก่อน

ไอ้เด็กบ้านี่! กูกำลังจะทำให้เมียมึงยอมรับมึงอยู่นะ!! ไปรักเมียมึงไกลๆตีนกูก่อนไป๊!!

 

"หรือจะ...ยอมรับว่าเธอชอบกล้า? หืม?" ฉันถามเธอไป

"ฉันไม่ได้ชอบคุณกล้าค่ะ!!" ปฏิเสษเสียงดังเชียวนะ แบบนี้เรียกว่า...กลบเกลือนหรือเปล่านะ?

"ไม่ได้ชอบก็นั่งลงสิ" ฉันบอกเธอไปและเธอก็นั่งลงกินข้าวเหมือนเดิม

"กล้า!" ฉันเรียกเจ้าตัวเจ้าของห้องไป

"ครับ?" ไอ้เด็กกล้าก็ขานรับ

"ที่ห้องไม่มีต้นไม้เลยหรอ?" ฉันถามไป 

"ไม่มีครับ" ปากตอบกูแต่ตามองแต่เมียนะ

"ทำไมหล่ะ?" และกูก็ยังคงจะหน้าด้านถามไปนะ

"ผมไม่ปลูกหน่ะครับ กลัวจะตายเพราะไม่มีคนดูแล" โอโห! จ้า~ กูกำลังจีบมึงอยู่นะแต่คำตอบมึงกำลังจีบเมียตัวเองอยู่ใช่ไหม?

"ทำไมหล่ะ?" คนที่ถามไม่ใช่ฉันนะแต่เป็นยัยเด็กจิ๋ว

"ทำไมหล่ะ? เธอชอบหรอ?" กล้าก็ถามจีบยัยเด็กจิ๋วเลยจ้า

"อื้ม ชอบสิที่เหนือหน่ะปลูกดอกอะไรก็ขึ้นคงเพราะอากาศเย็นหล่ะมั้ง" เธอพูดมา

"งั้นถ้าฉันเรียนจบเราแต่งงานกันและย้ายกลับไปอยู่เชียงรายเลยดีไหม?" จ้า~ วางแผนกันขนาดนี้ ความรักฉาบฉวยกูจะมายุ่งทำไมว๊ะ?

"ห๊ะ!? ใครจะแต่งงานกับคุณ?" โอ๊ย! กูจะไม่ทน

 

ตุ่บ!!! ฉันทุบโต๊ะไปเสียงดัง จนทั้งสองคนหันหน้ามามอง

 

"เห้อ~ ความรักฉาบฉวยเดี๋ยวก็รักเดี๋ยวก็เลิกและก็ไปกันไม่รอด พูดก็พูดเถอะนะ เห็นมาเยอะและ"

"พี่นับดาว...?" ไอ้เด็กกล้าเอ่ยเรียกชื่อฉันมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

"อย่าเพิ่งขัดดิ๊หลายรอบแล้วนะเราอ่ะ!" แต่ฉันปรามขึ้นไปก่อน

"ฟังฉันให้ดีนะกล้า...อย่ามาชอบพี่เลยเพราะถัาเธอชอบพี่เธอจะถูกใช้เป็นเครื่องมือแน่นอน เพราะอิสายป่านมันเป็นศัตรูที่ออกมาจากรูเดียวกันกับพี่!" ฉันบอกกล้าไปเสียงเข้ม ก่อนที่ฉันจะหันไปมองหน้ายัยจิ๋วจนยัยนั่นสดุ้ง

"ส่วนเธอ...อยากโดนหมาคาบไปแดกหรอไง? ห๊ะ!? เหอะ! ในเมื่อเล่นตัวแล้วก็เล่นตัวให้สุดๆไปเลย เข้าใจ?" ก็...ฉันไม่ชอบผู้หญิงง่ายนี่หว่า

"อ้าว!? พี่นับดาวทำไมพูดงี้อ่ะครับ?" ไอ้เด็กกล้าถามฉันมา

"ก็พูดความจริงอ่ะ จำไว้ว่า...โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับจิ๋วอยู่แค่สองคน! ใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า...ความรักครั้งนี้ของพวกเธอทั้งสองคนไม่ใช่ความรักที่ฉาบฉวย ไม่ใช่ความรักที่แค่วัยรุ่นรักกันแบบบ้าๆบอๆคิดไปเองแบบที่พี่คิด! แค่นี้หล่ะ" ฉันพูดแค่นั้นก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินออกไป

"เดี๋ยวผมไปส่งครับ" ไอ้เด็กกล้าพูดขึ้นมาก่อนที่จะปล่อยมือเมียของตัวเองและลุกขึ้นมา

"อื้ม...เอาสิ" ฉันตอบมันไปแค่นั้น

"สยบเมียนะไม่ใช่ให้เมียสยบเรา" ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่...ฉันก็ชอบเห็นผู้หญิงอยู่เหนือผู้ชายอยู่ดี

"อ่า...แต่เมียผมดื้อมากหน่ะสิครับ" กล้าพูดมา ก่อนที่จะเอามือขึ้นมาเกาหัวตัวเอง

"ฮ่าๆ เคารพเมียอ่ะได้ดีทุกคนนั่นแหละ! พี่ไปแล้ว" พูดเพียงแค่นั้นฉันก็เดินออกจากห้องของกล้ามาในทันที

.

.

.

กล้า talk's

 

หลังจากที่พี่นับดาวกลับไปแล้วผมก็เดินกลับเข้ามานั่งที่เดิมคือ...ที่โต๊ะอาหารนั่นแหละ

 

"เมียกินข้าวต่อสิ" ผมบอกจิ๋วไป

"อยากกลับบ้าน...ฉันอยากกลับบ้าน!" ทำไมว๊ะ?

"กินข้าวเถอะครับเมีย"

"อยากกลับบ้าน...ฉันอยากกลับบ้านไงว๊ะ!" 

"ทำไมว๊ะ!? บ้านเธอมีใครรออยู่หรอไง!?" ผมจึงถามไปด้วยเสียงดังหงุดหงิด

"มีสิ!" 

"ใคร!?"

"ยุ่ง!"

"ถ้าไม่บอกก็ไม่ให้กลับ!"

"อย่าบ้าได้ป้ะ!? งานการฉันก็มีทำป้ะ!?" เธอถามผมมาเสียงหงุดหงิด

"อยู่กันมานี่...ยังไม่รู้อีกหรอว่า...ผัวเธอรวยอ่ะ!" ผมตอบไปเสียงเรียบนิ่งหงุดหงิด

"อยากรู้ใช่ไหม? ว่าใครรอฉันอยู่ที่บ้าน?"

"....." ผมไม่ตอบแต่พยักหน้ามองหน้าเธอไปแทนคำตอบ

"ลูกของฉันรออยู่ที่บ้าน!!" ทันทีที่เธอตอบจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกกว้างทันที หมายความว่าไงว๊ะ? ลูกเธอ?

"ลูกเธอกับใคร?" ผมถามเธอไปเสียงเรียบ

"กับคนที่ฉันมีอะไรด้วยคนสุดท้ายไง" เธอตอบมาเสียงเรียบ

"ฉันสินะ"

"คุณกล้าคะ? คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนคะ? ว่าคุณคือคนสุดท้ายที่ฉันมีอะไรด้วย!?" คำถามกำกวมว่ะ

"จะปฏิเสษว่า...ไม่ใช่ฉัน!?"

"ฉันถามคุณว่าคุณเอาความมั่นใจมาจากไหน!? ก็ตอบฉันก่อนสิว๊ะ!!?" อ่า...ตะคอกอีกแล้ว

"มั่นใจดิ่ งั้นเธอกล้าให้ฉันไปดูหน้าลูกของเธอไหมหล่ะ?" 

"ไม่!"

"ทำไม?"

"มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ"

"ถ้ามั่นใจว่าไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันเธอก็ให้ฉันไปดูหน้าลูกของเธอสิว๊ะ!" ผมพูดไป

 

ถ้าเป็นลูกผมก็น่าจะมีอะไรที่คล้ายผมบ้างดิ่ว๊ะ? และดูจากท่าทางของเมียแล้วมันน่าสงสัยไหมว๊ะ!? ลองคิดดูดิ่มีอย่างที่ไหนปิดบังคนที่ไม่ใช่พ่อเค้ามีแต่...คิดจะจับยิ่งเป็นคนที่เคยมีอะไรๆกันด้วยแล้วแบบนี้ยิ่งน่าจับไหมหล่ะ?

อ่า...แม่งเอ๊ย! รู้สึกว่า...นี่จะไม่ใช่เรื่องของผมกับเธอแค่สองคนแล้วสิถ้าเธอมีลูกกับผมขึ้นมาจริงๆหล่ะว๊ะ? ผมจะทำยังไงต่อไป? จะต้องเลิกเรียนและออกมาทำงานสร้างตัวหรือเปล่า? หรือจะต้อง...เลิกเรียนมาเลี้ยงลูกว๊ะ?

 

@ไวท์แฟลต ชั้น3 เวลา15:50น.

 

อ่า...ให้ตายเถอะว่ะและผมก็ไม่ใช่คนที่จะมารับผิดชอบอะไรใหญ่ๆด้วยสิ แบบนี้ต้องให้เจ้เพลินมาคุยเปล่าว๊ะ

 

"นี่เธออยู่ที่นี่หรอ?" ผมถามจิ๋วไป

"อื้อ!" ทำอะไรอยู่ว๊ะ มาถึงหน้าห้องเธอแล้วไม่ใช่ จับผมทำไมนักหนาสวยพอแล้วครับเมีย...

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! น่ะ..นี่อย่าบอกนะว่าเธอทิ้งให้ลูกอยู่คนเดียวอ่ะ

 

"ป้าคะ! มารับน้องหนูดีค่ะ!!" เธอคุยกับใครสักคนที่น่าจะอยู่ในห้องนั่น

 

อ่า...กูก็ค่อยยังชั่ว...นึกว่าเมียใจร้ายถึงขนาดที่ว่าจะทิ้งลูกตัวเองอยู่คนเดียว

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ และเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมา ตามด้วยป้าแก่ๆคนนึงที่ข้างๆมีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักยืนอยู่ด้วย

 

"คุณแม่ขา~" และเด็กคนนั้นก็โผลเข้ากอดจิ๋วทันที

"ไงคะ? น้องหนูดีเมื่อคืนร้องไห้หาคุณแม่หรือเปล่าคะ?" เธอถามลูกเธอไป

"อื้อๆ ไม่ร้องหรอกแต่...ไม่ยอมกินข้าวและไม่พูดกับป้าเลย!" ทันทีที่ป้าแก่ๆนั่นพูดจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกกว้างด้วยความตกใจทันที

 

จำได้เหมือนกันว่า...ก่อนที่เจ้เพลินจะมีวันนี้ก็เคยเป็นแบบจิ๋วเมียผมมาก่อนและหลังจากที่ผมเลิกเรียนตอนมอหนึ่งแล้วเจ้เพลินก็เคยพาพวกผมไปฝากไว้กับป้าข้างๆห้องด้วยเหมือนกัน ก่อนที่จะส่งพวกผมไปเรียนที่เชียงรายอ่ะนะ ผมเป็นคนกรุงเทพครับแต่ไปอยู่เชียงรายเพราะว่า...เจ้เพลินที่เปรียบเสมือนแม่ของพวกผมไม่มีเวลาดูแลเลยหัดให้พวกผมดูแลตัวเอง

มีวันหนึ่งเจ้เพลินทำงานสองกะคือทำตั้งแต่แปดโมงเช้ายันแปดโมงเช้าของอีกวันจำได้ว่า...วันนั้นผมไม่คุยกับใครเลยแม้แต่ไอ้ต้น บางทีความหน้าเหมือนอาจจะเหมือนเธอแต่นิสัยอาจจะเหมือนผมก็ได้ และไอ้ความด้านชายกเว้นกับเมีย...ของผมนั้นก็เกิดจากการไม่มีคนดูแลให้ความใส่ใจเนี้ยแหละ

 

"จริงหรอคะ? ขอโทษคุณป้าเลยนะน้องหนูดี" เมียผมพูดกับลูก

"ก็...หนูดีคิดว่าคุณแม่จะทิ้งหนูดีแล้วนี่คะ หนูดีไม่รู้หนิ" น้ำเสียงเรียบนิ่งนี่มัน...

"ลูกฉันจริงๆด้วย" ผมบอกเมียผมไป ทำให้ทุกคนมองหน้าผม

"งั้นป้าเข้าห้องก่อนนะ" ป้าคนนั้นบอกเมียผม

"ค่ะ คุณป้าจิ๋วขอบคุณนะคะ ที่ดูแลน้องหนูดีให้" เมียผมพูดพร้อมกับยกมือไหว้ป้าคนนั้น ป้าคนนั้นพยักหน้าให้ครับ

"ผมเองก็...ขอบค่ะ...." ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคที่จะพูดไปว่า "ขอบคุณเหมือนกันนะครับ" เลยครับ

 

ปั้ง! ประตูห้องของป้าคนนั้นก็ดังลงแถมน่าจะปิดด้วยความไม่พอใจด้วย

 

"ป้าเค้าเป็นไรอ่ะ?" ผมหันหน้าไปถามจิ๋ว

"ยุ่ง!" เอ้า!? ด่าผมเสร็จ

"ป้ะกันค่ะ เข้าห้องกันนะคะน้องหนูดี" ก็หันไปคุยกับลูกทันที

"....." และผมทำไงอ่ะนอกจากเดินตามเมียเข้าไปในห้องแต่...

 

แอ๊ดดดด! หมับ!! ยัยเมียดันจะปิดประตูหนีผมนี่ดิ่ผมจึงต้องออกแรงยันประตูไว้

 

"นี่! มีสิทธิ์อะไร!?" เธอถามผมมา ยังจะถามอีกหรอ?

"ก็ลูกฉันอยู่กับเธอ เธอจะไล่พ่อของลูกเธอไปไหน?" ผมถามไป

"คุณไม่ใช่!"

"เหอะ! หน้าไม่เหมือนแต่นิสัยเหมือนเลยนะจะไม่ใช่ได้ยังไง!?"

"คุณไม่ต้องมายุ่ง! ฉันกับลูกอยู่กันมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณแล้ว! ขอร้อง...อย่ามาเป็นส่วนเกินของชีวิตฉันกับลูกเลยนะ"

"ยอมรับแล้วสินะ!?" 

"ถึงจะเป็นลูกคุณจริงแล้วมันยังไง?" 

"ยังไง? อะไร? ลูกต้องการพ่อไหม?"

"ไม่! ลูกฉันไม่ต้องการพ่อ ลูกของฉันอยู่กับฉันได้!" 

"อย่าเอาตัวเองเป็นตัวตัดสินลูกดิ่ว๊ะจิ๋ว!" ทันทีที่ผมพูดจบดวงตาของจิ๋วก็เบิกโพลงด้วยความตกใจทันที

"ฉันเป็นพ่อของน้องหนูดี และก็เป็นผัวของเธอด้วย! หรือจะปฏิเสษ?" ที่ผมกล้าพูดตรงนี้ เพราะน้องหนูดีเข้าไปในห้องแล้ว

"คุณจะรับผิดชอบอะไร? จะเลี้ยงดูหรอ? ฉันไม่ต้องการ!" เฮ้ย! อย่าเพิ่งทึกทักไปเองดิ่ว๊ะ

"ไม่ได้จะเลี้ยงดูแต่จะดูแล!"

"ห๊ะ!? จะทำยังไง? จะเลิกเรียนและมาดูแลงั้นสิ!? ถามตัวเองดีๆค่ะคุณกล้า...อนาคตของคุณมันมีอีกไกลต่างจากฉันค่ะ" เธอพูดจบผมก็ต้องปล่อยมือจากประตูเธอและเธอก็ปิดประตูลง

 

ปั้ง! และเสียงปิดประตูก็ดังลงด้วยความไม่พอใจเหมือนกับป้าคนนั้น

 

"อนาคตก็ส่วนอนาคตดิ่ว๊ะแต่...ควรจะทำปัจจุบันให้ดีที่สุดไม่ใช่...? เธอแม่งไม่มีเหตุผลว่ะ...จิ๋ว" บ่นเมียจบผมก็เดินลงมา

 

ยังไม่ลองเลยไหม? ลองให้ผมดูแลก่อนดิ่ว๊ะ ยังไงผมก็ไม่มีทางที่จะเลิกเรียนอยู่แล้ว แล้วผมจะเอาไงต่อไปดีว๊ะเนี้ย เอาว๊ะยอมโดนด่านิดๆหน่อยๆไม่เป็นไรหรอกเนอะ

.

.

.

จิ๋ว talk's

@ในห้องเช่าของฉัน เวลา15:55น.

 

หลังจากที่ปิดประตูห้องแล้ว อ่า...รู้สึกหมดแรงเลยค่ะไม่เคยเหนื่อยอะไรเท่านี้เลยจริงๆนะ

 

"คุณแม่ขา...คุณอาคนนั้นพ่อหรอคะ?" น้องหนูดีถามฉันขึ้นมา

 

ใครว่ากันหล่ะคะ? ว่าฉันเอาความคิดของฉันมาตัดสินน้องหนูดีเพราะถ้าฉันทำอย่างงั้นจริงๆหล่ะก็น้องหนูดีไม่มีทางมาสงสัยว่าคนโน้นคือพ่อคนนี้คือพ่อหรอกค่ะ เพราะแม่ของฉันบอกฉันเสมอว่า...พ่อของฉันตายแล้วฉันเลยไม่เคยถามไม่เคยแม้แต่อยากจะเจอหน้าแม่ฉันบอกว่า "พ่อทิ้งแม่ไปตั้งแต่แม่ท้องลูกได้แค่สี่เดือนและหลังจากนั้นพ่อก็หายสาบสูณไปเลยต่อมาไม่นานแม่ก็ได้ข่าวว่าพ่อตายแล้ว" เพราะงั้นไงคะฉันจึงไม่โหยหาความรักจากผู้ชายคนไหน แต่...ในทางกลับกันฉันกลับไม่เคยบอกน้องหนูดีเลยว่าพ่อของลูกฉันเสียไปแล้ว แต่...ฉันจะบอกว่า "คุณพ่อของหนูต้องทำงานหาเงินมาส่งหนูเรียนสูงๆ" ซึ่งนั่นทำให้น้องหนูดีสงสัยมากๆค่ะว่าพ่อของตัวเองคือใคร 

แต่...แค่น้องหนูดีไม่แสดงความอยากรู้อยากเห็นออกมาต่อหน้าคนอื่นก็แค่นั้นแต่...จะกลับมาถามฉันหลังจากที่เราอยู่กันแค่สองคน

คราวนั้นท่านประธานน้องหนูดีถามฉันซึ่งฉันตอบได้ทันทีว่า...ไม่ใช่! แต่เค้าที่เป็นพ่อของน้องหนูดีจริงๆฉันควรตอบยังไงดี

 

"น้องหนูดีคะ...แม่ ขอโทษนะคะ..." ฉันพูดกับลูกสาวของตัวเองไป และเข้าไปสวมกอดน้องหนูดีทันที

"คุณแม่ขา..." น้องหนูดีเรียกฉันมาเสียงนิ่งๆ

"....." พยายามจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา 

"คุณแม่ขา~ หนูดีหิวข้าวค่ะ" น้องหนูดีพูดขึ้นมา 

"งั้นรอคุณแม่แป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวคุณแม่จะทำกับข้าวให้ทาน" ฉันผละออกจากลูกสาว ก่อนที่จะพูดไป น้องหนูดีพยักหน้าตอบมานิ่งๆ

 

เห็นไหมหล่ะว่าลูกสาวของฉันนั้นน่ารักแค่ไหน ไม่เห็นต้องมีพ่อของลูกเลยฉันกับลูกก็อยู่ด้วยกันได้ เพราะงั้น...เค้าก็ไม่จำเป็นใช่ไหมคะ? เค้าไม่จำเป็นต้องเข้ามาเป็นส่วนเกินของชีวิตฉันกับลูกใช่ไหมคะ?

.

.

.

กล้า talk's

@บ้านของเจ้เพลิน เวลา16:30น.

 

ผมขับรถมาที่บ้านของเจ้ผมเองหล่ะครับ บ้านไกลจากตัวเมืองมาอีกเยอะเลยหล่ะก็ลองคิดดูดิ่ขับบิ๊กไบค์มาอ่ะแต่แม่งแดกเวลาไปตั้งสามสิบกว่านาที

ก็บอกแล้วไงว๊ะว่า...ผมต้องให้เจ้เพลินไปคุยถึงผมจะไม่ใช่คนที่ชอบรับผิดชอบอะไรมากมายก็เถอะแต่นี่มันลูกกับเมียผมเลยนะเว้ย! 

แต่...เชื่อผมป้ะหล่ะว่ากว่าเจ้เพลินจะไปคุยให้ผมอ่ะ แม่ง...กูว่าเจ้ต้องแกล้งห่าไรกูแน่นอนว่ะ ไม่รู้สิ ผมมีลางสังหรณ์แบบนั้นอ่ะ

 

"เจ้เพลินหวัดดี" เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องรับแขกแล้วเห็นเจ้เพลินนั่งทำเล็บอยู่ผมเลยสวัสดีเจ้แกไปเสียงนิ่งๆ

"อื้อ!" เจ้เพลินพยักหน้าขึ้นรับไหว้ของผมแค่ครั้งเดียว จะเริ่มไงดีว๊ะ?

"....." เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่ใบหน้าของผมจนผมต้องเอาหลังมือขึ้นมาเช็ด 

"มีอะไร?" เสียงนิ่งๆของเจ้เพลินที่เอ่ยถามผมขึ้นมาทำให้ผมสดุ้งจนตัวเกือบโยน

"เอ่อ...จ่ะ..เจ้เพลินครับ ผม...ผม...ผมมีเมียแล้วครับ" ผมบอกเจ้เพลินไป ป่ะกี๊นี้ผมเห็นเจ้เพลินชะงักการตะไบเล็บนิดหน่อย ก่อนที่เจ้แกจะหยุดตะไบเล็บและมองหน้าผมนิ่งๆ

"ใคร? กูรู้จักไหม?" ถ้าใครเห็นหน้าเจ้ผมหล่ะก็จะต้องบอกว่า ผู้หญิงคนนี้หวานสวยแน่นอนแต่ว่า...เปล่าเลยครับ เนื่องจากมีแต่เพื่อนผู้ชายเจ้เพลินจึงติดทั้งนิสัยและคำพูดแบบพวกเพื่อนเจ้มาอ่ะนะ

"ร่ะ..รู้ครับ" ผมตอบเจ้ไปน้ำเสียงประหม่ามันเลยขาดหายและสั่นเป็นช่วงๆ

"ใครว๊ะ?" เจ้เพลินถามมา

"จิ๋ว..." ผมตอบเจ้เพลินไปเสียงแผ่วเบา

"ห๊ะ!? ใครนะ!? พูดชื่อเมียมึงให้ดังๆหน่อยดิ่!"

"จิ๋วครับ!" ทันทีที่ผมตอบไป ไม่เหมือนที่คาดไว้เลยว๊ะทำไมเจ้เพลินไม่เห็นตกใจเลยว๊ะ

"แล้ว...?" เจ้เพลินถามผมมาเสียงเรียบพร้อมหยิบที่ตะไบเล็บมาตะไบเล็บต่อ

"แล้ว...? แล้วอะไรอ่ะเจ้ก็ยัยนั่นไม่ยอมรับผมอ่ะดิ่!" ใช่! เจ้ต้องช่วยผมนะเว้ย...!

"อื้มๆ แล้วไง...?" เจ้เพลินพยักหน้ารับเหมือนรู้อยู่แล้วว่ายังไงจิ๋วก็ไม่ยอมรับผมและถามมาเสียงเรียบนิ่งเหมือนเดิม

"แล้วไง...? เจ้เพลินก็ต้องช่วยผมดิ่ว๊ะ!" ผมตอบไป ความต้องการจริงๆ

"แล้ว...ทำไมกูต้องช่วยมึงด้วย? ขอเหตุผลที่ฟังแล้วขึ้นนะ ไม่ใช่เหตุผลปัญญาอ่อนเหมือนตอนที่มึงหาเรื่องด่ามัน!" นี่ถ้าไม่ใช่พี่สาวผมแล้วมาเรียกเมียผมว่ามันนะมีต่อยว่ะ และอะไรคือ...คำพูดแดกดันผมว๊ะ?

"เธอกับผมเราเคยได้กันมาแล้วครั้งนึงเมื่อสี่ปีก่อนอ่ะ" เฮ้ย! เจ้ใจเย็นไปป่ะว๊ะ!?

"แล้วครั้งนั้นมันก็ทำให้...." ผมยังพูดไม่ทันจบเลยครับเจ้เพลินก็พูดขึ้นมาก่อนว่า

"จิ๋วท้อง?" เจ้ผมถามมา

"....." ผมจึงเงียบและก้มหน้าพยักหน้าไปให้เจ้เพลินแทนคำตอบ ไม่กล้าสบตากับสายตาที่มองได้ทะลุปรุโปรงของเจ้กูเลย 

"ป่านนี้ลูกมึงก็คงจะอายุสามขวบครึ่งแล้วสินะ?" ผมก็ไม่ได้ถามจิ๋วเลยว่ะ ถึงถามไปก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี

"....หล่ะมั้งครับ" ผมตอบเจ้เพลินไป

"แล้วไง...? นี่มันต้องเป็นความสามารถของมึงเองที่จะทำให้เมียมึงยอมรับมึงเป็นพ่อและเป็นผัวแต่..." เจ้เพลินพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น

"???" ไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามเจ้เพลินแทน

"ก็มึงทั้งด่าทั้งว่ามันไว้ขนาดนั้นอ่ะนะ มันคงจะยอมมึงหรอกว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ" และเจ้เพลินก็หัวเราะแบบชั่วร้ายออกมา กูว่าแล้วไง

"เจ้! ผมซีเรียสนะ" 

"เรื่องของมึงดิ่! กูมีความสุขนี่หว่า...! ฮ่าๆๆๆๆ" ดู ดูอิเจ้มันตอบมา บอกแล้วไงว่าผมมีลางสังหรณ์ว่าเจ้เพลินต้องแกล้งผมแน่นอน

"โห่! เจ้เพลินอ่ะผมอุตส่าห์หนีร้อนมาพึ่งเจ้เลยนะเว้ย ทำไมเจ้ทำแบบนี้อ่ะ?" ผมถามเจ้เพลินไปเสียงเศร้าๆนิดหน่อย

"เออๆ งั้นกูถามหน่อย...มันไม่ยอมรับมึงก็ดีแล้วนี่หว่า...มึงจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบ" เจ้เพลินพูดมา

"เจ้? ทำไมพูดงี้ว๊ะ? เป็นผู้หญิงป้ะ? ลองคิดดูดิ๊ว่าถ้าเจ้มีลูกแล้วถ้าผัวเจ้ไม่ยอมรับอ่ะเจ้จะทำไง? จะมีความรู้สึกยังไง?" เออ มึงลองคิดดูดิ๊อิเจ้!

"กูอ่ะหรอ? อืมมม" และเจ้เพลินก็ทำท่าคิด

"....." ผมได้แต่ลุ้นในใจว่า..."ขอให้เจ้มันคิดได้ ๆ ๆ ด้วยเถอะ"

"หึ! เอาจริงนะ! ถ้าเป็นกูกูสบายอยู่แล้วเพราะกูรวยจบป้ะ? เงินแก้ได้ทุกปัญหา" แต่...คำขอของกูก็ไม่เป็นผลว่ะ เหี้ย! กูขอถามมึงหน่อยเถอะว่า...

"อิเจ้มึงเป็นผู้หญิงจริงหรอว๊ะ? ทำไมความคิดมึงมันถึงได้เลวแบบนี้ว๊ะ? ลูกมึงนะลูกมึงถ้ามึงท้องแล้วพ่อของลูกมึงไม่รับมึงจะรู้สึกยังไง?!" ผมถามไปอีกครั้ง

"คำตอบของกูก็ยังคงเหมือนเดิมคือ...กูมีเงิน จบนะ?"

"เออ เจ้มึงรวยไง! แต่เมียกูไม่ใช่! เมียกูอยู่ห้องเช่าเท่าลังหนูไง! เจ้มึงควรรู้ไว้ด้วยนะว่าบนโลกใบนี้ไม่ได้มีแต่คนรวยแบบเจ้มึง!!" ผมพูดไป เออ กูฟิวส์ขาด

"เหอะ ก็รู้อยู่ไงก็มึงถามว่า...ให้กูลองคิดดูว่าถ้าเป็นกู กูจะทำยังไงไม่ใช่? กูก็คิดดูแล้วของกูได้สรุปมาว่า เงินสามารถใช้เลี้ยงลูกกูได้" เจ้มึงไม่เข้าใจจริงๆด้วย

"เจ้ กูไหว้หล่ะช่วยไปคุยกับเมียกูให้รับกูหน่อยเถอะว่ะ!" ผมพูดขอร้องเจ้เพลินไปพร้อมกับยกมือไหว้เจ้เพลินไปด้วย

"กูขอถามอะไรอีกหน่อย" เจ้เพลินพูดขึ้นมา

"อะไร?" ผมจึงจำต้องถามแกกลับไป

"ที่มึงจะรับผิดชอบจิ๋วอ่ะ เพราะอะไร? เพราะมึงรักมันหรือเพราะมึงเจอของเล่นชิ้นใหม่แถมได้ของแถมมาอีกตั้งหนึ่งชิ้น หืม?" เจ้เพลินถามผมมา

 

อ่า...เพราะรักหรอ อันนี้ผมไม่แน่ใจว่ะแต่...ที่แน่ๆเลยคือไม่ได้เห็นเธอเป็นของเล่นแน่นอนเพราะถ้าผมเห็นอย่างงั้นผมเอาเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอเธออีกครั้งที่นี่แล้ว

 

"ผม...ไม่แน่ใจว่ารักเธอหรือยังว่ะเจ้ แต่ผมไม่เห็นเธอเป็นของเล่นแน่นอน" ผมตอบเจ้เพลินไปเสียงเรียบนิ่ง

"ไม่แน่ใจว่ารักหรือยัง? แปลว่าไง?" ครับ เจ้กูกลายเป็นคนขี้สงสัยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ว๊ะ?

"ก็...ถ้าลองอยู่ด้วยกันไปอาจจะรักกันก็ได้แต่แค่ตอนนี้...ผมยังไม่แน่ใจว่ารักเธอหรือยังอ่ะครับ" 

"แปลว่ามึงแค่อยากลองอยู่ด้วยกัน ถ้ามึงไม่รักมันอ่ะ? มึงจะทำยังไง? จะแก้ไขมันยังไง? ถ้ามันเผลอใจรักมึงแล้ว?" ถามเก่งและแต่ละคำถามกูก็...

"....." ....ตอบไม่ได้ไงว๊ะ

"ผู้หญิงความรู้สึกที่มีต่อผู้ชายที่อยู่ด้วยกันทุกวันๆอ่ะมันจะค่อยๆเพิ่มจากศูนย์เป็นร้อยส่วนผู้ชายอ่ะมันจะเริ่มจากร้อยเป็นศูนย์ ถ้ามึงแน่ใจว่า...มึงสามารถคงระดับความรู้สึกอยากลองของมึงตอนนี้ให้เท่าๆกับผู้หญิง....ไม่สิ! ให้คงที่จนกว่าจิ๋วมันจะถึงร้อยและลดพร้อมๆกันขึ้นพร้อมๆกันได้อ่ะ กูจะช่วยมึงแต่ว่า..." เจ้เพลินพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

"แต่ว่า...? อะไรหรอเจ้เพลิน?" ผมถามเจ้แกไป

"ถ้ามึงยังทำไม่ได้อ่ะ กูว่า...อยู่แบบนี้ต่อไปดีกว่าไหม? โลกของมึงทั้งสองคนจะต้องเจอกับผู้คนอีกเยอะ ไม่ใช่แค่...จะมีกันแค่สองคน ลองอยู่กันแบบนี้ไปก่อนไหม รอจนกว่ามึงจะแน่ใจว่ามึงรักจิ๋วแล้วจริงๆเมื่อนั้นกูจะไปขอมันให้" พูดเหมือนกับพี่นับดาวเลยว่ะ

 

อ่า...ดูเหมือนพี่นับดาวจะพูดถูกทุกอย่างเลยว่ะ ความรักของผมในตอนนี้ผมก็ยังไม่แน่ใจเลยว่ามันคือความรักจริงๆ แต่...พี่นับดาวเนี้ยน่าจะเป็นพี่น้องกับพี่สายป่านนะ แต่ว่า...ศัตรูที่ออกมาจากรูเดียวกันเนี้ยมันหมายความว่า เป็นพี่น้องที่ไม่ถูกกันใช่มั้ย หรือว่า...ผมจะตีความหมายผิดไปว๊ะ ชั่งแม่งเถอะ

 

"วันนี้ผมขอนอนบ้านนะ ง่วงอ่ะ" ผมบอกเจ้เพลินไป เจ้เพลินไม่ตอบแต่พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเป็นการอนุญาตผมครับ เอาจริงนะ ถึงเจ้ไม่อนุญาตยังไงกูก็จะนอนอยู่ดี

"อ้อ ถ้าเจ้เพลินจะไปทำงานขึ้นไปปลุกผมด้วยนะ ผมจะไปด้วย" ผมพูดเพียงแค่นั้นก็เดินขึ้นห้องไปในทันที เจ้เพลินก็คงจะพยักหน้าขึ้นเหมือนเดิมนั่นแหละ

 

@บนห้องนอนของผม เวลา16:50น.

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ อ่า...ห้องนอนของผมก็ยังคงสะอาดอยู่เหมือนเดิม 

เหอะ! เห็นเจ้เพลินเป็นคนห้าวๆแบบนั้นแต่เจ้เพลินก็มีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนนะครับ ทำอาหารก็อร่อยทำความสะอาดบ้านก็เนียบกริบ

ฟุ่บ~ และผมก็เดินไปล้มตัวนอนบนเตียงขนาดกลางของตัวเองทันที

 

"อ่า..." อุทานออกมาด้วยความสบาย ก่อนที่ผมจะค่อยๆหลับตาลงและสติของผมก็จมเข้าสู่ห้วงหลับไหล

 

End ep.23

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"พี่โซ่อ่ะไม่รักนับดาวแล้ว ฮึ่ก! พี่โซ่บอกเองว่า ฮือออ~ พี่โซ่ไม่เคยรักนับดาว ฮึ่กๆ ฮือออ~"

 

Talk

 

จบแบบนี้ดีแล้วใช่ไหม55555 เดี๋ยวมีเป็นspecial epมานะคะ เป็นตอนพิเศษหลังจบเนอะ

เอาจริงไรท์คิดว่า...ความใส่ใจของคนในครอบครัวมีส่วนสำคัญกับนิสัยจริงๆนะ

เอาจริงไรท์อาจจะคิดไปเองก็ได้นะคะแต่ว่า...ในนิยายของไรท์จะถ่ายทอดออกมาแบบนั้นนะคะ

.....

 

เอาจริงคือ...ชอบคาแรกเตอร์ของพาเพลินมากเลยอ่ะอยู่แก็งค์เสืออ่ะนะ แก็งค์อิเฮียไทเกอร์ไงคะ เจ้เพลินความคิดเป็นเริสไม่ง้อผู้ชายแต่เงินแก้ไขไม่ได้ทุกปัญหานะจ๊ะ

.....

 

ตอนหน้านับดาวกับอิพี่เจอกันแล้วค่ะ...มันเจอกันปุ๊บมันได้กันปั๊บ อุ๊บส์ หลุดสปอยล์อ่า...

ซึ่งไรท์เคยเตือนไปแล้วนะคะว่า...น้องนับดาวจะเป็นตัวละครที่ใจง่ายนะคะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

#คอมเม้นต์เถอะไรท์อยากได้กำลังใจ

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว