ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : เปลี่ยนไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2563 14:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปลี่ยนไป
แบบอักษร

 

Nannum part 

หนึ่งเดือนต่อมา...... 

ฉันนั่งมองแผงยามคุมในมือ หนึ่งเดือนที่ผ่านมามันเหมือนฉันวนอยู่ในขุมนรกของเขาไม่จบสิ้น เขาเอาแต่ทำร้าย ทารุณฉันมาตลอด เเละไม่คิดที่จะป้องกันเลยสักครั้ง อีกทั้งยังสั่งไม่ให้ฉันห้ามกินยาคุม แต่ขืนปล่อยให้เป็นแบบนั้นฉันมากกว่าที่จะลำบาก ฉันเลยขอร้องให้แม่นวลแอบซื้อยาคุมมาให้ แม่นวลคงเข้าใจฉัน เด็กที่ไม่ได้เกิดมาจากความรักมันแย่แค่ไหน  

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกลงบนฝ่ามือสวย ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย 

"คุณน้ำ ได้เวลาแล้วค่ะ" 

เสียงแม่นวลเรียกสติฉัน ฉันรีบปาดน้ำตาทิ้ง ไม่อยากเผยความอ่อนแอให้ใครเห็น ฉันรีบกินยาในมือให้เรียบร้อย แม่นวลพาฉันมาที่ห้องนี้เหมือนทุกครั้ง หลังจากที่เขาทรามารฉันจนพอใจ ฉันก็ต้องกลับไปที่บ้านหลังเล็กและกลับมาหาเขาทุกๆเย็น ไม่มีวันได้หยุดพัก 

ฉันเดินไปนั่งที่ข้างเตียงอย่างเคย สีหน้าหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา มันเป็นแบบนี้มานาน ความหวังของฉันมีเพียงอย่างเดียวคือรอวันที่เขาเบื่อเเล้วปล่อยฉันไป 

แกร็ก! 

เสียงเปิดประตูพร้อมร่างสูงเดินเข้ามา เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าฉัน มือหนาจับคางฉันให้เงยมองหน้าเขา ก่อนสัมผัสดุร้อนจะลงมาทาบทับริมฝีปากอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปเต็มทั่วปาก ลิ้นหนาไล่ต้อนเข้ามาในโพรงปาก ไร้ปฏิกิริยาตอบรับจากฉัน เขาผละออกพร้อมกับคำพูดที่เฉืดเฉือนจิตใจ 

"ตายด้านเหมือนศพ ทำไมฉัน เอา บ่อยไปหรอ ?" 

คิ้วหนาเลิกขึ้นถาม แต่ฉันเบือนหน้าหนี พักหลังมานี้เหมือนสงครามประสาท ต่างคนต่างเย็นชาใส่กัน เสียงปลดเสื้อผ้าคนตรงหน้าดังขึ้น เขาถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น ฉันนั่งมองการกระทำของเขานิ่งๆ สายตาที่มองมามันเย็นชาและไร้ความรู้สึกใดๆ คืนนี้ก็คงจะเหมือนกับคืน ฉันหลับตาลงแล้วล้มตัวลงนอนอย่างรู้ตามหน้าที่ 

เสียงยุบลงบนเตียงบ่งบอกว่าเข้าขึ้นมาแล้ว แต่เขาทำให้ฉันประหลาดใจเพราะร่างสูงล้มตัวลงนอนข้างๆ ฉันหันไปมองด้วยความแปลกใจ เราต่างมองหน้ากันและกันโดยที่ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร 

"รู้ตัวไหม พักหลังน่าเบื่อ" 

ริมฝีปากบางยกยิ้มเหมือนพอใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำที่โหยหามานาน แต่ใบหน้าหล่อกลับคาดเดาอะไรไม่ได้เลยจากสิ่งที่เขาพูด 

"นายเบื่อหรอ?" 

"เบื่อ ที่ฉันเป็นคนเอาอยู่ฝ่ายเดียว" 

"........." 

"ถ้าอยากให้หายเบื่อ เธอคงต้องออนท็อป" 

"ไม่!" 

ฉันเผลอคิดไปได้ยังไงว่าคนอย่างเขาจะเบื่อฉัน เขามันปีศาจ!  

พรึบ! 

"ขึ้นสิ! กลืนกินมันด้วยตัวของเธอ" 

เขาจับฉันพลิกขึ้นไปคร่อมเขาเเทน มือหนาจับชายกระโปรงเดรสตัวบางเลิกขึ้น ก่อนจะกดเอวฉันลงต่ำให้ส่วนนั้นถูไถกัน เเรงดันที่รับรู้ได้จากส่วนล่างทำให้รู้ว่าเขาพร้อมเต็มที่จะเปิดบทรักนี้เเล้ว ฉันใช้มือดันหน้าท้องแกร่งไว้ให้ตัวเองออกจากส่วนนั้นมากที่สุด 

"หยุดนะ อ้ะ!"  

"รีบทำ" 

"ไม่! อื้อออออ" 

"เล่นตัว?" 

"เปล่า ฉันทำไม่เป็น" 

ใบหน้าฉันแดงเห่อด้วยความอาย ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูดแบบนั้นออกไป แต่ถึงทำเป็นฉันก็ไม่ทำตามที่เขาต้องการหรอก 

"เดี๋ยวสอน" 

" อื้อ ไม่เอา" 

"หึ" 

ว้ายยยย! เขาพลิกฉันลงไปนอนข้างๆ ฉันหลับตาปี๋ทันทีเพราะรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ผิดคาดเขาทำเพียงแค่กอดฉันไว้ มือหนากดหน้าฉันให้ฝังลงกับอกแกร่ง  

"นอนนิ่งๆ ถ้าไม่อยากโดนเอา " 

"อื้อ ฉันหายใจไม่ออก" 

เขาคลายแรงกอดออกเล็กน้อย แต่ก็ยังคงกอดฉันไว้อย่างนั้น เขาทำให้ฉันงสับสนไม่น้องกับการกระทำที่แปลกไป ฉันนอนนิ่งๆตามที่เขาบอก เพราะไม่อย่าต่อล้อต่อเถียงกับเขา  

ผ่านไปสักพักลมหายใจเข้าออกของร่างสูงสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเขาหลับไปแล้ว ฉันค่อยๆจับลำแขนหนาใ้คลายออกจากเอว แต่พอจะทำได้สำเร็จ แรงกอดกลับเพิ่มขึ้น  

"บอกให้นอน" 

นี่ยังไม่หลับอีกหรอ เขาพูดเพียงเท่านั้น ฉันไม่ได้ขัดขืน สุดท้ายก็ผล็อยหลับไปในอ้อมกอดหนาอบอุ่น 

 

เช้าวันต่อมา..... 

"อืมมมม" 

ฉันกระพริบตาถี่ๆปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับแสงแดดที่ลอดมาจากผ้าม่าน พอมองไปรอบก็มีแต่ความว่างเปล่า เขาคงออกไปแล้ว ฉันลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยเเล้วเดินลงมาข้างล่างเพื่อจะกลับไปบ้านเล็ก แต่สายตาดันไปเห็นผู้หญิงตัวเล็กน่ารักคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก เราสบตากันสักพัก ก่อนฉันจะเลิกสนใจแล้วเดินออกมา 

"เดี๋ยวค่ะ!" 

เสียงเล็กนั่นดังไล่มาจากข้างหลัง ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมองเธอ 

"ขอโทษนะคะ คุณเป็นใครหรอคะ" 

ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ฉัน ก่อนจะหยุดถามด้วยสีหน้าสงสัย แล้วฉันควรตอบยังไงล่ะ  

"ฉันชื่อฟ้าใสค่ะ คุณล่ะคะ?" 

"น่านน้ำค่ะ" 

"คุณเป็นแม่บ้านคนใหม่หรอคะ ฉันไม่คุ้นคุณหน้าเลย" 

"เอ่อ คือ ฉัน..." 

"ฟ้าใส!" 

เราสองคนหันไปมองเสียงที่แทรกดังขึ้น เจ้าของเสียงนั่นก็คือ ฟ้าหลัว เขากำลังเดินเข้ามาหาเราสองคน 

"มีอะไรกันหรอ" 

เขาถามขึ้นพร้อมกับมองฉันสลับร่างเล็กตรงหน้า  

"ฟ้าใสแค่ทักทายคุณน่านน้ำน่ะค่ะ เธอเป็นแม่บ้านคนใหม่หรอคะฟ้าไม่คุ้นหน้าเลย" 

เธอหันไปถามเขาด้วยความสงสัยที่ยังไม่ได้คำตอบ 

"ไม่ใช่หรอก เด็กไอ้ครามน่ะ" 

"เด็กพี่คราม?" 

"พี่หมายถึง เลขาคนใหม่ของไอ้ครามน่ะ" 

"อ่อ อย่างนี้นี่เอง " 

"พี่ว่าฟ้ากลับเข้าบ้านดีกว่านะ อยู่ข้างนอกแดดเเรงเดี๋ยวจะไม่สบายเอา" 

"ก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณน่านน้ำ" 

"ค่ะ" 

ฉันยิ้มบางๆให้ร่างเล็กที่เดินกลับเข้าไปในบ้าน ค่อยโล่งใจหน่อยที่เธอไม่รู้ว่าที่จริงฉันเป็นใคร..... เธอคงเป็นคนสำคัญของเขา 

"ระวังตัวหน่อย อย่าให้ใครรู้ว่าเธอคือใคร" 

"อืม" 

เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินตามร่างเล็กเข้าบ้านไป  

 

.......................................................................................................................... 

มาต่อแล้วค่าาาา สนุกไหมคะ อิอิ 

เม้นบอกกันได้นะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้าาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว