ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

1. เจ้านายอกหัก /1

1 

เจ้านายอกหัก 

 

“ข้าวเอ้ย เอ็งไปดูสินายกลับมาหรือยัง ค่ำมืดแล้วทำไมยังไม่มากินข้าวอีก” 

“จ้าแม่”  

ขวัญข้าว ลูกสาววัยสิบเก้าปีรับคำมารดาแล้ววิ่งไปหารถเครื่องประจำตัว แต่ก็ต้องหยุดเท้าไว้เมื่อเสียงเรียกของมารดาดังขึ้นอีกครั้ง 

“เดี๋ยวๆ เอาใส่ปิ่นโตไปเลยดีกว่า เผื่อนายขี้เกียจมากินที่นี่ แต่เอ็งเอาไปอุ่นซะก่อนนะ มันเย็นชืดหมดแล้ว” 

นางอาภาผู้เป็นแม่ครัวใหญ่ประจำไร่โอบอรุณบอกลูกสาวพลางเทกับข้าวในถ้วยใส่ปิ่นโต ส่วน ‘นาย’ ที่ทั้งสองพูดถึงก็คือ โตมร ลูกชายคนโตของคุณนายตวงรัตน์ เจ้าของไร่ ผู้มีหน้าที่ดูแลงานด้านการผลิตของไร่มันฝรั่งขนาดใหญ่ทางภาคเหนือตอนล่างของประเทศ โดยมี       เตชินท์ ลูกชายคนเล็กดูแลด้านการตลาดอยู่ที่สำนักงาน ในเมือง 

“หนูช่วยจ้ะแม่”  

ขวัญข้าววิ่งกลับมาช่วยมารดาอย่างรู้งานเพราะเคยทำหน้าที่นี่อยู่บ่อยครั้ง หญิงสาวเรียนจบมัธยมปลายแล้วและกำลังเรียนต่อในระบบการศึกษาทางไกล จึงไม่ต้องไปเข้าชั้นเรียนเป็นประจำ วันว่างจากการอ่านหนังสือเธอก็ทำงานหารายได้อยู่ในไร่ หรือไม่ก็มาช่วยงานมารดาที่โรงอาหาร 

ขวัญข้าวขี่รถเครื่องไปถึงบ้านปูนยกพื้นสูงหลังใหญ่ในเวลาไม่ถึงสองนาที เธอมองรถกระบะสี่ประตูที่จอดอยู่ใต้ถุนบ้านอย่างสงสัย เพราะมันจอดอยู่แบบไม่เข้าที่ เข้าทาง พอสังเกตดีๆ ก็เห็นกันชนและไฟหน้าแตกยับคาเสาบ้าน  

“นาย!”  

ลูกจ้างสาวเป็นห่วงเจ้านายหนุ่ม เท่าที่รู้โตมรไม่เคยขับรถประมาท ไม่เคยเฉี่ยวชนหรือประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เลย แล้วทำไมถึงขับรถชนเสาบ้านตัวเองได้ 

สาวหน้าหวานพาร่างเพรียวสวยวิ่งขึ้นบันไดหลายขั้น ก้าวผ่านระเบียงหน้าบ้านไปเปิดประตู รีบหันมองซ้ายขวาจนเห็นคนที่มองหาก็รีบก้าวเร็วๆ เข้าไป โตมรนอนแผ่อยู่บนตั่งไม้สักหน้าทีวี เขานอนหลับตานิ่ง หายใจแรง เธอจึงยิ่งรู้สึกเป็นห่วง 

“นายขา เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หนูเห็นรถชนเสา” 

โตมรขยับศีรษะไปมา ส่งเสียงในลำคอแต่จับใจความไม่ค่อยได้ ขวัญข้าวจึงก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก 

“นายเมาหรือคะ”  

หลักฐานที่เห็นตอบได้มากกว่าคำพูด ใบหน้าของเจ้านายเป็นสีเข้ม กลิ่นแอลกอฮอล์ก็ตลบฟุ้งราวกับอาบเหล้ามาทั้งไห อะไรทำให้เขาเมามายได้ขนาดนี้นะ ก็เขาไม่ชอบดื่มเหล้า ขนาดมีงานเลี้ยงเทศกาลที่พวกคนงานขนเหล้ายาปลาปิ้งมาดื่มกินกันอย่างครึกครื้น โตมรก็เน้นกินกับแกล้มกับเบียร์ไม่กี่กระป๋อง 

“เจนไม่รักฉันแล้ว” 

“อะไรนะคะ”  

ได้ยินเกือบชัดแค่ไม่อยากเชื่อเท่านั้นเอง 

“เจน ใจร้าย เขาทิ้งฉันไปหาคนอื่น”  

คุณเจนตาน่ะหรือ ทิ้งนายไปหาคนอื่น! 

ขวัญข้าวคุกเข่าลงนั่งตรงหน้า ยื่นมือไปจับข้อศอกของคนที่กำลังยกมือขึ้นปิดหน้าเพื่อปกปิดน้ำตาที่กำลังไหลริน  

รู้จักกันมาตั้งหลายปีเธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้ร้องไห้เลย ก็เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว อายุมากกว่าเธอตั้งสิบสองปี ส่วนคุณเจน หรือ เจนตา ทุกคนในไร่นี้รู้จักดีว่าเป็นคนรักของเจ้านาย 

ถึงจะอยู่ที่นี่มาเกือบสิบปี แต่ขวัญข้าวก็ไม่รู้หรอก ว่าเจ้านายมีแฟนมาแล้วกี่คน แต่จำได้ว่าเมื่อราวๆ สองปีก่อน โตมรพาเจนตามาที่นี่ ไม่ได้พามาอยู่ประจำแต่ก็มาค้างคืนด้วยกันบ่อยครั้ง  

ตอนแรกทั้งเธอและคนงานก็ไม่ได้สนใจนักเพราะโตมรเคยพาผู้หญิงมาค้างคืนที่บ้านอยู่บ้าง จึงคิดว่าเจนตาก็เป็นแค่ผู้หญิงชั่วคราวที่ผ่านมาแล้วก็จะผ่านไป  

แต่ที่ไหนได้ เจนตามาบ่อยและมาอยู่นาน แถมโตมรยังเคยโชว์ฉากสวีทให้คนงานได้เห็นอยู่บ่อยๆ ทุกคนในไร่จึงพากันเข้าใจไปว่าคนนี้คือแฟนของเจ้านาย และดูเหมือนว่าทั้งสองจะรักกันมาก แต่ทำไม... 

“คุณเจนเขาทำอะไรให้นายเสียใจหรือคะ นายอยากเล่าให้หนูฟังไหม”  

ขวัญข้าวขยับปลายนิ้วไปแตะลำตัวเจ้านายเบาๆ ถึงจะแตะผ่านเนื้อผ้าแต่ไอร้อนจากกายหนุ่มก็แผ่กระจายไปถึงปลายนิ้ว อุ่นซ่านเข้าไปถึงไหนต่อไหน 

เธอสงสารเขาเหลือเกิน คิดว่าถ้าเขาได้ระบายความในใจออกมาบ้างก็น่าจะดีขึ้น 

“เขาอยากแต่งงาน แต่ฉันยังไม่พร้อม บอกให้รออีกหน่อยก็ไม่ยอม จะรีบแต่งไปไหนนักหนา”  

โตมรเปิดปากเล่าราวกับรอให้ใครสักคนมารับฟัง ถึงเสียงพูดจะอ้อแอ้แต่ก็จับใจความได้และเข้าใจดี 

“เขาโกรธฉัน ก็เลยไปมีคนอื่น เจนมีชู้ เขานอนกับผู้ชายอื่นบนเตียงที่เคยนอนกับฉัน ผู้หญิงใจร้าย มั่วผู้ชาย ส่ำส่อน เลวระยำ แพศยา!” 

ขวัญข้าวหน้ายุ่ง ระคายหูกับถ้อยคำที่ออกมาตามอารมณ์โมโหของคนเมา เธอไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง โตมรออกไปจากไร่ตั้งแต่บ่าย อาจจะไปหาเจนตาแล้วก็ทะเลาะกัน หรือจับได้คาหนังคาเขาว่าแฟนสาวมีผู้ชายอื่นจึงทะเลาะกันจนแตกหักแล้วก็ไปกินเหล้าจนเมามาย 

“แล้วทำไมนายถึงไม่ยอมแต่งงานกับคุณเจนล่ะคะ”  

พอเจ้านายหนุ่มเงียบไปขวัญข้าวก็ลองถามดูเพราะอยากรู้อยู่เหมือนกัน อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว พวกคนงานที่อายุสามสิบเอ็ดปีเท่าเจ้านายมีลูกไปแล้วตั้งไม่รู้กี่คน 

“ก็ฉันยังไม่อยากแต่ง”  

โตมรตอบแบบกำปั้นทุบดิน น้ำเสียงขึงขังขึ้นมาราวกับจะโมโหคนถาม ขวัญข้าวเลยไม่อยากเซ้าซี้ให้ต้องเสียงดังกันใหญ่ 

“ไม่แต่งก็ไม่แต่งค่ะ หนูก็ยังไม่อยากให้นายแต่งเหมือนกัน” 

“จริงเหรอ”  

โตมรปรือตามองดวงตากลมใสและริมฝีปากสีหวานที่คลี่ยิ้มบางๆ อยู่บนใบหน้าสวยหวาน 

“จริงสิคะ เพราะถ้านายแต่งงานหนูก็ต้องอกหัก”  

หญิงสาวเอียงคอพูดราวกับจะล้อเล่น ทั้งที่ในใจนั้นจริงจัง เธอแอบชอบเจ้านายหนุ่มคนนี้มานานตั้งแต่แตกเนื้อสาว ไม่ใช่ชอบที่ความหล่ออย่างเดียว แต่เพราะโตมรนิสัยดี สุภาพอ่อนโยนกับทุกคน แถมยังเก่งไปเสีย ทุกเรื่อง เรียกว่าเป็นชายในฝันของหญิงสาวทั้งไร่หรืออาจจะทั้งอำเภอเลยก็ไม่ผิด  

แต่ขวัญข้าวก็รู้ตัวดีว่าน้ำหน้าอย่างเธอก็คงได้แค่แอบชอบ โตมรไม่เคยมองเธอเป็นอื่นนอกจากเด็กในไร่ที่เขาเห็นมาแต่ตั้งตัวเท่าเมี่ยง 

“พูดอะไรของเธอ เมาหรือเปล่า”  

 

 

** ขอบคุณทุกการสนับสนุนค่ะ ** 

 

Facebook : 

นิมมานรดี Full Love 

และLove Corner มุมรักนักเขียน 

 

ตัวอย่างผลงาน 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น