ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Maid 2 - วิปครีมแสนอร่อย

ชื่อตอน : Maid 2 - วิปครีมแสนอร่อย

คำค้น : yaoi,sex,ncทุกตอน,nc,18+,3p,4p,เคะมั่ว,เคะยั่ว,เมด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2563 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Maid 2 - วิปครีมแสนอร่อย
แบบอักษร

 

 

Maid 2 - วิปครีมแสนอร่อย 

 

 

        วันแรกของการทำงาน ผมตื่นตั้งแต่ตีห้ามาอาบน้ำ แต่งตัว แล้วเตรียมข้าวของต่างๆสำหรับคุณชายทั้งสี่ ก่อนจะเตรียมตัวปลุกคุณชายในเวลาหกโมงตรง

 

 

           วันนี้ชุดยูนิฟอร์มที่ผมใส่เป็นชุดเดียวกับเมื่อวาน เพราะเมื่อวานแค่ใส่ให้คุณชายดูแล้วก็มาถอดเปลี่ยนไว้ ถึงวันนี้จะเป็นวันที่สองที่ผมใส่แล้ว แต่ผมก็ยังไม่ได้คุ้นชินกับมันอยู่ดี ก็ดูสิ มันโป๊ขนาดนี้ ใครจะชินลง

 

 

           ผมเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนห้องแรกคือห้องของคุณปอน หายใจเพื่อเรียกพลังแล้วค่อยๆเปิดประตูเข้าไป

 

 

           คุณปอนในวัยสิบแปดปี ที่ดูน่ารักสดใสที่สุดในบ้าน แต่ก็หล่อเหลาและหุ่นดูแข็งแรงกว่าเพื่อนในวัยเดียวกันกำลังนอนหลังสบายอยู่บนที่นอน ผมเดินไปใกล้ๆคุณชาย ก่อนจะชะงักไปนิดหน่อย

 

 

           แล้วปลุกคุณชายนี่มันต้องปลุกยังไง

 

 

“คุณปอนครับ หกโมงแล้วครับ ตื่นเร็ว” ผมเอ่ยบอก แต่คุณปอนไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย สงสัยแค่เรียกอาจจะไม่ได้ยินแฮะ

           “คุณปอนครับ เช้าแล้วครับ ตื่นเร็ว” รอบนี้ผมแตะตัวคุณชายแล้วเขย่าเบาๆให้คุณชายตื่น แต่คุณชายก็ยังนอนนิ่งอยู่แบบนั้น ผมเลยขยับหน้าเข้าไปใกล้หูคุณชายขึ้นอีก

 

 

           “คุณปอนครับ ตื่นได้...เหวออออ”

 

 

           พรึบ

 

 

           คุณปอนที่ตอนแรกกำลังหลับใหล ลืมตาขึ้นแล้วรอบเอวดึงผมลงมากอดจนตัวผมล้มทับลงไปบนตัวของคุณชาย

 

 

           “คุณชายทำอะ...อื้อออ”

 

 

           “อื้ม...มอร์นิ่งคิสนะคุณเมด” คุณชายคนที่สี่ถอนปากออกจากผมแล้วพูดเสียงใส ผมนอนตัวแข็งเพราะอึ้งทำอะไรไม่ถูก

 

 

           นี่ผมโดนคุณชายจูบหรอเนี่ย

 

 

------------------------------------------ 

 

 

           กว่าผมจะเอาตัวรอดออกมาจากห้องแรกได้ก็แทบแย่ คุณปอนดึงผมเข้าไปจูบตั้งสามสี่ครั้งก่อนจะยอมไปอาบน้ำ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเวลาปลุกเจ้านาย จะต้องโดนเจ้านายมอร์นิ่งคิสด้วย ถ้าทำแบบนี้ทุกเช้ามีหวังผมไม่แย่หรอไง

 

 

           ผมมาหยุดอยู่หน้าห้องที่สอง เป็นห้องของคุณปัน ซุปตาร์ประจำบ้าน คุณเคาะประตูเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปในห้อง คุณปันตื่นแล้ว ตอนนี้กำลังยืนแกะกระดุมชุดนอนอยู่

 

 

           “มาพอดีเลย มาช่วยถอดเสื้อหน่อยสิ”

 

 

           “เอ่อ”

 

 

           “เร็วสิ ฉันต้องรีบอาบน้ำนะ”

 

 

           “ครับ” ผมจำใจเดินไปช่วยแกะกระดุมตามที่คุณปันสั่ง

 

 

           อันที่จริงตอนแรกผมก็คิดว่าแค่แกะกระดุมเอง ของง่ายๆ ทำไมจะต้องใช้ผมทำ แต่พอมาช่วยคุณปันแกะจริงๆผมถึงรู้ว่ามันไม่ได้ง่ายเลย ก็ไอ้แผนอกล่ำๆตรงหน้าผมเนี่ยสิ ทำผมเสียสมาธิมากๆเลย แล้วไหนจะหน้าหล่อเหลาของคุณซุปตาร์ที่หน้าแทบชิดผมอีก

 

 

           นี่มันเป็นการแกะกระดุมที่ยากที่สุดในชีวิตผมเลย

 

 

           “เธอทำช้าจัง ดูสิ มือสั่นด้วย ตื่นเต้นหรอ”

 

 

           “ป่าวครับ”

 

 

           “หึ ถอดเสื้อผ้ามันไม่ได้ยากขนาดนั้นซักหน่อย ไม่เชื่อเดี๋ยวฉันถอดให้ดูก็ได้”

 

 

           “อ๊ะ ทำอะไรครับ” คุณปันรวบเอวผมเข้าไปชิดตัว แล้วรูปซิบที่ด้านหลังของผม ผมพยายามดิ้นหนีแต่คุณปันก็ใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้

 

 

           “คุณปัน ไม่เอานะครับ”

 

 

           “จะถอดให้ดูไง อย่าดิ้นสิ”

 

 

           “ไม่เอา”

 

 

           “นี่ เธอยิ่งดิ้นฉันยิ่งมีอารมณ์นะ” คุณปันดึงชุดผมออกจากตัวแล้วใช้สายตาสำรวจไปตามตัวผม ผมตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่รู้จะรับมือยังไง พยายามดิ้นแต่คุณปันก็แรงเยอะกว่า

 

 

           “ขาวชะมัด”

 

 

           “คุณปัน ผมไม่เล่นนะครับ”

 

 

           “ฉันก็ไม่เล่น” คุณปันยกยิ้มที่ผมรู้สึกว่าชั่วร้ายสุดๆ แล้วเค้าก็ผลักผมนอนลงกับเตียงก่อนจะคลานขึ้นมาคร่อมผมไว้

 

 

           “อ๊า อย่าเลีย....อื้อ” คุณปันลงลิ้นที่หน้าอกของผม ผมบิดกายไปมารู้สึกกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกแปลกๆเวลาที่ลิ้นของคุณปันมันสัมผัสตรงเม็ดเล็กๆ มันรู้สึกดีๆแปลกๆ

 

 

           “อื้มม...ขอทำรอยนะ”

 

 

           “คุณปัน...อ๊า”

 

 

           แกร๊ก

 

 

           “ปัน!!!”

 

 

           และเหมือนพระเจ้าจะเห็นใจผม จึงได้ส่งคนมาช่วยชีวิตผมไว้ ประตูที่เปิดออก คือคุณชายอีกสามคนของบ้าน

 

 

           คุณปันดูหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะยอมลงจากตัว ผมรีบวิ่งไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่ด้วยความกลัว ถ้าคุณชายอีกสามคนไม่เข้ามา มีหวังผมแย่แน่ๆเลย

 

 

           ผมจะจดจำไว้ในหัว ว่าคุณชายปันเป็นคุณชายที่น่ากลัวที่สุดในบ้านนี้

 

 

---------------------------------------------------------------- 

 

 

           หลังจากผ่านบ่นเหตุการณ์ระทึกขวัญ ผมก็ต้องลงมาเตรียมอาหารเช้าให้คุณชายทั้งสี่ต่อ โชคดีที่การรับประทานอาหารเช้าผ่านไปได้ด้วยดี เพราะวันนี้เหมือนคุณชายทั้งสี่จะสายนิดๆ เพราะมัวแต่เถียงกันเรื่องคุณชายปันลวนลามผมเมื่อเช้า ทำให้พอมาถึงต่างคนก็ต่างรีบกินแล้วแยกย้ายกัน

 

 

           วันนี้คุณชายปันกับคุณชายปูนออกไปทำงาน คุณชายปืนก็ไปทำกิจกรรมที่มหาวิทยาลัย เหลือก็แต่คุณชายปอน น้องเล็กของบ้านที่วันนี้หยุดเพราะเป็นวันอาทิตย์

 

 

           ในตอนเช้าคุณปอนก็ขึ้นบ้านไปทำการบ้าน ผมแอบชื่นชมบ้านนี้ตรงที่ไม่ว่าจะหยุด จะไม่มีงาน แต่คุณชายทุกคนก็ตื่นหกโมงมาทานเข้าพร้อมกัน แถมกินเสร็จไม่มีการหนีไปนอนแต่ แต่กลับหาอะไรทำที่เป็นประโยชน์ บ้านนี้เค้าสอนลูกมาดีจริงๆ

 

 

           พอว่างผมก็ทำงานของผมบ้าง ไม่ว่าจะเป็นการปัดขวาดเช็ดถูต่างๆ จากนั้นก็มาทำอาหารว่างให้คุณปอน พี่ปิ่นบอกว่าคุณยายเขียนข้อมูลสำคัญต่างๆไว้ เป็นเหมือนตำราในการดูแลคุณชาย สำหรับหลานๆที่จะมาทำหน้าที่ต่อ

 

 

           ผมแอบตกใจกับความรอบคอบของคุณยาย แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดี ผมจะได้ศึกษาจากตรงนั้น อย่างแรกที่ผมเรียนรู้คือเรื่องเกี่ยวกับอาหารว่างของคุณปอน

 

 

           ยายผมเขียนไว้ว่าถ้าวันไหนคุณปอนหยุดเรียน ตอนสิบโมงกับบ่ายสองต้องมีอาหารว่างเป็นของหวานเพราะคุณปอนชอบ และในบรรดาของหวานที่คุณปอนชอบที่สุดก็คือวิปครีม

 

 

           ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

           ผมเคาะประตูห้องคุณปอน ก่อนจะเปิดเข้าไป ตอนนี้คุณปอนกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจ ก็นะ คุณปอนก็อยู่ม.หกแล้ว คงเป็นวัยที่ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ก็คงต้องอ่านหนังสือหนักหน่อย

 

 

           “อาหารว่างครับคุณปอน” ผมเดินเข้าไปในห้อง แล้ววางอาหารว่างของคุณปอนไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา กำลังจะออกจากห้องแต่คุณปอนเรียกไว้ก่อน

 

 

           “พี่บัวอยู่ด้วยกันก่อนสิ”

 

 

           “เอ่อ”

 

 

           “นะครับ ปอนชอบกินเลอะ พี่บัวจะได้ทำความสะอาดเลย”

 

 

           “ก็ได้ครับ” ผมนั่งลงที่พื้นข้างโซฟา นึกเอ็นดูคุณปอนที่อุตส่าห์เรียกเมดอย่างผมว่าพี่ ถ้าไม่นับเรื่องขโมยจูบแรกของผมเมื่อเช้า คุณปอนก็คือน้องคนนึงที่น่ารักมากๆเลยนะ

 

 

           คุณปอนนั่งลงบนโซฟาแล้วกินไมโลปั่นกับวิปครีมที่ผมเตรียมให้ เกิดมาผมเพิ่งเคยเจอคนกินวิปครีมเล่น อยากถามเหมือนกันว่าไม่เลี่ยนหรอ ทำไมถึงชอบกินอะไรแบบนี้

 

 

           “อันที่จริงพี่บัวไม่ต้องนั่งพื้นก็ได้นะครับ ผมไม่ถือ แต่ว่า แบบนี้มันก็ดี”

 

 

           “ครับ?”

 

 

           “ท่านั่งพี่บัวน่ะ พอนั่งแบบนี้แล้ววิวดีชะมัด” ผมก้มลงมองท่านั่งตัวเอง พบว่าตัวเองกำลังแบะขา แล้วด้วยกระโปรงที่มันสั้น เลยทำให้มันเปิดขึ้นนิดๆ แถมผมคงอ้าขากว้างไป มันเลยมือรูตรงกลางหว่างขาให้มองเห็นได้อีก

 

 

           แย่แล้ว

 

 

           “ไม่เห็นต้องปิดเลย ขาพี่บัวสวยออก”

 

 

           คุณปอนนั่งกินวิปครีมไปก็มองหน้าผมไป ผมอยากจะถามคุณชายเล็กของบ้านเหมือนกันว่ามองหน้าผมมันทำให้กินง่ายขึ้นหรอ แต่ก็คงจะไม่ดี เลยทำได้แค่นั่งให้คุณชายมองอยู่แบบนั้น

 

 

           “พี่บัว อยากลองชิมวิปครีมด้วยมั๊ยครับ”

 

 

           “ไม่เป็นไร”

 

 

           “ชิมเถอะครับ มันอร่อยนะ” คุณปอนแต่ไม่ฟังคำตอบของผมซักนิด นิ้วเรียวของคุณปอนป้ายเอาวิปครีมในถ้วยมาแล้วยื่นมาที่ผม ผมเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ คือคุณปอนนิ้วเลอะแล้วจะให้ผมเช็ดหรือยังไง แล้วทำไมไม่ยอมใช้ช้อนเนี่ย           

 

 

           “ชิมสิครับ” ผมยิ่งงงเข้าไปใหญ่กับคำว่าชิมสิครับของคุณปอน จนคุณปอนขยับมาใกล้แล้วจ่อนิ้วที่เลาะวิปครีมไว้ที่ปากผม

 

 

           “เลียดูสิ อร่อยนะ” ผมอ้าปากค้างเพราะความตกใจ แต่ก็เพราะการอ้าปากของผมเนี่ยแหละ ทำให้คุณปอนได้โอกาส ส่งนิ้วเข้ามาในปากผม ผมกำลังจะขยับหนี แต่รสชาตวิปครีมหวานๆมันๆที่แตะปลายลิ้นมันอร่อยจนผมเผลอดูดชิมมันแทน

 

 

           “อื้อ”

 

 

           “พี่บัวนี่สุดยอดเลยนะครับ”

 

 

           “อื้ม” ผมเลียนิ้วคุณปอนจนวิปครีมหมด คุณปอนเลยปาดมาให้ผมกินใหม่ มันอร่อยมากๆจนเผลอดูดนิ้วคุณปอนแรงๆเลยแหละ

 

 

           จ๊วบ จ๊วบ

 

 

           “อร่อยใช่มั๊ยล่ะครับ”

 

 

           “อื้อออ”

 

 

           “อ่า พี่บัวอย่าแย่งผมกินหมดสิครับ อันนี้ของผมนะ” คุณปอนชักนิ้วกลับ ผมมองคุณปอนตาละห้อย มันอร่อยมากจริงๆ คุณปอนก็เหลือตั้งเยอะ ให้ผมกินอีกหน่อยก็ไม่ได้ เห็นทีผมต้องลงไปทำกินของผมเองบ้างแล้ว

 

 

           “ผมอยากกินอีกได้มั๊ย”

 

 

           “ไม่ได้แล้ว อันนี้ของผมนะ พี่บัวอย่ามาแย่งสิ”

 

 

           “อ่า”

 

 

           “ผมจะกินต่อแล้วครับ พี่บัวมานั่งบนนี้สิ” คุณปอนจับผมให้ขึ้นมานั่งบนโซฟาแล้วหันหลังให้ตัวเอง ผมไม่ค่อนเข้าใจแต่ก็ยอมทำตาม

 

 

           พอนั่งไปซักพัก ผมก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มที่สัมผัสบริเวณแผ่นหลังด้านบนที่โผล่พ้นเสื้อออกมา      

 

 

           “ผมกินแล้วนะ”

 

 

           แผลบ

 

 

           คุณปอนขยับมาชิดแล้วใช้ลิ้นเลียเบาๆบนวิปครีมที่อยู่บนแผ่นหลังผม ผมตกใจจะขยับหนีแต่ทำไม่ได้ คุณปอนล็อกเอวผมแน่นแล้วเลียมันอย่างเมามันเหมือนตอนที่ผมเลียนิ้วของเค้าเลย

 

 

           “อื้ม อร่อยจัง ผมกินอีกนะ” คุณปอนป้ายวิปครีมลงมาอีก แล้วกินมันจากตัวผมซ้ำๆจนพอใจ จึงจับผมพลิกตัวหันหน้ามาหาตัวเอง

 

 

           “ผมจะแบ่งพี่บัวกินบ้างก็ได้ แต่พี่บัวต้องให้ผมกินเหมือนกัน” คุณปอนปาดวิปดรีมส่งมาให้ผม ผมไม่รอช้ารีบเลียมันจากนิ้วของคุณปอน ส่วนคุณปอนก็เอาอีกข้างนึงป้ายวิปครีมมาวางไว้บนซอกคอผม

 

 

           แผลบ

 

 

           “อื้อออ”

 

 

           “หวานจังครับ” คุณปอนเลียมันอย่างตั้งใจ ก่อนจะป้ายมันลงใหม่ ในขณะที่ผมก็เลียวิปครีมที่นิ้วของคุณปอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นกัน

 

 

           ตอนนี้ผมรู้สึกดีแปลกๆ ไม่รู้ว่าเพราะความอร่อยของวิปครีม หรือเพราะเกลียวลิ้นที่กำลังตวัดชิปวิปครีมอยู่ตรงคอและเนินอกผมกันแน่

 

 

           “เอาเสื้อลงหน่อยนะครับ ผมอยากกินมันบนยอดของพี่บัว”

 

 

           “แต่ว่ามัน...อ๊ะ” คุณปอนมือไวไม่รอให้ผมได้ค้างเสร็จก็ดึงชุดผมให้ลงไปกองอยู่ที่เอว แล้วฟาดวิปครีมทาเม็ดสีชมพูของผม

 

 

           “อื้มม อร่อยจังครับ”

 

 

           “อ๊ะ อ๊ะ...คุณปอน” ลิ้นร้อนตวัดขึ้นลงบนยอดอกของผม จนตอนนี้วิปครีมหมดจากอกผมแล้วแต่คุณปอนก็ยังตวัดเลียไม่หยุด ราวกับว่าไม่ได้อยากกินกินวิปครีมแล้วยังไงอย่างงั้น

 

 

           “สีสวยขนาดนี้ เคยมีคนจับบ้างรึยังครับ”

 

 

           “อ๊ะ..ยังครับ”

 

 

           “อื้มม ดีจัง” คุณปอนเล่นกับมันอีกซักพัก ก่อนจะเลื่อนลงมาที่หว่างขาผม     

 

 

           “คุณปอนจะทำอะไรครับ”

 

 

           “ขอผมกินวิปครีมตรงนี้บ้างนะครับ” คุณปอนป้ายวิปครีมลงบนขาอ่อนของผม แล้วซุกหน้าลงเลียวิปครีมต่อ มือสองข้างที่ว่างก็ลูบไปตามความยาวของขาผม

 

 

           ผมก้มลงมองด้านล่างของตัวเอง ตอนนี้คุณชายคนเล็กของบ้านกำลังซุกหน้าลงกับบริเวณนั้นของผม แถมยังเลียไปทั่วบริเวณต้นขาของผมไม่หยุด มันเป็นภาพที่ลามกจนผมอดยกมือขึ้นปิดปากไม่ได้เลย

 

 

           “อื้ม หวานมากเลย”

 

 

           “อ๊ะ อื้อออ...คุณปอน”

 

 

           “ขอกินอีกนะ” คุณปอนป้ายวิปครีมลงแล้วกินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนผมก็เป็นเมดที่ดี นอนอ้าขาให้คุณชายได้กินของว่างตามใจ จนเวลาผ่านไปเนิ่นนานคุณปอนจึงยอมถอนปากออก

 

 

           “วิปครีมหมดแล้วแหละ กำลังอร่อยเลย งั้นตอนบ่ายสองพี่บัวทำมาให้ผมอีกอีกนะครับ เอามาถ้วยใหญ่ๆนะครับ จะได้กินทั่วทั้งตัว”

 

 

TBC. 

------------------------------------------------- 

อยากไปช่วยคุณปอนกับพี่บัวกินวิปครีมบ้าง :) 

ความคิดเห็น