email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

16 - อย่าไปกับใครที่ดีไม่พอ

ชื่อตอน : 16 - อย่าไปกับใครที่ดีไม่พอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 773

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2563 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16 - อย่าไปกับใครที่ดีไม่พอ
แบบอักษร

หญิงสาวหุ่นฟิตเฟิร์มที่เปลือยทั้งตัวตรงหน้ากำลังยิ้มโชว์เขี้ยวเล็กๆ แล้วก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ มือหนึ่งลูบไปที่แก้มของคีตเทพกรรณ

ดวงตากลมโตสบตาเขาเหมือนหยั่งเชิง แต่อีกมือลูบไปที่ต่ำกว่าเอว..

ชายหนุ่มหน้าสวยผมเปียกตัวเปียก ยิ้มมุมปาก ร่างกายเปลือยเปล่าเขาเหมือนกำลังโดนหาเศษหาเลยจากสาวสวยเผ็ดที่กำลังยั่วเขา น้ำอุ่นที่อาบอยู่ไม่อาจเท่าความร้อนในกายที่เกิดขึ้นเพราะเธอ

คนธรรพ์จำแลงนึกขำในใจ นางนาคีตัวนี้เป็นวงศ์พญานาคน้ำใต้บาดาลแท้ๆ แต่กลับชอบความร้อนแรง ดวงตาสีน้ำตาลอมทองของคีตเทพกรรณจ้องหญิงสาว เธอสวยสมบูรณ์แบบจนเขาอึดอัดกาย มือที่นิ้วเรียวยาวราวนักดนตรีของเขาจึงดันเธอให้หลังแนบผนังห้องฝักบัว ริมฝีปากสีชมพูของเขาโน้มมาใกล้จนเหมือนยื่นขนมยั่วเธอ

เขาตาวาว "วารีต้องการผมใช่ไหม? ผมก็ต้องการวารี" มือเขาเริ่มลูบไปที่ริมฝีปากอิ่มของเธอก่อกวนไปที่ยอดบัวงาม เธอขบเม้มริมฝีปากอิ่มแรงขึ้น ดวงตากลมโตซ่อนความสยิวไว้ไม่ได้ คีตเทพกรรณจึงเอ่ยลองเชิง "วารีให้ผมอยู่กับวารีไปเรื่อยๆ ได้ไหม ? สัญญาสิ ? ผมไม่รู้ตัวเองเป็นใคร ผมไม่มีที่ไป วารีต้องการอะไรจากผม ผมก็ยอมทั้งนั้น" น้ำเสียงเขาเว้าวอน แต่มือที่ลูบเต้างามเริ่มหนักมือ

"สัญญาสิ ว่า วารีจะให้ผมอยู่จนกระทั่งผมจำได้ว่าผมเป็นใคร" เขาโน้มไปใกล้ขึ้นอีก กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เขาน่าเสน่หา แววตาเขาอ่อยเหยื่อ "ผมสัญญาจะทำตัวดีๆ ไม่ให้วารีโกรธ นะครับ ขอผมอยู่นะ อย่าไล่ผมไปไหน"

ผณินวารีหน้าเป็นสีชมพู อ่า เขาช่างออดอ้อนได้เก่งร้ายกาจ ! ดวงตากลมโตของเธอจ้องเขา พยายามค้นดูว่าเขาพูดจริงหรือไม่ ?

แต่ดวงตาคู่สวยของคีตาช่างอ่อนโยน อืม สัมผัสจากเขาก็ช่างเร้าใจ.. นางนาคีที่เริ่มรุ่มร้อนจากการคลึงเคล้าของเขา อ้าปากจะตอบ "ตะ แต่..."

แค่คำว่า แต่ ก็ทำให้คีตเทพกรรณช้อนหน้าของเธอในมือของเขา โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากอิ่มน่าขบเล่นของเธอ แผงอกแน่นหนั่นของเขาเบียดเธอจนติดผนังห้องน้ำ เสียดสีปลุกเร้า เขาจูบราวป้อนคำหวานคำแล้วคำเล่า จนกระทั่งแขนเรียวคล้องรอบคอเขา เขาจึงปล่อยให้เธอหายใจ

ผณินวารีหอบน้อยๆ ดวงตากลมโตกลายเป็นตาปรอย หัวใจและร่างกายเธอปฏิเสธไม่ได้ว่าชอบความอ่อนหวานยวนใจของหนุ่มผิวขาวหน้าใสตรงหน้า เธอทำกระเง้ากระงอด "อยู่ก็ได้ค่ะ วารีสัญญาจะไม่ไล่คีตาไปไหนจนกว่าคีตาจะจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่ว่า" เธอรีบเอานิ้วเรียวปิดปากเขาไม่ให้จูบลงโทษเธออีก.. ดวงตากลมโตดุเขา "แต่ คีตาห้ามก้าวก่ายเรื่อง เพื่อนใหม่ๆ ของวารีนะคะ"

คีตเทพกรรณนิ่งไป ถึงจะเตรียมใจมาอยู่แล้วจากการบอกเล่าของเจ้าตุ๊บป่อง แต่เมื่อได้ยินจากปากเธอ เขาก็แสบๆ คันๆ ในใจชอบกล.. เขาแสร้งยิ้ม เหมือนว่าไม่เป็นไร "ครับ แล้วแต่วารีเลย" แล้วก็คุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว...

ผณินวารีทำตาโต เขาจะทำอะไร ? ท่าคุกเข่าแบบนี้ เธอกลัวยิ่งนัก อย่ามาขอแต่งงานไรกันนะ ! เธอเข็ดแล้ว ! เจอมาไม่รู้กี่รายตลอดสองร้อยปี ไม่รอดสักราย !

แต่แล้วหญิงสาวก็ถอนหายใจโล่งอก เมื่อเขาบรรจงแยกขาเธอออกแล้วจูบไล่จากต้นขาเข้าไปหาตรงกลาง นางนาคีจำแลงหลับตา อืม เธอครางพอใจ อย่างนี้สิ ค่อยน่าใช้เวลาด้วยหน่อย ไม่ใช่แก้ผ้ากันแล้วก็ดันๆ ตัวเข้าหากันแล้วจบเร็วๆ เธอเริ่มขบริมฝีปาก "อา อา อย่างนั้น อาาา" เธอเริ่มเร่งเขา มือเผลอดันลงไปบนผมของเขา เร่งเขา อยากปลดปล่อยแล้ว..

แต่หนุ่มรูปงามหน้าใสที่ตอนนี้โหนกแก้มเป็นสีชมพู กายแกร่งเปียกน้ำผุดลุกขึ้นอยา่งรวดเร็ว แล้วก็ตรงเข้าจูบเธออย่างดูดดื่มกว่าเดิม แล้วมือเรียวก็ยกขาของเธอขึ้นข้างหนึ่งตวัดให้เปิดรับเขา ให้เธอเกี่ยวเขาไว้ ก่อนดันทีเดียวเข้าหาและเริ่มขยับราวนักดนตรีกำลังบรรเลงเพลงรัก

เขาเร่งจังหวะลีลาจนเธอครางเฮือก ไออุ่นจากน้ำที่เปิดไว้ทำให้ผิวกายเธอยิ่งฉาบไปด้วยละอองน้ำ เขาครางในลำคอ นิ้วเรียวลูบไล้ปลุกเร้าเธอไปทั่วกาย ริมฝีปากของเขาจูบเธอราวลงโทษมากขึ้นๆ ตามความแรงของอารมณ์หงุดหงิดที่เก็บไว้ระหว่างรอเธอกลับบ้าน หญิงสาวสะบัดเร่า เริ่มครูดเล็บฝากรอยลงบนผิวเขา แต่เขาไม่หยุด ดวงตาคู่สวยแวววาวประหลาด เพราะในใจเขามีความคิดเดียว

จะจับงูต้องยอมเสี่ยงโดนงูกัด เขาจึงไม่ออมแรง ไม่ลดราวาศอก ไม่หยุด เธอไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางใสซื่ออย่างที่แสร้งทำเพื่อหลอกผู้ชาย เขารู้ว่าเธออึดแข็งแรงใจแข็งภายใต้รูปโฉมเย้ายวนใจ เขาจึงทั้งอ่อนหวาน ยั่วยวน แต่ก็จัดหนักจัดเต็ม

เขาซัดตัวเองเต็มที่ "อ๊าาา" หญิงสาวครางมาอย่างสุดเสียวเกินจะกลั้น ถึงสวรรค์ระบายความอึดอัดที่ค้างคา เธอกอดเกี่ยวเขาไว้ "คีตาน่ารักจังเลย" เธอเอ่ยอ่อนหวาน เต้าอวบๆ เบียดเขา "ชอบจัง" ดวงตากลมโตพูดไปอย่างที่คิด

คีตเทพกรรณยิ้มน้อยๆ แต่ดวงตาวาว เขาไม่พูดอะไร จับเธอหันหลังเข้าฝา แล้วก็ลูบดึงสะโพกเธอออกมา.. ร่างเปลือยเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขามีทั้งรอยเล็บและรอยขบจากริมฝีปากอิ่มของเธอ แต่เขาไม่สนใจ แม้ละอองจากน้ำฝักบัวจะทำให้รอยพวกนั้นคันๆ ผิว

เขาทาบกายลงไปโอบเธอ แล้วกระซิบข้างหูเล็กน่ารักของหญิงสาว “ ผมรอวารีกลับบ้านนานมากเลยนะ" มือเขาเริ่มสะกิดลูบสองเต้าจนเธอแหงนหน้าครางเฮือก เขากระซิบต่อ "ถ้าผู้ชายคนไหนไม่ดีพอ วารีก็อย่าไปกับเขาเลย กลับมาหาผมนะ" พรึ่บ ! เขาสอดแทรกเข้าเธอในยามที่เธอกำลังเคลิ้มครวญครางพร้อมกับเริ่มดึงดัน ไม่รอคำตอบอะไรจากเธอ

เพราะหากเป็นคำปฏิเสธ เขาก็ไม่อยากฟัง..

------------------

รุ่งสางวันต่อมา ผณินวารีลุกขึ้นมองชายหนุ่มที่เปลือยกายขาวผ่องนอนอยู่บนเตียงของเธอ เตียงนอนของเธอยับยุ่งเหมือนสมรภูมิรบ ..

นางนาคีจำแลงเอามือลูบรอยที่เธอฝากไว้บนตัวเขา เขาผิวบางจนซ่อมแซมตัวเองได้ช้ากว่าเธอ.. เธอต้องระวังแล้วสิ ถึงจะอยากตีตราจองเขา แต่เห็นมากๆ เธอก็สงสารเหมือนกัน

แล้วนางนาคีก็สะดุ้ง ! เอ๊ะ แล้วไปห่วงเขาทำไม ? ผู้ชายเป็นเพศเข้มแข็ง ผู้หญิงเป็นเพศอ่อนแอ เขาจะเจ็บจะคันบ้างก็ไม่เห็นเสียหายตรงไหน ?

แต่ .. ดวงตากลมโตของเธออ่อนแสงลง แต่... แต่คีตาไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป เขาดูเป็นคนดี ดูจริงใจ ดูอยากจะคบหาเธอจริงจัง

ถ้าผู้ชายคนไหนไม่ดีพอ วารีก็อย่าไปกับเขาเลย กลับมาหาผมนะ

ผณินวารีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่.. เขาพูดแบบนี้เธอก็ลำบากสิ จะกินเขาทุกวันแบบเต็มอิ่มแบบนี้ก็ดีหรอก แต่นานวันเข้าเขาก็ต้องอยากแต่งงานแบบมนุษย์ทั่วไปหรือเปล่า ?

แล้วเธอแต่งได้ที่ไหน ? มีลูกกับมนุษย์ก็ไม่ได้ อยู่บนโลกนี้โดยไม่มีพลังเวทย์มนตร์ก็ไม่ได้ จะกลับเป็นนาคไปเลย เขาก็คงเผ่นหนีไปให้ไกลสุดขอบฟ้า.. เหมือนผู้ชายแสนดีหนึ่งหยิบมือที่เธอเคยพบ เมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.. พวกเขารับไม่ได้ที่เจ้าสาวจะเป็นนาคีจำแลง ไม่มีใครอยากได้เมียงู ไม่มีใครรับได้กับเมียที่ไม่มีวันปกติใช้ชีวิตเป็นมนุษย์เดินดินธรรมดา

ผณินวารีเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง พระจันทร์กลมโตทอแสงสวยบนชายหาดที่มีคลื่นกระทบฝั่งดังเบาๆ ทำไมนะ ทำไมผู้ชายเหล่านั้นมีความสุขกับช่วงเวลาตรงหน้าไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรือ ? ทำไมถึงอยากผูกมัดแก่เฒ่าไปกับเธอ ? เธอไม่อยากแก่ และถึงจะอยากก็แก่ไม่ได้ .. ไม่เหมือนมนุษย์..

ไม่เหมือน..

หญิงสาวมองหนุ่มที่นอนกอดหมอนหลับไป.. นิ้วเรียวของเธอเขี่ยผมเขาที่ปรกหน้า เธอโน้มลงจุมพิตเขาเบาๆ "ตกลง ถ้าใครไม่เร้าใจเท่านาย ฉันไม่ไปด้วยก็ได้ แต่ห้ามผูกมัดฉันนะ" แล้วก็หลับตา อธิษฐานคืนร่างเป็นงูเขียวอ่อนใส เลื้อยลงเตียงตรงกลับไปห้องน้ำ...

นานหลายอึดใจ หนุ่มผิวขาวบนเตียงก็ลืมตา แล้วก็ยิ้มอ่อนๆ

ใกล้สำเร็จขึ้นมาอีกนิดนึงแล้ว.. เขานึกโล่งใจ และขอบคุณเจ้าเต่าตนุที่ช่วยเขาคิดหาวิธีชนะใจเธอ..

เขาหลับตานอนกอดหมอนต่อ ขนตาเป็นแพสวยกว่าขนตาผู้หญิงหลับพริ้ม

หวังว่า เมื่อเธอรู้ว่า เขาเป็นใครจริงๆ เธอจะให้อภัยเขานะ.. เพราะสิ่งที่พูดสิ่งที่ทำ ส่วนหนึ่งเขาก็ยอมรับว่าเพื่อภารกิจที่องค์อินทร์มอบหมายให้

แต่อีกเสี้ยวที่เล็กๆ เล็กมากๆ คือ เขาก็ชอบเธอ ปรารถนาดีกับเธอไม่อยากให้เธอไปนอนกับใครไปทั่วจริงๆ สาบาน ! เขาขอให้เธอไม่นอนกับใครที่ไม่ดีเท่าเขา เพราะเขาเป็นห่วงเธอ ไม่ได้คิดผูกพันธ์อะไร..

ก็มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว.. ใครมันจะรักกันด้วยเรื่องบนเตียงอย่างเดียว ? โดยเฉพาะกับผู้หญิงสวยเผ็ดเร่าร้อนแต่ใจแข็งเป็นบ้าแบบเธอ ?

ความคิดเห็น