Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.22 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.22 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 899

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2563 12:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.22 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

จิ๋ว talk's

 

"อื้อออ~ ที่นี่ที่ไหน...?" ฉันถามออกไปเพราะเมื่อลืมตาขึ้นมา เพดานมันไม่เหมือนเดิม

"เอ๊!?" จำได้แล้ว...!!!

 

พรึ่บ! ลุกขึ้นนั่งทันที อ่า...เจ็บไปหมดเลยทั้งตัว

 

@ห้องนอนของคุณกล้า เวลา07:50น.

 

ห่ะ..ห้องนอนของคุณกล้า เอ๊!? เจ็ดโมงกว่าๆ น้องหนูดีหล่ะ? คนเอาแต่ใจไม่รู้อะไรแล้วเอาแต่ใจอยู่นั่นแหละ ป่านนี้น้องหนูดีคงจะร้องไห้หาฉันแล้วแน่เลย คนเอาแต่ใจแบบเค้าหน่ะไม่มีคุณสมบัติเป็นพ่อของน้องหนูดีจริงๆด้วย คุณสมบัติเป็นผัวของฉันก็ไม่มี!!

.

.

.

นับดาว talk's

@สวนหลังบ้านของคุณพ่อ เวลา07:55น.

 

"....." ....เห้อ~

 

"อิเด็กกาลกินีตั้งแต่แกเกิดมาบ้านของฉันก็ล่มจม!!! รู้งี้ฉันไม่น่าเอาแกไว้เป็นหนามยอกอกเลย!! ฉันน่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากแกให้ตายไปตั้งแต่ที่พ่อแกพา!...."

 

"คุณพ่อพา...อะไรมาหรือพาอะไรไปว๊ะ...?" ฉันถามตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบา

"หรือว่า...กูจะไม่ใช่...ลูกของเธอว๊ะ...?" 

"แต่...เธอบอกว่า...ตั้งแต่กูเกิดมา...เอ๊?" 

"หรือว่า...คุณพ่อจะมีชู้...? หึหึ สะใจดีว่ะ..." ฉันเองก็อดที่จะสะใจไม่ได้นะ ก็...ทีเธอยังมีได้ถ้าคุณพ่อจะมีบ้างก็...ไม่น่าแปลกป้ะ?

 

ว่าแต่...ป่านนี้ที่บ้านใหญ่จะเป็นยังไงบ้างว๊ะ หัวใจวายตาย เส้นเลือดในสมองแตกตายกันไปบ้างหรือยังนะ

 

"โอ๊ยยยย! อื้อออ~" และฉันก็นอนหลับตาลงบนเสื่อน้ำมัน

 

"พี่ดาว..."

"....." ฉันหรี่ตาขึ้นมาดูและหลับตาลงต่อ

"พี่ดาวครับ!" 

"หืม...?" ฉันจึงลืมตาขึ้นพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นนั่ง

"พี่ดาวครับ..." ไอ้สายธาร...

"มึงมีอะไร?" ฉันถามมันไป

"พี่ดาว...ผม ผมขอโทษ" ห๊ะ!? มาแปลกแฮะ

"ขอโทษ? กูหน่ะหรอ?" ฉันถามมันไปพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"ผมขอโทษนะครับ!"

"ถ้ากูไม่ให้หล่ะ?" ฉันจึงถามมันไป

"สิ่งที่มึง...ทำกับกูมันร้ายแรงมากแค่ไหนกรรมจะตามติดมึงไปแค่ไหนมึงรู้ไหม?" มันฆ่าเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งเลยนะ

"ผมร้อนครับ พี่ดาว...ผมอยู่ไม่ได้ พี่ให้อภัยผมได้ไหม?" เอ๊!? อะไรกัน...ความรู้สึกที่ฉันมีกับมัน ทำไมหล่ะ? ทำไมมึงยังใจอ่อนให้มันอีกนับดาว...?

"เออ กูให้อภัยมึงและก็อโหสิกรรมให้มึงด้วย" ฉันพูดออกไป

 

วี๊ว่ออ!! วี๊ว่อออ!! วี๊ว่ออออ!!!

 

"เฮือก!!!" ฉันสดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงรถหว๋อ

"อ่า...ป่ะกี๊นี้กูฝันว่าไงนะ?" ถามตัวเองออกไป รู้สึกว่า...วันนี้จะตั้งคำถามกับตัวเองเยอะเหลือเกินนะ

 

วี๊ว่ออ!! วี๊ว่อออ!! วี๊ว่ออออ!!!

 

"หืม?" หันไปมองทางหน้าบ้านใหญ่เสียงรถหว๋อหรอ? อ่า...ก็กูตื่นเพราะเสียงรถนี้นี่หว่า

"ใครตายว๊ะ!?" ฉันถามพร้อมกับลุกขึ้นยืนและเดินออกจากสวนไปดูทางหน้าบ้าน

"กรี๊ดดดด! สายธาร...สายธารลูกแม่!!" เสียงของเธอดังออกมาแต่ไกลแต่ว่า...รถหว๋อขับออกไปแล้ว

"พี่แหม่มคะ?" ฉันจึงเดินเข้าไปหาคนรับใช้ที่อยู่ที่บ้านหลังนี้แต่...เป็นคนดีอ่ะนะ

"ค่ะ..คุณหนูนับดาว เอ่อ...ไปคุยกันที่อื่นดีกว่านะคะ" พี่แหม่มพูดขึ้นมาพร้อมจับมือฉันและพาเดินมาในสวน

 

เธอคงจะรู้ว่าถ้าเธอคนนั้นเจอฉันตอนนี้ฉันต้องโดนทำร้ายแน่ๆ เธอเลยพาฉันเดินออกมา

 

"เกิดอะไรขึ้นหรอคะ? พี่แหม่ม" เมื่อเดินมาถึงที่ที่น่าจะลับตาคนจากบ้านใหญ่แล้วฉันก็ถามพี่แหม่มออกไป

"คุณสายธาร...เสียแล้วค่ะ" ทันทีที่พี่แหม่มพูดจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที รู้สึกจุกๆในอกยังไงก็ไม่รู้

"ตายได้ยังไงหรอคะ?" ฉันถามพี่แหม่มไป

"ผูกคอค่ะ ดูเหมือนว่าจะเสียตั้งแต่เมื่อคืนแล้วหล่ะค่ะเพราะตอนอาหารค่ำก็ยังลงมาทานอยู่เลยค่ะ" 

"....." พูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ

 

หรือฉันจะผิด? อ่ะ..อะไรว๊ะ? แค่เป็นเอดส์ก็ใจเสาะฆ่าตัวตายแล้วหรอ? ทำเรื่องเลวทรามกับฉันถึงขนาดนั้นได้ใจต้องเข้มแข็งดิ่ว๊ะ ตายไปแล้วมึงจะมีความสุขหรอไง ห๊ะ!?

 

"แต่...พี่คิดว่าน่าจะมีปัญหากันมากกว่านะคะกับคุณผู้หญิงหน่ะ" เธอพูดมา

"คะ? ยังไงหรอพี่แหม่ม?" ฉันถามเธอไป

"เมื่อคืนนี้หน่ะค่ะ..." และพี่แหม่มก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง

 

@บ้านสวนของฉัน ห้องนั่งเล่น เวลา12:45น.

 

"....อ่า..." เป็นเพราะฉันจริงๆด้วย

 

เป็นเพราะฉันถ้าฉันไม่เอาเอกสารนั้นให้เธอคนนั้นดูเรื่องมันก็คงจะไม่เป็นแบบนี้แต่ว่า...ก็บอกไปแล้วหนิว่าให้ใช้หัวคิดหน่อย

 

"นับดาวลูก!!!" เสียงคุณพ่อทำให้ฉันออกจากภวังค์พะวง

"คะ!?" จนเผลอขานรับท่านไปเสียงดัง

"อาหารเที่ยงเสร็จแล้ว จะกินกับพ่อเลยไหม?" คุณพ่อถามฉันมา

"....." ฉันไม่ตอบแต่...พยักหน้าเป็นอันตกลงว่าจะกินกับท่าน

 

@โต๊ะอาหาร เวลา12:50น.

 

"....." ฉันนั่งกินข้าวเงียบค่ะ

"นับดาวลูก...?" คุณพ่อเรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

"คะ?" จนทำให้ฉันต้องละสายตาจากจานข้าวขึ้นมาขานรับท่านเป็นคำถามไป

"เป็นอะไรไปลูก? กับข้าวไม่อร่อยหรอ?" คุณพ่อถามมา

"อ่า...เปล่าหรอกค่ะ นับดาวแค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยหน่ะค่ะ" ฉันตอบท่านไป

"คิดได้แต่...อย่าคิดมากนะลูก" คุณพ่อพูดมา

"ค่ะ นับดาวคิดนิดหน่อยค่ะ" ฉันตอบท่านไปพร้อมเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งมาทำเหมือนจะบีบอะไรสักอย่างแต่ความหมายคือ นิดหน่อย และยิ้มไปให้ท่าน

"อินับดาว!!! อิลูกชั่ว!!! สมใจแกแล้วสิ!!! ออกมาเดี๋ยวนี้!!!" และเสียงดังทะลุปรอทก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

"เกิดอะไรขึ้น!?" คุณพ่อถามฉันมา

"....คุณพ่อ...ไม่ต้องออกมานะคะ!!" ฉันชั่งใจอยู่แป๊บนึงและบอกท่านไป ก่อนที่จะลุกขึ้นและวิ่งหนีคุณพ่อออกไปที่หน้าบ้าน

"นับดาว!!! นับดาวจะทำอะไรลูก!!!?" คุณพ่อถามมาคงเพราะเห็นฉันหยิบไม้กวาดหล่ะมั้ง

 

@หน้าบ้าน

 

แอ๊ดดดด! ฉันเอาไม้กวาดมาล็อกประตูบ้านเอาไว้หน่ะค่ะ

ปั้ง!! ปั้ง!! เสียงดังมาจากข้างใน

 

"นับดาว! นับดาวลูก!"

"ไงอิตัวดี!!! สมใจแกแล้วสิ!!! ทำให้ครอบครัวฉันชิบหายวายวอดได้เนี้ย!!!" เอาจริง...คนบ้านนี้เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือ...ไม่เคยโทษตัวเอง

"อ๊ะ!!" อุทานออกมาอย่างเจ็บปวดทันทีที่เธอเข้ามากระชากหัวฉันและก็

 

เพี๊ยะะะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! ตบหน้าฉันเสียงดังทุกช๊อตแถมเจ็บมากด้วย ตอนนี้ในปากของฉันเต็มไปด้วยกลิ่นและรสชาติของเลือด

 

"สายธาร!! ลูกของฉัน!!! ตายแล้ว!!! ตายเพราะแก!!! อิตัวกาลกินี!!!" เธอด่าฉันมาพร้อมกับ

 

เปรี๊ยะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! เปรี๊ยะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! เปรี๊ยะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! ตบตีตามร่างกายของฉันจนแดงและเจ็บไปหมด

ผลักก!!! และเธอก็ผลักฉันลงกับพื้น

 

"สมใจแกหรือยัง!!? ห๊ะ!!? แกนี่มันอิชั่ว สันดานไพร่!!! อิตัวชิบหายวายวอด!!!" เหอะ! 

"ใครกันแน่คะ!? ที่เป็นตัวชิบหายวายวอด!?" ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเธอแบบไม่ลดละสายตา

"ใครกันแน่!!? ที่ทำให้สายธารตาย!!? คนคนนั้นก็คือ...คุณแม่ไม่ใช่หรอ!!?" ฉัยถามท่านไป

"แก!!? พูดเรื่องอะไรของแก!!?" ยังจะถามทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจ

"โรคเอดส์ สมัยนี้มันไม่ได้ร้ายแรงสายธารน่าจะรู้ดีเพราะมันเรียนหมอ!! แต่...ก็ต้องอาศัยกำลังใจจากคนรอบข้างด้วย!! ไม่ใช่เอาแต่ด่า ด่า ด่า!!! แบบคุณ!!" ฉันพูดไป

"แก!! รู้ได้ยังไง!!? รู้จากใคร!!?" 

"และที่สำคัญเลยนะคะ...การกระทำของคุณ!!! มันบ่งบอกว่าคุณรังเกียจสายธาร!!! ทำไมถึงต้องให้คนทำความสะอาดราวบรรไดที่สายธารจับ!!? ทำไมถึงต้องแยกช้อนแยกส้อมแยกจานให้สายธารกินคนเดียว!!? คุณทำแบบนี้...ไม่มีใครอยู่กับคุณได้หรอกค่ะ!! คนต่อไปก็อาจจะเป็นสายไหมหรือสายป่านก็ได้!!" ฉันพูดไป

"ไม่จริง!!! ฉันไม่ได้ทำ!!! ถ้าแกไม่เอาใบตรวจนั่นมาให้ฉันดูฉันก็ไม่ทำ!!!" เธอพูดมา ยังจะหาเรื่องฉันผิดอยู่ได้นะ

"ที่ฉันให้คุณไปเพื่อให้คุณไปพูดกับสายธารให้เข้ารับการรักษา!!! แต่สิ่งที่คุณทำ!! ไม่ใช่แค่ไม่ทำให้สายธารเข้ารับการรักษา!! แต่คุณชี้ทางตายให้สายธารเองเลยด้วย!!!"

"แก!!! แกนั่นแหละผิด!! อิคนชั่วแบบแกหน่ะ!! ต้องตายไม่ใช่สายธาร!!! สายธาร...สายธารครับ มาเอามันไปอยู่ด้วยเลย!! แม่อนุญาติ!!!" เห้อ~ เหมือนคุยกับคนเสียสติอ่ะแต่...จะบอกอะไรให้ตาสว่างหน่อยแล้วกัน

"สายธารหน่ะ...ไม่มาเอาฉันไปอยู่ด้วยหรอกค่ะ! เพราะว่ามัน...มาขออโหสิกรรมจากฉัน! มันมาหาฉันแล้ว! แล้วคุณหล่ะคะ!? มันมาหาคุณหรือยัง!?" ฉันบอกเธอไปในสองสามประโยคแรกและถามเธอไปในสองประโยคหลัง

"ม่ะ..ไม่จริง!! สายธารหน่ะหรอ!!? จะมาหาแก!!! สายธารจะต้องมาเอาแกไปอยู่ด้วยแน่!!! หรือไม่...ก็อยากให้ฉันส่งแกไปอยู่ด้วยแน่นอน!!!" เธอพูดเสร็จเธอก็เข้ามา

"อ๊ะ!!" จิกหัวฉันกระชากไปตรงหน้าเธอ

"ระวังตัวไว้ให้ดีอินับดาว!! ฉันจะส่งแกรวมทั้งไอ้น่านน้ำและพ่อของแกไปอยู่กับลูกของฉันก่อนที่ฉันจะตายแน่นอน!!!" เธอพูดจบก็

 

เพี๊ยะะะะะ!!! เพี๊ยะะะะะ!!! ตบหน้าฉันอีกสองทีและก็ทึ้งหัวฉันลงพื้นและเธอก็เดินไป

 

"อ่า..." มองดูตามแขนของตัวเองเห็นรอยแดงหลายนิ้วทับซ้อนกัน

 

ฉันรู้เรื่องทั้งหมดได้ยังไงหรอคะ? ก็พี่แหม่มไงคะเธอบอกฉันหมดทุกอย่างนั่นแหละ

 

"เธอคนนั้นเป็นแม่ของฉันจริงๆหน่ะหรอ?" ถามตัวเองเสร็จฉันก็เดินไปเปิดประตูบ้านค่ะ

"นับดาวลูก!! อ่า...กลับบ้านมาทีไรเจ็บตัวทุกทีเลย!" คุณพ่อพูดมา 

"....." ฉันจึงเงียบและมองหน้าคุณพ่อที่ทำหน้าตารู้สึกผิดอยู่ ฉันว่า...ถึงเวลาแล้วหล่ะที่ต้องคุยกับคุณพ่อแบบจริงๆจังๆสักที

"คุณพ่อคะ...? เราย้ายไปอยู่ข้างนอกกันดีไหมคะ?" ฉันถามท่านไป

"ไม่ได้หรอกลูก...นับดาว พ่อ...ยังไปไหนไม่ได้" คุณพ่อตอบมา

"ทำไมหล่ะคะ? คุณพ่อคิดว่า...พอเราออกไปแล้วจะไม่มีอะไรกิน ไม่มีที่อยู่หรอคะ?" 

"เปล่าลูก...ไม่ใช่! แต่...พ่อยังมีธุระที่ต้องทำอีกหน่ะ" งั้นก็แปลว่า...

"แปลว่า...ที่คุณพ่ออยู่ที่นี่ คุณพ่อ...ไม่ได้รักคุณแม่แล้วหรอคะ?" 

"ความรักที่พ่อมีให้แม่ของลูกยังคงมีอยู่เสมอแต่...มันค่อยๆน้อยลงตามการกระทำของแม่ลูกก็แค่นั้น" เอาจริง! เป็นฉัน...ฉันไม่เหลือแล้วนะ

"แต่นับดาวว่า...คุณแม่หน่ะไม่เหลือความรักให้ทั้งคุณพ่อเฮียน่านและก็โดยเฉพาะนับดาวแล้วหล่ะค่ะ" ฉันพูดบอกท่านไป

"หืม? อะไรทำให้ลูกคิดอย่างงั้น?" คุณพ่อถามฉันมา

"เหอะ! การกระทำรวมไปถึงคำพูดของคุณแม่นั่นแหละค่ะที่ทำให้นับดาวคิดอย่างงั้น" ฉันตอบท่านไป

"คำพูดหรอ? แม่เค้าพูดอะไร?" คิดว่าฉันจะบอกไหมคะ แน่นอนว่า...

"ชั่งเถอะค่ะ! ก็ด่านับดาวเหมือนอย่างที่ผ่านๆมานั่นแหละค่ะ" ....ต้องไม่อยู่แล้ว

 

คุณพ่อทำหน้าตาเข้าใจก่อนที่จะพาฉันเดินมาที่ห้องนั่งเล่นและเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ฉัน

 

@ห้องนั่งเล่น เวลา13:30น.

 

"นับดาวลูก...เรากลับไปอยู่ที่คอนโดได้มั้ย?" ว่าแล้วเชียวว่าคุณพ่อไม่รู้แต่...ฉันก็จะยังไม่บอกหรอกค่ะ

"ค่ะ แต่ว่า...นับดาวมีคำถามอีกนิดหน่อยหน่ะค่ะ" ฉันบอกท่านไป

"หืม? อะไรหรอลูก?" 

"ธุระที่คุณพ่อต้องอยู่ที่นี่เพื่อทำ...บอกนับดาวได้ไหมคะว่า...คืออะไร?" ฉันถามท่านไปอีกคำถามนึง ท่านเงียบและมองหน้าฉันค่ะ

 

@Basic R condo สาขา2 เวลา14:00น.

 

อ่า...ตอนนี้ฉันกำลังรอลิฟท์อยู่ค่ะ โอ๊ยยย!!! ตอนนี้ความคิดในหัวฉันตีกันไปหมดแล้วอ่ะ บ้าจริงๆเลยอินับดาว

จึ่กๆ ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาสะกิดไหล่ฉันจนฉันต้องหันไปมอง

 

"อ้าว!? กล้า" เอ่ยชื่อของเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่จะมองมือของกล้า

"สวัสดีครับ พี่นับดาว" กล้าพูดมาพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อย ฉันจึงพยักหน้าเป็นการรับการสวัสดีไป

"หึ! ซื้ออะไรมากินเยอะแยะกินคนเดียวหมดหรอ?" ฉันถามกล้าไป

"กินคนเดียว...ไม่หมดหรอกครับแต่ว่ามีคนรออยู่บนห้องหน่ะครับ" เด็กกล้าตอบมา

"ใครนะ? สายป่านหรอ?" ฉันถามไป เด็กกล้าขมวดคิ้วมองหน้าฉันด้วยสายตาสงสัยทันที

"ทำไมต้องเป็นพี่สายป่านหล่ะครับ? ฮ่าๆพี่นับดาวเชียร์พี่สายป่านจังเลยนะครับ" หืม? 

"กำลังสงสัยอะไรหรือเปล่า?" ฉันถามออกไป

 

ติ้ง! และพอดีกับที่ลิฟท์มาเปิดที่ชั้นสิบสาม

 

"งั้น...ถ้าพี่นับดาวไม่รังเกียจจะไปคุยกับผมที่ห้องได้ไหมครับ?" หืม? กล้าสมชื่อจริงๆ

"อื้ม!" ฉันตอบไปพร้อมกับพยักหน้าขึ้นหนึ่งที

"หึ! ชวนบ่อยสิท่าวิธีชวนผู้หญิงขึ้นห้องแนบเนียนมากเลยนะ" ฉันพูดไป

"ป่าวเลยครับ พี่คือคนที่สองที่ผมชวนและเต็มใจให้ขึ้นห้องผม" กล้าตอบมา

"นี่พี่ควรจะดีใจใช่ไหม?" ฉันถามไปแบบเล่นๆหน่ะค่ะ น้ำเสียงไม่ได้จริงจัง

"ฮ่าๆ ถึงแล้วครับ" หืม? 

"ทำไมต้องล็อกแม่กุญแจหล่ะ?" ฉันถามไป กล้าไม่ตอบแต่มองฉันมาด้วยสายตาแบบรู้ๆกันอยู่ คือ...ถ้ากูไม่เคยโดนแบบมึงกูจะไม่เข้าใจความหมายที่มึงพยายามจะสื่อเลยนะ...ไอ้กล้า!

"อ๋อ...คงดื้อสินะ?" ฉันถามไป กล้าพยักหน้ามาให้ฉันก่อนที่จะตอบว่า...

"ครับ ดื้อมากกกก" 

"มาพี่ถือของให้ก่อนดีไหม?" ฉันถามไป

"อ่า ขอบคุณครับ" กล้าพูดจบก็ส่งถุงทั้งของสดและของกินเล่นมาให้ฉันถือค่ะและเจ้าตัวก็เปิดห้องต่อไป

 

เมื่อปลดแม่กุญแจได้แล้วกล้าก็เอามือป้องบังฉันไม่ให้เห็นรหัสผ่านของตัวเอง หึ! ขี้หวงชะมัด

ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด กริ๊ก แอ๊ดดดดด~ ตุ่บ!!! ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกไปจนกว้างแล้วหมอนใบใหญ่ก็ถูกเควี้ยงมาโดนหน้าเจ้าของห้องเต็มๆ โอ้ว~ ถึงกับทำให้กล้าเปลี่ยนใจจากฉันได้ ต้องดื้อถึงขนาดไหนว๊ะ? ถึงจะได้ใจกล้าเนี้ย

 

"ไอ้บ้า!!! ก็บอกแล้วไงว๊ะ!!! ว่าอยู่ถึงเช้าไม่ได้!! ทำไมต้องขังด้วยว๊ะ!!?" เอ๊!? เสียงคุ้นๆแฮะแต่...ไม่น่าจะใช่หรอกมั้ง ท่าทางใสซื่อขนาดนั้นไม่มีทางมาพูดว๊ะเว๊อะหรอก

"ก็เธอเป็นม่ะ....เฮ้ย!" เด็กกล้าก้มหัวหลบทันที

 

ตุ่บ!!! แกร็ก!!! อุ๊ย! รีโมททีวีแตกเลยอ่ะ

 

"ไปตายเลยไป๊!!" โอโห! จ้าแล้วกูมาอยู่ตรงนี้เพื่อไรว๊ะ?

"เมียครับมีแขกมาครับ"

"ใครว๊ะ!?" และกล้าก็เดินเข้าไปก่อนและก็กวักมือเรียกฉันเข้าไปด้วย

"....!!" ทันทีที่เดินเข้ามาแล้วเห็นหน้าเธอฉันก็ตกใจปนหงุดหงิดขึ้นมาทันที

"ค่ะ..คุณหนู?" เธอสบตาฉันเพียงแค่เธอเรียกชื่อจบและเธอก็ก้มหน้าลงทันที

"....." หงุดหงิดเธอเรื่องอะไรว๊ะอินับดาว...มึงหงุดหงิดมันเรื่องบ้านเด็กกำพร้าหรือเรื่องพี่ล่ามโซ่กันแน่

 

มองหน้าเธอที่ก้มหน้างุดอยู่นิ่งๆก่อนที่จะมองตามร่างกายเธอ อ่า...ดูจากลักษณะแล้วนี่เมื่อคืนน่าจะโดนหนักแฮะ ไหนบอกว่าไม่ชอบเธอไงว๊ะ?

 

เวลาต่อมา เวลา14:30น.

 

หลังจากที่ถูกเมียใช้ให้ไปทำกับข้าวแล้วอย่างกล้าหน่ะหรอจะกล้าปฏิเสษ เหอะ! ใจกล้ากับคนอื่นแต่เสือกไม่กล้ากับเมีย ตรงนี้เลยเหลือแค่ฉันกับเธอที่นั่งอยู่ที่โซฟาเธอนั่งโซฟาเดี่ยวส่วนฉันนั่งโซฟาคู่

 

"เธอนี่เก่งดีนะ!" ฉันพูดแดกดันเธอไป

"คะ?" ใบหน้าใสซื่อคงเป็นกับดักชั้นดี

"คิดว่าฉันโง่...? มากหรอไง? หืม?" พยายามจะคุยกับเธอให้เสียงเบาที่สุด

"ค่ะ..คุณหนูกำลังพูดเรื่องอะไรคะ?" เธอถามมาเสียงสั่นๆ

"เธอได้กับเค้าแล้วใช่มั้ย?" ฉันถามเธอกลับไป

"กับ? ใครหรอคะ?"

"ก็แฟนฉันไง คนที่เธอรู้จักดีหน่ะ" 

"ท่านประธาน? หน่ะหรอคะ?"

"ใช่ เค้านั่นแหละเธอได้กับเค้าแล้วงั้นฉันขอกล้าสิ เธอจะจับปลาสองมือได้ยังไงกัน?"

"จับปลาสองมือหรอคะ? คือ...ไม่รู้นะคะว่าคุณหนูไปได้ยินเรื่องนี้จากใครมาแต่...ฉันกับท่านประธานไม่ได้มีอะไรกันค่ะไม่เคยคิดจะมีเลยด้วยค่ะ" เธอตอบมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่สายตาจริงจัง

"จ่ะ..จริงหรอ?" ฉันถามไปเสียงสั่น

"ค่ะ แล้วคุณกล้าหน่ะถ้าคุณหนูอยากได้ก็เอาไปเลยค่ะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเค้าเลยค่ะ" เธอพูดมาแบบเดิมเป๊ะ

"ทำไมหล่ะ?" ฉันถามเธอไป

"ก็ฉันไม่ได้รักเค้านี่คะ" เธอตอบตรงดีนะ

"เธอไม่ได้ชอบกล้าจริงๆหน่ะหรอ?" 

"ค่ะ"

"งั้นถ้าฉันจีบเค้าต่อหน้าเธอเธอจะไม่รู้สึกอะไรใช่ไหม?"

"ค่ะ แน่นอนอยู่แล้วค่ะ" หืม? มั่นใจดีนี่

 

End ep.22

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"คุณไม่ต้องมายุ่ง! ฉันกับลูกอยู่กันมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณแล้ว! ขอร้อง...อย่ามาเป็นส่วนเกินของชีวิตฉันกับลูกเลยนะ"

 

Talk

 

อ่า...อิไรท์ลืมสปอยล์ตอนต่อไปอีกแล้วค่ะ แต่...มาสปอยล์ให้แล้วนะ

 

นับดาวหนูคิดจะทำอะไรคนอ่านเค้ารู้นะคะ รู้กันชิมิคะ? นับดาวเธอไม่คิดที่จะไปอื่นนอกจากคอนโดอาวุธเลยใช่ไหมคะ

.....

 

นั่นสินะคะ เธอเป็นแม่ของน้องนับดาวจริงหรอ? คือ...ขู่จะฆ่าเลยอ่ะ? เอาจริงคือ...เรื่องนี้ไม่มีอะไรในก่อไผ่เลยจริงๆนะ จริงๆนะเนี้ย...

.....

 

ตอนต่อไปนี่เคลียร์กล้าจิ๋วแล้วค่ะ...จะจบแบบไหนต้องมาลุ้นกันนะ 55555 ซึ่งตอนหน้าจะยาวมากนะคะประมาณ25หน้าขึ้นอ่ะค่ะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

#คอมเม้นต์เถอะอิไรท์อยากอ่านจ้า

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว