1 สัปดาห์ผ่านไป แอนดูแลเชียร์มาโดยตลอด จนถึงวันที่พ่อเชียร์กลับมาและแอนต้องกลับไปทำงาน

ก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น วันนี้เป็นสันสุดท้ายที่แอนจะดูแลเชียร์ หลังจากที่เขาขอออฟเวรไว้ และคืนนี้จะเป็นเวรดึกแรกของเขาหลังจากหยุดไปหนึ่งสัปดาห์

นีโน่ พ่อของเชียร์ที่กลับมาจากคุยงานที่จีน เอ่ยทุกทายลูกสาวและผู้ที่นั่งเฝ้าคนไข้อยู่

หลังจากพ่อออกจากห้องไป

หลังจากเชียร์ตอบแอนไปอย่างนั้น เธอก็หันหลังให้กับเขาทันที และภายในห้องก็อยู่ในความเงียบงัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เมื่อประตูถูกเปิด ผู้มาเยือนต่างร้องเรียกทักทายคนป่วยตรงหน้า พอให้สถานการณ์กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

แก๊งเพื่อนเชียร์ที่เดินทางมาจากกรุงเทพฯ เพื่อมาเยี่ยมเธอหลังรู้ข่าวและรวมตัวกันได้

ระหว่างนั้น คนที่เฝ้าเธอตั้งแต่แรกเห็นว่ามีเพื่อนๆมาหาเชียร์แล้ว จึงถือโอกาสขอตัวกลับไปเตรียมตัวขึ้นเวรในคืนนี้

เชียร์ไม่ตอบ แต่นิ่งไป เขาคิดในใจว่าทำไมต้องรีบขนาดนั้น ยังไม่ได้ร่ำลากันเลย เธอจะมีโอกาสได้เจอพี่แอนอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แอนเมื่อบอกเชียร์แล้ว เห็นว่าเชียร์ไม่ตอบอะไรก็เดินออกจากห้องมาทันที และกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตน

ระหว่างที่ทั้ง 4 กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พ่อเชียร์ที่เอาของไปเก็บก็กลับมาพอดี

หลังจากเพื่อนๆเชียร์กลับไป เชียร์ก็เงียบจนพ่อเห็นว่าแปลกไปจึงเอ่ยถาม

นีโน่สังเกตได้ถึงความผิดปกติของลูกสาว ถึงแม้ตนจะไม่ค่อยได้อยู่กับลูก แต่เขาก็รู้ว่าเชียร์ต้องมีอะไรในใจ เพราะลูกของเขาเป็นคนร่าเริง แจ่มใส ถ้านิ่งเงียบเช่นนี้จะต้องมีอะไรแน่ๆ

ด้านแอน การกลับมาทำงานวันแรกของเธอหลังจากหยุดไปหนึ่งสัปดาห์จึงเป็นเรื่องที่ยากนัก เธอต้องกลับไปวนวัฏจักรแบบเดิมอีกครั้ง (ขึ้นเวร ลงเวร นอน ขึ้นเวร ลงเวร นอน) แม้จะไม่หนักและเหนื่อยเท่าโรงพยาบาลของรัฐแต่โรงพยาบาลเอกชนที่นี่คนไข้ก็นิยมเข้ากันเป็นส่วนใหญ่ เพราะดีและมีทีมแพมย์เฉพาะทางมากที่สุดในจีงหวัด

เสียงพยาบาลรุ่นน้องในห้องฉุกเฉินร้องทักคนพี่ที่เดินเข้ามาอย่างคนหมด Passion

การทำงานของเขาทั้งเวรไม่ได้สงบสุขแบบคนอื่นๆ วันนี้เหมือนการต้อนรับกลับมาทำงานของเขา มีทั้งอุบัติเหตุ สุนัขกัด Stroke CPR Hypoglycemia เขาเดินจนหัวหมุนยันเช้า

หลังจากทำภาระกิจส่วนตัวเรียบร้อย แอนจึงเดินกำลังจะไปห้องประชุม มือเรียวกดลิฟท์เพื่อขึ้นไปชั้น 9 แล้วลิฟท์ก็ถูกเปิดที่ชั้น 6 ซื้อเป็นชั้นที่เป็นห้องพิเศษที่เชียร์อยู่

พนักงานเข็นเปล เข็นคนไข้เข้ามาในลิฟท์ คนไข้คนนั้นคือเชียร์ ที่กำลังจะไปทำกายภาพที่ชั้น 8 ทั้งคู่เจอกัน แต่ก็ไม่พูดกันได้เพียงสบตากันเท่านั้น

เมื่อความเงียบมาเยือน คนพี่จึงเริ่มทักทายก่อน

เธอตอบเพียงเท่านั้น และลิฟท์ก็ส่งเสียงเตือนเมื่อถึงชั้น 8 คนน้องถูกเข็นออกจากลิฟท์ไป ทิ้งไว้เพียงคนพี่ที่ต้องขึ้นต่อไปชั้น 9

หลังการประชุมสิ้นสุดลง แอนขอตัวกลับไปพักเพราะคืนนี้เธอต้องขึ้นเวรอีก

หลังจากเธอแยกกับอุ๋ม เธอจึงแวะหาเชียร์

แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะที่ห้อง เชียร์ยังไม่กลับจากกายภาพ มีเพียงพ่อเชียร์กับนกชายเท่านั้นที่นั่งคุยกันอยู่ภายในห้อง เธอจึงขอตัวกลับไปพัก