email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่11 ตามใจเธอ

ชื่อตอน : ตอนที่11 ตามใจเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2563 17:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11 ตามใจเธอ
แบบอักษร

 

 

รถยนต์หรูแล่นเข้ามาสู่ซอยลึก ไม่มีรถคันใหญ่ผ่านมาสักคัน ทำให้ถนนเส้นนี้เหมือนหมู่บ้านร้างไม่ค่อยจะมีคนเดินผ่าน คนตัวเล็กขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างวิตกกังวล ตอนที่เขาเช่าบ้านอยู่ที่นี่กับยายเขายังมีเพื่อนข้างบ้านที่วิ่งเล่นด้วยกันตอนเด็กๆ แต่แล้วทำไมตอนนี้มองผ่านหน้าต่างรถหันไปทางไหนก็ไม่ค่อยเห็นจะมีคนเท่าไหร่ ยายของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง จะเหงาบ้างหรือเปล่า คนตัวเล็กก็ได้แต่โทษตัวเองว่า เขาไม่น่าปล่อยยายไว้คนเดียวเลย แถมเขายังได้อยู่อย่างสบายอีก หยางลั่วเฟิงลอบมองเสี้ยวหน้าของคนตัวเล็กมาตลอดทาง เขารู้ว่าคนตัวเล็กกำลังโทษตัวเองอยู่ในใจ ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทำให้คนข้างกายเขาเสียใจอีกเด็ดขาด

 

 

รถยนต์หรูมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังหนึ่งที่เก่าแก่ทรุดโทรมจนดูเหมือนว่าไม่มีคนอาศัยอยู่ แต่แล้วก็มีผู้หญิงวัยชราคนหนึ่งกำลังเดินออกมาในบ้านกำลังยืนมองดูรถคันใหญ่ที่พึ่งจอดและดับเครื่องยนต์ หญิงคนนั้นรู้สึกสงสัยไม่น้อย ว่าทำไมถึงมีรถสวยๆราคาแพงๆแบบนี้มาจอดหน้าบ้านเธอ อาจจะกำลังหาทางออกอยู่หรือเปล่า ซอยแคบขนาดนี้คงออกได้ไม่ยากกระมั้ง 

 

เมื่อออกัสเห็นบุคคลที่รู้จักกำลังเดินออกมาจากในบ้านและยืนมองรถของเขาอยู่นั้น อยู่ๆเขาก็รู้สึกคิดถึงและโหยหาผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาและน้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว 

 

"อ่าา.. แก่มากแล้วสินะครับ "

 

คนตัวเล็กพึมพำกับตัวเองเบาๆแต่ก็ทำให้คนนั่งข้างๆได้ยินประโยคนั้นอยู่ดีจนหันไปมองหน้าอีกฝ่าย ก็เห็นวว่าคนตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้อย่างไม่มีเสียงใดๆออกมาจากปาก หยางลั่วเฟิงรู้สึกว่าอกข้างซ้ายของเขาบีบหนักจนทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดๆอย่างบอกไม่ถูก เขายื่นมือไปจับใบหน้าของคนตัวเล็กให้หันมาแล้วใช้นิ้วทั้งสองของเกลี่ยน้ำตาให้เด็กขี้แยเบาๆ

 

"ถึงแล้ว เราลงไปกันเถอะ "

 

หยางลั่วเฟิงพูดขึ้นมาเบาๆอย่างอ่อนโยนและปลดเข็มขัดให้อีกฝ่ายแล้วหันไปเปิดประตูข้างๆตัวเอง เดินอ้อมมาเปิดให้กับคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ

 

"ขอบคุณครับ... "

 

ออกัสพูดเสร็จก็ลงจากรถ โดนฝ่ามือหนาคว้ามากอบกุมมือของเขา ออกัสจึงมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนจากคนตัวโตที่ส่งมาให้ เขารู้สึกใจเต้นขึ้นมาทันที แล้วทั้งสองก็เดินจับมือกันเดินเข้าไปหาหญิงชราคนนั้น

 

 

 

ส่วนคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านตัวเองเห็นใบหน้าของบุคคลใหม่ที่มาก็ตาโตตกใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ หลานของเขาจริงๆใช่ไหม ใช่จริงๆใช่ไหม หญิงชราผู้ที่คิดถึงหลานตัวเองตลอดเวลาและไม่เคยได้ข่าวคราวของคนตัวเล็กสักครั้งพอมาเจอกันอีกครั้ง ก็ทำให้หญิงชราคนนี้ยืนร้องไห้อย่างตัวโยน

 

"ออกัสใช่มั้ยลูก.. กัสลูกแม่.." 

 

หญิงชราร้องไห้แถมพูดไปด้วยตลอดทางที่ตัวเองเดินไปหาคนตัวเล็กช้าๆและโผเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างโหยหามาตลอด

 

"แม่.. กัสขอโทษ.. ฮือออ.." 

 

"ไม่เลยลูก แม่สบายดี.. แล้วลูกล่ะเป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย.. หื้มม.. "

 

"ผม.. ฮึก!.. ผมสบายดีครับ.." 

 

"ไม่ร้องน้าา.. คนเก่งของแม่.. "

 

"แม่ก็ไม่ร้องเหมือนกันนะ "

 

ออกกัสพูดเสร็จก็ยกมือเช็ดน้ำตาให้กับยายตนเองอย่างทนุถนอม ทั้งสองเห็นการกระทำของคนตัวเล็กก็นึกเอ็นดู

 

"แม่ไม่ได้ร้องสักหน่อย.. แค่ฝุ่นมันเข้าตาน่ะ.." 

 

"ฮึก!.. ผมก็ไม่ร้องเหมือนกันนั่นแหละ.." 

 

"จ้าาา.. แล้วมากับใครล่ะฮึ" 

 

หญิงชราคุยกับหลายชายตัวเองเสร็จก็มองไปหาอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังหลานตัวเอง นึกแปลกใจเลยเอ่ยถามขึ้น

 

"อ่อ.. คนนี้เขาคือ.. คุณลั่วเฟิงน่ะ" 

 

 "คุณลั่วเฟิง?.. งั้นก็เจ้านายที่เราติดหนี้เขาหนิ" 

 

หญิงชราพูดขึ้นมาอย่างตกใจทันที เขาจะมากับหลานชายของเธอก็ไม่แปลกเพราะหลานของเธอถูกจับตัวไป อาจจะไปอยู่กับหนุ่มคนนี้ก็เป็นได้

 

"แล้ว.. เขาดูแลลูกดีหรือเปล่า เขาได้ทำอะไรลูกบ้างมั้ย "

 

หญิงชราพูดไปก็หันหลานชายของตัวเองไปซ้ายไปขวาเพื่อสำรวจ

 

"ผมดูแลเธออย่างดีครับ" 

 

หยางลั่วเฟิงรีบพูดขึ้นก่อนจะเห็นคนตัวเล็กโดนเซ้าซี้กว่านี้

 

"หื้มม.. "

 

"สวัสดีครับ ผมหยางลั่วเฟิง "

 

"อ่าา.. สะ.. สวัสดีจ้ะคุณหยางลั่วเฟิง "

 

พอหญิงชราได้ยินอีกฝ่ายแนะนำตัวก็รู้สึกเกรงขึ้นมาทันที 

 

"ตามสบายเลยครับ ผมไม่ถือ "

 

"อ่าา.. ค่ะๆ..งั้นเชิญเข้ามาด้านในก่อนนะคะ"

 

"ครับ "

 

หยางลั่วเฟิงรับปากเสร็จก็หันไปเห็นคนตัวเล็กที่มองตัวเองอยู่ก่อนแล้วแถมส่งยิ้มอ่อนมาให้เขาด้วย

 

ทั้งสามเดินเข้ามาข้างในบ้าน ภายในบ้านไม่ค่อยมีเฟอร์นิเจอร์หรือของตกแต่งเท่าไหร่ หญิงชราเชิญแขกนั่งที่เก้าอี้กินข้าวแล้วเดินไปหาน้ำมาให้ทั้งสองทันที

 

"ไม่เปลี่ยนไปเลย.." 

 

คนตัวเล็กนั่งลงเก้าอี้แล้วพูดขึ้นมาเบาๆกับตัวเอง หยางลั่วเฟิงก็ลอบมองอีกคนตลอดเวลา

 

"ดื่มน้ำก่อนนะคะ" 

 

หญิงชราถือแก้วน้ำสองใบมาใก้กับทั้งคู่แล้วนั่งตรงข้ามอีกฝ่ายทันที

 

"เอ่อ.. พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่คะ" 

 

"เด็กขี้แยที่นั่งข้างผมอยากมาเยี่ยมยายน่ะครับ "

 

"เอ๋.. แล้ว.. เอ่อ.. แล้วคุณก็พามาเนี่ยนะคะ" 

 

"ครับ" 

 

"อ่าา.. ฉันเข้าใจแล้วค่ะ "

 

"นี่แม่ เข้าใจอะไรกันครับ "

 

อะไรกันพูดแค่นี้ก็เข้าใจกันแล้วหรอ มีเขาคนเดียวหรือไงที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ออกัสคิดในใจ

 

"ลูกไม่ต้องรู้หรอก ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน กัน.. แม่วานไปดูผักที่สวนหลังบ้านให้หน่อย แม่ลืมรดน้ำน่ะ" 

 

"อ่าา โอเคครับ.. คุณห้ามทำไรยายผมนะ"

 

ออกัสรับปากผู้เป็นยายก่อนจะหันไปกระซิบที่ข้างหูคนตัวโต

 

เมื่อคนตัวเล็กไม่อยู่ก็เหลือแค่หยางลั่วเฟิงกับหญิงชรา เขาทั้งคู่สบตากันก่อนที่คนตัวโตจะเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน

 

"ผมอยากขอหลานชายของคุณยายไปอยู่ฮ่องกงด้วยครับ" 

 

"หืม.. ไปทำไมหรอคะ?  แต่ถ้าจะพาเจ้ากัสไปก็คงไปได้ไม่ใช่หรอคะ" 

 

"ผมอยากมาขอจากญาติผู้ใหญ่ด้วยตัวเองก่อน ผมรู้ว่าก่อนหน้านี้ผมพาเธอไปโดยไม่บอกคุณก่อน แต่ผมให้เกียรติเธอทุกอย่าง ผมอยากแต่งงานกับเธอ "

 

นี่เป็นครั้งแรกสินะที่เขาพูดยาวและตรงใจเขาขนาดนี้ เขาคิดมาตลอดว่าสักวันเขาจะต้องพาคนตัวเล็กมาหาเขาให้ได้และทำตามใจตัวเองอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป

 

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ถ้าคุณสามารถดูแลเจ้ากัสมันได้ ฉันก็วางใจค่ะ สำหรับฉันแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเท่าหลานชายของฉันแล้วล่ะค่ะ" 

 

"ผมสัญญา ผมจะดูแลออกัสจนสุดความสามารถของผมเลยล่ะครับ "

 

"เฮ้อออ สุดท้ายเรื่องก็จบแบบนี้สินะ ฉันก็นึกว่าหลานฉันโดนฆ่าไปนานแล้ว" 

 

"ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอนครับ" 

 

"งั้นฉันฝากด้วยนะคะ "

 

"แม่!!" 

 

เสียงบุคคลที่สามแทรกเข้ามาขณะที่ทั้งสองคุยกัน แต่แล้วทั้งคู่ก็ต้องถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

"แม่ลืมรดน้ำจริงๆด้วย!! "

 

"อ่าา.. งั้นหรอ.. ฮ่าๆ มาๆนั่งนี่เร็ว กินข้าวเที่ยงกับแม่ก่อนแล้วค่อยกลับกัน" 

 

ออกัสรีบวิ่งมานั่งข้างคนตัวโตอีกครั้งแล้วหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนที่รีบวิ่งมาเกินจนทำให้อีกคนยกมือขึ้นขยี้หัวอีกฝ่ายเบาๆด้วยความมันเขี้ยว

 

 

อาหารเที่ยงเสร็จแล้วก็โดนเสิร์ฟด้วยคนตัวเล็กที่ตอนนี้จัดโต๊ะจัดจานให้เรียบร้อยเหมือนทำอยู่บ้านตัวเองเป็นประจำ พอเตรียมอาหารเสร็จทั้งสามก็พากันรับประทานอาหารเที่ยงอย่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หยางลั่วเฟิงไม่เคยคิดเลยว่าคนตัวเล็กจะมีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆที่อยู่ตรงหน้า เขาคิดมาตลอดว่าผู้คนจะมีความสุขได้ต้องมีกองเงินกองทองมหาศาลถึงจะสุขสบายแต่มาคราวนี้เขาได้มาเห็นกับตาแล้วว่า ไม่ว่าจะด้วยความจนหรือความรวยมีมากหรือมีน้อยก็มีความสุขเหมือนกัน

 

 "อื้อหือ~~ แม่ยังทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมเลยนะครับ" 

 

"แน่นอนสิ "

 

"ฮ่าาๆๆๆ ไม่ค่อยจะชมตัวเองเลยนะเนี่ย "

 

หยางลั่วเฟิงเห็นคนตัวเล็กหัวเราะยิ้มได้เขาเองก็ยิ้มมุมปากออกมาอย่างมีความสุข

 

 

 

พอรับทั้งสามรับประทานอาหารเสร็จ ออกัสก็ช่วยยายของตัวเองเก็บถ้วยจานล้างให้เรียบร้อย ในขณะที่หยางลั่วเฟิงก็ออกไปคุยกับลูกน้องของเขาพึ่งเสร็จ ทั้งสามจึงยืนอยู่หน้าบ้านเพื่อที่จะส่งอีกสองคนขึ้นรถไปยังจุดหมายต่อไป

 

"ผมไปแล้วน้าา อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยล่ะ ถ้าว่างผมจะมาหาอีกนะครับ "

 

"ไม่ต้องห่วงแม่หรอก ห่วงตัวเองก่อนมั้ย ไปทำให้คุณหยางลั่วเฟิงเขาปวดหัวแล้วมั้งน่ะ "

 

"ผมเปล่านะแม่ คุณเขาใจดีจะตาย.." 

 

ออกัสพูดประโยคกับยายของตนเสร็จก็หันไปขยิบตาข้างหนึ่งให้กับคนตัวโตทันที ทำให้หยางลั่วเฟิงรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

"จ้าๆ ให้มันได้อย่างนี้สิหลานฉัน" 

 

"งั้นผมไปนะแม่ บ๊ายบายครับ จุ๊บ "

 

คนตัวเล็กพูดอำลาอีกฝ่ายจบก็จูบแก้มแล้วเดินมาจับมือคนตัวโตไปขึ้นรถด้วยกัน

 

ทั้งสองอยู่บนรถกำลังจะขับออกจากหมู่บ้านแห่งนี้ อยู่ๆคนตัวโตก็พูดประโยคที่ทำให้คนตัวเล็กไม่อยากจะเชื่อ

 

 "อีกครึ่งชั่วโมงลูกน้องของฉันน่าจะมาถึงนี่ ยายของเธอจะย้ายไปอยู่บ้านหลังเรือนเล็กข้างคฤหาสน์" 

 

"หลังเรือนเล็กหรอ... ก็เรือนหอแม่ของคุณหนิ!" 

 

คนตัวเล็กคิดตามและพูดออกมาเสร็จก็ตาโตทันที นั่นมันบ้านหลังแรกที่แม่ของหยางลั่วเฟิงย้ายมาอยู่กับมาเฟียใหญ่ของเขาที่เป็นเรือนหอในวันแต่งงานหนิ แถมไม่เล็กเหมือนชื่อเลย.. 

 

"อืม" 

 

คนตัวเล็กคิดในใจว่าเขาได้รับทุกอย่างจากคนตัวโตแล้ว ส่วนเขาเองยังไม่เคยให้อะไรกับอีกฝ่ายเลย ถ้าจะบอกให้อีกฝ่ายขอ.. จะขออะไรนะ.. 

 

"คุณ.. อยากได้อะไรเป็นพิเศษมั้ย.. "

 

คนตัวเล็กพูดไปก็ก้มหน้ามองมือตัวเองที่ตอนนี้ชื้นเหงื่อไปหมดแล้ว

 

"หืมม..?" 

 

หยางลั่วเฟิงคิดในใจว่าคนข้างๆเขาต้องสำนึกบุญคุณแน่เลยสินะ หึ! งั้นก็เตรียมตัวได้เลย.. 

 

"อยากได้เธอ "

 

สั้นๆกระชับใจความทำเอาคนตัวเล็กนั่งเกร็งกว่าเดิมแถมใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีก หน้าเน่อแดงไปหมดแล้ว

 

"ไว้ถึงบ้านก่อนแล้วกันนะครับ.." 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

กรี๊ดดดดดด อุแงง แม่!!!  ตอนหน้าเขาจะ.. เขาจะ.. ฮือออ คคิดดีไม่ได้เลยค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย นะคะ ถ้าชอบอย่าลืมคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยน้าา นักเขียนคนนี้จะได้ขยันๆ อิอิ😂

 

ฝากเอ็งดูลูกๆไรท์ด้วยค่าา🙏❤️

 

 

 

ความคิดเห็น