email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่10 แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

ชื่อตอน : ตอนที่10 แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2563 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10 แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
แบบอักษร

 

 

วันนี้เป็นวันที่ออกัสจะได้พบกับยายของเขาแล้ว คนตัวเล็กรู้สึกตื่นเต้นมากจนนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ เขาตื่นเช้าขึ้นมาเพื่อจะรีบอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย แต่ก่อนที่คนตัวเล็กกำลังจะลุกออกจากเตียงไปทำธุระส่วนตัว เขาหันไปมองคนตัวโตที่นอนอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่พบร่างสูงเลย จึงนึกแปลกใจขึ้นมาว่าตกลงวันนี้เขาจะได้ไปเยี่ยมยายของเขาไหมนะ แต่ก็ไม่อยากคิดเยอะเพราะคนตัวโตรับปากกับเขาแล้วว่าจะพาไปเขาจึงไว้ใจและลุกออกจากเตียงคว้าเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะชำระร่างกาย

 

 

 

 

 ส่วนทางด้านหยางลั่วเฟิง เขาลุกตั้งแต่เช้าตรู่เพิ่อที่จะสะสางธุระของเขาให้เสร็จวันนี้แล้วจะได้พาคนตัวเล็กไปหายาย วันนี้เขาจะทำตามใจคนตัวเล็กวันนึงละกัน เพื่อชดเชยที่ทำให้ร่างบางเจ็บตัว และอีกอย่างเขาเคยคิดมาตลอดว่าไม่วันไหนวันหนึ่งเขาจะพาคนตัวเล็กไปเยี่ยมยายอยู่แล้ว คงจะคิดถึงกันน่าดูเลยสินะ... 

 

​​​​​

 

ตอนนี้​​​​หยางลั่วเฟิงกำลังรอให้ลูกน้องเตรียมอุปกรณ์สำคัญที่จะได้ไปเจรจาเรื่องการซื้อขายที่ดินที่ผิดกฎหมายเพื่อจะสร้างสิ่งที่ดีกว่าให้กับคนไร้ญาต เขาไม่ใช่คนใจบาปขนาดที่เห็นคนตกทุกข์ได้ยากแล้วจะไม่ช่วย เขาไม่ค่อยจะได้ออกสังคมเท่าไหร่ เพราะส่วนมากมีแต่พ่อของเขาที่เป็นเจ้าพ่อมาเฟียใหญ่ออกงานแทนเขาหมดทุกอย่าง ส่วนเขาน่ะหรอ คอยแต่จะบริจาคเงินให้กับทางโรงเรียนที่ขาดแคลนหรือแม้กระทั่งสถานที่ที่เด็กกำพร้าอาศัยอยู่ ถึงหยางลั่วเฟิงจะเกิดมาเป็นมาเฟียผู้น่าเกรงขามไม่เห็นหัวคนอื่น แต่เขาก็เป็นคนที่เห็นอะไรที่ทำให้ใจอ่อนทีไรก็ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยทุกที แต่ถ้ามีใครคิดจะหักหลังเขา เขาก็ไม่ไว้ชีวิตคนนั้นแน่นอน 

 

 

ในขณะที่หยางลั่วเฟิงกำลังคิดอะไรเพลินๆในห้องทำงานอยู่นั้น ลูกน้องของเขาทั้งสองคนก็เคาะประตูขึ้นและขออนุญาติเข้ามาเพื่อจะรายงาน

 

"นายน้อยครับ พวกเราจะไปกันเลยมั้ยครับ "

 

หยินหยางพูดขึ้นอย่างเคารพผู้เป็นเจ้านาย

 

"อืม เตรียมรถออก" 

 

"ครับ!!" 

 

หยินหยางและหยินโหย่วทั้งคู่รับคำและโค้งหัวให้ผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม กำลังจะเดินหันหลังออกจากห้อง ลูกน้องมือซ้ายก็โดนเรียกตัวไว้ก่อน

 

"เดี๋ยว! หยินโหย่ว"

 

เสียงทรงพลังของผู้เป็นเจ้านายเรียกขัดขึ้น ทำให้ทั้งคู่ยืนแข็งทื่อ ยิ่งเป็นชื่อของคนแฝดน้อง ยิ่งขนลุกกว่าเดิม หยินโหย่วค่อยๆหันมาอย่างช้าๆไม่กล้าสบตาเพราะกลัวว่าสิ่งที่เจ้านายของตนเรียกไว้อาจจะเกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานที่เขาหนีการฝึกบอดี้การ์ดหรือเปล่านะ แต่เมื่อวานเขาไม่ได้คิดจะหนีนะ ก็ไอ้หมอบ้ามันมาลากเขาไปกินข้าวเที่ยงด้วยนี่นา แถมกินฟรีอีกใครจะไม่ไปกันเล่า

 

"เอ่อ.. นายน้อย.. มีอะไรหรือเปล่าครับ.. "

 

ถามออกไปก่อนแล้วกัน เผื่อไม่ใช่เรื่องที่คิดจะได้โล่งใจ

 

"นายไม่ต้องไป เฝ้าเมียฉันไว้ก็พอ" 

 

"อ่าา โอเคครับ "

 

เฮ้อออ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีนะที่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด

 

"พาเมียฉันลงมากินข้าวเช้าข้างล่างด้วยนะ ถ้าเธอถามก็บอกว่าฉันมีธุระด่วน แต่ไม่ต้องห่วงฉันจะรีบมา "

 

หยางลั่วเฟิงพูดจบก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่หลังโต๊ะทำงานทันทีแล้วเดินออกจากห้องพร้อมลูกน้องมือขวา

 

"ครับ! "

 

หยินโหย่วรับคำเสร็จก็โค้งให้เจ้านายอีกครั้งและหลีกทางเพื่อที่จะให้หยางลั่วเฟิงเดินออกจากห้องไป

 

 

 

ด้านคนตัวเล็กที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็นั่งลงบนเตียงเพื่อรอให้คนตัวโตเข้ามาเรียก แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นว่าจะมีใครเข้ามาสักคนเลยรู้สึกใจคอไม่เท่าไหร่

 

ก๊อกๆๆๆ... 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ออกัสรีบหันไปมองและลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูทันทีก่อนจะยิ้มรับอย่างอารมณ์ดีแต่ก็ต้องหุบยิ้มฉับพลันเพราะอีกคนที่มาเคาะประตูกลับไม่ใช่คนที่คิดจึงหน้าเจื่อนลงทันที

 

"เอ่อ.. นายเป็นอะไรหรือเปล่า" 

 

"เปล่าครับ "

 

"นายน้อยบอกให้ฉันมาเรียกนายลงไปกินข้าวน่ะ "

 

"เอ๋? เจ้านายคุณให้ผมลงไปกินข้าว ข้างล่างเนี่ยนะ?" 

 

"อื้อ ทำไมหรอ "

 

"ก็ปกติผมจะกินบนห้องตลอดเลยน่ะสิ "

 

"อ๋าา ฉันเข้าใจแล้ว" 

 

หยินโหย่วทำหน้าเข้าใจก่อนจะยิ้มให้คนตัวเล็ก

 

"เอ่อ.. พี่โหย่ว แล้ว.. คุณเขาไปไหนแล้วล่ะครับ "

 

"อ๋อ นายน้อยไปทำธุระข้างนอกน่ะ นายน้อยฝากฉันบอกนายว่าจะรีบกลับมาไม่ต้องห่วง วันนี้จะตามใจคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างหน้าฉันทุกอย่างเลย" 

 

หยินโหย่วพูดเสร็จก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู เขาไม่คิดเลยว่าเจ้านายของเขาจะหลงเด็กนี่ เพราะจากที่เขาได้รู้จักกับออกัสมา เขาคิดมาตลอดว่าเด็กคนนี้ต้องมาหลอกผู้เป็นนายเขาแน่เลย แต่สิ่งที่เขาค้นพบนั้น เจ้าตัวเล็กข้างหน้าเขาเป็นเด็กที่ใส่ซื่อบริสุทธิ์ ที่เจ้านายของเขาจะไม่ปล่อยให้เสือตัวไหนมาแย่งไปกินเด็ดขาด

 

"อ่าา.. งั้นหรอครับ.. อืม.. งั้นเราลงไปกินข้าวกันเถอครับ" 

 

"อื้อ" 

 

ทั้งคู่เดินลงมาจากชั้นบนของคฤหาสน์ใหญ่ แล้วเดินไปโซนโต๊ะอาหารมีแม่ครัวกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว บางคนก็เดินมาจัดโต๊ะอาหารให้ บางกลุ่มก็ยืนซุบซิบอะไรกันก็ไม่อาจทราบได้ 

 

"อะแฮ่ม นี่คือภรรยาของนายน้อยลั่วเฟิง ทุกคนจงจำไว้ให้ดี" 

 

"เอ๋!!" 

 

พอหยินโหย่วประกาศตำแหน่งใหม่ให้กับคนตัวเล็ก แม่บ้านทุกคนที่ยืนอยู่แถวนั้นต่างตกใจกันระนาว เพราะเจ้านายเคยบอกไว้แล้วว่ามีเมียแล้วแต่ก็ไม่เคยเจอสักทีจนวันนี้ได้เจอตัวจริง เสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆจนทำให้คนตัวเล็กทำอะไรไม่ถูก เขาก็ไม่คิดว่าลูกน้องของหยางลั่วเฟิงจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเขามาอยู่ในฐานะอะไร แต่แล้วเสียงทุกคนก็สงบลงเพราะมีเสียงทุ้มที่ทรงพลังดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงของเหล่าคนใช้

 

"เอะอะอะไรกัน! " 

 

ทุกคนที่อยู่ในโซนครัวหันไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่อย่างตกใจอีกครั้งและหนึ่งในนั้นก็มีคนตัวเล็กกับลูกน้องมือซ้ายของเขา

 

"นะ.. นายน้อย!!" 

 

"ฉันถามว่ามีอะไรกัน ทำไมไม่ตอบ!" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม จนทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งอย่างตกใจสุดขีด

 

"เอ่อ... เปล่าครับนาย ผมแค่แนะนำภรรยาของนายให้กับเหล่าแม่บ้านน่ะครับ "

 

"งั้นหรอ "

 

หยางลั่วเฟิงถามด้วยหน้าตานิ่งๆและก็หันไปมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หน้าซีดแล้วเขาก็เดินไปหาคนตัวเล็กยกมือตวัดกอดเข้าไปในเอวเล็กของคนตัวเล็กจนทำให้ออกัสตกใจกำลังจะดิ้นให้หลุดแต่ก็โดนรัดแน่นเข้าหาตัวมากขึ้นกว่าเดิม

 

"ใช่  นี่คือภรรยาของฉัน" 

 

เสียงซุบซิบดังขึ้นมาอีกครั้งทำให้คนตัวเล็กทำอะไรไม่ถูกหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่

 

"แนะนำตัวหน่อยสิ" 

 

คนตัวโตหันมาพูดกับออกัสด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไปจากตอนแรก 

 

"เอ่อ.. สะ.. สวัสดีครับ ผม.. ออกัสครับ "

 

 

'โหววว ตอนแรกฉันนึกว่าผู้หญิงแหนะ' 

 

 'สวยมากเลยล่ะ' 

 

'ใช่ๆ ผิวก็ขาวเนียนอย่างกับลูกคุณหนู '

 

'เบาๆหน่อย' 

 

เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าแม่บ้านทำเอาคนตัวโตยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก็แน่ล่ะว่าสวยจริง หรือจะมาคนเถียง

 

"เอาล่ะๆ ตั้งโต๊ะได้แล้วฉันจะพาเมียฉันออกไปเที่ยว "

 

หยางลั่วเฟิงพูดเสร็จทุกคนก็รีบเตรียมอาหารมาจัดโต๊ะทันทีโดยไม่ลังเล

 

"เชิญนั่งค่ะคุณหนูอออกัส" 

 

ป้าสายแม่บ้านเก่าแก่พูดเชิญให้คนตัวเล็กมานั่งเก้าอี้เพื่อทานอาหารเช้า

 

"เอ่อ..เรียกผมว่ากัสเฉยๆก็ได้ครับอีกอย่างคุณหนูอะไรกันครับ ผมไม่ใช่สักหน่อยเอ่อ.. แล้วก็ขอบคุณนะครับ" 

 

'น่าเอ็นดูจริงจจริ๊ง' 

 

ใช่ๆ ไม่หยิ่งเลยอ่ะ

 

'ถ่อมตัวจริงๆแม่คุณเอ๊ย ฉันอยากมีคุณหนูเพิ่มแล้วล่ะ '

 

'น่ารักจริงๆเลย' 

 

เสียงซุบซิบยังดังไม่หยุดจึงทำให้คนตัวโตกระแอมไอเบาๆเพื่อที่จะไม่ทำให้คนตัวเล็กอายไปกว่านี้

 

 

พออาหารตั้งโต๊ะเสร็จทั้งคู่ก็เริ่มลงมือรับประทานอาหารเช้าทันทีเพราะเลทไปมากแล้ว ส่วนหยินโหย่วก็ได้แต่ยืนอยู่ไม่ห่าง เขายังงงอยู่เลยว่าเจ้านายเขาทำไมมาเร็วจัง อย่าบอกนะว่ายังไม่ไปหาไอ้เสี่ยหลุยน่ะ

 

"เอ่อ.. ทำไมคุณมาเร็วจังครับ คุณ.. ไปไหนมาหรอครับ" 

 

"ฉันว่าจะไปทำธุระสักหน่อยแต่ก็ไปไม่ได้เลยส่งลูกน้องไปแทนเพราะคิดถึงคนบางคนน่ะ "

 

หยางลั่วเฟิงพูดเสร็จก็ลอบมองดวงหน้าหวานของอีกฝ่ายที่ตอนนี้แดงแจ๋อย่างไม่ต้องแต่งก็น่ามอง

 

"อ่าา.. งั้นหรอครับ.. "

 

ออกัสได้ยินอีกฝ่ายพูดประโยคที่คิดว่าตัวเองสำคัญกว่าคู่นอนก็หน้าแดงขึ้นอย่างปิดไม่มิด

 

คนที่ยืนอยู่แถวนั้นรู้สึกเหมือนมดจะขึ้นหมดทุกที่ของบริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่เพราะคนทั้งคู่หวานกันเกิน.. 

 

 

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงทั้งสองก็รับประทานอาหารเช้าเสร็จ หยางลั่วเฟิงจึงลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมมาหาคนตัวเล็กที่ตอนนี้ก็อิ่มแล้วจึงโดนคนตัวโตจับให้ลุกขึ้น แล้วเขาก็หันไปบอกลูกน้องมือซ้ายของเขาทันที

 

"ฉันจะออกไปข้างนอกสักพัก ฝากนายดูแลการ์ดด้วยห้ามอู้อีกล่ะ "

 

"อ่าา ครับนาย.." 

 

อ๊ากกกกก!!  สุดท้ายก็โดนเจ้านายรู้เข้าจนได้ไอ้โหย่วเอ้ย

 

"เราไปกันเถอะ" 

 

"ครับ.. "

 

หยางลั่วเฟิงและออกัสเดินมาขึ้นรถและออกจากคฤหาสน์เพื่อที่จะมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่ตั้งไว้ และจะตามใจคนตัวเล็กอย่างไม่อิดออดเลยล่ะ หึ! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

มาอัพอีกแล้ววววๆๆๆ 555555 สนุกกันไหมคะทุ๊กคนนนนน ถ้าชอบเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย ก็อย่าลืมคอมเม้นท์หรือกดติดตามให้กำลังใจกันด้วยน้าา รักทุกคนแหละถึงมาหาบ่อยๆ 😂😂 ตอนหน้าอิลุงจะพาน้องไปไหนบ้างน้ออ ติดตามกันได้เร็วๆนี้เด้อ.. 55555 

 

สวัสดีวันตรุษจีนจ้าา ไม่รู้วันไหนแต่บอกไว้ก่อน บ้านเราไม่ได้นับถือแต่เผื่อบางคนนับถือเลยมาบอก~~😊 

 

ฝากเอ็งดูลูกๆของไรท์ด้วยน้าา🙏❤️

 

 

ความคิดเห็น