ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Maid 1 - ยูนิฟอร์มของผม

ชื่อตอน : Maid 1 - ยูนิฟอร์มของผม

คำค้น : yaoi,sex,ncทุกตอน,nc,18+,3p,4p,เคะมั่ว,เคะยั่ว

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2563 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Maid 1 - ยูนิฟอร์มของผม
แบบอักษร

 

Maid 1 - ยูนิฟอร์มของผม 

 

 

       เวลาแปดโมงเช้าของวันอาทิตย์ ผมกำลังขนของเข้าห้องด้วยความทุรักทุเร ห้องที่ว่านี้คือห้องนอนของผม เพราะผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ เลยทำให้ต้องวุ่นวายกับการขนของ และจัดห้องแบบนี้

 

 

           ก่อนอื่นผมต้องขอแนะนำตัวซักเล็กน้อย ผมชื่อบัวครับ อายุ 22 ปี ตอนนี้ผมเพิ่งเรียนมหาวิทยาลัยจบ แต่ยังไม่หางานทำ จริงๆชีวิตผมก็คงจะเหมือนกันวัยรุ่นทั่วไป ถ้าไม่ติดว่าผมต้องรับภาระอันยิ่งใหญ่ ที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตตอนนี้ล่ะสิ

 

 

           เท้าความนิดนึง คุณแม่ของผมเสียตั้งแต่ผมเกิดแล้วครับ ส่วนคุณพ่อก็แยกทางกับคุณแม่โดยไม่รู้ว่ามีผมด้วยซ้ำ ผมเลยโตมาโดยมีน้ากับยายเลี้ยงมา ผมใช้ชีวิตอยู่กับน้า ส่วนยายเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดของผม

 

 

           ยายผมทำงานเป็นพี่เลี้ยงของคุณหนูในตระกูลใหญ่โต เป็นตระกูลของคนรวยที่แค่คุณยายผมเป็นแม่นมให้กับคุณหนูของบ้านนี้ ก็สามารถมีเงินเลี้ยงทั้งผม น้าสาว และลูกๆของน้าสาวอีกสี่คนจนเติบโตเกือบจะจบมหาลัยกันครบทุกคนแล้วแหละ

 

 

           แต่ตอนนี้คุณยายของผมท่านได้เสียไปแล้วเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ทำให้บ้านคุณท่านต้องหาคนมาดูแลคุณชายทั้งสี่ของที่บ้าน และท่านก็ไม่ไว้ใจใครนอกจากคนในครอบครัวของคุณยายผม ผลกรรมเลยมาตกอยู่ที่ผมแบบนี้ไง

 

 

           ใช่ครับ ผมกำลังจะต้องมารับหน้าที่ดูแลคุณชายทั้งสี่ของบ้านนี้

 

 

           ผมอยากจะพูดให้ดูสวยๆว่าเป็นพี่เลี้ยง แต่คุณชายของบ้านก็โตกันหมดแล้ว อีกอย่าง พอรู้ภาระหน้าที่ที่ตัวเองต้องทำ ผมว่ามันไกลจากคำว่าพี่เลี้ยงอยู่นะ เพราะผมต้องทำสากกะเบือยันเรือรพ ตั้งแต่ทำอาหาร ทำความสะอาด ดูแลช่วยเหลือคุณชายทั้งหลายเรื่องงาน เรื่องชีวิต และอื่นๆอีกมากมาย

 

 

           ที่สำคัญคุณชายบ้านนี้มีกันตั้งสี่คน

 

 

           งานช้างมั๊ยล่ะ

 

 

           แต่ถึงงานช้างขนาดไหน แต่ที่ผมยอมรับข้อตกลงเพราะหนึ่ง ถ้าผมไม่ทำ หนึ่งในลูกของคุณน้าก็ต้องมาทำ ซึ่งน้าเองก็มีบุญคุณกับผม ผมเลยอยากตอบแทน และสอง เงินเดือนของที่นี่ ถ้าบอกไปคุณต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่างานที่ผมกำลังจะทำ ผมได้เงินเดือนละแสนเชียวแหละ ยังไม่รวมค่ากินค่าอยู่ที่มีให้หมด และคุณนายยังบอกอีกว่าถ้าผมทำตัวดี คุณชายเอ็นดู ผมอาจจะได้เรียนต่อจนถึงป.โทเลย

 

 

           นี่มันสุดยอดไปเลยแหละ        

 

 

“บัว เก็บของเสร็จรึยัง พี่จะได้พาไปสวัสดีคุณชาย วันนี้เธออยู่กับครบทั้งสี่คนเลย”

           “อ่า เสร็จแล้วครับ บัวขอหวีผมแต่งตัวให้โอเคก่อนนะครับ” ผมรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ผมเคยได้ยินคุณยายเล่าว่าจะทำงานที่บ้านผู้ดีเราจะต้องแต่งตัวให้ดูดี ผมเคยเห็นคุณยายของผมแต่งตัว ชุดยูนิฟอร์มที่นี่เรียบร้อยเหมือนแม่ชีเลยแหละ

 

 

           “โอเค พี่รอหน้าห้อง เสร็จแล้วตามพี่มา”

 

 

           “ครับ”

 

 

           หลังจากผมจัดการตัวเองเสร็จ ผมก็เดินตามพี่ปิ่นเข้าไปในบ้าน ลืมบอก พี่ปิ่นเป็นแม่บ้านของที่นี่ สิ่งที่ผมดูแลจะเกี่ยวข้องกับคุณชาย เช่นอาหารคุณชาย ทำความสะอาดห้องคุณชาย แต่ในส่วนอื่นก็จะมีคนอื่นดูแลต่างหาก และที่ต่างกันคือพี่ปิ่นและคนอื่นๆจะทำงานแบบไปกลับ มีแค่ผมที่นอนพักอยู่ที่นี่เลย

 

 

           ผมเดินตามพี่ปิ่นเข้าไปในบ้าน นี่มันคือบ้านในละครชัดๆ บางทีบ้านในละครอาจจะอลังการน้อยกว่าด้วยซ้ำ คุณยายบอกว่าเคยพาผมมาที่นี่ตอนเด็กๆ แต่ผมจำไม่ได้หรอก พอได้มาเห็นอีกครั้งก็รู้สึกเป็นบุญตาจริงๆ นี่ต่อไปผมต้องอยู่ที่นี่ตลอดหรอเนี่ย

 

 

           ผมจะจินตนาการว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงนะ ถึงความจริงผมจะเป็นคนใช้ก็เถอะ

 

 

           “คุณชายคะ หลานนมมาลีมาแล้วค่ะ”

 

 

           ผมเดินมาหยุดอยู่ห้องโถงที่นี่คุณชายทั้งสี่คนนั่งอยู่

 

 

           ราวกับภาพในนิยาย ที่มีเจ้าชายสี่คนนั่งทานอยู่กลางปราสาท ผมไม่เคยรู้มาก่อนในชีวิตว่าคุณชายที่คุณยายของผมดูแล แต่ละคนจะมีหน้าตา รูปร่างเหมือนหลุดออกมาจากในฝันขนาดนั้น

 

 

           ซ้ายสุด มีคุณชายที่ดูโตที่สุดในบ้านกำลังจิบน้ำชาแล้วอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย ถัดมาเป็นคุณชายคนที่สองที่กำลังนั่งอ่านกระดาษอะไรหนาๆเป็นปึกอยู่ ถัดมาอีกเป็นคุณชายคนที่สามที่กำลังนั่งไขว่ห้างปรับสายกีต้าในมือ และริมสุดเป็นคนที่ผมคาดว่าน่าจะเป็นคุณชายคนเล็ก เพราะยังอยู่ในชุดม.ปลาย กำลังนั่งเล่นเกมในสมาร์ทโฟนอยู่

 

 

           

           “นี่บัวค่ะ หลานนมมาลี” และคุณทุกกำลังเงยหน้าขึ้นมามองที่ผมหลังจากที่พี่ปิ่นพูดแนะนำจบ ผมไม่รู้ว่าแต่ละคนกำลังคิดอะไรอยู่ ผมรู้แค่ว่าไม่มีใครละสายตาออกจากผมเลย ตอนนี้ผมรู้สึกประหม่าจนเผลอขยับตัวหลบหลังพี่ปิ่น

 

 

           “แนะนำตัวสิบัว”

 

 

           “คะ..ครับ สวัสดีครับคุณชาย ผมบัว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” พอผมแนะนำตัวเสร็จ ความเงียบก็เข้าปรกคลุมอีกครั้ง ก่อนที่คุณชายที่ผมคาดว่าเป็นคุณชายคนโตสุดจะบอกให้พี่ปิ่นออกไปก่อน

 

 

“พี่ปิ่น” ผมส่งสายต่ออ้อนๆให้พี่ปิ่นช่วยอยู่เป็นเพื่อนเพราะผมเกร็งเหลือเกิน แต่แทนที่พี่ปิ่นจะอยู่ช่วยผม พี่ปิ่นกลับตบบ่าเป็นการบอกว่าทำใจเถอะ แล้วเดินจากไป

           “เอ่อ ผม” ผมทำตัวไม่ถูก รู้สึกเก้ๆกังๆไปหมด ทำไมไม่คิดจะมีใครพูดอะไรหน่อยหรอ แบบนี้มันทำตัวไม่ถูกนะ

 

 

           “ฉันปูน แล้วนั่น ปัน ปืน ปอน” ราวกับได้ยินเสียงของผม คุณชายคนโตของบ้านแนะนำตัวให้ผมรู้ ก่อนจะชี้ไปที่น้องชายแต่ละคน

 

 

           จริงๆผมท่องมาแล้วว่าคนเล็กถึงคนโตใครชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร แค่ยังจำหน้าไม่ได้เพราะไม่ได้ดูหน้ามา แต่พอมาเจอจริงก็พอเดาออกจากบุคลิกละนะ

 

 

           “ตัวจริงดูยิ่งกว่าในรูปอีกนะ” หนึ่งในคุณชายพูดขึ้นมา เค้าคือคุณชายปัน คุณชายคนที่สอง คนนี้พิเศษกว่าคนอื่น ผมไม่ต้องเสียเวลานั่งจำหน้าจำชื่อเลย เพราะเค้าคือปัน ดาราดาวรุ่งชื่อดังที่ใครๆก็กำลังกรี๊ดกันอยู่ไงล่ะ

 

 

           “อื้อ ขาวกว่าในรูปเยอะเลย” คุณชายคนเล็กตอบ คุณชายคนเล็กชื่อว่าคุณปอน

 

 

           ว่าแต่ ทั้งสองคนกำลังพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย

 

 

           “นั่งก่อนสิ”

 

 

           “ครับ” ผมนั่งลงกับพื้น ก้มหน้านิดหน่อยเพราะไม่กล้าสบตากับคุณชายแต่ละคน

 

 

           “รู้แล้วใช่มั๊ยว่าต้องทำอะไรบ้าง” คุณชายใหญ่กล่าวต่อ เค้าดูเป็นคนมีความเป็นผู้นำน่าดู เพราะตั้งแต่ผมเข้ามาเค้าก็เป็นคนพูดและจัดการอะไรต่างๆ น่าจะดูเป็นการเป็นงานสุดในบ้านเลยแหละ

 

 

           “ทราบคร่าวๆครับ ก็มีปลุกคุณชายตอนเช้า ทำอาหาร ช่วยจัดการเกี่ยวกับตารางงาน ตารางเรียน แล้วก็อื่นๆเกี่ยวกับคุณชายครับ”

 

 

           “อื้ม ดี เธอเข้าใจถูกแล้ว หน้าที่หลักๆของเธอก็เหมือนที่นมมาลีเคยทำเลย แต่มันอาจจะมีอะไรมากกว่าที่นมมาลีทำนิดหน่อยนะ”

 

 

           “ครับ” อันนี้ผมไม่เห็นเคยรู้เลย นี่ยังมีอะไรให้ผมทำอีกหรอ มันยังไม่เยอะไปอีกหรอไงเนี่ย 

 

 

           “เธออาจจะต้องมาดูแลพวกฉันใกล้ชิดกว่านมมาลีนะ”

 

 

           “ครับ”

 

 

“ใกล้ชิดในที่นี้หมายถึง เธอต้องขึ้นมานอนบนบ้านกับพวกเรา”

           “เห?” ผมเอียงคามองคุณปูนด้วยความสงสัย ผมเห็นคุณปูนชะงักไปนิดนึง ก่อนจะพูดต่อ

 

 

           “เดี๋ยวไปย้ายของขึ้นไปไว้ที่ห้อง แล้วลงมาเจอพวกฉันใหม่ พร้อมกับใส่ยูนิฟอร์มของเธอมาด้วย ปืน ไหนยูนิฟอร์มที่เตรียมไว้ให้บัวล่ะ”

 

 

           “นี่” คุณปืนเดินไปหยิบชุดที่เตรียมไว้มาให้ผม ผมรับมาแต่ยังไม่ได้คลี่ดู แต่เท่าที่มองผ่านๆ มีเป็นสีขาวดำ ต่างจากชุดที่ผมเคยเห็นคุณยายใส่ มันเป็นสีขาวทั้งชุด แถมเป็นชุดที่ดูเรียบมากๆด้วย แต่อันนี้เหมือนจะมีดีเทลอะไรเยอะอยู่นะ

 

 

           “นี่ของวันแรก ฉันมีให้เธอใส่เจ็ดแบบ เธอต้องเปลี่ยนทุกวัน”

 

 

           “ครับ” เจ็ดแบบ เท่ากับจันทร์ถึงศุกร์ผมต้องใส่ไม่ซ้ำเลยหรอ ทำไมชุดเมดบ้านนี้ลงทุนไปรึเปล่านะ

 

 

           “ไปเก็บของสิ แล้วเปลี่ยนชุดมาด้วย”

 

 

           “ครับ”

 

 

           ผมเก็บของจนเสร็จ ห้องที่ผมได้มาอยู่เป็นห้องเล็กบนบ้าน แต่ถึงจะเป็นห้องเล็กแต่ก็ยังใหญ่กว่าห้องเก่าคุณยายผมอยู่ดี แถมยังตกแต่งงสวยงามอีก ผมแปลกใจนิดๆว่าเป็นเมดนี่ได้อยู่สบายขนาดนั้นเลยหรอ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้โฟกัสที่ห้องมาก เพราะมีอย่างอื่นน่าโฟกัสกว่า

 

 

           ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

           “บัว รีบลงไปนะ คุณชายตามแล้ว”

 

 

           “ครับ” ผมตอบรับพี่ปิ่น แล้วยืนทำใจอีกซักแป๊บก่อนจะลงไปด้านล่าง

 

 

           เหตุผมที่ผมต้องทำใจน่ะหรอ

 

 

           ก็ชุดของผมยังไงล่ะ

 

 

           ชุดที่ผมใส่เป็นชุดเมดจริงๆ แต่ไม่น่าใช่ชุดเมดที่ใช้ทำงานในชีวิตจริงได้ มันเหมือนชุดคอสเพลอะไรแบบนั้นมากกว่า ชุดสีขาวดำ แขนกุดมะระบายเยอะๆ แถมยังมีการตกแต่งด้วยโบว์ดูน่ารัก แต่ที่มันทำให้ผมกังวลที่สุดคือความสั้นของกระโปรงเนี่ยสิ มันสั้นชนิดที่ว่าถ้าก้มต้องเห็นก้นผมแน่ๆ

 

 

           ทำไมชุดผมไม่เหมือนที่คุณยายได้ใส่ล่ะ         

 

 

           “มาแล้วหรอ รีบเดินเข้ามาสิ” คุณปูนบอก ผมตอบรับแล้วรีบเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าคุณชายทั้งสี่เหมือนเดิม

 

 

           ตอนนี้คุณชายทั้งสี่กำลังมองผมเหมือนตอนที่ผมมาแนะนำตัวตอนแรก แต่ตอนนี้ต่างไปจากเมื่อกี้ตรงที่ผมรู้สึกว่าสายตาของคุณชายทั้งหลายมันแปลกไป ผมแอบเห็นคุณปูนกลืนน้ำลาย คุณปันเลียริมฝีปาก แล้วยังเห็นคุณปืนซี๊ดปากเบาๆด้วย

 

 

           “สุดยอด” แต่ที่หนักสุดคือคุณปอน คุณชายคนเล็กเนี่ยแหละ ที่พูดออกมาพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ผม   

 

 

“เอ่อ ผมต้องใส่ชุดนี้จริงๆหรอครับ”

           “ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบหรอ” คุณปูนถาม ผมเห็นสายตาของคุณปูนจ้องอยู่ที่เรียวขาของผม มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูก

 

 

           “ไม่เชิงครับ แต่มันออกจะโป๊ไปนิดรึเปล่า”

 

 

           “ไม่โป๊หรอก ชุดนี้เรียบร้อยสุดในเจ็ดชุดแล้ว”

 

 

           “หา?” ผมอึ้งไปกับคุณพูดคุณปูน นี่เรียบร้อยแล้วหรอ ทำไมผมหวิวขนาดนี้ แล้วถ้าชุดวันอื่นๆผมไม่แย่หรอกหรอ

 

 

           “ตกใจทำไม ไหน ขอพวกเราดูใกล้ๆหน่อยสิ”

 

 

           ผมไม่รู้ว่าดูใกล้ๆของคุณปูนคืออะไร ผมเลยได้แต่ยืนนิ่งๆอยู่แบบนั้น จนคุณปันเหมือนจะหงุดหงิดที่ผมเอาแต่ยืนนิ่งเลยเป็นฝ่ายพูดแทนคุณปูนเอง

 

 

           “เดินมานี่”

 

 

           ผมเดินเข้าไปใกล้ๆตามที่คุณปันบอก แต่มันคงช้าเกินไป คุณปันเลยเป็นฝ่ายดึงผมเข้าไปแทน ผมมายืนงงๆอยู่ท่ามกลางคุณชายทั้งสี่ สายตาทั้งสี่คู่มองมาที่ผมอย่างเปิดเผย แถมยังเป็นการมองที่ทำเอาผมรู้สึกกลัวแปลกๆ

 

 

           “หุ่นสุดยอดไปเลย” คุณปันว่า พร้อมจับผมหันหลัง ผมไม่รู้ว่าคุณชายทั้งสี่กำลังทำหน้าแบบไหน แต่ผมได้ยืนเสียงใครซักคนซูดปากอยู่ด้วย

 

 

           “ขอดูตรงนี้หน่อยนะ”

 

 

           “ตรงนะ..อ๊ะ อย่าครับ” ผมรู้สึกถึงความวายหวิวบริเวณก้นเพราะกระโปรงตัวบางของผมถูกเปิดขึ้น ผมกำลังจะเอื้อมไปจับมันไว้ แต่คุณปูนที่อยู่ใกล้มือผมสุดได้จับมือผมไว้ก่อน

 

 

           “ตัวเล็กนิดเดียวทำไมก้นใหญ่จัง” คุณปันพูดพร้อมเอามือมาวางที่ก้นผมแล้วบีบเบาๆ ผมตกใจจะดิ้นหนีแต่ก็มีคุณปืนที่อยู่ว่างๆช่วยจับเอวผมไว้อีก     

 

 

           “อ๊ะ อย่าบีบสิครับ”

 

 

           “นุ่มมือชะมัด ใหญ่เต็มไม้เต็มมือไปหมด”

 

 

“เอามือออกให้ผมบีบบ้างสิพี่ปัน” คุณปอนร้องบอก

           “ไม่เอา อื้มมม กำลังเพลินมือเลย”

 

 

           “อ๊ะ อื้ออ” คุณปันกับคุณปอนเถียงกันแย่งกันจับก้นผม โดยไม่ได้สนใจผมที่ยืนครางลั่นให้พวกเค้าบีบก้นอยู่เลยซักนิด คุณชายบ้านนี้มันยังไงเนี่ย ทำไมจู่ๆมาจับก้นคนอื่นแบบนี้

 

 

           บีบไม่พอ แถวยังคลึงแรงขนาดนั้น

 

 

           ผมก็เสียวเป็นนะ

 

 

           “พอแล้วปัน ดูสิ สั่นไปหมดแล้ว” และก็เป็นคุณปูนพี่ใหญ่ของบ้านที่ช่วยชีวิตผมไว้อีกครั้ง ผมได้ยินเสียงคุณปันจิปากไม่พอใจ แต่ก็ยอมปล่อยก้นผมแต่โดยดี

 

 

           ผมกลับมานั่งแบะขากับพื้น ความเย็นของพื้นมันสัมผัสกับส่วนล่างผมไปหมด ไอ้เจ้ากระโปรงนี่มันไม่ช่วยอะไรผมซักนิดเลย ตัวเล็กขนาดนี้มันไม่ต่างอะไรจากไม่ใส่ด้วยซ้ำ

 

 

           “วันนี้มาวันแรก เธอยังไม่ต้องทำอะไรหรอกนะ ฉันให้เวลาเธอพักผ่อน แล้วก็เตรียมตัวเริ่มงานพรุ่งนี้”

 

 

           “ครับ” ผมพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะลุกขึ้นหมายจะเดินไปสำรวจบ้านเพื่อเตรียมตัวทำงานในวันพรุ่งนี้ แต่คุณปันก็เอ่ยขึ้นก่อน

 

 

           “เอ่อ วันหลังใส่กางเกงในตัวที่บางกว่านี้หน่อยนะ ตัวนี้มันหนาไป หรือถ้าไม่มีไม่ใส่มาก็ได้นะ จะได้จับถนัดมือ”

 

 

           บ้าหรอไง

 

 

 

           อย่าหวังว่าผมจะยอมให้จับอีกง่ายๆเลย ไอ้คุณชายบ้า

 

 

 

-------------------------------------- 

 

ชุดยูนิฟอร์มสำหรับวันนี้ขอน้องบัวนะคะ แต่กระโปรงจะสั้นกว่านี้มากๆ 

ความคิดเห็น