Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.20 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.20 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2563 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.20 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

นับดาว talk's

 

"มีใครพูดถึงนับดาวหรือเปล่าคะ!?" ฉันถามขึ้นไปด้วยเสียงแอ๊บตอแหลร้อยแปดซีซีเบลพร้อมเดินเข้าไปหาพวกเค้า

"ไม่มี!!!" คุณม่ะ....ไม่สิ! คุณเธอรีบปฏิเสษมาเลยทันที

"คุณแม่คะ!?" อิสายไหมเรียกคุณแม่ของตัวเองเสียงดังๆด้วยความสงสัย

"ไม่มีก็คือไม่มี!!!" เธอก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิมมา

"หืม? ไม่มีสินะคะ...ฮึ!" ฉันมองหน้าอิสายไหมและหันไปยิ้มมุมปากเยาะเย้ยมันอย่างสะใจก่อนที่จะหันหลังและเตรียมตัวจะเดินออกจากบ้านไป

"อ้อ!?" ฉันพูดขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องผลตรวจในมือออกพร้อมหันหน้ากลับไปหาคุณเธอทันที

"มีอะไรอีก!? อินับดาวแกจำไว้เลยนะ! ถ้าเรื่องนี้เรื่องที่ฉันคุยกับลูกไปถึงหูคนภายนอกเมื่อไหร่!? ฉันเอาแกตายแน่!!" ห๋า...! หึ!

"ตะโกนคุยกันอย่างกับจะประกาศแบบนี้...คนข้างบ้านไม่ได้ยินคนรับใช้ก็ได้ยินนะคะคุณแม่ขา~ จะมาโทษนับดาวคนเดียวได้ยังไงหล่ะคะ...?" ฉันพูดไป 

"ใช้นี่คิดหน่อยสิคะ..." ฉันพูดพร้อมกับเอานิ้วชี้เคาะที่หัวสมองของตัวเองพร้อมมองหน้าท่านอย่างไม่ลดละสายตา

"แก...! อิลูกทรพี!! อิลูกไม่รักดี!! แกว่าว่าฉันโง่หรอ!!? ห๊ะ!!?" ห๊ะ!? ฉันไปว่าเธอตอนไหนว๊ะแค่บอกให้ใช้หัวคิดอย่าใช้อคติคิด

"ถ้าคุณแม่ขาอยากคิดอย่างงั้นก็เชิญเลยนะคะ และนับดาวจะบอกอะไรไว้ให้ฟังนะคะว่า..." ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะยิ้มร้ายมุมปากไปให้เธอแบบเงียบๆไม่มีเสียง ฮึ!

"เรื่องเสนียด!" ฉันหันหน้าไปมองอิสายไหม ก่อนที่จะหันหน้ากลับไปมองหน้าเธอคนนั้น

"จังไรปากอย่างงี้นับดาวไม่เอาไปพูดหรอกค่ะ อย่าระแวงคนเลวอย่างนับดาวเลยระวังคนดีของคุณแม่ไว้เถอะ" ฉันพูดบอกท่านไปน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"อิ!...." เธอกำลังจะอ้าปากด่าฉันอีกทีหล่ะมั้ง

"อ่ะ! ค่ะ...ของขวัญของสายธาร" แต่ฉันยกกระดาษในมือขึ้นปิดหน้าเธอไว้ก่อนและยื่นให้เธอ

"อ่ะ..อะไร!?" น้ำเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัดเลยนะคะคุณเธอขา

"....." ฉันส่งสายตาให้ท่านมารับไป ฉันไม่ใช่เบ้นะไม่จำเป็นต้องบอก

"พอดีว่า...นับดาวเจออยู่ในสวนของคุณพ่อหน่ะค่ะก็เลย...คิดว่าควรมาบอกคุณแม่จะดีกว่า" ฉันพูดแค่นั้น เธอก็เดินเข้ามารับไป

"ช่วยใช้นี่คิดด้วยนะคะ...อย่าใช้อารมณ์คิด" ฉันพูดพร้อมกับใช้นิ้วชี้เคาะหัวตัวเองอีกทีท่านยังไม่อ่านหรอกค่ะ

"งั้น...นับดาวกลับแล้วนะคะ" ฉันพูดลาท่าน

 

และตามด้วยยกมือไหว้ท่านแต่ท่านหน่ะไม่รับไหว้ฉันหรอกแถมหันหลังให้ฉันทันทีเลยด้วยและเนื่องจากว่าฉันมีมารยาทพออ่ะนะฉันจึงหันไปไหว้พ่ออิสายไหมกับไอ้สายธารแต่ดีหน่อย...ที่เค้าคนนี้รับไหว้ฉัน

 

"ดูแลลูกในท้องเธอให้ดีหล่ะ...สายไหม" ฉันพูดกับเธอไปเสียงเย็นๆพร้อมมองหน้ามันไปด้วยรอยยิ้มเย็นๆก่อนที่จะกอดเธอไปมือบางของฉันลูบอยู่ที่หน้าท้องเธอ

"อินับดาว...มึงจะทำอะไร...?" มันกัดฟันถามฉันมาเสียงแผ่วเบา

"เธอจำได้ไหมหล่ะว่าเธอทำอะไรกับฉันไว้บ้าง..." พูดเสร็จฉันก็ผละตัวออกมา

"ฮิ๊ม~ สิ่งนั้นก็จะตามเธอกลับไปเองนั่นแหละ" ยิ้มหวานไปให้เธอและพูดประโยคที่เหลืออยู่เสร็จ ฉันก็ก้มลงไปคุยกับลูกในท้องเธอ

"เนอะ หลานน้า" ที่แทนตัวเองว่าน้าเพราฉันยังไม่แก่ถึงขนาดที่จะเป็นป้าถึงจะเป็นพี่สาวของอิสายไหมก็เถอะ เสร็จแล้วฉันก็เดินออกมาจากบ้านหนังนั้นทันทีในทันที

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ8ปีก่อน

 

"อื้อออ~" ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ฉันเห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา อ่า...คงอยู่ที่โรงพยาบาลสินะ

"อ๊ะ! เจ็บ..." เจ็บหัว เจ็บตัวไปหมด โดยเฉพาะส่วนท้อง

 

แกร็ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูของห้องที่ฉันเพิ่งตื่นดังขึ้นมา

 

"ฮ่ะ..เฮียน่านน้ำ....อ๊ะ!" พอขยับตัวจะลุกขึ้นแล้วมันก็เจ็บแปล๊บที่ท้องขึ้นมาทันทีจึงทำให้ฉันต้องนอนลงไปที่เดิม

"พี่...ทำมันให้แล้วนะ..." เฮียน่านน้ำพูดมาเสียงเนือยๆ

"ท่ะ..ทำอะไรหรอคะ?" ฉันถามกลับไป เฮียน่านน้ำไม่ตอบแต่ยกมือขึ้นมาจับมือฉัน

"เฮียน่านน้ำคะ...มือไปโดนอะไรมาหรอคะ?" ฉันถามเฮียไป เพราะตรงมือของเฮียน่านน้ำมีเลือดไหลซิบๆและมันเหมือนรอยที่ฉันเคยเห็นเพื่อนๆของฉันไปต่อยใครมา

"มันเหี้ยเกินไป...ไอ้ล่ามโซ่หน่ะ! มันเหี้ยเกินไปแล้ว...!" เฮียน่านน้ำพูดมา อะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้วนะ

"อ๊ะ! เจ็บจังค่ะ...เฮียน่านนับดาวเป็นอะไรทำไมปวดท้องจัง...?" 

"นับดาว...เราทำใจดีๆนะครับ"

"???" อะไรกัน? ฉันเป็นอะไร?

"นับดาว...ท้องครับ"  

"!!!" ทันทีที่เฮียน่านน้ำพูดจบดวงตาฉันก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

 

ล่ะ..แล้วเรื่องที่ฉันเพิ่งโดนมาหล่ะ? ป่ะ..ป่านนี้ลูกฉันจะเปิดยังไงบ้าง?

 

"ล่ะ..แล้ว? ตอนนี้...ลูกนับดาว? ลูกของนับดาว!?" สั่นทั้งใจสั่นทั้งน้ำเสียง

"ไม่มีแล้วครับ...เฮีย...." เฮียน่านน้ำยังพูดไม่ทันจบ การบีบรัดที่หัวใจของฉันก็ทำให้ฉันขาดสติจน...

 

"อ๊ายยยยย!!! กรี๊ดดดดด!!!" กรีดร้องออกมาพร้อมน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มนวล

"น่ะ..นับดาวครับ!!" 

"อึ่ก! ฮึ่ก! อ๊ายยยย!!! ฮึ่ก! กรี๊ดดดดดด!!!" ก่อนที่ภาพตรงหน้าของฉันจะดับวูบไป

 

เช้าวันต่อมา เวลา08:00น.

 

ตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างตื่นมาพร้อมกับอาการเหม่อลอยแต่...น่าแปลกที่ฉันกลับ...จำเรื่องทุกอย่างได้ดี

ฉันเคยเห็นในรายการตอนเช้าว่าความทรงจำอันเลวร้ายสมองจะตัดไปเองแต่...ไม่เห็นจะลืมเลย มันยังคงชัดเจนทุกอย่างที่คนพวกนั้นทำกับฉันมันยังคงชัดเจนทุกอย่าง

แต่...ฉันไม่แน่ใจว่า...เรื่องราวต่อจากตอนที่ฉันสลบไปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

พอตื่นมาฉันก็ถามเฮียน่านน้ำไปเฮียน่านน้ำบอกมาว่า...พี่เขื่อนไปช่วยฉันไว้แล้วพี่เขื่อนจะไปที่นั่นทำไม?

ฉันไม่รู้ว่า...พวกเพื่อนๆของสายธารเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายและพวกเค้าได้เข้ามาทำอะไรฉันหรือเปล่าแต่ว่าที่ฉันรู้คือฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้วไม่เหลือแล้ว...ไม่เหลือแม้กระทั่งน้ำตาให้ไหล

 

"ทานอาหารสักหน่อยนะคะ จะได้หายไวๆนะ" นางพยาบาลเดินเข้ามาพร้อมอาหาร

"ไม่กิน...ไม่ได้หรอคะ?" ฉันถามเธอไปเสียงสั่น

"ไม่ได้ค่ะ ไม่อยากออกจากโรงพยาบาลหรอคะ?" เธอพูดตอบมาพร้อมกับถามฉันมา

"ออกไป...ทำไม? ในเมื่อ...ก็ไม่เหลืออะไรให้หนูอยากมีชีวิตอยู่แล้ว" ฉันถามเธอไป

"แต่...คุณหมอที่รักษาคุณหนูบอกว่า...คุณหนูใจสู้มากเลยนะคะ เพราะงั้นฉันก็เลยคิดว่า...คุณหนูอาจจะมีเรื่องที่ต้องทำอยู่หรือเปล่า" เธอพูดมาแบบสงสัย

"เรื่องที่ต้องทำ?" อยู่ดีๆภาพของคนพวกนั้นที่ทำกับฉันก็...เข้ามาในหัว ทุกการกระทำของคนพวกนั้น...เหมือนกับภาพทุกอย่างฉายออกมาเป็นม้วนฟิมล์

"ค่ะ แต่ว่า...ฉันก็ไม่รู้หรอกนะคะว่าเรื่องอะไร" 

"นั่นสินะคะ...หนูมีเรื่องที่จะต้องทำจริงๆนั่นแหละค่ะ" ฉันพูดไป

"งั้นก็ทานอาหารและก็ทานยานะคะ จะได้ออกไปเป็นคนใหม่นะคะ"

"ค่ะ"

 

และหลังจากที่ฉันทานข้าวทานยาเสร็จแล้ว ก็มีหมอทางด้านจิตเวชเข้ามาตรวจอาการทางจิตของฉันแน่นอนว่า...ฉันไม่ได้มีอาการทางจิตแต่อย่างใดฉันมีแค่อาการทางใจที่ต้องให้คนรอบข้างช่วยบรรเทาและรักษา

 

1 อาทิตย์ต่อมา

@P school ในห้องเรียน เวลา12:30น.

 

"อิดาว...!" เป็นขิงที่เรียกฉันขึ้นมา

"หืม? มีอะไรหรอ?" ฉันถามไป

"มึง...โอเคแล้วใช่ป้ะ? ไม่เจ็บตรงไหนแล้วใช่ป้ะ?" ขิงถามมา ถึงจะถามมาแบบห้วนๆแต่ก็รู้ว่า...มันอ่ะเป็นห่วงฉันมาก

"อื้อ" พยักหน้าพร้อมครางตอบเธอไป

"เห้อ~" และขิงก็...ถอนหายใจออกมา ก่อนที่มันจะ...

 

สวบ!

 

"อ๊ะ!?" สวมกอดฉันค่ะ

"กูเป็นห่วงมึงมากเลยรู้เปล่าว๊ะ!? เพื่อนเวรนี่ทำไมต้องทำให้กูเป็นห่วงมึงด้วย!!?" ขิงพูดมาเสียงดังลั่นห้อง

 

แต่...ดีหน่อยที่ช่วงนี้เป็นช่วงที่ไม่มีคนอยู่บนห้องเพราะมักจะลงไปเล่นข้างล่างกันหมดก็ช่วงนี้มันพักกลางวันนี่คะ 

บวกกับฉันและขิงก็อยู่ห้องเดียวกันมาโดยตลอดตั้งแต่ประถมหนึ่งแล้วหล่ะและก็มีอีกคนนึงคือข้าวสวยก็สอบได้ท๊อปสามตลอดเลยนี่คะ

แต่...ส่วนมาก....ไม่สิ! พูดให้ถูกคือตลอดเวลาที่เรียนมาตั้งแต่...ประถมหนึ่งมาจนถึงตอนนี้คนที่ครองอันดับหนึ่งก็คือ ขิงเนี้ยแหละ 

ตอนนี้ไม่มีข้าวสวยแล้วเลยทำให้พวกฉันสองคนครองอันดับหนึ่งและสองมาตลอดอ่ะนะ

 

"ม่ะ..มึงจะห่วงอะไร? ก่ะ..กูไม่ได้จะตาย ห่ะ..ห่าซักหน่อย" นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพูดและอยากพูดคำหยาบ ขิงผละตัวออกจากฉันและมองหน้าฉันด้วยสายตาตกใจ

"มึง...? ไข้ขึ้นสมองหรอว๊ะ อิสัส! มึงเป็นใครมึงคายเพื่อนกูออกมาเดี๋ยวนี้!!" ขิงพูดมา

"กูแค่...อยากลองพูดเอง...ไม่ได้หรอว๊ะ?" ฉันถามมันไป

 

@ในสวนหลังโรงเรียน โต๊ะไม้หินอ่อน (ที่นั่งประจำของพวกฉัน) เวลา15:45น.

 

"มึง...เอ่อ...อาวุธ" ฉันใช้ศัพท์ทุกศัพท์เรียกมันแล้วนะ ปกติเรียกแค่อาวุธก็หันมาแล้วดูอะไรอยู่นะ

"เหี้ยอา!" และขิงก็เรียกมันค่ะ มันหันควับเลยหรอ

"หิวน้ำอ่า...ป้อนหน่อยดิ๊!" ขิงพูดกับอาวุธค่ะ

"สัส! เดือดร้อนกูตลอดเลยนะ!" อาวุธด่าขิงไป

"มือกูเปียกน้ำสีมึงไม่เห็น?" 

"สีน้ำไหม? เออ อ่ะ" มันพูดแค่นั้นก็...ยกน้ำให้ขิงดื่ม

 

พอดีขิงอยู่ชมรมศิลปะหน่ะค่ะมือเปอะสีก็เป็นเรื่องธรรมดาบวกกับตอนนี้มอสามก็ใกล้จะจบแล้วการทำป้ายการทำฉากหลังบนเวทีส่วนมากชมรมศิลปะจะเป็นคนจัดการเรื่อง...นี้หน่ะค่ะ

 

"....." อ่า...ทำไมช่วงนี้ฉันถึงรู้สึกว่าฉันไม่ค่อยมีตัวตนเลยนะ มีเพื่อนก็เหมือนเพื่อนจะยุ่งไปซ๊ะหมดยุ่งอยู่กับอะไรก็ไม่รู้ในแม็กบุ๊คแร็ปท็อปของตัวเองหน่ะ 

"เห้อ..." ฉันลอบถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

 

นี่น่าจะเป็นเครื่องพิสูจธ์แล้วว่าเพื่อนฉันทุกคนรวยจริงๆ ยกเว้นข้าวสวยกับกัสโซ่และก็จีนอ่ะนะ เพราะแร็ปท็อปสมัยนี้ก็ใช่ถูกๆแพงหูฉีกเลยหล่ะ

 

"ทำห่าไรอยู่อ่ะ? ไอ้ดาว" เป็นกัสโซ่นั่นแหละค่ะที่ถามฉันขึ้นมา

"เสือก!" ทันทีที่ฉันด่าไปแบบนั้นทุกคนก็มองมาที่ฉันเป็นตาเดียว 

"รู้สึกว่า...มึงจะเข้มแข็งขึ้นนะ" ไอ้อาวุธพูดมา

"โดนทำขนาดนั้นไม่เข้มแข็งขึ้นกูก็เป็นบ้าแล้ว...ควายอ๋อ?" ฉันถามมันไป อารมณ์เสียทีตอนกูเรียกนะไม่หัน

"ว่าแต่...มึงทำอะไรอยู่อ่ะ?" ฉันจึงถามมันไป พวกมันเงียบและมองหน้ากันนิดหน่อยหมายถึงพวกมีแร็ปอ่ะนะ

"ไหนกูดูหน่อยดิ๊!" พูดจบฉันก็หยิบแร็ปของไอ้อาวุธที่มันนั่งตรงข้ามฉันมาดู

"เฮ้ย!!? เชี่ยดาว...!" แต่แล้วพวกมันก็เงียบกันไป

 

เพราะอะไรหน่ะหรอคะ? เพราะมันมีรูปภาพและวิดีโอที่ฉันถูกคนพวกนั้นรุมตบรุมกระทืบและก็ดูเหมือนจะฉันโดนข่มขืนด้วยแต่...ฉันไม่แน่ใจว่าใช่ฉันหรือเปล่าในอินเตอร์เน็ต

ตุ่บ~ ไอ้ซันที่นั่งโต๊ะตัวตรงข้ามฉันแต่เยื้องไปหน่อยเดินมานั่งที่เก้าอี้หินอ่อนตัวเดียวกับฉันพร้อมกับเอามือขึ้นมากอดไหล่ฉันค่ะ

 

"มึง...ไม่ต้องห่วง" ไอ้ซันพูดขึ้นมา

"มึง..." จุก พูดอะไรไม่ออกค่ะ พวกมันเป็นเพื่อนฉันนะแต่...พวกมันกลับ...

"กูยืมพาสเวิร์ดของพ่อกูมาแล้ว...พวกกูจะเข้าไปลบให้หมดทุกเว็บ"

"มึง...? ฮึ่ก! ฮือออ~" ฉันหันไปร้องไห้กับมัน โดยการเอาหน้าซุกไปที่หน้าอกของมัน

 

ฉันเข้าใจผิดหรอ? เข้าใจผิดคิดว่าพวกมันมาปั่นยอดวิวจะได้ขึ้นเป็นท็อปคลิปแต่ไม่ใช่...พวกมันลบคลิปเองหรอกหรอ 

บ้าจริง! นับดาวเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้วยังคิดอะไรเหี้ยๆอยู่ได้

 

"ล่ะ..ฮึ่ก! แล้วมึงมีอะไรเวิร์ดๆได้ไงอ่ะ?" ฉันถามมันไป

"พอดีว่า...บ้านกูทำธุรกิจเว็บไซต์อ่ะ" มันตอบมาเสียงเรียบนิ่งเหมือนเดิม

"ห๊ะ!?" ไม่เข้าใจ

"เอาหน่า...มึงรู้แค่ว่า...กูสามารถลบมันโดยที่ไม่ให้ใครเห็นมันได้อีกเลยก็พอ" มันพูดมา

"ดีนะเว้ย! ที่พวกมันลงในเว็บที่เป็นพันธมิตรกับบริษัทพ่อมึงอ่ะ!" ไอ้พายุพูดมา

"อีกหน่อยก็...เป็นพันธมิตรกับกูทุกเว็บแล้วเว็บกู๋เกิ้ลเดี๋ยวก็เป็น" มันพูดมาอย่างมั่นใจ

"นี่...ไอ้ดาวกูถามจริง" ไอ้วายุพูดขึ้นมา

"???" ไม่เอ่ยปากถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามมันแทน

"คนที่ทำร้ายมึงในคลิปอ่ะ...เป็นน้องๆของมึงใช่ป้ะ?" มันถามมา

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

ให้ทายว่า...ฉันตอบไปว่าอะไร? ใช่ค่ะ ฉันตอบไปว่า ใช่ ก็ถ้าจะทำให้พวกมันเกลียด ฉันก็ต้องสร้างคดีให้พวกอิสายป่านก่อนดิ่ แต่แค่...คดีนี้ฉันไม่ได้สร้างแต่...พวกมันทำฉันจริง แต่...ฉันไม่ได้เล่าเรื่องที่ฉันท้องให้พวกมันฟังแค่นั้นเอง

ก็บอกแล้วไงคะว่า...อยู่ที่พวกมันจะผ่านในจุดที่ฉันผ่านมาได้หรือเปล่าผ่านไม่ได้ก็ตายห่าไปไม่ก็เป็นบ้าแต่ถ้าผ่านมาได้ก็จะเข้มแข็งขึ้นเหมือนฉัน

 

"อ๊ายยยยย!!! อินับดาว!!!" เสียงของเธอคนนั้นกรีดร้องออกมา ก่อนที่จะเรียกชื่อฉันแบบจิกกะบาล

"อ๊ะ!" อุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดในทันที เมื่อหัวของฉันถูกกระชากไปด้านหลัง

 

หึ! ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครมีอยู่คนเดียวนั่นแหละ...

 

"แก! บอกฉันมาว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง!! เอกสารนี่แกทำขึ้นมา!!!" เธอพูดขึ้นมา

"หึ! ดูเหมือนว่า...คุณแม่จะสำคัญตัวเองกับครอบครัวของคุณแม่ผิดไปนะคะ..." ฉันพูดไปด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"คุณผู้หญิงใจเย็นๆก่อนสิ!!!" พ่อของอิสายไหมพูดขึ้นพร้อมกับเข้ามาดึงตัวของเธอออกไป

"แก...!!! พูดอะไรของแก!!!?" เธอถามฉันมาใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

 

แต่...แปลกที่เห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วฉันกลับสะใจว่ะ หรือว่า...ฉันจะเป็นลูกทรพีจริงๆว๊ะ

 

"คุณแม่...กับพวกน้องๆของนับดาวนั้น..." ฉันพูดลอยหน้าลอยตา

"ไม่ได้มีความสำคัญกับนับดาวขนาดนั้น!นะคะ...หึหึ นับดาวไม่มาเสียเวลาชีวิตเพื่อกุเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้เพื่อให้ตัวเองโดนด่าหรอกค่ะ" ฉันบอกท่านไป

"อิลูกชั่ว!!!" และคุณแม่ก็ดิ้นหลุดจากการเกาะกุมของพ่ออิสายไหม

 

เพี๊ยะะะ!!! และเข้าตบหน้าของฉัน อ่า...หนักขึ้นอีกระดับอยากรู้จังค่ะว่าเธอไปซ้อมมาจากที่ไหน

 

"นี่!!! คุณผู้หญิง!! ใจเย็นๆยังไงนับดาวก็ลูกคุณนะ!!!" พ่อของอิสายไหมพูดออกมา

"อิเด็กกาลกินีตั้งแต่แกเกิดมาบ้านของฉันก็ล่มจม!!! รู้งี้ฉันไม่น่าเอาแกไว้เป็นหนามยอกอกเลย!! ฉันน่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากแกให้ตายไปตั้งแต่ที่พ่อแกพา!...." เธอชะงักไป อะไรว๊ะทำไมไม่พูดให้จบว๊ะ?

"นับดาวลูก..." และเสียงคุณพ่อก็ดังขึ้นมาแทน

"คุณพ่อ...?" ฉันหันหน้าไปเรียกคุณพ่อเสียงแผ่วเบาอย่างสงสัย

"ป่ะ! ลูกกลับบ้านกัน!" คุณพ่อพูดขึ้นพร้อมกับจับมือของฉัน

"เดี๋ยว!!!" แต่เสียงคุณแม่ก็ทำให้คุณพ่อหยุดชะงัก

"ฉัน! ไม่มีทางเชื่อเอกสารที่แกทำขึ้นมาหรอกนะ!!! อินับดาว!!!" เธอพูดขึ้นมา

"....." ฉันเงียบและหันหน้ากลับไปมองหน้าท่าน ก่อนที่จะแกะมือของคุณพ่อออกและเดินไปหาท่าน

"ฮึ! ถ้านับดาว...จะให้ของขวัญตอบแทนการเลี้ยงดูที่คุณแม่เลี้ยงดูนับดาวมาหล่ะก็..." ฉันพูดทิ้งท้ายไว้ ก่อนที่จะ...

"นี่หล่ะค่ะของขวัญที่จะทำให้คุณแม่ตาสว่าง...ฮึ! สะใจดี" ต่อประโยคที่เหลืออยู่

"อิ!...." คุณเธอตั้งท่าจะด่าฉันอีกแล้วแต่ฉันก็ทำเหมือนเดิมคือ...เอานิ้วชี้ขึ้นมาและส่ายไปมาพร้อมกับ

"จุ๊ จุ๊ ถ้าคุณแม่อยากรู้ความจริง...ทำไมคุณแม่ถึงไม่ไปถามสายธารเองหล่ะคะ จะมาเอาอะไรกับนับดาวหล่ะคะ?" ใช่! แทนที่จะไปถามไอ้สายธารดันมาเอาคำตอบปัญญาอ่อนกับฉันเฉย

"อ้อ...ขอให้มีความสุขกับของขวัญ...ที่นับดาวมอบให้นะคะ" พูดพร้อมกับหันหลังเตรียมตัวจะเดินไป

"สายธารหน่ะ! น้องหน่ะไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงเข้ามายุ่ง!! แล้วจะเป็นได้ยังไง!!? ก่อนที่พี่นับดาวจะกุเรื่องอะไรควรหาข้อมูลให้ดีๆก่อนนะคะ" อิสายไหมพูดขี้นมา

 

หึ! ผู้หญิงหรอ? จะบอกว่ามีแค่ผู้หญิงสินะที่เอามาติดต่อผู้ชายได้ กูอยากจะบอกมันจริงๆเลยว่า โตเป็นควายขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรอว่า...สมัยนี้ผู้หญิงแทบจะไม่ได้เอากับผู้ชายเลยด้วยซ้ำ เพราะผู้ชายมันแดกกันเองเก่ง! แต่...ก็เอาเถอะน้องคงจะไม่รู้งั้นพี่จะบอกให้เอาบุญ

 

"แต่...เธอลืมไปหรือเปล่าสายไหม...? ว่าโรคนี้ไม่ใช่แค่ผู้หญิงกับผู้ชายที่จะติดต่อกันได้ ผู้ชายกับผู้ชายก็สามารถติดต่อกันได้เหมือนกันนะ!" ฉันพูดแค่นั้น

"ป่ะกันค่ะคุณพ่อกลับบ้านกัน!" และเดินไปหาคุณพ่อพาท่านกลับบ้านทันที

 

จะเอาไปตีความหมายยังไงก็ชั่งเถอะ แต่...อิสายไหมน่าจะรู้ดีกับสิ่งที่ฉันพูดไป อ่า...นี่สินะสิ่งที่เรียกว่า...กรรมตามสนอง สยองไหมหล่ะพวกมึง หึ! จะยังไงก็ชั่งเถอะ...แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกพอใจมากๆเลยหล่ะ

และที่คุณแม่ไม่ให้ฉันแต่งงานหน่ะหรอคะก็เพราะว่า...คู่หมั้นของฉันทุกคนไม่ว่าจะหนุ่มหรือแก่ก็จะมีอันเป็นไปถูกรุมกระทืบเกือบตายทุกรายโดยฝีมือใครหรอคะ? จะมีใครนอกจากพวกเพื่อนของฉันประโยคเด็ดของพวกมันก็จะมีอยู่ว่า "ถ้าไม่อยากตายกลายเป็นผีเฝ้าที่นี่อย่าเสือกแต่งงานกับผู้หญิงที่ชื่อนับดาว" และแม่ฉันก็ต้องเสียเงินค่าโรงพยาบาลไหนจะค่าเสียขวัญอะไรอีกก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด เพราะลองมาแล้วสี่คนก็เกือบล้านทุกคนแม่ฉันเลยเข็ดไม่กล้าให้ฉันแต่งงานหรือหมั้นกับใครอีก ก็แค่นี้หล่ะค่ะ...

.

.

.

กล้า talk's

@ที่จอดรถพนักงานหลังห้างtr. เวลา20:00น.

 

ผมเลิกงานเวลานี้หล่ะครับเพราะเป็นพาร์ทไทม์บวกกับคนหมดแล้วด้วยอ่ะนะ พวกคนที่อยู่ก็คือ...จะเอาแค่เวลากับเงินก็แค่นั้นหล่ะครับ สาเหตุที่ผมมาทำงานที่นี่หน่ะหรอครับ...

ผมก็แค่อยากลองมาทำงานหลายๆอย่างดูหน่ะครับเผื่ออนาคตจะทำอะไรที่ไม่เกี่ยวกับสายงานที่ผมเรียนมาบ้าง

เพราะผมก็ไม่คิดจะทำงานที่เกี่ยวกับสายการเรียนของผมอยู่แล้วไงที่เรียนก็แค่จะเรียนให้จบมีใบปริญญาก็แค่นั้นเพราะดูจากอนาคตแล้วยังไงผมก็ไม่อดตายหรอกครับ

แต่...งานที่ผมต้องไปทำประจำก็มีครับก็งานที่ร้านเจ้พาเพลินไงครับแต่เพราะว่าเวลาแบบนี้คนน่าจะกำลังมากันผมเลยหางานทำฆ่าเวลาไปก่อน

 

"....." เมื่อมาถึงรถของตัวเองแล้วผมก็สวมหมวกกันน็อคและขึ้นคร่อมตามด้วยขับออกไปจากลานจอดรถในทันที

"เฮ้ย!!!" เชี่ย! 

"อ๊ายย!!" ดีที่เบรกทันและเธอก็ล้มลงไป ก่อนที่จะเธอจะเอามือขึ้นมาตีกันทั้งสองข้างเหมือนปัดฝุ่นตามด้วยเงยหน้าขึ้นและเอาผมทัดหูตัวเธอเองไว้และหันมามองผม

"เวรกรรมจริงๆ" ผมพูดกับตัวเองออกมา 

"....." ผมมองยัยคนสกปรกนั่นผ่านหมวกกันน็อค

 

ยัยนั่นลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเลดูเหมือนจะเจ็บข้อเท้านะ และเธอก็ก้มหัวให้ผมเหมือนกับบอกว่า "ขอโทษ" และเธอก็พยายามเดินขากะแพกต่อไป

 

"น่ารำคาณ..." ตัวกูเองเนี้ยแหละ ผมขับรถไปจอดหน้าเธอ

"นี่!" พูดจบผมก็ถอดหมวกกันน็อคออก 

"คุณกล้า?" เธอเรียกผมมาอย่างแปลกใจ ผมขี้เกียจลุกออกจากรถเลยเลือกที่จะดึงมือเธอเข้ามาแทนหาตัวผมแทน

"อ๊ะ!? น่ะ..นี่จะทำอะไรคะ!?" เธอถามมาด้วยน้ำเสียงตกใจ แต่...ผมขี้เกียจตอบว่ะเลยสวมหมวกกันน็อคให้เธอแทน

"น่ะ..นี่!! จะทำบ้าอะไรของคุณ!?" แต่ยัยนี่ดันขัดขืนซ๊ะงั้นคิดว่า...ตัวเองเป็นนางเอกหรอไง ถ้ายัยนี่เป็นนางเอกผมจะเป็นตัวร้ายที่ตามฆ่านางเอกจริงๆ

"อยู่เฉยๆดิ๊!!!" ต้องให้ขึ้นเสียง?

"....." และยัยเด็กนี่รวมทั้งผมก็เงียบ จนผมใส่เสร็จ

"บ้านอยู่ไหน!? จะไปส่ง!" ผมถามเธอไปในประโยคแรกและบอกเธอไปในประโยคหลังเสียงหงุดหงิด

แม่ง!! เจอยัยนี่มีแต่โชคร้าย ตั้งแต่มาที่นี่วันแรกแล้วนะดันเจอแฟนของพี่นับดาวสนิทสนมกับยัยนี่อีก

"เอ๊...เอ่อ...ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันต้องไปทำง่ะ...." ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะพูดคำว่างานนะ 

"ถ้าเจ้เพลินถามเธอจะตอบว่าไง...? รู้ตัวไว้ด้วยนะว่า...เธออ่ะโกหกใครไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ!" ผมพูดไปน้ำเสียงติดรำคาณ ก่อนที่ผมจะดึงมือเธอมาขึ้นคร่อมรถของผม

"อ๊ะ!! คุณกล้า! ฉันเจ็บนะ!" 

"ก็ให้ความร่วมมือกันหน่อยดิ่ว๊ะ!"

"ให้ความร่วมมืออะไร!? ฉันกลับเองได้!!" ยัยดื้อเอ๊ย! เดินไปสภาพนี้มีหวังโดนรปภ.ลากไปข่มขืนก่อนอ่ะแถมห่งหุ่นนมเนิมตัวเองก็ใช่ย่อย เอ๋...หรือเธออยากว๊ะ

"อยากหรอ?" ผมถามเธอไป

"อยาก? อยากอะไร?" หน้าตาโครตใสซื่อ 

"อยากโดนเยหรอไง?" ในเมื่อเธอถามผมก็ตอบเธอไป

 

เพี๊ยะ! และหน้าผมก็โดนเธอตบไป

 

"ในสมองคุณมีแต่เรื่องแบบนี้หรอไง?"

"เออ! ก็คนที่ไม่เคยขาดผู้ชายอย่างเธอหน่ะจะไม่อยากบ้างเลยหรอไง?" ใช่!

"คุณมาลุกลานฉันทำไมคะ?" ห๊ะ!?

"อะไรนะ?" ผมไม่ได้ยินที่เธอพูดอ่ะ 

"ตั้งแต่มีคุณนับดาวเข้ามาคุณมาลุกลานฉันทำไม!? ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา?!" ยังกล้าถามอีกหรอว๊ะ?

"เธอหักหน้าฉันไง!"

"ตอนไหนคะ?"

"วันแรกที่พี่นับดาวมาที่ร้านเธอลืมหรอว๊ะ!?" เธอทำหน้าคิด 

"เรื่องแค่นั้นก็เจ้าคิดเจ้าแค้นแล้ว!?" เธอถามผมมา

"ขึ้นรถ!" ผมไม่ตอบแต่สั่งเธอไปแทน

"ไม่ค่ะ!" เธอตอบมาเสียงแข็ง พร้อมกับพยายามจะถอดหมวกกันน็อคของผมออก

"ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!!!" ผมตวาดพร้อมดึงมือเธอและบีบไว้

"อ๊ะ!! ไม่ค่ะ!!!" หึ! ดื้อเก่งแบบนี้ต้องโดนแบบนี้

 

แคว้กกกก!!! ผมฉีกเสื้อเธอจนขาดตรงหน้าอก

 

"!!!" ป่ะ..ป่ะกี๊นี้มัน...?

"อ๊ะ..อ๊ายยย!!! ทำบ้าอะไรของคุณ!?" อ่า...เสียงกรี๊ดแสบแก้วหูชิบหาย

 

เธอพยายามจะดึงมือเธอออกจากการเกาะกุมของผมเพื่อไปปิดหน้าอกตัวเอง

 

"อึ่ก..." ผมกลืนน้ำลายอึ่กใหญ่ลงคอด้วยความยากลำบาก แป๊บนะ! เคยเห็นแบบนั้นที่ไหนว๊ะ

"นี่อย่ามองนะ! คนบ้า คนโรคจิต!"

"ก็ขึ้นรถดิ่!"

"ขึ้นยังไงหล่ะ!?" นึกว่าจะดื้ออีก ถ้าดื้ออีกนี่มีดูด

 

ผมก็บอกวิธีขึ้นกับเธอไปครับและเธอก็ขึ้นรถมาได้ในที่สุดถึงจะทุลักทุเลเพราะเธอเจ็บเท้าและเหมือนจะเป็นครั้งแรกด้วย 

เอาจริง! เธอก็เปิดซิงผมเหมือนกันนะเพราะรถคันนี้ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ซ้อนท้ายผมสักคนนึง เธอคนแรก

 

"ทิ้งตัวลงมากอดที่เอวฉันไว้" ผมบอกเธอไป

"กอดทำไม?" ขี้สงสัยจังว๊ะ

"แล้วจะเกาะตรงไหน?" เออ ผมไม่ได้ทำที่เกาะไว้เลยครับเพราะคิดว่า...คงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนได้นั่ง

"ก่ะ..กอดก็ได้!" เธอตอบมา ก่อนที่จะเกาะที่เอวผม

"เหอะ!" บอกให้กอดนี่ดันเกาะเดี๋ยวหงายหลังไปจะหัวเราะให้

 

บรื้นนน!! ผมออกรถไปด้วยความเร็วและแรงอ่ะนะเพราะปกติก็ขับอย่างงี้อยู่แล้ว

 

"อ๊าย!!!" อ่า...อยู่กับยัยนี่เชื่อดิ่แก้วหูผมน่าจะมีปัญหาหล่ะครับ และเธอก็เปลี่ยนจากเกาะมาเป็นกอดเอวผมแน่นมากครับ

"เอ่อ...ขอโทษค่ะ!" หลังจากที่รู้ตัวว่ากอดผมแน่นไปเธอก็ค่อยๆคลายมือออกไป

"อื้อ!" ผมตอบเธอไปเพียงแค่นั้น

 

ว่าแต่บ้านยัยนี่อยู่ไหนหล่ะว๊ะ ชั่งเถอะ! พาไปคอนโดผมก่อนก็ได้ จะพาไปเปลี่ยนเสื้ออ่ะ แต่ว่า...รอยป่ะกี๊นี้มัน รอยสักป่ะกี๊นี้มัน...ผมเคยเห็นที่ไหนว๊ะ

 

End ep.20

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"เหอะ! นั่นสินะ! มันจะเป็นใครก็ชั่ง แต่...ถ้าฉันจะทำให้ความหมายของมันกลายเป็นฉันก็ได้...ไม่ใช่หรอ?"

 

Talk

 

กรี๊ดดด! อิไรท์ลืมเขียนสปอยล์ตอนต่อไปแต่ก็กลับมาเขียนให้แล้วน้า~

 

บอกเลยตอนนี้คือตอนที่ไรท์เขียนอ่ะนะไรท์ยิ้มมุมปากเกือบทั้งตอนจริงๆ เพราะตอนนี้นับดาววินจ้า~

.....

 

ตอนหน้าเป็น Nc 18+ ของจิ๋วกับกล้านะคะ ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นค่ะไม่ได้ทั้งตอนเหมือนอิพี่กับน้บดาวนะคะ

กล้าตาฝาดไหมคะ? จิ๋วเนี้ยนะจะสัก

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมได้นะคะ

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว