facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 20:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร

 

ตรุษจีนปีนี้ ได้สามีถึงสาม 

บทที่ 2 

 

ก้านตองสบตาซันด้วยความแปลกใจ เขาชี้มือทางตนเองทำนองสอบถามว่าเข้าใจถูกหรือไม่ที่ซันจะให้เขาเป็นแบบให้ ซันมองเห็นแล้วจึงมีรอยยิ้มเกิดขึ้นตรงมุมปากราวกับเอ็นดูก้านตองมาก

“ถ้าบอกว่าตองยังเรียนไม่จบผมก็เชื่อนะ ตองดูเด็กมากทั้งที่อายุมากกว่าผมตั้งสองปี”

ซันลุกจากเก้าอี้ที่นั่งวาดรูปแล้วเดินตรงมาทางพ่อบ้านคนใหม่ เขามองชายหนุ่มที่อายุมากกว่าแต่ตัวเล็กกว่า ก้านตองน่าจะสูงไม่เกินร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตรหรอก รูปร่างผอมผิวขาวนวลตามชื่อ หน้าตาเรียกได้ว่าหวานจนมดขึ้น เขาอมยิ้มขณะใช้ส้อมจิ้มผลไม้ชิ้นเล็กเข้าปากทั้งที่ตาก็ยังไม่หลุดโฟกัสจากคนที่ถือจานอยู่

ก้านตองหน้าร้อนวูบวาบ นัยน์ตาของซันไม่ได้ดูกระหายเหมือนเอ้อ หากแต่คล้ายกับชายหนุ่มกำลังจ้องลึกเข้าสำรวจหัวใจของเขา และปลุกให้เลือดในกายอุ่นระอุสะบัดร้อนสะบัดหนาว

“คุณซันก็ชมผมเกินไปครับ”

แสร้งยิ้มขำกลบเกลื่อนความกระดากอาย ก้านตองไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของเขานั้นสดใสแค่ไหน ซันถึงกับเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ระอยู่บนหน้าผากเพื่อจะได้มองใบหน้านี้ได้ชัดเจน เขาสำรวจตั้งแต่คิ้วโก่งโค้งรับดวงตาสองชั้นที่มีแพขนตาหนาประดับอยู่ จมูกโด่งปลายมนน่าสัมผัสจนต้องบีบเล่นและริมฝีปากกระจับแดงอิ่ม

“ตกลงว่าตองจะมาเป็นแบบให้ผมได้ไหม”

“เอ่อ ก็ได้ครับ ซักผ้าตากเสร็จแล้ว บ่ายๆค่อยไปเก็บ แล้วผมต้องทำยังไงบ้างครับคุณซัน”

เกิดมาก็ไม่เคยเป็นแบบให้ศิลปินวาดรูป ที่เคยเห็นก็คือนั่งนิ่งๆ ให้ศิลปินมองแล้ววาดรูปลงบนแผ่นกระดาษบนเฟรมที่ตั้งอยู่ แต่ดูเหมือนไม่ใช่สำหรับซัน ร่างสูงในชุดเสื้อผ้าสไตล์รักษ์โลก เขาเดินผิวปากไปทางมุมห้องที่มีโต๊ะวางกระติกน้ำร้อนและขวดแก้วใส่เมล็ดกาแฟตั้งอยู่ รวมถึงเครื่องบดเมล็ดกาแฟด้วย ซันตักเมล็ดกาแฟใส่เครื่องบด ไม่ถึงนาทีก็กลายเป็นผงละเอียดส่งกลิ่นหอมคละคลุ้ง เขาผสมน้ำร้อนลงไปทีละนิดจนมันกลายเป็นกาแฟแบบเข้มข้นก่อนจะเดิมกลับมาหาก้านตอง

“มานี่สิตอง”

จูงมือก้านตองด้วยความนุ่มนวลให้มาที่เตียงเล็กตั้งชิดผนังฝั่งหนึ่งก่อนจะดึงให้นั่งลงไปด้วยกัน

“เวลาผมทำงาน ผมก็นอนที่นี่แหละ ที่นี่คืออาณาเขตของผม”

“นั่นสิครับ ผมถึงไม่ค่อยเห็นคุณซันในบ้านเลย ที่แท้มาแอบอยู่ที่นี่เอง”

ก้านตองยิ้มน่ารัก ยิ่งทำให้ดวงตาที่จ้องมองเป็นประกายวาบ คนถูกจ้องถึงกับหายใจขัด

“คุณซันจะให้ผมนั่งตรงนี้เป็นแบบหรือครับ แล้วจะวาดรูปผมด้วยกาแฟในถ้วยนี่ใส่กระดาษใช่ไหม”

“เปล่า”

คำตอบของซันทำให้ก้านตองเอียงคอมองด้วยความงุนงง ซันหัวเราะเบาๆ

“ผมจะสร้างศิลปะบนเรือนร่างมนุษย์ต่างหาก”

นิ้วของซันเรียวยาว ดูก็รู้ว่าเป็นมือของนักสร้างสรรค์ เขายกมือแตะที่กระดุมเสื้อเชิ้ตของก้านตองแล้วปลดจนหมด ก่อนจะถอดมันออกช้าๆ ระหว่างนั้นเขาก็ยังสบตากับก้านตองราวกับกำลังสะกดไว้ไม่ให้ปฏิเสธ รู้ตัวอีกทีกายขาวก็อวดสู่สายตาวาววาม

“เอ่อ คุณซัน”

“นอนลงสิตอง”

มือเรียวของซันแตะลงที่บ่าลาดแล้วออกแรงแค่นิดเดียวให้ก้านตองเอนกายลงไปบนที่นอนนุ่ม เขาใช้พู่กันจุ่มลงไปในถ้วยกาแฟอุ่นเข้มข้นก่อนจะเริ่มต้นวาดลวดลายลงบนเนื้อกายขาวละเอียดด้วยความตั้งใจ ระหว่างนั้นก้านตองแทบจะกลั้นหายใจพยายามทำตัวให้อยู่นิ่ง เขาไม่อยากรบกวนสมาธิของซัน

ผ่านไปพักใหญ่ ลวดลายสีน้ำตาลเข้มแสนวิจิตรจึงบังเกิดขึ้นบนเรือนร่างของก้านตอง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยเข้าจมูก ซันวางพู่กันลงพลางมองฝีมือตนเองด้วยความพึงพอใจ เมื่อกาแฟแห้งแล้วร่างของก้านตองจึงกลายเป็นศิลปะชั้นยอด

“อา สวยจริงๆเลยตอง”

มือเรียวแตะไล้บนร่างศิลปะมนุษย์ด้วยความหลงใหล ซันเลื่อนมือไปตามลวดลายตั้งแต่เนินอกจนกระทั่งมาหยุดที่แอ่งสะดือซึ่งกลายเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งที่ซันเนรมิตขึ้น ตลอดเวลานั้นก้านตองร้อนระอุไปหมด เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่สายตาของซันกำลังหลอมละลายเขา

“คะ คุณซัน”

เสียงกระเส่าดังลอดปากแดงฉ่ำที่ขบเม้มอารมณ์ที่รุนแรงขึ้นมา ดวงตาของก้านตองฉ่ำเยิ้ม เหมือนเขาจะตื่นไปกับเสียงเพลงบรรเลงที่เปิดคลอไปด้วย กิริยาที่เขากำลังสะกดกลั้นทั้งที่ไฟร้อนกำลังปะทุทำให้ซันต้องโน้มกายไปจูบที่ปากแดง จูบนั้นเริ่มแค่สัมผัสบางเบาก่อนจะเม้มกลีบปากทีละนิด ซันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนของคนใต้ล่าง

“ดีมาก ตอง”

ซันพลันลุกขึ้นรวดเร็วจะก้านตองผวาโหยหา เขาคว้ากล้องถ่ายรูปที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมากดชัตเตอร์เก็บภาพน่าประทับใจนั้นไว้ ก้านตองไม่รู้ตัวหรอกว่าตอนนี้กำลังกลายเป็นศิลปะแสนงดงาม ไฟที่ปรากฏช่างเข้ากันได้กับลวดลายที่เขาวาดเสียเหลือเกิน

“ผมขอถอดกางเกงของตองนะ อย่าให้มันบดบังความงามของตองเลย”

ก้านตองไม่มีแรงจะห้าม กางเกงถูกถอดออกไปอย่างรวดเร็ว หน้าหวานแดงก่ำเมื่อกำลังเปิดเผยเรือนร่างที่ไม่มีอะไรปิดบังแม้แต่ชิ้นเดียวต่อหน้าศิลปินหนุ่ม มือเล็กเลื่อนมาปิดบังจุดสงวนของตนไว้จนซันต้องดึงมือนั้นออก

“อย่าอายเลยตอง รู้หรือเปล่าว่ารูปร่างของตองเพอเฟ็คมาก”

ต้นขาเรียวน่าสัมผัส ซันคว้าถ้วยกาแฟที่ยังเหลืออยู่มาวาดลายต่อบนต้นขาทั้งสองต่อจากท้องน้อยราบเรียบ ทุกครั้งที่พู่กันชื้นสัมผัสก้านตองก็แทบจะสะดุ้ง ราวกับไฟปรารถนาจากซันนั้นส่งผ่านพู่กันมาถึงเขา ชายหนุ่มหน้าหวานเม้มปากแน่นเมื่อจุดอ่อนไหวค่อยๆตื่นขึ้นมาจากความหลับใหล ชิ้นส่วนสีชมพูเหมาะกับเรือนร่างกำลังฟ้องว่าตอนนี้ก้านตองรู้สึกเช่นไร

“ตอง น่ารักจัง”

“คุณซัน”

ตองหลบสายตา เกลียดจริงเชียวกับนัยน์ตาลึกซึ้งคู่นั้น มันกำลังทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว แต่จู่ๆ ก้านตองก็ต้องตกใจเมื่อซันช้อนแขนอุ้มเขาจนตัวลอยแล้วเดินมาหยุดตรงหน้ากระจกบานใหญ่ที่สามารถสะท้อนภาพของเขาได้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ซันวางให้ก้านตองยืนบนพื้นหน้ากระจกโดยมีเขายืนอยู่เบื้องหลัง และเมื่อเห็นตนเองในกระจกก้านตองถึงกับตะลึงกับความงดงามจากกาแฟบนเรือนร่าง

“สวยใช่ไหมตอง อย่างกับนางฟ้า”

ซันก้มหน้ามากระซิบข้างหูก่อนจะเม้มเบาๆ เขาโอบเอวก้านตองจนแผ่นหลังแนบชิดอยู่กับแผงอก ก้านตองสบตาซันในกระจกแล้วแทบละลาย

“ไม่ต้องเขินนะ ผมจะเปลือยเป็นเพื่อนตองเอง”

พูดจบซันก็ถอดเสื้อผ้าของเขาจนไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ก้านตองกลืนน้ำลายเมื่อเห็นรูปร่างของซันชัดๆ เขาอาจจะไม่ได้เต็มไปด้วยมัดกล้ามแต่ก็ดูดึงดูดสายตา หัวใจของก้านตองกระตุกวาบเมื่อเห็นตรงนั้นของซัน โอ มันใหญ่โตไม่แพ้พี่ชาย

“อื้อ คุณซัน ทำอะไรก็ไม่รู้ ผมเขินนะ”

ต้องหลบสายตาไปทางอื่น ซันที่ยืนอยู่เบื้องหลังใช้มือเชยคางให้ก้านตองหันกลับมาสบตาผ่านกระจก อีกมือหนึ่งเลื่อนมากอบกุมจุดอ่อนไหวสีชมพูของก้านตองแล้วรูดรั้งเบาๆ ก้านตองถึงกับส่งเสียงครางอย่างกลั้นไม่อยู่

“ทำไมสวยขนาดนี้นะ”

ซันก้าวมายืนต่อหน้าก้านตอง เขานั่งคุกเข่าลงจนใบหน้าตรงกับเอวของก้านตองพอดีมือเรียวของศิลปินโอบอุ้มจุดไวสัมผัสอย่างทะนุถนอมก่อนที่เขาจะเปิดปากแล้วเม้มปลายมนเข้าไป ซันดูดกลืนจนมิดเขาโลมเลียด้วยลิ้นและริมฝีปาก

“อื้อ คะ คุณซัน เสียว เสียวมาก”

ก้านตองเกร็งเท้า มือน้อยขยุ้มเส้นผมยาวของซันแล้วจิกแน่น เอวบางเด้งเอวเข้าใส่ช่องปากของซันโดยไม่ต้องสอน เสียงหวานครางลั่นเมื่อเขาปลดปล่อยใส่ช่องปากให้ซันดูดไปจนหมด

“โอ คุณซัน”

ยืนหอบเมื่อซันปล่อยให้ตรงนั้นได้รับอิสระ ไม่พอเท่านั้นเมื่อซันอุ้มเขากลับไปที่เตียงเล็กแล้ววางลงก่อนจะใช้ลิ้นเลียไปตามเนื้อตัวของก้านตองเพื่อลบรอยกาแฟจากกายขาว

“ผมเป็นคนวาด ผมก็ต้องลบเอง”

ลิ้นร้อนอุ่นชื้นไล่ลบกาแฟไปทุกส่วน หมุนวนเน้นย้ำตรงยอดเนินอกที่กลายเป็นเกสรดอกไม้ชั่วคราว ซันไม่เว้นแม้แต่ปลายเท้า เขายกเท้าก้านตองมาไล่ดูดทีละนิ้ว

“คุณซัน อย่า นั่นเท้า”

ห้ามไม่ฟังเมื่ออีกฝ่ายยังไล่โลมเลียอย่างหลงใหล และสิ่งที่ซันกำลังทำอยู่คือการจุดไฟในกายของก้านตองจนแทบระเบิด

“ทรมานจังเลย”

ซันชันกายขึ้น เขาเอื้อมมือคว้าอะไรบางอย่างที่วางอยู่บนหัวเตียงออกมา เขาฉีกซองสีเงินออกแล้วดึงสิ่งที่อยู่ภายในออกมาสวมเข้ากับความเป็นชายอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ความแข็งแรงนั้นมาถูไถอยู่ตรงปลายจมูกของก้านตอง

“อา หอมจัง”

ถุงยางที่ซันสวมใส่เป็นสีเรียบๆ ทว่ามีกลิ่นหอมอบอวล ยิ่งดมก็ยิ่งติดใจจนก้านตองอดไม่ได้ที่จะใช้ลิ้นเลียมัน เขาอ้าปากเม้มส่วนหัวก่อนจะขยับลึกจนสุดลำคอ สำลักอยู่บ้างแต่ก็อยากจะกลืนกินให้มากกว่านี้

“อา ดีมากตอง หอมไหม ถุงยางรุ่นนี้ผมให้เขาเพิ่มกลิ่นหอมของดอกไม้ทางยุโรปเข้าไป กลิ่นอโรมาเพิ่มความต้องการมากขึ้น เหมาะกับตองมากเลย”

 ตองใช้นิ้วยึดโคนไว้แล้วทั้งดูดทั้งเลีย เมื่อได้กลิ่นเข้าจมูกเขาก็ยิ่งตัวสั่น ซันหลับตากัดฟันอยู่พักหนึ่งจึงค่อยใช้มือยึดคางก้านตองไว้แล้วพูดเสียงแหบพร่า

“พอก่อนตอง เดี๋ยวผมจะแตกเสียก่อน”

ซันดึงเอวออกจากปากก้านตองที่มองตามด้วยความเสียดาย ศิลปินหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเลื่อนกายลงมานอนเคียงข้าง เขาจับก้านตองให้ตะแคงหันหลัง ซันยกขาของก้านตองขึ้นก่อนจะดันเอวเข้าไป

“อื้อ คุณซัน เบาๆนะครับ ผมจุก”

ก้านตองพยายามจะไม่เกร็งเมื่อความใหญ่โตแทรกลึกเข้ามาทางด้านหลัง ซันโอบเอวของเขาให้รับตนเองทีละนิดจนกลิ่นหอมดึงดันเข้ามาได้จนหมด ซันนุ่มนวลมากขณะเคลื่อนไหว เขาไซ้ซอกคอและขบเม้มลาดไหล่จนกลายเป็นสีกุหลาบเมื่อเขาปล่อย

“ตอง อา ตองครับ ช่องทางของตองมันรับผมได้หมดเลย สุดโคนแล้วเนี่ย”

ซันพึมพำด้วยความพึงพอใจ ไม่เคยพบใครที่ร่างกายยืดหยุ่นได้ดีขนาดนี้ เขาดึงกายออกมาเกือบค่อนก่อนจะทดลองกระทุ้งใส่ ก้านตองสะดุ้งแต่ก็รับได้

“อื้อ คุณซัน แต่มันแน่นมาก แต่ แต่ว่า ผมอยากให้คุณซันขยับแล้ว โอ๊ย น่าเกลียดจังเลย”

ก้านตองบอกความต้องการอย่างกล้าๆกลัวๆ ซันหัวเราะเบาๆ เขาตามใจก้านตองด้วยการเริ่มต้นขยับสร้างความคุ้นเคย และเมื่อทางสวรรค์ปรับตัวรับได้ ซันก็ค่อยๆเพิ่มความเร็วและแรงไปพร้อมกับจูบที่ปากอิ่ม

ลิ้นร้อนสอดเข้าไปตวัดซ้ายขวาในโพรงปาก เบื้องล่างก็ประสานกันไปพร้อกับทำนองเพลงบรรเลงจากเครื่องเสียงราคาแพง ราวกับทั้งคู่เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องดนตรีในเพลงนั้น ก้านตองหายใจกระเส่าเหงื่อไหลเต็มแผ่นหลัง

“ฮัก ฮัก คุณซัน ซ้ายได้ไหมครับ นะครับ ลึกๆเลย”

“โอตอง บีบเหลือเกิน ผมของแรงหน่อยนะ”

มือร้อนลูบไล้แก่นกายน้อยในมือ ซันออกแรงกระแทกใส่บั้นท้ายกลมกลึง ได้ยินเสียงก้านตองครวญครางกระชั้นก่อนที่มือของซันจะเปียกปอน เขายิ้มให้กับแผ่นหลังเนียนที่กำลังหอบหนัก

“ตองครับ คนเก่งของซัน คุกเข่าให้ซันนะครับ”

คนอายุน้อยกว่ากระซิบข้างหูออดอ้อนเมื่อเห็นว่าก้านตองพอจะหายเหนื่อยแล้ว ถูกอ้อนขนาดนี้มีหรือที่ก้านตองจะปฏิเสธลง ร่างเพรียวขาวนวนค่อยๆขยับคุกเข่าสี่ขาอวดบั้นท้ายให้คนที่ชันกายเบื้องหลังอดไม่ได้ที่จะบีบจนเป็นรอยมือ ซันตีเบาๆกระตุ้นจนหนั่นเนื้อเด้งตาม

ซันแหวกแก้มก้นให้แยกห่าง เขาเริ่มต้นยกใหม่ไปพร้อมกับขยำบั้นท้ายไปด้วย ก้านตองถึงกับต้องซุกหน้าลงกับหมอนกลั้นเสียงน่าอายให้พอเบาลงบ้าง ร่างของเขาสะเทือนจนกล้ามเนื้อเต้นระริก

“คุณซัน อื้มมม ผมจะขาดใจแล้ว”

เหลียวหลังมามองร่างสูงที่กำลังกระแทกกระทั้นใส่บั้นท้ายแดงก่ำ มือน้อยรูดรั้งตนเองเข้าจังหวะไปด้วย มองเห็นสีหน้าของซันเต็มไปด้วยความรัญจวนถึงขีดสุด

“ตองครับ ซันเองก็ใกล้จะขาดใจเหมือนกัน เราขึ้นสวรรค์พร้อมกันนะตอง”

ก้านตองพยักหน้า เขาช่วยตนเองด้วยการโยกมือพลิ้วพร้อมกับซันที่กัดฟันกลั้นใจในห้วงสุดท้าย เสียงสะท้านดังจากลำคอทั้งคู่ก่อนที่จะพากันเกร็งกายค้างเมื่อถึงฝั่งฝัน

“อ๊า คุณซัน”

“โอ๊ะ ตอง แตกแล้ว”

ซันกอดร่างเปียกเหงื่อค้างไว้ชั่วขณะเพื่อปล่อยจิตใจไปกับความสุขสมที่ได้รับ ร่างสูงดึงเอวออกถอดถุงยางกลิ่นอโรมาบรรจุของเหลวเต็มพิกัดออกโยนทิ้ง จากนั้นจึงค่อยกอดก้านตองให้นอนเบียดกันอยู่บนเตียงเล็ก

“นายแบบของซันสวยจัง ต้องให้มาเป็นแบบที่นี่บ่อยๆซะแล้ว”

เมื่อสนิทชิดเชื้อสรรพนามที่เรียกจึงปรับเปลี่ยนไปด้วย ซันไล่จูบท้ายเนื้อเนียนที่ยังมีกลิ่นกาแฟหลงเหลือ ก้านตองเขินจัดจนมองได้แค่ปลายคางของอีกฝ่ายเท่านั้น

“เปลืองตัวจังครับ เป็นนายแบบเนี่ย”

ก้านตองนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดพลางบ่นอุบ

“ป่านนี้ผ้าที่ตากแห้งแล้ว มัวแต่เป็นนายแบบให้คุณซัน ไม่ได้ทำงานเลย”

“เดี๋ยวไปช่วยเก็บผ้าจะได้เสร็จเร็วๆ  แต่ว่า ยังมีถุงยางกลิ่นผลไม้เหลืออยู่ ถ้าเก็บผ้าแล้วตองมาลองชิมผลไม้ของผมบ้างนะ”

หน้าหวานหัวเราะสดใสเมื่อเจ้านายวัยอ่อนกว่าอาสาจะไปช่วยงานบ้าน มีหรือที่ลูกจ้างอย่างเขาจะขัดขวาง ถุงยางกลิ่นผลไม้ยั่วยวนชวนน้ำลายสออยู่เหมือนกัน ก้านตองช้อนตามองเชิญชวน

“ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปเก็บผ้ากันเถอะครับคุณซัน ผมอยากชิมผลไม้ของคุณซันใจจะขาดแล้ว”

 

 

 

ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันหยุดแต่เอ้อก็ยังต้องไปเรียนเพราะเขานัดกับอาจารย์ที่ปรึกษาไว้เรื่องวิทยานิพนธ์ที่ต้องแก้ไข ส่วนซันไปงานเปิดนิทรรศการศิลปะของคณะ วันนี้ก้านตองเพิ่งจะเห็นพี่ใหญ่ของบ้านนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยท่าทีสบายๆ เขาก้มหน้ามองไอแพดในมือตอนที่ก้านตองกำลังดูดฝุ่นบนพรมไม่ไกลนัก พ่อบ้านคนใหม่ก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความตั้งใจก่อนที่เขาจะเงยหน้าเพราะรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง

ก้านตองสะดุ้งเมื่อเจ้าของสายตาคืออี้นั่นเอง เขาวางไอแพดลงแล้วและสบตากับก้านตอง สายตาคมคู่นั้นราวกับกำลังควบคุมเขาไว้จนไม่อาจหลีกหนี

TBC 

ใครลงเรืองทีมไหน อย่าลืมมาเม้นท์เล่าสู่กันฟังน้า 

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ  

ความคิดเห็น