ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.5 คนนั้นเด็ก คนนี้เมีย

ชื่อตอน : EP.5 คนนั้นเด็ก คนนี้เมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2563 08:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.5 คนนั้นเด็ก คนนี้เมีย
แบบอักษร

ต่อ

ทำไมถึงนอนจ้องหน้าผมตาปริบๆ แบบนี้ ตื่นเต้นเหรอ หรือว่า...กลัว?

 

“ไดมอ...”

 

“ชู่วววว! นอนเงียบๆ ไม่อยากฟัง”

 

“แกให้ฉันนอนเงียบๆ โดยที่มีแกคร่อมตัวฉันอยู่ กดข้อมือฉันไว้เหนือหัวอย่างนี้เหรอ?”

 

“แล้วทำไม มือเดียวก็แก้ผ้าได้ไม่ต้องกลัวหรอก 😏

ผมกวนประสาทเธออยู่ใช่มั้ย ในใจเธอตอนนี้คงจะร้องกรี๊ดเร่าๆ อยู่แน่เลย

แต่มันช่วยไม่ได้นี่นาใครใช้ให้เธอสวมชุดว่ายน้ำท่อนบนของร่ายกายแบบนี้ ถึงแม้ว่าท่อนล่างของเธอจะเรียบร้อย แต่ท่อนบนเธอก็ตั้งใจล่อตาโจรอยู่ดี ผมบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอใส่เธอจะเจอกับอะไร ทำไมยังดื้อไม่ฟังกันบ้างเลยนะ

 

“เมื่อยแขนนะ ปล่อยได้แล้ว”

 

“เลิกดิ้นสิ”

 

“เบื่อมึงวะชอบสั่งนั่นสั่งนี่ เลิกแกล้งกูได้แล้ววววว~”

ใครบอกว่าแกล้ง ผมพูดสักคำมั้ยว่าที่ทำคือการกลั่นแกล้ง อย่าคิดเองเออเองสิวะ

 

“ใครบอกว่าแกล้ง กูเคยพูดเเบบนั้นเหรอ?”

 

“ถ้าไม่แกล้งแล้วจะมาคร่อมกูทำไม เลิกเล่นเป็นเด็กได้แล้วน่า นอนดีๆ กันเถอะ”

 

“ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมกลัวก็บอกกลัว”

หึ! หันหน้าหนีหลบสายตาผมทำไม เมื่อกี๊ยังกล้าจ้องเขม็งเลยนี่

 

“คะ ใครกลัว เห๊อะ! ไม่ได้กลัวสักหน่อย ทำไมต้องกลัวด้วยนี่ใครนี่กรีนนะยะ”

 

“ไม่กลัวแล้วขาสั่นเหงื่อตกทำไม”

 

“กะ กะ ก็ มันร้อน!”

 

“ขึ้นเสียงด้วย”

 

“อิม่อนเลิกต้อนกูได้แล้ว เมื่อยเเขน ☹️

 

“บอกแล้วไงว่าอย่าใส่ชุดว่ายน้ำ ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย ทำไมดื้อจัง”

ทำหน้าให้มันสำนึกหน่อยสิ ผมกำลังต่อว่าเธออยู่นะ สองเต้าอวบๆ ของเธอเด่นหราจะทิ่มตาผมอยู่แล้ว คิดว่ามากับเพื่อนแล้วจะใส่เสื้อผ้าแบบไหนเดินในบ้านก็ได้งั้นสิ ที่เธอใส่อยู่นี่ไม่ต่างจากเสื้อในเลยนะ แค่ผมกระตุกเสื้อบนคอเธอนิดเดียวมันก็หลุดแล้ว

 

“ก็บอกแล้วว่าจะใส่ จะมาว่าทำไมมาทะเลก็ต้องใส่มั้ย ผู้หญิงทั้งโลกก็ใส่กันทั้งนั้น อย่ามาบ้านน่า”

 

“ในบ้านพักมีผู้ชายกี่คน ถึงจะเป็นเพื่อนกันแต่ก็ควรระวังมั้ย หน้ามืดเมาหนักห้ามใจไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง”

 

“ไม่ไว้ใจเพื่อนเหรอ”

 

“ไอ้สัสกูไม่ไว้ใจมึงมากกว่า ตั้งใจอ่อยใช่มั้ย”

 

“อ่อยใคร? ในกลุ่มมีใครให้อ่อยได้วะ มีแฟนกันแล้วทั้งนั้น ถ้าโสดก็พอว่า 😏

อิตัวดี ไม่โดนสักทีไม่ดีขึ้นใช่มั้ย

 

“กูไง กูโสด”

 

“มึงตอแหล”

 

“ด่ากูเหรอ? กูโสดมึงอ่อยกู”

 

“อ่อยมึง กูขึ้นคานดีกว่า”

 

“เดี๋ยวกูขึ้นให้เอง”

 

“0.0!”

ตกใจอะไร คิดว่าไม่กล้างั้นเหรอ เดี๋ยวจะทำให้ดู

 

“มึงซื้อถุงมาจริงเหรอ”

 

“มึงถามกูสองร้อยรอบแล้วนะ”

 

“ไม่ได้นะไดมอนด์ กูมีพี่อาร์มมึงก็มีน้องน้ำหวาน มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย”

ร้อนรนทำไมไหนบอกไม่กลัว? ผมแค่ปล่อยมือเธอแล้วยืดตัวนั่งบนส้นเท้าเองนะ ทำไมต้องตกใจตาโตตัวสั่นด้วย ผมยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าสักหน่อย

 

“มีได้ก็เลิกได้ป่าววะ”

 

“แต่กูเป็นเพื่อนมึงนะ เราเป็นเพื่อนกัน คิดให้ดีๆ”

 

“ใครเพื่อนมึง กูเคยบอกเหรอว่าอยากเป็นเพื่อน ถ้าไม่เคยก็อย่ายัดเยียดให้”

 

“ก็มึงกำลังจะ อึก!.....”

ผมค่อยๆ ถอดเสื้อออกช้าๆ มองหน้าของกรีนอย่างนึกสนุก ดูเธอสิ กลืนน้ำลายเสียงดังเชียว แถมยังทำตัวไม่ถูกอีกต่างหาก มุมนี้ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยๆ น่ารักชะมัดยัยบ้าเอ๊ย!

 

“หันหน้ามา มองสิ”

 

“มองอะไร มองพุงอ้วนๆ นะเหรอ”

พึ่งรู้ว่าตัวเองมีพุงก็วันนี้ คงต้องพาไปวัดสายตาแล้วนะคอรีนน้อยทำไมถึงน่ารักขนาดนี้นะ

 

“กรีนหันหน้ามา”

 

“อย่ามาเรียกชื่อเต็มแบบนี้”

 

“กรีนครับ~ หันมาหน่อย”

 

“ไม่!!! >\\\\\\<"

100% เธอเขินผมอยู่ หึหึ! ไม่หันก็ไม่หัน นอนซุกหมอนไปแล้วกันนะ วันนี้ปล่อยไปก่อนก็ได้ ผมลุกออกจากเตียงแล้วยืนกอดอกมองเธอแทน

 

“จะไป!...ไหนอ่ะ”

กรีนรีบเด้งตัวลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าผมลุกออกจากเตียงปล่อยเธอเป็นอิสระ

 

“ทำไมเสียดายเหรอ?”

 

“เปล่า แค่ถามว่าจะไปไหน”

 

“อาบน้ำจะอาบด้วยมั้ย”

 

“ไม่ ฉันจะนอน ชิส์!”

หึหึ! รู้หรอกว่าคิดอะไรอยู่ ปากแข็งเป็นบ้าเลย

 

“หัวเราะอะไร”

ทำไมต้องตวัดสายตามองแรงให้ผมด้วย แค่หัวเราะก็ผิดอีก

 

“พรุ่งนี้ไม่รอดแน่”

 

“จะรอนะคะ ไดมอนด์ของชุ้น”

 

“เออได้เป็นชุ้นแน่ๆ ไปเปลี่ยนชุดก่อนนอนด้วย”

 

“นึกว่าชอบซะอีก”

 

“ว่าไงนะ!?”

 

“กำลังจะไปเปลี่ยนค่ะพ่อ จะไปอาบน้ำก็ไปอาบสิ”

ใครบอกว่าอยากเป็นพ่อ อย่ายัดเยียดให้สิวะ

 

10 นาทีผ่านไป

 

“อาบน้ำนานจัง ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ”

 

“เพราะใครล่ะ ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก”

 

“นี่อยากจริงๆ เหรอ ไม่รู้มาก่อนว่าไดมอนด์ของชุ้นจะความรู้สึกไวขนาดนี้ ที่ไม่อยากให้ใส่ชุดว่ายน้ำ จนงอแงหาเรื่องแบบนี้เพราะหวงใช่มั้ย หรือว่าเพราะห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้”

 

“เลิกพูดมากแล้วนอน”

 

“ตอบมาสิ ทำไมถึงรู้สึกกับกูวะ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้”

 

“กูก็ผู้ชายมั้ยวะถามโง่ๆ อีกแล้ว”

คิดบ้างมั้ย นมจะทิ่มหน้าขนาดนี้ใครไม่รู้สึกบ้างแล้วที่บอกจะเอาก็ไม่ได้พูดเล่นด้วย

 

“มึงมีแฟนแล้วนะ ทำไมถึงมารู้สึกกับกู”

 

“กูจำได้ว่ากูไม่มีแฟน”

 

“น้องน้ำหวานมึงไง”

 

“กูเคยขอคบเหรอ กูไม่เคยขอใครเป็นแฟนด้วยซ้ำ”

 

“ทำไมล่ะ”

ก็ไม่ทำไม อย่าถามมาก เหนื่อยจากห้องน้ำจนไม่มีแรงจะตอบคำถามแล้ว จะนอนก็รีบนอน ถ้าไม่นอนจะได้ทำอย่างอื่น 😏

 

“นอน”

 

“ตอบก่อน”

เฮ้อ...ก็เป็นซะแบบนี้ มานอนเท้าคางจ้องหน้ารอคำตอบเหมือนเด็กแบบนี้จะให้ผมทำยังไงวะ เธอนี่มันจริงๆ เลย

 

“ม่อนนนน ตอบก่อน T^T”

 

“เลิกทำตัวน่ารักสักทีได้มั้ย”

 

“ว่าไงนะ เมื่อกี๊ชมเหรอ”

 

“ช่างมันเถอะ จะนอนแล้ว”

ผมพลิกตัวหันหลังหนี แต่นังตัวดีก็ย้ายฝั่งมานอนซุกหันหน้าเข้าหาผมอีก ถ้าจะปีนมาตอแยกันขนาดนี้นะ

 

“ตอบก่อน ทำไมไม่ขอน้องเป็นแฟน คุยกันมาตั้งนานแล้ว ทำแบบนี้น้องน้อยใจแน่”

 

“ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ไม่ต้องอยากรู้บอกให้นอนไง”

 

“เดี๋ยวให้นอนกอด”

ไม่กอด เบื่อมึงแล้ว

 

“ทำไมไม่ขอ”

 

“แค่คุยไม่ได้จะคบ”

 

“มีคนอื่นที่อยากคบในใจเหรอ ใครวะ? 🤔

หึ! 😊

 

“อมยิ้มอะไร กูพูดถูกใช่มั้ย ใครอ่ะบอกหน่อยอยากเสือกด้วย สัญญาว่าจะไม่บอกใคร”

 

“ไม่”

 

“นะคะ นะคะๆๆๆๆ ไดมอนด์บอกชุ้นโหน่ยยยยย -0-"

 

“นอนเถอะ”

ฟุบ~ อั้ก!!

ยัยบ้านี่ บอกให้นอนจะมานั่งทับผมทำไมวะ หนักนะเว้ย!!

 

“จุกท้อง”

 

“บอกมา ถ้าไม่บอกจะนั่งแบบนี้ทั้งคืนเลย”

 

“มึงนี่นะ! อยากรู้มากก็ไปส่องกระจกบ้างนะครับ ลงไปเลยกูหนัก”

 

“ทำไมอ่ะ? มึงทำกระจกกูแตกเหรอ ซื้อให้ใหม่ด้วย”

เฮ้อ....เวรอะไรของกูวะเนี่ย เรื่องที่มึงไม่น่าจะโง่ก็โง่จังวะ นี่กำลังล้อกูเล่นใช่มั้ยกรีน

 

“อย่าโง่”

 

“พูดอีกที ไม่เข้าใจ”

 

“เรื่องของมึงเถอะ”

 

“กูนั่งแบบนี้ทั้งคืนนะ”

 

“เอาที่สบายใจครับ จะทับกูทั้งคืนก็ทับไป ถ้ากูตายกูจะเป็นผีมาหักคอมึง”

 

“กูจะทุบผีให้เป็นเดอะผีตายแล้วตายอีกเลย บอกก่อนสิ มีคนที่ชอบอยู่แล้วใช่มั้ย เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานตั้งแต่มึงกินไอติมติดลิ้นจนแกะไม่ออก ตั้งแต่มึงลืมใส่กางเกงในมาเรียน ตั้งแต่มึงใส่เสื้อกลับด้าน ตั้งแต่มึงโดดเรียน....”

 

“พอ!”

ไอ้สัสเรื่องแบบนี้ใครเขาเอามาพูดกัน ช่วยรักษาภาพพจน์กูกันหน่อยครับ คนอื่นเขาจะคิดว่ากูเป็นคนยังไง มึงนี่นะ!

 

“ก็นั่นแหละ เราสนิทกันมากกูยังเคยบอกมึงเลย เรานอนห้องเดียวกันกินน้ำแก้วเดียวกัน เพราะงั้นบอกกูมา!”

 

“มึงแม่งเซ้าซี้วะ”

 

“ก็กูเป็นเมียหมายเลขหนึ่งของมึงไง บอกมาเร็วๆ อยากเสือกด้วย มีรูปมั้ยขอดูรูปก็ได้ถ้ามึงไม่อยากบอก”

 

“อยากดูก็ดูสิ โทรศัพท์กูไม่มีรูปคนอื่นนอกจากคนนั้น”

 

“กรี๊ดดดดดด! ขอดูนะ ^•^ กูจะลาออกจากเมียหมายเลขหนึ่งให้คนนี้แทน ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน...”

กรีนคว้าโทรศัพท์ของผมไปดูอย่างไว ก่อนจะชะงักแล้วหยุดคำพูดของตัวเองไว้แค่นั้น

เธอก้มหน้ามองโทรศัพท์ผมตาไม่กระพริบ เป็นอะไรไป นิ่งทำไมล่ะ

 

“รู้ยัง”

 

“ล้อเล่น...ใช่มั้ยไดมอนด์”

กรีนเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ผมส่ายหัวแทนคำตอบ เปล่าเลยไม่ได้ล้อเล่น

 

“บ้าน่า!”

 

“ทีนี้รู้แล้วใช่มั้ย”

 

“ไดมอนด์...กูไม่เล่นนะ บอกแล้วไงว่าเลิกเล่นแบบนี้กันเถอะ”

ผมยันตัวลุกขึ้นแล้วกอดเอวเธอไว้ เพื่อนที่ไหนเขาจะนั่งกอดกันบนเตียงปลายจมูกแทบชนกันแบบนี้ เพื่อนที่ไหนเขาจะนอนซุกอก เพื่อนที่ไหนจะนอนเตียงเดียวกัน เพื่อนที่ไหนเขาใส่เสื้อผ้าตัวเดียวกัน

ในกลุ่มแม้แต่ไอ้ไทม์ยังไม่ใส่เสื้อของผมเลยทั้งที่มันเป็นผู้ชาย ไลลายังไม่เคยมาซุกอกอ้อนผมเลย เชียร์ยังไม่เคยนอนเตียงเดียวกับผมเลย ทั้งที่เราทั้งหมดก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เราสนิทกันทุกคน

ผมไม่เคยยอมใครเท่าเธอเลยนะ ผมไม่เคยตามใจใครเท่าเธอ ไม่เคยเป็นห่วงใครเท่าเธอ ไม่เคยหวงใคร หึงใครเท่าเธอ

 

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้เล่น อยากรู้เองไม่ใช่เหรอ หืม😊

 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน....ความรู้สึกนั้น”

 

“ไม่รู้สิ....เลิกเป็นเพื่อนได้มั้ยวะ มึงก็รู้ว่ากูยอมมึงทุกอย่าง ขอแค่มึงพูดมา กูจริงจังนะกรีน”

 

“ปกติมึงไม่เรียกกรีนนะไดมอนด์ กูกับมึงเราเป็...อุ๊ปส์! 0x0”

จุ๊บบบ~ อย่าพูดออกมา ผมไม่อยากได้ยิน ผมไม่ได้อยากจะบอกให้เธอรู้ แต่เธอเป็นคนเซ้าซี้อยากรู้เอง มันเร็วเกินไป มันผิดเเผนไปหมด

 

“อื๊มมมม!”

 

“จุ๊บ! เพื่อนเขาไม่จูบกันดูดดื่มแบบนี้หรอก 😊

 

“อย่ายิ้มแบบนี้ได้มั้ย กูอึดอัดนะที่ผ่านมากูคิดว่าเราเล่นกันมาตลอด”

 

“คบกันนะ ไหนๆ ก็รู้แล้ว อยากให้กูขอใครสักคนเป็นแฟนไม่ใช่เหรอ เป็นแฟนกันนะครับ”

 

“ไดมอนด์...เราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันนะเว้ย มึงคิดว่าเพื่อนคนอื่นจะคิดยังไง จะรู้สึกยังไง แบบนี้เหมือนหักหลังพวกเพื่อนเลย ถ้าคบกันแล้วเราทะเลาะกัน เลิกกัน เพื่อนคนอื่นๆ ล่ะ มันจะลำบากใจ มันจะอึดอัดนะ”

 

“ก็อย่าให้เป็นแบบนั้นสิ อย่าปฏิเสธกูเลยนะไม่ต้องรีบตอบตอนนี้ก็ได้ กูรอคำตอบจากมึงได้เสมอ แต่อย่านานนะ”

 

“ไดมอนด์.....”

 

“นอนกันเถอะ”

 

10.00 น.

“อิรีนเป็นอะไรคะ มึงนั่งเหม่อมาเป็นชั่วโมงแล้วนะอินี่”

ไลลากูปวดหัวมาก กูเหมือนคนกำลังยืนอยู่ขอบเหวเลย หัวใจกูเต้นแรงมาก กูมืดแปดด้านมาก กูคิดอะไรไม่ออกเลย ในหัวกูมีแต่เสียงของไดมอนด์ลอยวนไปวนมา กูจะทำยังไงดีวะ

 

“กูปวดหัวมึง”

 

“มึงเลิกปวดหัวค่ะ ชะนีน้อยมันมาบังเอิญเจออิม่อนตั้งแต่เช้า มึงมาช่วยกูหมั่นไส้มันก่อนค่อยปวดหัว”

ก็ไม่แปลกหรอกที่น้องมันจะมาบังเอิญเจอ มันสองคนคุยกันมาเป็นปีๆ กูรู้ว่าน้องมันรู้สึกยังไงที่โดนไดมอนด์เมินบ่อยๆ

ทำไมฉันถึงรู้สึกผิดจังนะ เหมือนกำลังแย่งคนรักของคนอื่นทั้งที่ตัวเองก็มีคนคุยอยู่เหมือนกัน ฉันกำลังหักหลังพวกเขาใช่มั้ย ความรู้สึกพวกนี้มันคืออะไรกัน

 

“พี่ไลลา พี่กรีนสวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานนะคะ ยังอยู่ดีกันใช่มั้ย”

 

“นั่นปากใช่มั้ย”

ไลลาอย่าค่ะ

 

“เห็นพี่เพชรบอกว่าคืนนี้จะทำบาร์บีคิวกันเหรอคะ น้ำหวานขอร่วมด้วยคนได้มั้ยคะ ได้ใช่มั้ยคะพี่ไดมอนด์~”

กอดเเขนออเซาะกัน เมื่อคืนมึงพึ่งขอกูคบนะไดมอนด์ อีนี่สับรางเก่งกว่าฉันอีก

 

“ตามสบายค่ะ”

 

“อิรีน!”

เอาน่า! น้องมันขอก็ให้มันกินด้วยกันเถอะ อย่าหวงเลยมึงกินคนเดียวไม่หมดหรอกค่ะไลลา

 

“คืนนี้น้ำหวานขอนอนกับพี่ไดมอนด์ด้วยได้มั้ย T^T”

 

“พี่นอนข้างนอกกันนะ”

 

“ในบ้านพักก็มีห้องนี่คะ ทำไมต้องนอนข้างนอกด้วย พวกพี่ให้พี่ไดมอนด์นอนข้างนอกเหรอคะ ทำไมใจร้ายกันจังถ้าเกิดว่าป่วยขึ้นมาจะทำยังไง”

 

“มีแค่สองห้อง ผู้ชายต้องเสียสละให้ผู้หญิงนอนข้างในอยู่แล้ว”

 

“งั้นเหรอคะ? ถ้าน้ำหวานขอค้างด้วยคนได้มั้ยคะ พี่ไลลากับพี่กรีนไม่ว่าอะไรใช่มั้ย น้ำหวานขอนอนในห้องกับพี่ไดมอนด์ได้มั้ยคะ”

เหี้ยอะไรวะเนี่ย? อิม่อนช่วยลากเด็กมึงไปเก็บทีนะคะ อิลีลาจะเล่นเด็กมึงแล้วค่ะ มันนับพุทธโธต่อไม่ไหวแล้วนะ

 

“พี่เกรงว่าจะไม่ได้นะน้องน้ำหวาน ห้องหนึ่งเชียร์นอน ส่วนอีกห้องพี่กับกรีนนอน ห้องเต็มค่ะ”

 

“น้ำหวานถึงได้ขอไงคะ น้ำหวานอยากร่วมทริปด้วย น้ำหวานอยากเที่ยวกับพี่ไดมอนด์ พวกพี่สองคนให้ห้องเราได้มั้ยคะ พวกพี่ไปนอนอีกห้องก็ได้นี่นา พี่เชียร์คงไม่ยอมให้แน่ถ้าน้ำหวานไปขอพี่เชียร์”

 

“น้ำหวานพอเถอะ พี่มาพักผ่อนกันนะ”

 

“ไม่ต้องเกรงใจน้ำหวานหรอกค่ะพี่ไดมอนด์ ^^”

เหอะ! หน้าด้านใช้ได้เลย ยังไม่รู้อีกเหรอว่าไดมอนด์พูดออกไปแบบนั้นหมายความว่ายังไง

 

“พี่กรีนคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยคะ ถ้าน้ำหวานจะนอนกับพี่ไดมอนด์ที่บ้านพักด้วย น้ำหวานเป็นแฟนเขานี่นา”

 

“อิรีนมึงต้องฟาดค่ะแม่ มึงดูอิชะนีน้อย 🙄

 

“กูกรวดน้ำไปให้แล้วนะ ทำไมยังพบยังเจออีก”

เฮ้อ....ฉันไม่อยากพบเจออะไรแบบนี้เลย ฉันไปทำบุญให้เจ้ากรรมนายเวรก็บ่อยนะ

 

“อิรีน! มึงต้องฟาด!”

โอ๊ยยยยย! ไลลานี่ก็เขย่าจัง กูจะบ้าตาย

 

“ไดมอนด์กูขอคุยด้วยหน่อย”

 

“คุยตรงนี้ก็ได้ค่ะพี่กรีน ทำไมต้องไปคุยกันสองคน”

 

“น้องน้ำหวานพูดให้น้อยลงหน่อยก็ดีนะคะ ไดมอนด์ขอคุยด้วยหน่อย ตามมานะ”

 

“เดี๋ยวพี่มานะ”

 

“พี่ไดมอนด์!”

จะให้กูฟาดยังไงคะลีลา กูจะฟาดอะไรได้ นั่นมันเด็กคนโปรดของไดมอนด์เลยนะ กูเซ็ง

ฉันเดินนำออกมาที่ชายหาด โดยมีไดมอนด์เดินตามหลังมาไม่ห่าง

 

“อยากให้กูเลิกมั้ย พูดมาสิกรีน”

 

“เรื่องนั้นเป็นเรื่องส่วนตัวของมึงไม่เกี่ยวกับกู ที่กูจะคุยคือ ทริปนี้เรามากับเพื่อนมึงจะทำอะไร ก็นึกถึงพวกเพื่อนด้วยนะ ส่วนตัวกูยังไงก็ได้ แคร์พวกเพื่อนด้วย มึงก็รู้ถ้าเด็กมึงมาค้างด้วย พวกเพื่อนต้องอึดอัดแน่”

 

“แล้วมึงล่ะ....มึงไม่อึดอัดเหรอ บอกมาสิว่ามึงก็หวงกู หึงกู อยากให้กูเลิกกับน้ำหวาน ไม่อยากให้กูพาน้ำหวานมาร่วมทริปด้วย”

มันเป็นเรื่องส่วนตัวของมึง จะให้กูก้าวก่ายได้ยังไง ถึงเราจะสนิทกันมากแต่กูก็ไม่สิทธิ์ที่จะไปสั่งให้มึงทำอะไรแบบนั้นนะไดมอนด์

 

“น้องมันรักมึงนะ ทำไมถึงพูดกับกูแบบนี้”

 

“กูรักมึง กูขอมึงคบแล้วด้วย ลับๆ ก็ได้ หรือจะยังไงก็ได้กูยอม”

 

“กูมีพี่อาร์ม มึงยอมได้เหรอถ้ากูตกลงแต่กูยังไปไหนมาไหนกับพี่อาร์ม กูยังโทรคุยกัน แชทคุยกัน”

 

“กูยอม....”

 

“กูสับสนมากเลยนะที่เป็นแบบนี้ กูคิดอะไรไม่ออกเลย กูปวดหัวจนจะระเบิด ถ้าเราต่างคนต่างไม่มีใคร กูอาจจะตอบตกลงก็ได้ แต่นี้กูก็มีคนอื่น มึงก็มีคนอื่น กูควรทำยังไง กูจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ กูรู้สึกเหมือนตัวเองหักหลังทุกคน เหมือนกูยืนอยู่ขอบเหว จะเป็นยังไงหลังจากนี้กูก็ไม่รู้”

 

“กูถามแค่คำเดียวนะกรีน มึงรู้สึกยังไงกับกู ถ้าตัดคำว่าเพื่อนออกไป”

อึก!.....

 

“ตอบสิ กูอยากรู้แค่นี้ แค่นี้จริงๆ ถ้าไม่รู้สึกอะไรก็บอกมาตามตรง”

 

“กูช...”

 

“พี่ไดมอนด์คะ น้ำหวานอยากเข้าห้องน้ำพาน้ำหวานไปหน่อยได้มั้ยคะ”

 

“กรีน.....”

 

“พาน้องไปห้องน้ำเถอะ อิลีลา!!! ไปแอ๊วหนุ่มกัน!!!!”

 

“เครมคร่าาาาา!!”

 

“กรีน เดี๋ยวสิกรีน!”

 

“พี่ไดมอนด์ ☹️

 

“เฮ้อ...”

End Talk

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว