ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 15 Dangerous & Break up

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 235

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15 Dangerous & Break up
แบบอักษร

Chapter 15 

Dangerous & Break up 

  

 

         “พี่เทมป์ให้คุณมารับผมเหรอ” 

 

         “ใช่ครับคุณหนู เชิญครับ”ชายแปลกหน้าตอบรับก่อนจะเปิดประตูให้จียงเข้านั่งในรถ 

 

         “ใคร?” 

 

         ยองเบขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเพื่อนตนขึ้นรถไปกับชายแปลกหน้า ทั้งๆที่ตอนนี้ควรปรับความเข้าใจอยู่กับชเว ซึงฮยอน มือหนากดโทรศัพท์หาเพื่อนตัวเองทันที ก่อนจะสบถออกมาเบาๆเมื่อเสียงริงโทษคุ้นหูดังขึ้นภายในรถตน จียงคงลืมหยิบไป ยองเบกดโทรออกใหม่คราวนี้โทรหาชเว ซึงฮยอนแต่ก็ต้องสบถลั่นเมื่อปลายสายตัดสายเขาทิ้งไม่ยอมรับโทรศัพท์ ให้มันได้อย่างนี้สิ!! ยองเบทิ้งโทรศัพท์ใส่เบาะข้างๆด้วยความหงุดหงิด รถเก๋งสีดำเคลื่อนตัวผ่านรถของยองเบไปอย่างช้าๆ มือหนาตบเกียร์ตามไปทันที สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปรกติ ก่อนที่มือหนาจะคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูกดโทรออกอีกหน 

 

         “พี่ดองวุค....”

.

.

         “อีกไกลหรือเปล่าครับ”

 

         “คุณโทรหาพี่เทมป์ให้ผมหน่อยได้หรือเปล่า ผมลืมเอาโทรศัพท์มา”

 

         “นะ..นี่จะพาผมไปไหน”

 

         “มันจะออกจากโซลแล้วนะ!” เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงที่ร่างเล็กเพียรถามชายแปลกหน้าตรงหน้าแต่ไม่เคยได้คำตอบอะไรเลย จนเมื่อเขาเห็นป้ายสิ้นสุดเขตโซล จียงใจหายวาบ เพราะเท่าที่รู้มาคู่หมั้นเขามีโกดังแห่งเดียวคือในโซลเท่านั้น

 

         “พวกนายเป็นใคร”

 

         “จะพาชั้นไปไหน”

 

         “......” ยังคงไม่มีเสียงตอบรับจากชายแปลกหน้า จียงกลัวจับใจเมื่อเห็นทิวทัศน์ข้างทางกลายเป็นป่ารกทึบและเริ่มเปลี่ยวขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กสาละวนอยู่แถวประตูหวังจะเปิดออกแล้วหนีไป

 

         “ผมว่าคุณอยู่เฉยๆดีกว่าคุณหนู” คนตัวเล็กใจหายวาบเมื่อเห็นปลายกระบอกปืนจ่อตรงบั้นเอวตน

 

         “นะ..นายเป็นใคร”จียงถามเสียงสั่น

 

         “.......” ชายแปลกหน้าไม่ตอบนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น จียงนั่งเงียบก่อนจะเห็นชายแปลกหน้าเผลอ มือบางกดกระจกลงตะโกนเสียงดังลั่น

 

         “ช่วยด้วย!!!! ช่วยด้วย!!!”

 

         “เห้ย! ทำอะไรซักอย่างสิวะ” ชายคนขับหันมาบอกคู่หูตน และนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่จียงรับรู้ก่อนที่สติจะดับวูบไป

 

         “อือ....”จียงกระพริบตาถี่ๆ มือบางหวังขยับเพื่อพยุงตัว แต่ก็ต้องใจหายวาบเมื่อมือทั้งสองถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาติดกับหัวเตียง

 

         “ไง...รู้สึกตัวแล้วเหรอ”

 

         “ลอล่า!” จียงเรียกอย่างตกใจ

 

         “ดีใจนะที่ยังจำกันได้”

 

         “.....” จียงไม่ตอบ ตาเรียวกวาดมองจนทั่ว ที่นี่คงจะเป็นบ้านร้างหรือโกดังร้างที่ไหนสักแห่ง รอบกายเขามีอุปกรณ์ทางเพศเรียงราย ปลายเตียงมีกล้องวิดีโอตัวใหญ่ตั้งอยู่

 

         “สนใจเหรอ หืม? อยากเป็นดาราไหม” นางแบบสาวถามเสียงพร่า เมื่อเห็นจียงกวาดตาสำรวจ

 

      “แต่สำหรับแก ชั้นคิดว่าคงเป็นได้แค่ดาราหนังโป๊เกรดต่ำเท่านั้นแหละ!!” มือสวยกระชากผมจียงขึ้น พร้อมกระซิบเสียงเหี้ยมที่ข้างหูจียง ปากเล็กของนางแบบสาวบิดยิ้มส่งให้อย่างสะใจ

 

         “เหมือนคุณนะเหรอ ตกต่ำสิ้นดี”จียงพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน

 

         “กรี๊ดดด เพี๊ยะ! ปากดี!!”มือบางตวัดเข้าหน้าจียงอย่างแรงจนหน้าหัน

 

         “รับความจริงไม่ได้หรือไง”

 

         “เพี๊ยะ! อย่าคิดลองดีกับฉันควอน จียง”ตวัดมือเข้าใส่อีกหนเมื่อคนตัวเล็กพูดจี้ใจดำ

 

         “เธอทำแบบนี้ทำไม”จียงถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

 

         “หึหึ...เพราะชั้นเกลียดแกไงล่ะ!! ตั้งแต่แกโผล่หัวมา ชีวิตชั้นก็เปลี่ยนไป แกแย่งงาน แย่งคนรัก แย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตฉัน”

 

         “ผมเปล่า....”

 

         “เปล่า!! ฮ่าๆๆ ตั้งแต่คุณชเวทิ้งชั้นไป นักข่าวก็พร้อมใจกันแบนชั้น เอเจนซี่ก็เลิกจ้าง ชั้นแทบไม่มีงานทำ ต้องขายตัวเองกิน นี่เหรอที่ไม่ได้ทำน่ะ”

 

         “คุณทำตัวเองต่างหาก!”จียงตะโกนใส่ไม่เกรงกลัว เพราะเท่าที่เขาได้ยินมาคือลอล่าเป็นนางแบบที่ร่วมงานด้วยยากที่สุด ทั้งวีนนักข่าวไม่ไว้หน้า เลือกงาน และก็ใช้ตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้งานเด่นๆ จนเอเจนซี่หลายๆคนขยาดที่จะร่วมงานด้วย

 

         “เพี๊ยะ! ปากดี! ชั้นอยากจะดูว่าแกจะปากดีไปได้อีกนานสักแค่ไหน”

 

         “เด็กๆ จัดการมัน!!” นางแบบสาวพูดเสียงเหี้ยม ปากสวยบิดยิ้มน่ารังเกียจใส่ร่างบาง จียงใจหายตอนนั้นเองเมื่อเขาเห็นชายฉกรรจ์ห้าคนเดินตรงเข้ามาหาเขาบนเตียง

 

         “ปล่อย!!! ไม่!! ปล่อยนะ!”จียงร้องลั่นเมื่อชายฉกรรจ์เข้ารุมทึ้ง ฉีกกระชากเสื้อผ้าเขาราวกับสัตว์ป่าหิวกระหาย

 

         “หึๆ ฮ่าๆ สนุกกับมันให้เต็มที่นะเด็กๆ หึๆ ฮ่าๆๆ”

 

         “ปล่อย!! ช่วยด้วย!!”

 

         “เลิกโวยวายเสียที” ชายฉกรรจ์ตรงหน้าตวาดลั่น ก่อนจะชกเข้าที่หน้าท้องจียงอย่างแรง

 

         “อุก!”จียงเจ็บจนน้ำตาร่วง

 

         “ซี๊ดดดด รสชาติผู้ดีมันเป็นอย่างนี้นี่เอง” เสียงหื่นกระหายน่าขยะแขยงดังขึ้นใกล้หูเล็กจียงร้องไห้เมื่อตอนนั้นเอง มือสากขยุ้มขยำ เนื้อตัวเขาไปทั่ว ลิ้นสากลากไล้ ขบดึงอย่างไม่ปรานี

 

          “ปล่อย!! ฮือออ ปล่อย!!”

 

         “อยู่นิ่งๆดีกว่าคุณหนู เกิดพวกผมไม่พอใจขึ้นมา เดี๋ยวได้สั่งลูกน้องยิงคู่หมั้นคุณเสียนี่”

 

         “ปัง!!”ชายฉกรรจ์คนข้างๆทำเสียงล้อเลียนข้างหูจียงอย่างน่ารังเกียจ

 

         “หึหึ ฮ่าๆๆๆๆ” ชายแปลกหน้าหัวเราะลั่นเมื่อเห็นจียงตัวสั่นหน้าซีดเผือด

 

         ‘ช่วยด้วย ฮือออ พี่เทมป์ ช่วยผมด้วย ฮือออ’ ตะโกนร้องเรียกในใจอย่างที่ใครๆก็ไม่ได้ยิน น้ำตาร่วงลงมาราวกับทำนบพัง จียงแทบอยากจะกลั้นใจตายเสียตรงนั้น เมื่อมือหยาบหายเข้าไปในกางเกงตน

 

         “อย่านะ ฮือออ อย่าจับ ปล่อย” และก่อนที่อะไรจะเกินเลยไปมากกว่านี้ จียงได้ยินเสียงถีบประตูดังลั่น ก่อนที่จะก็ได้ยินเสียงคุ้นหูแว่วเข้ามา

 

         *โครม!*

 

         “ผลัวะ!” ยองเบซัดหมัดเข้าใส่ชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูเต็มแรง

 

         “ยองเบไปดูจียงก่อนเลย เดี๋ยวทางนี้พวกพี่จัดการเอง”

 

         “ขอบคุณครับ พี่ดองวุค พี่แทบิน” โค้งขอบคุณรุ่นพี่ทั้งสองก่อนจะออกวิ่งตามหาคนตัวเล็ก

 

         “เฮ้ย! มีคนมา หนีเร็ว”

 

         “แม่งเอ้ย!!”

 

         “ผลัวะ! ผลัวะ!” ยองเบโกรธจัดซัดหมัดใส่คนที่คร่อมร่างเพื่อนเขาไม่ยั้ง ก่อนที่ลูกน้องพี่แทบินจะเข้ามาลากคอไปจัดการต่อยองเบแทบทรุดลงตรงนั้นเมื่อเห็นสภาพเพื่อนรักตัวเอง ทำไมต้องเป็นอีกครั้งที่เขาปกป้องเพื่อนคนนี้ไว้ไม่ได้

 

         “โธ่เว้ย!” สบถอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินเข้าไปโอบประคองร่างเพื่อนรักตน จียงร้องไห้โฮทันทีที่ยองเบโอบกอด

 

         “ฮืออออ ยองเบ ฮือออ ชั้นกลัว ฮืออออ ยองเบ...”

 

         “ชู่วว...ไม่เป็นไรจียง ไม่เป็นไร ชั้นอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะ”มือหนายกลูบหลังปลอบคนตัวเล็กที่ร้องไห้อย่างเสียขวัญ

 

         “ยองเบ ยองเบ ฮึก พะ..พี่เทมป์กำลังตกอยู่ในอันตราย พวกนั้น พะ..พวกนั้นบอกว่าจะทำร้ายพี่เทมป์ ฮือออ”

 

         “จียงใจเย็นๆคุณชเวมีคุณแดซองอยู่ทั้งคน แกนั่นแหละดูสภาพแกสิ”

 

         “พาฉันไปหาพี่เทมป์ที ชั้นต้องเตือนเขา ฮึก...ขอร้องยองเบ เราขอร้อง”

 

         “นายรู้หรือเปล่าจียงว่าสภาพของนายตอนนี้เป็นยังไง” ร่างเล็กไม่ตอบ ยองเบถอนหายใจเฮือก ถอดเสื้อโค้ดตัวเก่งคลุมร่างบางที่ตอนนี้แทบจะไม่มีอะไรติดอยู่กับตัว ขนาดเสื้อโค้ดตัวใหญ่ขนาดนี้ก็ไม่อาจปกปิดร่องรอยของพวกกักขฬะที่ทำกับเพื่อนรักเขาได้

 

 

Place: คอนโดชเว 

 

         *ก็อกๆ* 

 

         ซึงฮยอนรีบมาเปิดประตูทันทีด้วยคิดว่าจะเป็นคนที่ตนหวัง 

 

         “จียง!” 

 

         “อุ้ย! ตายจริง ฮยอนอาเองค่ะ” 

 

         “มาทำไม”ซึงฮยอนพูดเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ ตอนนี้เขาไม่อยากเจอใครทั้งนั้นนอกจากควอน จียง 

 

         “ใจร้ายจัง ให้ฮยอนอาเข้าไปหน่อยได้มั้ยคะ” 

 

         “ไม่ต้อง!” 

 

         “ว้า...เสียดายจัง งั้นรูปของคู่หมั้นคุณคงต้องถึงมือนักข่าวเสียแล้วมั้งคะ” 

 

         “รูปอะไร?” ซึงฮยอนขมวดคิ้วแน่น 

 

         “ให้ฮยอนอาเข้าไปก่อนสิคะ” 

 

         “.....” คนตัวสูงไม่ตอบแต่เบี่ยงตัวให้นักร้องสาวเข้าในห้อง 

 

         “รูปอะไร ฮยอนอา?” 

 

         “ใจร้อนจังนะคะ” 

 

         “รีบพูดมา ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน” 

 

         “รูปคู่หมั้นคุณกับคุณชายทง........บนเตียง”มือหนากระชากโทรศัพท์เครื่องหรูมาดูทันทีที่ได้ยินคำว่าบนเตียง 

 

         *เพล้ง* 

 

         “กรี๊ดดด โทรศัพท์ฮยอนอา!” ร่างเล็กรีบวิ่งเก็บซากโทรศัพท์เครื่องหรูที่โดนคุณชเวปาทิ้งอย่างไม่ใยดี ฮยอนอาเหลือบมองมือหนาที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนแล้วยกยิ้ม คงไม่ต้องเดาว่าตอนนี้ร่างสูงอยู่ในอารมณ์ไหน 

 

         เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ฮยอนอาได้รับโทรศัพท์จากใครสักคนหนึ่งที่นางไม่รู้จัก บอกให้นำรูปภาพนี้ให้คุณชเวดู พร้อมค่าตอบแทนมหาศาล นักร้องสาวตอบตกลงทันทีที่เห็นจำนวนเงินค่าตอบแทนฮยอนอาได้รูปนี้มาจากอดีตคู่แข่งตน ลอล่า ที่ตอนนี้ตกอับ ไม่มีใครจ้างงานเพราะนิสัยเสียๆและพฤติกรรมแย่ๆของเจ้าหล่อน 

. 

 

. 

         “ฮ่าๆๆ” 

 

         “หัวเราะอะไรนังบ้า” 

 

         “ฮ่าๆๆ” 

 

         “พี่แทบินเมื่อไหร่ตำรวจจะมา ผมจะประสาทเสียเพราะนังบ้านี่แล้วเนี่ย” 

 

         “เดี๋ยวก็มาแล้วครับ ใจเย็นๆนะ เบคกี้กำลังจัดการให้อยู่” 

 

         “ฮ่าๆ”ลอล่าหัวเราะอย่างสะใจ เมื่อคิดถึงตอนที่นางทันหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูถ่ายภาพนังจียงกับคุณชายทงตอนที่โอบประคองกันอยู่บนเตียงไว้ได้ คนหนึ่งไม่ใส่เสื้อผ้า อีกคนโอบกอดไว้แนบอก หึ! ป่านนี้รูปภาพล่อแหลมแบบนั้นคงตกอยู่ในมือของคุณชเวเรียบร้อยแล้ว ควอน จียง ถ้าชั้นไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าแกจะได้!! 

 

         “ฮ่าๆๆ” 

. 

. 

         “คุณชเว” 

 

         “ออกไป”ซึงฮยอนพูดเสียงเรียบ 

 

         “แต่...” 

 

         “ผมอยากอยู่คนเดียวฮยอนอา ออกไป!!” ซึงฮยอนตวาดเสียงดัง 

 

         “ค่ะๆ”หญิงสาวรีบเก็บของออกห้อง หล่อนไม่เคยเห็นคุณชเวโกรธขนาดนี้มาก่อน 

 

         “คุณจียง.....”ฮยอนอาอุทานแผ่วเบาเมื่อเห็นควอน จียงยืนอยู่ตรงหน้าหลังจากเปิดประตู 

 

         “พี่เทมป์..” จียงมองคู่หมั้นตนสลับกับนักร้องสาวอย่างไม่เข้าใจ เพราะอย่างนี้หรือเปล่าคืนก่อนถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์ของเขาเพราะกำลังมีความสุขอยู่กับผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม 

 

         “จียง...” ซึงฮยอนเมื่อได้ยินฮยอนอาพูดชื่อคู่หมั้นตนก็รีบเดินออกมาดู ใจกระตุกเมื่อเห็นสภาพจียง สภาพที่ไม่ต่างจากรูปที่เขาเห็นในมือถือ รูปที่ทั้งคู่โอบประคองกันอยู่บนเตียง! 

 

          “ไง ที่พี่ปรนเปรอให้มันไม่พอหรือไง ต้องไปร้องขอจากเพื่อนรักตัวเองน่ะ” 

 

         “พี่เทมป์...” จียงครางอย่างไม่เข้าใจ 

 

         “ทำไม! ทนฟังความจริงของตัวเองไม่ได้หรือไง รอยเต็มตัวขนาดนี้ ชั้นขยะแขยงเต็มทน!!” 

 

         “ออกไปจากชีวิตชั้นซะ ควอน จียง ชั้นไม่เคยมีคู่หมั้นร่านรักอย่างนาย!” ซึงฮยอนว่าพลางผลักจียงออกจากตัว ร่างบางล้มลง ก่อนจะมองร่างสูงด้วยสายตาผิดหวัง เมื่อลุกขึ้นยืนได้ จียงก็วิ่งเตลิดออกไปจากห้อง เขาทนดูสายตาแบบนั้นของซึงฮยอนที่มองเขาไม่ได้หรอก..สายตาที่บอกว่าขยะแขยงตนเหลือเกิน...เจ็บในอกจนพูดไม่ออก 

 

         “ผลั้ะ!! ผมไว้ใจคนผิดจริงๆ”

 

         “จียงเกือบจะโดนข่มขืน คุณรู้หรือเปล่า”

 

         “อะไรนะ!” ซึงฮยอนอุทานลั่น

 

         “เป็นคู่หมั้นภาษาอะไร คู่หมั้นตัวเองจะโดนข่มขืนกลับมาระเริงรักกับผู้หญิง ผมไว้ใจคนผิดจริงๆ ที่ให้จียงหมั้นกับคุณ!!”

 

         “อ้อ! ไม่ต้องไล่จียงหรอก คุณนั่นแหละ ออกไปจากชีวิตเพื่อนผมซะ!!” ยองเบตะคอกใส่ร่างสูงด้วยแรงอารมณ์ เขาไม่เคยโกรธใครขนาดนี้มาก่อน เขาคิดผิดจริงๆที่ให้จียงหมั้นกับคนๆนี้

.

.

         ยองเบวิ่งตามจียงออกไปนานแล้ว แต่ซึงฮยอนยังคงสับสน

 

         เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

 

         จียงเกือบถูกข่มขืน อะไร ยังไง

 

         แล้วรูปที่เขาเห็นคืออะไร

.

 

.

         *กริ้ง* ซึงฮยอนรีบกดรับทันทีที่เห็นชื่อที่หน้าจอโทรศัพท์ บางที...คนๆนี้อาจจะให้คำตอบทุกอย่างกับเขาได้

 

         “พี่ดองวุค”

 

         “เทมป์!จียงเป็นไงบ้าง”เสียงร้อนรนส่งมาตามสาย

 

         “พี่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผมฟังหน่อยได้ไหม...”

 

         เรื่องราวต่างๆที่พรั่งพรูออกมาจากปากพี่ชายเขาทำเอาเขาแทบหมดแรง

 

         เขาเข้าใจจียงผิด!! แถมยังพูดจาร้ายกาจใส่จียงอย่างไม่น่าให้อภัย

 

         เขาจะทำยังไง ทำยังไงดี

 

         จียง พี่ขอโทษ ได้โปรด...ให้โอกาสพี่สักครั้ง

 

 

Place: บ้านตระกูลทง 

 

         ก่อนหน้านี้หลังจากที่จียงโดนคู่หมั้นตนไล่แล้ววิ่งเตลิดออกมานั้น เค้าก็จัดการสั่งสอนร่างสูงก่อนจะวิ่งออกมาตามจียง เขากลัวว่าจียงจะเตลิดไปไกลและทำใจไม่ได้กับเรื่องทีเกิดขึ้น มันดูหนักหนาสาหัสนัก และเวลาแบบนี้เขาก็อยากจะอยู่เคียงข้างเพื่อนของเขา ไม่อยากทิ้งคนตัวเล็กไว้คนเดียว เขากลัวว่าจียงจะคิดอะไรฟุ้งซ่านเหมือนอย่างสองปีก่อน 

 

         “ป้ามาเรีย จียงล่ะครับ” 

 

         “อ้าว อาบน้ำอยู่ไม่ใช่เหรอคะ” ยองเบขมวดคิ้วแน่น มือหนายกขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรู ก่อนจะสบถลั่นรีบวิ่งขึ้นไปชั้นสองทันที จียงอาบน้ำนานเกือบสองชั่วโมงแล้ว ชิท! อย่าคิดทำอะไรบ้าๆนะจียง 

 

         “จียง! จียง!” ยองเบตะโกนลั่นห้อง ดวงตาเรียวกวาดมองรอบห้อง จียงอยู่ไหน ร่างหนารีบย่ำเท้าไปที่ห้องน้ำทันที 

 

         “ปังๆ จียง จียง ปังๆๆ จียง” ร่างหนาเคาะประตูดังลั่นแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับออกมาจากห้องน้ำ ยองเบใจตกลงไปที่ตาตุ่ม อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ นะควอน จียง 

 

         “จียง! ได้ยินหรือเปล่า! เปิดประตูนะ! เปิดเดี๋ยวนี้!!” ยองเบตะโกนลั่น มือหนาเคาะประตูรัวๆไม่หยุด ขอร้องอย่าให้เป็นครั้งที่สองที่เขาต้องเห็นเพื่อนรักทำร้ายตนเองแบบนั้นอีก 

 

         “จียง! ป้ามาเรียไปเอากุญแจสำรองมา!” 

 

         “ค่ะ!” ป้าแม่บ้านที่ยังตกใจไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอบรับเจ้านายตนด้วยความงุนงง 

 

          “ปังๆๆ จียง! อย่าทำอะไรบ้าๆนะ! ได้ยินหรือเปล่า!” ยองเบยังคงไม่หยุดพยายามที่จะเรียกคนข้างใน  

 

         “คุณชายๆ นี่ค่ะกุญแจ” ยองเบรับกุญแจมามือสั่นระรัว มือหนาเร่งไขกุญแจห้องน้ำให้เปิดออก 

 

         “ปัง!” ยองเบผลักประตูออกอย่างแรงทันทีที่เปิดได้ 

 

         “จียง....” ยองเบแทบทรุดลงตรงนั้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้าจียงขดตัวกอดตัวเองใต้ฝักบัวห้องน้ำ มือเล็กพยายามถูรอยแดงตามตัวออกอย่างแรง จนบางรอยถึงขั้นมีเลือดออก จียงแทบไม่สนใจสิ่งรอบตัวด้วยซ้ำ ดูจากคนตัวเล็กไม่รับรู้ตอนที่เขาเดินเข้าไปใกล้ ยองเบตวัดแขนโอบกอดร่างเล็กไว้ 

 

         “ฮึก ปล่อย!!! ปล่อย!!! ฮือ...” จียงกรีดร้องลั่น ผลักใสคนที่โอบกอดตนออกอย่างลืมตัว ก่อนจะกระพริบตาถี่ๆ 

 

         “ยองเบ...ขะ..ขอโทษ ฮึก ขอโทษ...” จียงที่ร้องไห้จนตัวโยนคลานเข่าเข้ามาหาเพื่อนรักตนที่ถูกเขาผลักจนล้มมือเล็กตั้งใจจะเอื้อมจับคนตรงหน้าก่อนจะรีบชักมือลง 

 

         “เข้ามาได้...ฮึก...ยังไง” สะอึกสะอื้นถามไม่เป็นคำ ยองเบลุกขึ้นปิดน้ำ ดึงผ้าเช็ดตัวมาโอบกอดจียงไว้ คนตัวเล็กอาบน้ำนานเกินไปจนตัวซีดเซียว ไหนจะเลือดที่ออกเป็นบางจุดในร่างกายที่คนตัวเล็กถูตัวแรงๆอีก เขาต้องรีบพาจียงไปทำแผล 

 

         “อย่าเข้ามา!!  อย่าเข้ามานะ ฮึก ชั้นยังไม่สะอาด อย่าเข้ามา!! ฮึก ฮือออออ อย่าเข้ามา” จียงถดตัวหนียองเบทันที  

 

         เขายังไม่สะอาด มีแต่รอยอัปยศ สกปรกไปหมด 

 

         เขาขยะแขยงตัวเองนัก ยังจำสัมผัสหยาบโลนจากคนกักขฬะระพวกนั้นได้เป็นอย่างดี 

 

         ทั้งมือที่ขยุ้มขยำตัวเขา ลิ้นสากที่ลากไล้ดูดดึง ขบกัดตัวเขา 

 

         แค่คิดก็ขยะแขยงเต็มทน จียงขยะแขยงรสสัมผัสไม่คุ้นเคย 

 

         ขยะแขยงตัวเองที่ถูกคนอื่นสัมผัส 

 

         เขาต้องล้างมันออกให้หมด ลบมันออกให้หมด 

 

          “รอยเต็มตัวขนาดนี้ ชั้นขยะแขยงเต็มทน!!” 

         “รอยเต็มตัวขนาดนี้ ชั้นขยะแขยงเต็มทน!!” 

         “รอยเต็มตัวขนาดนี้ ชั้นขยะแขยงเต็มทน!!” 

 

         ฮึก...ได้โปรดอย่าขยะแขยงจียง จียงจะลบมันออกเดี๋ยวนี้ ฮึกกก...พี่เทมป์..... 

  

         “จียง...” ยองเบครางแผ่วเมื่อเห็นคนตัวเล็กใช้มือถูรอยแดงบนตัวแรงๆอีกรอบจนเลือดซิบ 

 

         “พอแล้ว....จียง...พอแล้ว...หยุดเถอะนะ...ขอร้อง” ยองเบจับมือจียงแน่น โอบกอด พูดขอร้อง ปลอบประโลมร่างเล็กที่สั่นเทาในอ้อมแขนอย่างเจ็บปวด เขาหายใจแทบไม่ออกเจ็บไปหมดเมื่อเห็นเพื่อนรักในสภาพนี้ ….เขาต้องทำยังไงต่อไปดี.... 

. 

 

Place: บ้านตระกูลทง 

 

         *แกร็ก* 

 

         “มีอะไรเหรอครับป้า”ยองเบถามขึ้นเมื่อป้าแม่บ้านเดินเข้ามาในห้องพักของเขา หลังจากที่เขาพาจียงออกมาจากห้องน้ำได้ เขาก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ร่างเล็ก พร้อมทั้งทายาให้ในบางแผลที่มีเลือดออก จียงก็เอาแต่ร้องไห้จนหลับไป ก็ดีแล้วเขาไม่อยากเห็นจียงเป็นแบบนั้นอีก 

 

         “คุณหนูจียงดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ” 

 

         “ครับ....ป้าครับ...”ยองเบยังคงนั่งจ้องจียงนิ่ง พูดกับป้าแม่บ้านโดยไม่มองหน้า ยกผ้าห่มผืนหนาคลุมจนถึงคอร่างเล็กก่อนจะหันกลับไปพูดกับแม่บ้านตนต่อ 

 

          “เรื่องนี้....อย่าให้คุณพ่อกับคุณแม่รู้นะครับ” 

 

         “ค่ะ ป้าสัญญาว่าป้าจะไม่พูดและจะกำชับทุกคนในบ้านให้ค่ะ”แม่บ้านใหญ่รับคำ ถึงนางจะไม่รู้อะไร แต่ถ้าคุณชายทงออกปากขอร้องขนาดนี้คงเรื่องใหญ่พอดู 

 

         “ขอบคุณครับ ว่าแต่เมื่อกี้นี้ป้ามีอะไรจะบอกเหรอครับ” 

 

         “ตายจริง! ป้าลืมไป มีคนมาขอพบคุณชายค่ะ” 

 

         “ใคร” 

 

         “คุณชายชเว ซึงฮยอนค่ะ” 

 

         “บอกเขาว่าผมไม่รับแขก เชิญเขากลับไปได้เลย”ยองเบพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปเฝ้าจียงต่ออย่างไม่สนใจ 

 

         “ค่ะ” ป้าแม่บ้านรับคำเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

 

  

*แกร็ก* 

 

         “คุณชายคะ คุณชเวบอกว่าจะไม่ยอมกลับหากคุณชายทงไม่ไปพบค่ะ” 

 

         “คุณชายไปพบคุณชเวเถอะค่ะ ท่าทางแกจะมีเรื่องสำคัญเพราะป้าไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป” แม่บ้านใหญ่พูดเสียงอ่อน นางลงไปเชิญชายหนุ่มกลับตามที่คุณชายทงบอกแล้ว แต่ทางฝ่ายนู้นก็ยังยืนยันที่จะไม่กลับจนกว่าจะได้พบคุณชายทง พอนางตั้งใจจะเชิญชายหนุ่มกลับอีกครั้ง กลับเจอสายตาคมดุก็ทำเอานางไม่กล้าไล่ จนต้องบากหน้ามาหาเจ้านายตนดังเดิม ยองเบถอนหายใจหนัก มองหน้าจียงนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้ป้ามาเรียเบาๆ 

. 

. 

         “มาทำไม”ยองเบที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านทักขึ้นทันที 

 

          “ผม...คุณรู้หรือเปล่าว่าจียงอยู่ไหน” 

 

         “ผมไม่รู้หรอกและถึงผมรู้ผมก็ไม่บอกคุณ”ยองเบพูดเสียงเรียบ 

 

         “ได้โปรดคุณยองเบ ได้โปรดบอกผม จียงอยู่ไหน”เป็นซึงฮยอนที่ยอมละทิ้งในศักดิ์ศรีทุกอย่าง เอ่ยอ้อนวอนคุณชายทงอย่างอ่อนล้า 

 

         “คุณจะไปเจอจียงอีกทำไม ในเมื่อคุณไล่เขาออกไปจากชีวิตคุณเอง!” 

 

         “ผมมันโง่เอง...โง่มาก..ที่พูดอย่างนั้นออกไป ได้โปรดให้ผมได้เจอจียงอีกซักครั้ง ให้ผมได้ขอโทษเขา” 

 

         “.....” ยองเบเม้มปากมองคนตรงหน้านิ่ง เขาโกรธที่คนตรงหน้าพูดไม่คิด โกรธที่ไม่เชื่อใจเพื่อนเขา และเหนือสิ่งอื่นใดเขาโกรธตัวเองที่ปล่อยให้จียงมีความรักครั้งใหม่และความรักครั้งนี้ย้อนกลับมาทำร้ายเพื่อนเขาอย่างร้ายกาจอย่างที่เห็นในตอนนี้ 

 

         “มันคงสายไปแล้วล่ะ สำหรับเพื่อนของผม และต่อให้เพื่อนผมจะใจอ่อนให้คุณ แต่ผมไม่ใจอ่อน บอกไว้เลย” 

 

         “.......” 

 

         “มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง!” ร่างหนาตะโกนเรียกพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างนอกเสียงดัง 

 

         “ครับ! คุณชายทง!” 

 

         “พาผู้ชายคนนี้ออกไปที!” 

 

         “ครับ!” 

 

         “ได้โปรด..บอกผมเถอะครับคุณยองเบ จียงอยู่ที่ไหนบอกผมเถอะ ผมขอร้อง” 

 

         “กลับไปเถอะครับ”ยองเบพูดเสียงเรียบใส่คนตรงหน้าที่โดนบอดี้การ์ดเขาลากตัวออกไป 

 

         “ปัง!” มือหนารีบปิดประตูทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินออกมาจากห้องเขาที่ชั้นบน จียงคงตกใจตื่นเพราะได้ยินเสียงโวยวายของซึงฮยอนเลยออกมาดู 

 

         “คุณยองเบ! คุณยองเบ! ได้โปรด..”เสียงซึงฮยอนขอร้องอ้อนวอนยังคงแว่วเข้ามา ยองเบมองหน้าจียงนิ่ง คนตัวเล็กหลบตาเดินกลับเข้าห้องไปอย่างเดิม 

 

         ยองเบถอนหายใจหนักอย่างหนักใจ เดินกลับเข้าครัวไปชงโกโก้ร้อนให้จียงต่อ ใจจริงเขาอยากให้เพื่อนเขาได้ปรับความเข้าใจกับคู่หมั้นตน แต่เรื่องต่างๆที่เจอมา เขาก็อยากให้เพื่อนเขาได้พักบ้าง พักเพื่อคิดทบทวนเรื่องต่างๆ รวมถึงให้เวลาเขาได้คลายความกรุ่นโกรธชเว ซึงฮยอนลงบ้าง ที่บังอาจมาพูดจาร้ายกาจใส่เพื่อนของเขา 

  

         *ครืน ครืน ซ่า...* 

 

         “แกจะไปไหน”ยองเบเรียกจียงที่รีบวิ่งลงมาจากชั้นสอง 

 

         “ฝนกำลังตก...พี่เทมป์ยังอยู่ข้างนอก”จียงชะงักเท้าตอบยองเบเสียงเบา 

 

         “แกพร้อมจะเจอเขาแล้วเหรอ” 

 

         “.....” จียงหลบตาวูบ 

 

         ไม่พร้อม.....ไม่พร้อมจะเจอ 

 

         กลัว....กลัวว่าคนๆนั้นจะรังเกียจตน 

 

         กลัวว่าจะพูดจาร้ายกาจใส่อีก 

 

         “แล้วจะออกไปทำไม”ยองเบจ้องหน้าจียงนิ่ง 

 

         “.....” จียงไม่ตอบ คนตัวเล็กเม้มปากแน่น 

 

         “เฮ้อ...แกเป็นห่วง” ร่างเล็กพยักหน้าหงึกหงัก 

 

         “อยู่นี่! ไม่ต้องออกไป”ยองเบบอก ก่อนที่มือหนาจะล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูกดโทรออก 

 

         “คุณแดซอง ผมทง ยองเบ คุณอยู่ข้างนอกนั่นหรือเปล่า..เหรอ...อืม...พาเจ้านายคุณกลับที..ขอบคุณครับ” 

 

         “ไม่! ชั้นไม่ไปไหนทั้งนั้นแดซอง!! คุณยองเบ! คุณยองเบ! บอกผมทีจียงอยู่ที่ไหน! ให้ผมได้ขอโทษเขาซักครั้ง!” เสียงซึงฮยอนโวยวายขึ้นทันทีที่ร่างหนาวางโทรศัพท์ 

 

         “ไง อยากออกไปให้เขาขอโทษมั้ยล่ะ”ยองเบถามขึ้นกับร่างเล็กที่ยืนอิงแอบอยู่ตรงผ้าม่านผืนหนาริมหน้าต่าง เพื่อแอบดูร่างสูง 

 

         “ชั้นไม่รู้...” จียงครางอย่างสับสน ดวงตากลมที่มีน้ำใสเอ่อคลอจ้องมองร่างสูงที่ยืนตากฝนอยู่ข้างนอก มือเรียวจับผ้าม่านแน่น 

 

         รอเขาทำไม 

 

         อยากขอโทษเขาทำไม 

 

         พูดจาทำร้ายกันขนาดนี้…..ตอนนี้เห็นคุณค่าของเขาแล้วเหรอ 

 

         เห็นคุณค่าของคนที่คุณบอกว่าขยะแขยงคนนี้แล้วเหรอ 

 

         “พี่เทมป์!” อยู่ๆจียงก็อุทานลั่นเมื่อเห็นคู่หมั้นตนล้มลงไปต่อหน้าต่อตาขาเล็กวิ่งออกไปนอกบ้านทันที ไม่สนใจว่าฝนจะกระหน่ำแค่ไหน ไม่สนว่ายองเบจะจับมือรั้งตนไว้ เขาสนเพียงแค่คนที่ล้มลงไปต่อหน้าเขาเท่านั้น...... 

 

          “พี่เทมป์”มือบางโอบประคองร่างสูงไว้ 

 

         “คุณจียง”แดซองเรียกเสียงแผ่ว เป็นไปตามที่เจ้านายเขาคาดเดาจริงๆด้วย คุณจียงอยู่กับคุณชายทงที่นี่ ยังไม่ไปไหน 

 

         “พาเขากลับเถอะครับคุณแดซอง และได้โปรด อย่าบอกเขาว่าผมอยู่ที่นี่”มือบางไล้หน้าคมที่ตอนนี้ซีดเซียวเพราะตากฝนเป็นเวลานานแผ่วเบา ก่อนจะบอกแดซองให้พาร่างสูงกลับไป 

 

         “คุณจียง...” 

 

         “นะครับ..คุณแดซอง อย่าบอกเขา ให้เวลาผมสักนิด” 

 

         “ก็ได้ครับ” แดซองรับปากเมื่อเห็นร่างบางขอร้องตน ในเมื่อรักกันขนาดนี้ทำไมไม่ปรับความเข้าใจกันเสียน๊า แดซองล่ะไม่เข้าใจจริงๆ จียงมองตามร่างแดซองที่แบกคนร่างสูงไปอย่างเป็นห่วง 

 

         “ยองเบ ฮึก...ฮือออออ..เค้าจะเป็นอะไรไหม”ร่างเล็กเบือนหน้ามาซบกับอกแกร่ง ปล่อยน้ำตาพรั่งพรูไม่ขาดสายอยากโอบกอด อยากดูแล แต่เขาก็ไม่กล้าสู้หน้าร่างสูง เขาไม่ใช่คนที่คู่ควรเป็นคู่หมั้นกับซึงฮยอนอีกแล้ว.... 

. 

. 

2 วันผ่านไป 

 

         2 วันมาแล้วที่ทั้งจียงและยองเบไม่เห็นแม้แต่เงาของร่างสูง วันนี้ฝนตกอีกแล้ว จียงยังคงนั่งที่โซฟาตัวเดิมอย่างเหม่อลอยราวกับไร้ชีวิต 

 

         “ตึก ตึก ตึก” 

 

         “เข้าไม่ได้นะครับ! อย่านะครับ!” เสียงโวยวายดังมาจากหน้าบ้านตระกูลทง ทำเอาชายหนุ่มอดแปลกใจไม่ได้ 

 

          “คุณแดซอง” 

 

         “คือผมพยายามห้ามแล้ว แต่คุณคนนี้ปีนรั้วเข้ามาครับคุณชาย เห็นว่าเป็นบอดี้การ์ดคุณชเวพวกผมเลยไม่กล้าทำอะไร”พ่อบ้านรีบกล่าวรายงานคุณชายทงทันที 

 

         “ไม่เป็นไร ไปเถอะ” ยองเบบอกปัดพ่อบ้านเบาๆ 

 

         “คุณหนูจียง....” 

 

         “คุณแดซอง! ทำอะไรน่ะครับ ลุกขึ้นเถอะ”จียงอุทานเสียงดังลั่นเมื่อเห็นบอดี้การ์ดคนสนิทของคู่หมั้นตนเดินดุ่มๆเข้ามาหาก่อนจะคุกเข่าก้มหัวให้เขา 

 

         “คุณจียง คุณชเวไม่สบายมาก ได้โปรดไปเจอคุณชเวซักครั้งเถอะครับ ผมขอร้อง” 

 

         “คุณแดซอง ลุกขึ้นเถอะครับ อย่าทำอย่างนี้เลย...” 

 

         “คุณชเวไม่สบายมากจริงๆ เพ้อหาคุณจียงทั้งคืน ได้โปรดเถอะครับ..ฮึก...ไปเจอเจ้านายผมสักครั้ง” 

 

         “คุณแดซอง.......” จียงครางแผ่วละล้าละลังเมื่อเห็นคัง แดซองคุกเข่าก้มหัวขอร้องตน 

 

         “ไปเจอเขาซะสิ ปรับความเข้าใจกันซะ ชั้นช่วยแกมาหลายวันแล้ว แกคงมีเวลาคิดทบทวนในทุกๆสิ่ง ไปสิ”ยองเบบอกจียง 

 

         “ยองเบ..คุณแดซอง....” 

 

         “.........” ยองเบพยักหน้าอีกครั้งให้คนตัวเล็ก จียงจะก้มมองแดซองที่ยังก้มหัวและคุกเข่าขอร้องตนอีกครั้ง 

 

          “ตกลงชั้นจะไป”จียงพูดหนักแน่น 

 

         เขาตัดสินใจแล้ว บางทีอาจจะถึงเวลาที่เขาควรจะทำอะไรให้ชัดเจนเสียทีว่าจะเดินหน้าหรือจะถอยกับความรักครั้งนี้ดี 

 

         “ขอบคุณครับๆ”แดซองก้มลงทำความเคารพจียงซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า 

. 

 

Place : คอนโดชเว 

 

         *แกร็ก* 

 

         ซึงฮยอนลืมตาตื่นขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู ด้วยคิดว่าเป็นบอดี้การ์ดคนสนิทของตน 

 

         “แดซอง” เสียงแหบพูดขึ้น เขาอยากจะถามเหลือเกินว่าจียงเป็นอย่างไรบ้าง วันนี้เขาให้บอดี้การ์ดคนสนิทไปดูร่างเล็กให้ เพราะเขาไม่สามารถไปได้ นอนซมไข้ตั้งแต่วันนั้น มีวันนี้ที่ดีขึ้นมาก แต่ก็ปวดหัวตุบๆตลอดเวลา พอตั้งใจจะลุกไปก็โดนแดซองบังคับให้นอน แต่พอนอนก็นอนไม่ค่อยหลับเพราะในใจคิดถึงแต่จียง ไข้ก็เลยไม่ยอมหายสักทีเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ 

 

         “พี่เทมป์...” 

 

         “จียง!” ซึงฮยอนอุทานลั่น ตื่นเต็มตา อาการปวดหัวหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดมากยืนอยู่ตรงหน้า นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม นี่เป็นควอน จียงจริงๆใช่ไหม 

 

         จียงละล้าละลังไม่กล้าเดินไปหาร่างสูงในใจยังสับสนว่าจะทำยังไงต่อไปดี ไม่กล้าจะเดินเข้าหา กลัวร่างสูงพูดจาร้ายกาจใส่อีก กลัวคนตรงหน้าจะรังเกียจตน จียงกลัวไปหมด แต่สุดท้ายจียงก็แพ้หัวใจส่วนลึกของตนเอง เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเพราะพิษไข้ จียงเดินเข้าหาร่างสูงช้าๆ ซึงฮยอนนิ่งค้างเขาพูดจาทำร้ายคนตัวเล็กไว้มากและเขาไม่คิดว่าจียงจะยอมให้อภัยเขาง่ายๆ มือเล็กเอื้อมไปแตะหน้าผากคนตรงหน้าก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อรับรู้ถึงอุณภูมิที่สูงกว่าปกติ จียงไม่พูดอะไรหันหลังกลับเข้าครัวหวังจะไปทำข้าวต้มมาให้ร่างสูงเพื่อที่ซึงฮยอนจะได้กินยาแล้วนอนพัก ซึงฮยอนรีบคว้าแขนเล็กไว้ทันทีที่เห็นคนตัวเล็กหันหลังหนีตน  

 

         “จียง..พี่ขอโทษ...อย่าทิ้งพี่ไป” 

 

         “ได้โปรด......พี่ขอโทษ...” 

 

          “ได้โปรด ให้อภัยคนโง่งมคนนี้ที่ทำเรื่องแย่ๆกับน้องจียงเพราะความหึงหวง” 

 

         “ชู่วววว พี่เทมป์ไม่สบายอยู่นะครับ พักผ่อนเถอะ”จียงหันกลับผลักร่างสูงนอนลง ใจอ่อนยวบยาบเมื่อได้ยินคำว่าขอโทษจากร่างสูง 

 

         “จียง...” 

 

         “chu~นอนเถอะครับ ผมจะไม่ไปไหน”กดจูบแผ่วเบาที่มุมปากร่างสูงก่อนจะห่มผ้าผืนใหญ่ให้ ซึงฮยอนจ้องมองจียงนิ่ง ราวกลับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไป 

 

         จียงจริงๆใช่ไหม 

 

         เป็นห่วงเขาใช่ไหม 

 

         หายโกรธเขาแล้วใช่หรือเปล่า 

 

         “อย่าไปไหน...” มือหนากอบกุมมือบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จียงถอนหายใจ ยกยิ้มแผ่วเบาก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงเพื่อเฝ้าคู่หมั้นตน 

. 

. 

 

         จียงนั่งมองซึงฮยอนนิ่งเมื่อเห็นร่างสูงหลับไปเพราะพิษไข้อีกครา ใจกระหวัดนึกไปถึงคำขอโทษของคู่หมั้นตนจริงๆซึงฮยอน ไม่จำเป็นต้องขอโทษเขาเลยสักนิด เพราะ ณ เวลานี้เขาไม่ใช่คนที่คู่ควรที่จะรักกับซึงฮยอนอีกต่อไปแล้ว 

 

         คนที่มีสัมผัสคนอื่นติดกาย รอยอัปยศยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด ขนาดเขายังรังเกียจตัวเอง นับประสาอะไรกับคู่หมั้นเขา 

 

         ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ซึงฮยอนไม่ได้ไปหา เขาได้มีเวลาทบทวนตัวเอง เขารักซึงฮยอน ต่อให้ร่างสูงจะเคยบีบบังคับตนให้หมั้น 

 

         จะข่มเหงน้ำใจเขา 

 

         จะพูดจาร้ายกาจใส่ 

 

         สุดท้ายจียงก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า เขาไม่เคยโกรธ ไม่เคยเกลียดซึงฮยอนเลย 

 

         แต่เขารักซึงฮยอนและคงเป็นรักที่มันมากมายจนจียงเลือกที่จะมองข้ามข้อเสียของร่างสูงไปอย่างง่ายดายจียงรักซึงฮยอน ต่อให้จะปฏิเสธแค่ไหน แต่ทันทีที่เห็นหน้าร่างสูงอีกครั้งความรู้สึกรักก็เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

 

         แต่จะทำยังไงดี เขาไม่คู่ควรเป็นคู่หมั้นซึงฮยอนอีกแล้ว เหมาะสมแล้วเหรอที่คนอย่างเขาจะสามารถเรียกตัวเองว่าเป็นคู่หมั้นของซึงฮยอนได้อีก ร่างกายเขาไม่ได้มีเพียงแค่คนตรงหน้าได้สัมผัส แต่มีชายอื่นอีกหลายคนได้สัมผัสมันมาแล้ว แค่คิดจียงก็รังเกียจตัวเองขึ้นมาจับใจ 

 

         “น้องจียงร้องไห้...ร้องไห้ทำไมครับ” จียงนั่งร้องไห้เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือร่างสูงที่เขาคิดว่าหลับไปแล้วกลับลุกขึ้นมากอดเขา ทันทีที่น้ำตาหยดแรกร่วงริน 

 

         “ฮึก....ฮือ...พะ..พี่เทมป์...” หัวใจของซึงฮยอนบีดรัดราวกับโดนลวดที่มองไม่เห็นรัดมันอยู่ เขาไม่ชอบน้ำตาจียง ใช่เมื่อก่อนเขาไม่ชอบ แต่ตอนนี้เขาเกลียดมันไปแล้วด้วยซ้ำ ขอเพียงบอก...ไม่ว่าแลกกับอะไรเขาก็จะทำหากจะทำให้ร่างเล็กหยุดร้องไห้ ไม่ต้องส่งยิ้มหวานๆมาให้เขา ขอแค่ดวงตาคู่สวยไร้หยาดน้ำใสนี่ก็พอ ซึงฮยอนกอดจียงไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยคนตรงหน้าไปร่างเล็กคงสลายหายไปต่อหน้าต่อตา และนั่นเป็นสิ่งที่ซึงฮยอนกลัวที่สุด 

 

         “น้องจียง....” 

 

         “ลบมันที ฮึก...ลบมันให้ผมที....ลบรอยพวกนี้ออกไปจากร่างกายผมที!!!” 

 

         “อื้อ...อืม....” 

 

         “พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ” ซึงฮยอนพรมจูบ พร่ำขอโทษไปในทุกส่วนที่ร่างสูงจูบลงไป รอยแดงจากคนกักขระที่คิดจะข่มขืนคู่หมั้นเขานั้นมีทั่วตัว ซึงฮยอนนึกสะท้านในอก ถ้าหากคุณยองเบไปช้ากว่านี้เขาจะทำยังไง คิดแล้วก็เป็นเขาที่โง่เองอย่างที่คุณยองเบว่า คนโง่งมชเว ซึงฮยอน ที่คิดจะรักคนดีๆอย่างควอน จียง 

 

         “อ๊ะ ฮ๊ะ อืมมม”จียงครางลั่นเมื่อร่างสูงแทรกกายเข้าหาอย่างเชื่องช้า 

 

         “ดีไหม รู้สึกดีไหม รู้สึกดีหรือเปล่า”ซึงฮยอนกระซิบถามข้างใบหูเล็ก ขยับกายอย่างอ่อนโยน จียงสะบัดหน้าหนีเพราะความรู้สึกเสียวซ่านเกินทนไหว 

 

         “อ๊ะ ตรงนั้น อ๊ะ ฮ๊ะ” 

 

         “อืมมม จียง...อีกนิด”ซึงฮยอนขยับกายถี่รัว กอดรัดร่างบางไว้แน่นเมื่อใกล้สุขสม 

 

         “ฮ๊า!! อ๊า..” ทั้งคู่ครางลั่นอย่างสุขสมเมื่อความสุขประดังประเดเข้า ซึงฮยอนค่อยๆถอนกายออก ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นคนตัวเล็กหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน ปากหยักกดจูบบนหน้าผากบางแผ่วเบา ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดรัดไว้แน่น ก่อนจะผล็อยหลับไป 

 

. 

. 

เช้าวันใหม่ 

 

         ซึงฮยอนลืมตาตื่นเพราะได้ยินเสียงดังกุกกัก ปากสวยยกยิ้มเมื่อคิดว่าจียงคงทำอาหารเช้าให้ทานเหมือนปกติ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กเก็บของใส่กระเป๋าอย่างขะมักเขม้น  

 

         “น้องจียง” 

 

         “อรุณสวัสดิ์ครับ” จียงทัก ยกยิ้มให้ร่างสูง แต่ดูยังไงก็เป็นยิ้มที่เศร้านัก 

 

         “น้องจียงจะไปไหน” 

 

         “ผมจะไปในที่ที่ผมควรไปครับ”ซึงฮยอนใจไม่ดี เมื่อได้ยินจียงพูดอย่างนั้น ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังบอกเขาว่า เขากำลังจะเสียคนตัวเล็กไป 

 

         “ไม่! พี่ไม่ให้ไป ได้โปรด อย่าทิ้งพี่ไป”ซึงฮยอนลุกไปหาคนตัวเล็ก โอบกอดร่างเล็กที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปไว้แน่น 

 

         “พี่เทมป์...”จียงครางแผ่วเมื่อโดนซึงฮยอนโอบกอดไว้แน่นจากทางด้านหลัง 

 

         “ได้โปรด พี่ขอโทษ ได้โปรดอยู่กับพี่ ไม่ว่าน้องจียงต้องการอะไรพี่จะให้ทุกอย่าง ได้โปรดอย่าทิ้งพี่ไป” 

 

         “พี่เทมป์ ฮึก...การหมั้นที่มันไม่ได้เกิดจากความรักของเรา..มันควรยุติลงได้แล้วสินะครับ” 

 

         “มันเกิดจากความรัก พี่รักน้องจียง พี่รักน้องจียง”ซึงฮยอนพร่ำบอกรักหวังเพียงว่าจียงจะยอมใจอ่อนและอยู่กับเขาเหมือนเดิม 

 

         “ฮึก...แต่ผมไม่ได้รักพี่...ไม่ได้รักพี่เลยซักนิด..ฮือ...” 

 

         “จียง...”ซึงฮยอนครางอย่างไม่เชื่อหู 

 

         “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่ต้องรักพี่ก็ได้..แค่อยู่กับพี่ ได้โปรด..อย่าทิ้งพี่ไป” จียงสะอื้นฮักเมื่อได้ยินคำรั้งของร่างสูง แต่ก็ต้องหักใจ เขาไม่ใช่คนที่คู่ควรจะหมั้นกับซึงฮยอนเลยซักนิด แม้ร่างสูงจะไม่ได้บอกว่ารังเกียจเค้า แต่เขาก็รังเกียจตัวเองเหลือเกิน ร่างกายเขาที่มีรอยสัมผัสของคนอื่น คู่ควรที่จะมอบให้คนๆนี้อย่างนั้นเหรอ คนที่รักเขาขนาดนี้ เขาไม่อยากเป็นคนรักที่เห็นแก่ตัว ดังนั้นให้เขาเป็นคนไปคงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด 

 

         “ครบสามเดือนแล้ว ตามข้อตกลงของเรา ถ้าพี่ทำให้ผมรัก...ฮึก...พี่ไม่ได้ ผมจะถอนหมั้น...” 

 

          “ไม่!..ไม่มีทาง!..พี่รักน้องจียง อย่าถอนหมั้นได้โปรด...” 

 

         “ปล่อยผมไปเถอะครับ ถ้ายังรักผม..ผมขอร้อง” 

 

         “ไม่! น้องจียง ไม่!” จียงปลดมือหนาออกจากร่างกาย วิ่งออกไปจากห้องอย่างไม่คิดที่จะหันหลังกลับ 

 

         เจ็บ…. 

 

         เจ็บเหลือเกิน…. 

 

         แต่ก็ดีกว่าให้คนๆนี้ต้องจมปลักอยู่กับเขา เพราะรัก...รักมาก เขาจึงไม่คู่ควรกับคนๆนี้ คนที่รักเขามากมาย แล้วเขาเล่าคนอย่างเขาที่เกือบโดนคนอื่นข่มขืน แล้วยังมีหน้าไปขอร้องให้คนรักลบสัมผัสนั้นให้ เขายังจำได้ดีถึงแววตาร่างสูงที่เห็นรอยอัปยศพวกนั้นที่มันเต็มตัวเขา ไม่คู่ควรเลยสักนิด ดีแล้วล่ะ..ให้เขาถอยออกมาเสียตอนนี้ ดีกว่าถลำลึกลงไปกว่านี้ทั้งคู่ 

. 

. 

         “แกคิดว่าสิ่งที่แกทำตอนนี้มันดีที่สุดแล้วเหรอจียง” 

 

         “ชั้นไม่อยากให้เค้ารักชั้นไปมากกว่านี้...ชั้นไม่คู่ควร” 

 

         “แต่แกรักเขา และเขาก็รักแก...พวกนายสองคนรักกัน” 

 

         “แล้วนายล่ะ ยองเบ นายทนได้หรือไง ถ้าซึงรีมีแต่รอยคนอื่นเต็มตัวไปหมด รอยอื่นที่ไม่ใช่ของนาย..ร่างกายที่นายคอยเฝ้าทะนุถนอม มันไม่ใช่ของนายแล้ว..นายทนได้หรือไง..ชั้นทนไม่ได้แกเข้าใจไหม..ชั้นทนเห็นแววตาของพี่เทมป์ยามที่เห็นรอยพวกนั้นบนร่างกายชั้นไม่ได้อีกแล้ว..ยองเบ..ชั้นไม่ใช่คนที่คู่ควรจะให้พี่เทมป์รักอีกแล้ว...ฮือออออ” 

 

         “ฟังนะ..ไม่ว่าคนรักชั้นจะเป็นยังไง ชั้นก็จะรักเขา ชั้นยอมรับได้ทุกอย่าง และชั้นคิดว่าคุณชเวก็คิดเหมือนชั้น” 

 

         “ชั้นตัดสินใจแล้ว..ได้โปรด..พาชั้นไปจากเขาที”ร่างเล็กที่น้ำตานองหน้า แตะศอกขอร้องเขา 

 

         “เฮ้อ..” ในที่สุดยองเบก็ต้องทำตาม จียงดื้อ ดื้อมากจริงๆ ไม่ว่าเขาจะพูดยังไงร่างเล็กก็ไม่ฟัง 

 

         ร่างสูงที่วิ่งตามร่างบางมาต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นรถแลมโบกินี่คันหรูที่จอดรออยู่รถที่เขารู้อยู่แก่ใจว่าใครเป็นเจ้าของ...นี่สินะ..นี่คงเป็นเหตุผลที่ทิ้งเค้า...นี่คงเป็นเหตุผลที่ไม่รักเขา...จียงรักทง ยองเบมาตลอด...น้ำตาที่ร่างสูงไม่เคยคิดว่าจะต้องเสียให้ใคร แต่เขากลับต้องเสียให้คนๆนี้ ร่างบางตรงหน้าที่ใจร้ายกับเขาเหลือเกิน เขาได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆว่าเขาทำผิดอะไร คนๆนี้จึงทิ้งเขาไป ราวกับโลกสลายลงไปตรงหน้า ซึงฮยอนแทบไม่มีแรงยืน ไม่มีแรงเดิน เขาจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีร่างเล็ก...ได้โปรด..คนดี อย่าทิ้งพี่ไป 

 

         “คุณชเว...” 

 

         “ฮึก....แดซอง...จียงทิ้งชั้นไปแล้ว..ฮึก..เค้าทิ้งชั้นไปแล้ว..ฮือ..” 

 

         “คุณชเว..” 

 

         “ชั้นจะอยู่ยังไง..ชั้นจะอยู่ได้ยังไงแดซอง...ในเมื่อไม่มีจียงอยู่” 

 

         “โถ่...คุณชเว...” 

ความคิดเห็น