ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 12 Sweet love *NC-18*

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 446

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 12 Sweet love *NC-18*
แบบอักษร

Chapter 12 

Sweet love 

  

  

         “พี่เทมป์!! ปล่อย!!!” เสียงโวยวายยามเช้าคงเป็นเรื่องปกติสำหรับคนทั้งคู่ไปแล้วตอนนี้ ในเมื่อร่างสูงสามารถเข้านอกออกในห้องเขาได้อย่างสบายเหตุเพราะเป็นเจ้าของคอนโดหรูแห่งนี้ 

 

         “ไม่ปล่อย! หื้มมม ฟอด~ ตัวหอมจัง” ซึงฮยอนที่กอดจียงจากด้านหลัง หอมแก้มนวลอย่างหมั่นเขี้ยว หลังจากคนตัวเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำ เป็นอีกเช้าหนึ่งที่เขาต้องมาฝากท้องไว้ที่ห้องคนตัวเล็ก 

 

         “ปล่อยครับ จียงจะแต่งตัว นะครับ...” จียงอ้อน 

 

         “ก็ได้ครับ”ซึงฮยอนจำใจปล่อยร่างเล็กหอมกรุ่นออกจากอ้อมกอดนั่นอย่างเสียดาย 

 

          “พี่เทมป์จะเข้าบริษัทหรือเปล่าครับ” จียงที่กำลังสวมเสื้อยืดถามขึ้นวันนี้ ซึงฮยอนสวมแค่เสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนส์ ไม่เหลือเค้าของผู้บริหารหนุ่มซักนิด ทั้งๆที่เป็นแค่ชุดธรรมดาๆทั่วไป แต่เขาก็อดชื่นชมไม่ได้ในเมื่อร่างสูงจะใส่อะไรก็ดูดีไปเสียหมด ทั้งใบหน้าคมคายและร่างสูงโปร่งนั่นก็ไม่ต่างอะไรกับนายแบบ... 

 

         “ไม่ครับ วันนี้วันหยุด จะอยู่กับน้องจียงทั้งวันเลย” พูดจบก็รั้งร่างบางที่พึ่งแต่งตัวเสร็จหมาดๆมานั่งทับบนตัก 

 

         “อื้อ! งั้นไปเที่ยวกัน” จียงย่นคอหลบปากหยักที่พรมจูบทั่วหน้าเขาก่อนจะเอ่ยชวนร่างสูงไปเที่ยว 

 

         “น้องจียงอยากไปที่ไหน หื้ม? ฟอด~” พูดจบก็หอมแก้มนุ่มนั่นไปอีกรอบ 

 

         “โอ๊ยๆๆ น้องจียงใจร้าย” และต้องอุทานลั่นเมื่อมือเรียวเล็กหยิกสีข้างเขาอย่างแรง 

 

         “ก็อย่ารุ่มร่ามสิครับ จียงไม่ชอบ” 

 

         “ก็น้องจียงน่ารัก” 

 

         “เฮ้อ...ไปดูหนังมั้ยครับ แล้วก็ไปช้อปปิ้ง” จียงถอนหายใจหนัก แม้ช่วงนี้ซึงฮยอนจะไม่หักหาญน้ำใจเขา แต่ก็รุ่มร่ามพอควรเดี๋ยวก็กอด เดี๋ยวก็จูบ พอด่าอะไรนิดหน่อยก็บอกแค่ว่า น้องจียงน่ารัก ทำเอาเขาทำอะไรไม่ถูก ใจเต้นผิดจังหวะเพราะคำพูดและดวงตาคมๆนั่น 

 

         “ตกลงครับ” ซึงฮยอนตอบรับอย่างไม่ลังเล

 

.

.

         “นี่คือการดูหนังในเดทแรกของเราเหรอครับ” ซึงฮยอนพูดกลั้วหัวเราะหลังจากทั้งคู่ดูหนังกันเสร็จ เขาให้จียงเลือกหนังที่จะดูในเดทแรกและใช่จียงเลือกหนังแอคชั่น ยิงกัน บู๊สนั่น ชนิดที่ว่าออกโรงมาเสียงปืนยังดังรัวๆอยู่ในหูอยู่เลย

 

         “ฮ่าๆ หรือพี่เทมป์อยากดูหนังรักชวนเลี่ยนกันล่ะครับ” จียงรวนกลับอย่างขำๆ ก็มาเดทกับผู้ชายนี่!ไม่ได้มาเดทกับผู้หญิงจะให้ดูหนังรักหวานแหววหรือหนังผีที่กอดกันกลมคงไม่ใช่สไตล์เขาเท่าไหร่

 

         “พลั่ก!”

 

         “อุ๊ย!ขอโทษค่ะ” หญิงสาวหน้าตาสะสวยที่เดินชนร่างสูง เอ่ยขอโทษเบาๆ

 

         “ไม่เป็นไรครับ” ซึงฮยอนตอบเสียงเรียบ

 

         “เอ่อ...ไม่ทราบว่า...คุณมีแฟนหรือยังคะ?” หญิงสาวถามขึ้นอย่างเขินอาย 

 

         จียงเงยหน้าขึ้นจากการดูดน้ำ เขาก็ว่ามันดูแปลกๆตั้งแต่หญิงสาวชนร่างสูงแล้วล่ะ ในเมื่อที่มันว่างขนาดนี้ ยังจะชนมาได้ -*-

 

         “ผมมีคู่หมั้นแล้วครับ” ว่าเสร็จก็ดึงจียงไปโอบโชว์ จียงยกยิ้มเยาะ หญิงสาวหน้าเสียรีบขอตัวออกไป

 

         “เสน่ห์แรงตลอดเลยนะครับ” จียงพูดประชดเข้าให้ก่อนจะเดินนำหน้าไปไม่รอร่างสูง ซึงฮยอนยกยิ้มดีใจเสียเต็มประดา จียงกำลังหึงเขา 

  

         “สวัสดีค่ะคุณชเว อุ๊ย!คุณหนูควอน” 

 

         พนักงานสาวโค้งตัวกล่าวทักทายเมื่อเห็นลูกค้าคนสำคัญเดินเข้ามาในร้านใครๆก็รู้ว่าคุณชเวผู้บริหารหนุ่มนั้นเป็นเจ้าของห้างดังแห่งนี้อีกด้วย หากบริการไม่ดีมีหวังได้ปิด Shop แน่ๆ ที่สำคัญวันนี้ร่างสูงไม่ได้มาคุณเดียวหรือมากับหญิงสาวคนไหนอย่างที่เคย กลับเป็นเด็กหนุ่มน่าตาน่ารักเสียนี่ นี่ถ้าไม่เห็นข่าวนางคงไม่รู้จักคุณหนูควอนแน่ๆ มีอย่างที่ไหนเป็นผู้ชายแต่น่ารักกว่าผู้หญิง รสนิยมดี กิริยาก็นอบน้อม สมเป็นผู้ดี ต่างจากแม่นางแบบ นักร้องที่คุณชเวควงพวกนั้น ยามใดที่ร่างสูงพามาเลือกชุดสวยๆก็ตาลุกวาวแทบจะกวาดเสื้อผ้าในร้านเกือบทุกตัว ทั้งๆที่ค่าตัวเจ้าหล่อนซื้อชุดในร้านนี่ได้ไม่ถึงครึ่งร้านด้วยซ้ำ ถ้าคุณชเวไม่จ่ายให้ 

 

         ซึงฮยอนไม่ได้พูดอะไรนอกจากปล่อยให้ร่างบางเลือกชุดจนกว่าจะพอใจ โดยมีผู้จัดการร้านคอยอำนวยความสะดวกอยู่ข้างๆ เขาค่อนข้างพอใจในการทำงานของ Shop นี้อยู่ทีเดียว ไม่พูดมากและบริการดี 

 

         “พี่เทมป์ว่าตัวไหนดีครับ” ร่างเล็กที่ถือเสื้อยืดลายกราฟฟิคโยกมือสลับไปมาระหว่างสองชุดนั่น 

 

         “อืม....ทั้งสองตัว” ซึงฮยอนตอบ เขาเป็นผู้ชายจะให้มาเลือกเสื้อแบบผู้หญิงคงแปลก ที่สำคัญรสนิยมร่างเล็กกับเขาต่างกันโข คนตัวเล็กแต่งตัวแฟชั่นจ๋า ส่วนเขาจะออกไปทางแนวภูมิฐานเพราะต้องเจรจาธุรกิจเป็นประจำ วันนี้เขาก็เลือกชุดที่สบายที่สุดมาใส่แต่ถึงยังไงก็ออกจะสุภาพอยู่ดี แต่ผิดกับร่างบางที่แทบทั้งร่างต่อให้ใส่สูทก็ยังดูล้ำกว่าคนปกติอยู่ดี 

 

         “ฮื้อ พี่เทมป์...” ร่างเล็กครางอย่างขัดใจ มีอย่างที่ไหนบอกว่าทั้งสองตัวทั้งๆที่เขาเทียบให้ดูอยู่ทนโท่ว่าตัวไหนดี

 

         “ก็พี่เห็นน้องจียงอยากได้นี่ครับ เอาทั้งสองตัวเถอะ พี่จ่ายให้” ซึงฮยอนพูดยิ้มๆ หรือจะให้จ่ายทั้งร้านพร้อมหัวใจเขาก็ยอม หลังจากเถียงกันอยู่นานสุดท้ายจียงก็เลือกชุดที่ตัวเองชอบอยู่ดี บางทีเขาก็ไม่เข้าใจในรสนิยมล้ำๆของคู่หมั้นตัวเองเหมือนกัน 

 

         จียงเดินหยิบเสื้อกับกางเกงแบรนด์ดังไปที่เค้าเตอร์รอให้ร่างสูงจ่ายเงิน ระหว่างนั้นจียงก็หันกลับไปดูเสื้อที่บางตัวเขาก็ยังลังเลว่าจะซื้อดีไหม

 

         “oop!sorry/ขอโทษครับ”ด้วยความที่หันกลับมาไม่ทันดู จึงชนเข้ากับร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาอยู่อย่างจัง

 

         “ขอบคุณครับ” จียงกล่าวขอบคุณ ด้วยความที่ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ทำเอาร่างบางแทบล้มลงกับพื้น ดีที่มีมือใหญ่ช่วยประคองไม่งั้นคงได้เจ็บตัวกันบ้างล่ะ

 

         “ไม่เป็นไรครับ ผมต้องขอโทษคุณด้วย เอ่อ..คุณ....” ร่างสูงที่ไม่ยอมปล่อยร่างเล็กหอมกรุ่นในอ้อมแขนเสียทีกล่าวขึ้น จ้องมองร่างเล็กตาไม่กระพริบ ดวงตาเรียวสวย ใบหน้าใส ไหนจะริมฝีปากบางนั่น ทำเอาคนตัวสูงใจสั่นระริก

 

         “ปะ..ปล่อยผมเถอะครับ” จียงพูดเมื่อเห็นคนตรงหน้ายื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

 

         “น้องจียง!!”ซึงฮยอนเรียกจียงเสียงเครียด เมื่อเห็นคนตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอดผู้ชายคนหนึ่ง ความหึงหวงกำลังแผดเผาตัวเขาจนแทบไหม้ ใช่! เขายอมรับว่าเขาหึงหวงร่างเล็ก ไม่อยากให้ใครได้สัมผัสร่างกายนุ่มนิ่มนั่นหรือได้ยินเสียงอ่อนหวานของจียงแม้แต่นิด

 

         “พี่เทมป์..”

 

          “พลั่ก!”

 

         “พี่เทมป์!!” จียงหวีดร้องเมื่อเห็นคนตัวโตข้างกาย ประเคนหมัดใส่หน้าคนที่ประคองเขาอยู่

 

         “ทำบ้าอะไรของคุณห๊า!!” ร่างเล็กผลักอกหนาออกเมื่อเห็นซึงฮยอนจะพุ่งเข้าทำร้ายคนที่ช่วยเหลือตนซ้ำ พนักงานในร้านวิ่งมาดูเหตุการณ์ชุลมุนขนาดย่อมๆ

 

          “มันกอดน้องจียง!!”

 

         “แล้วยังไง!!”

 

         “น้องจียงเป็นคู่หมั้นพี่จะทำอะไรช่วยเกรงใจพี่หน่อย ให้ผู้ชายคนอื่นมาถึงเนื้อถึงตัวอย่างนี้คงไม่ดี!”

 

         “เขาเป็นคนช่วยผม!! ผมจะไปดูชุดแล้วชนเขาเข้าจนเกือบล้ม ก็เลยได้คุณคนนี้ช่วยไว้!!” จียงตะโกนใส่ร่างสูงยาวเหยียด นึกโกรธที่ซึงฮยอนไม่ฟังอะไรจากเขาก็ลงมือทำร้ายคนอื่น

 

         “.....” ร่างสูงถึงกับนิ่งเงียบอย่างยอมรับผิด ผู้จัดการร้านตาโต คุณชเวที่ไม่เคยยอมใครกลับยอมให้ร่างเล็กตรงหน้า เรื่องอย่างนี้ต้องบอกคุณนายชเวซะแล้วล่ะ

 

         “ขอบคุณที่ช่วยคู่หมั้นผม!” ซึงฮยอนกล่าวออกไปเมื่อเห็นคนตัวเล็กจ้องเขาเขม็ง รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเห็นร่างเล็กทำท่าจะโกรธตน

 

         “ขอโทษนะครับ” จียงโค้งขอโทษคนที่ช่วยตนไว้อย่างเห็นใจ ซึงฮยอนจ้องคนที่นั่งอยู่กับพื้นเพราะถูกเขาต่อยอย่างดุดัน ทำเอาชายหนุ่มตรงหน้าถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

 

         “ไป! อ้อ!ผู้จัดการโอ รบกวนส่งของทุกอย่างไปที่คอนโดผมด้วย” ซึงฮยอนไม่ปล่อยให้ร่างเล็กได้คุยกับคนที่ช่วยเหลือแม้เพียงนิด พูดจบก็ลากร่างเล็กออกจากร้านอย่างไม่สนใจใครหน้าไหน ร่างสูงขมวดคิ้วแน่นผู้ชายด้วยกันทำไมจะดูไม่ออก ไอ้หน้าอ่อนนั่นคิดไม่ซื่อกับคู่หมั้นเขา!!

 

         “ปล่อย!!” จียงสะบัดมือหนาออกเมื่อมาถึงรถคันหรู

 

         “อย่ามาทำเป็นสะดีดสะดิ้ง ทีกับไอ้หน้าอ่อนนั่นยังปล่อยให้มันกอดตั้งนานสองนาน”

 

         “เขาช่วยผม!!”

 

         “ขึ้นรถ!” ชายหนุ่มไม่ฟังร่างเล็กกดคนตัวบางเข้ารถคันหรูก่อนจะรีบสาวเท้าขึ้นอีกฝั่ง กดล็อคอัตโนมัติเพราะกลัวว่าร่างเล็กจะหนีตนไป

 

         “งี่เง่า!! นิสัยเสีย!!ไร้เหตุผลที่สุด!!” จียงตะโกนด่าร่างสูงลั่น ซึงฮยอนไม่สนใจกลับเร่งเครื่องขึ้นไปอีก จิตใจร้อนรุ่มยามคิดถึงร่างเล็กอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

 

          “ผมเกลียดคุณ!!” 

 

         “เอี๊ยด!” ร่างสูงหักเข้าข้างทางจอดรถทันทีที่ได้ยินคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดออกมาจากปากร่างบาง 

 

         “ว่ายังไงนะ!” ซึงฮยอนตาลุกวาวโน้มตัวไปหาจียง จับยึดแขนเรียวขึ้นเหนือหัว 

 

         “ผม-เกลียด-คะ...อื้อ!”พูดไม่ทันจบประโยคดี ปากหยักก็กระแทกใส่ริมฝีบางสีเชอรี่ทันที ไม่มีคำว่าอ่อนโยน จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธของร่างสูงเรียกเลือดของจียงได้ดี และนั่นก็เป็นสิ่งที่เรียกสติของร่างสูงออกมาจากวังวนแห่งความหึงหวงได้ ซึงฮยอนผละออกจากจียงจ้องมองหน้าสวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาไหนจะริมฝีปากบางที่มีเลือดซึมออกมาอีก 

 

         “โถ่เว้ย!!!” ร่างสูงกระแทกมือเข้าใส่พวงมาลัยแรงๆ อย่างระบายอารมณ์ ซึงฮยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเจ็บหน้าอกไปหมดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรัดไว้เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของคนตัวเล็กแว่วมา จียงกลั้นสุดความสามารถที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกไป แต่น้ำตาเจ้ากรรมก็ดันไม่หยุดไหลเสียที 

 

         “น้องจียง....” ร่างสูงรั้งร่างบางเข้ามากอดเมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้ว โอบกอดร่างเล็กที่ร่างสั่นเทาไว้ในอ้อมแขน แม้ร่างเล็กจะขัดขืนแต่ซึงฮยอนก็ยังคงกอดอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย แม้มือบางจะจิกเล็บลงบนแขนที่เขาโอบกอดจนเลือดซิบก็ตาม เขานึกหงุดหงิดตัวเองนักที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์แต่จะทำไงได้ในเมื่อเขาที่ไม่เคยต้องมานั่งหึงหวงใคร กลับทนไม่ไหวเมื่อเห็นร่างเล็กต้องอยู่ในอ้อมแขนคนอื่น 

 

         ทนไม่ไหวถ้าใครได้สัมผัสร่างนุ่มนิ่มนี่ 

 

         ทนไม่ไหวหากใครได้สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่น 

 

         ทนไม่ไหวหากใครได้รับรอยยิ้มหรือคำพูดหวานๆจากร่างบาง 

 

         และคงทนไม่ไหวหากควอน จียงจะไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่เขา 

 

         ซึงฮยอนรู้ตัวว่าตัวเองผิดมหันต์ที่ใช้ความหึงหวงของตัวเองเป็นใหญ่จนทำให้ร่างเล็กต้องเสียน้ำตาอีก... 

  

 

Place: ชเวกรุ๊ป 

 

         วันนี้จียงเข้าฝึกงานบริษัทอย่างจริงจัง เมื่อวานหลังจากที่เขากับซึงฮยอนทะเลาะกัน ร่างสูงก็โอบกอดและพร่ำขอโทษเขาก็ทำเอาจียงใจอ่อนยวบด้วยรู้ดีว่าคนอย่างชเว ซึงฮยอนนั้นไม่ยอมลงกับใครง่ายๆ จึงยอมให้อภัยเมื่ออะไรๆเริ่มลงตัวเขาจึงเข้าฝึกงานบริษัทของซึงฮยอนตามที่ได้พูดกับผู้ใหญ่ไว้ แต่แทนที่จะได้ฝึกงานจียงกลับต้องมานั่งทำหน้างอในห้องทำงานของร่างสูงนี่สิ 

 

         “ไหนบอกให้จียงมาฝึกงานแต่ให้นั่งเฉยๆในห้องพี่เทมป์เนี่ยนะ”จียงประท้วงขึ้นกับร่างสูงที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานส่วนเขานั่งอยู่ที่โซฟารับแขก 

 

         “ก็นี่ไงครับฝึกงาน นั่งอยู่เฉยๆอย่างนี้แหละ อยู่ในห้องพี่”ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นมาตอบยกยิ้มอ่อนโยน 

 

         “มันเรียกว่าฝึกงานตรงไหนกัน” 

 

         “ก็ฝึกเป็นคนให้กำลังใจพี่ไงล่ะ นั่งให้กำลังใจพี่เฉยๆไม่ชอบหรือไง” 

 

         “ก็มันเบื่ออ่ะ” จียงหน้ายู่ ซึงฮยอนยิ้มให้อย่างเอ็นดู 

 

         “แล้วน้องจียงอยากฝึกแผนกไหนล่ะครับ” 

 

         “ไม่รู้สิครับ ไม่ถนัดทางด้านนี้ด้วยสิ ถ้าออกแบบเสื้อผ้าคงได้อยู่ล่ะครับ” ไม่มีทาง แผนกออกแบบอยู่ชั้น 12 ไกลจากห้องเขาจะตาย ก็เขาไม่อยากห่างจากคู่หมั้นนี่ ซึงฮยอนเลยทำเป็นไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้านั้นไปเสีย 

 

         “อืม...งั้นก็มาช่วยพี่อ่านรายละเอียดพวกนี้หน่อยสิ อ่านจนตาลายแล้ว...สรุปให้พี่ฟังด้วยนะ” 

 

         “ก็ได้ครับ”พูดจบก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของร่างสูง ก่อนจะถูกซึงฮยอนโอบมานั่งบนตัก 

 

         “พี่เทมป์” 

 

         “หืม?” 

 

         “ทำไมยอดสั่งซื้อของตรงนี้มันถึงดูแปลกๆล่ะครับ” 

 

         “คิม ซึงชาน” ซึงฮยอนที่รับแฟ้มจากร่างบางมาดูพูดขึ้นแผ่วเบา 

 

         “เดือนที่แล้วก็สั่งเข้ามาเยอะแล้ว แม้เดือนนี้จะสั่งน้อยลง แต่ก็สั่งเกือบทุกเดือนที่สำคัญเกือบทุกอย่างสั่งจากบริษัทเดียวกันหมด ทั้งๆที่อุปกรณ์พวกนี้ ไม่น่าจะมาจากบริษัทเดียวกันด้วยซ้ำ” จียงพูดทุกอย่างให้ซึงฮยอนฟังอย่างใจคิด ‘ฉลาด’ ซึงฮยอนคิด สมแล้วที่เป็นคู่หมั้นเขา คิม ซึงชาน ป็นบุคคลที่เขาไม่ไว้ใจตั้งแต่แรกเริ่ม เมื่อสองสามวันก่อนเขาได้แฟ้มรายละเอียดฉบับจริงมาเลยได้รู้ว่าบริษัทเขามีหนอนบ่อนไส้ ไม่คิดว่าจียงก็สามารถมองออกด้วย 

 

         “อืม...เรื่องนี้พี่คงต้องตรวจสอบ ขอบคุณนะครับ”

 

         “...” ร่างเล็กขมวดคิ้วอย่างสงสัยร่างสูงขอบคุณเขาทำไมกัน

 

         “ขอบคุณที่ช่วยพี่ดูแลบริษัทอีกแรง”ซึงฮยอนยิ้มพราว หอมแก้มร่างบางฟอดใหญ่อย่างหมั่นเขี้ยว

.

.

         *ซ่า~*

 

         เสียงอาบน้ำดังมาจากห้องอาบน้ำของคอนโดหรู ร่างเล็กกำลังง่วนหาชุดให้ร่างสูงที่จะไปเที่ยวผับพี่แทบินในคืนนี้ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เสื้อผ้าของร่างสูงเต็มตู้เขาไปหมด จากทีแรกร่างสูงเพียงแค่มาฝากท้องในทุกเช้า กลายมาเป็นการนั่งเล่นในห้อง หลังๆหนักเข้าก็นั่งเล่นจนดึกไม่ยอมกลับห้องจนต้องนอนค้างกับเขา และก็อีกนั่นแหละจากนอนข้างล่างข้างเตียงก็เริ่มเขยิบมานอนบนเตียง ยอมรับว่าพักหลังร่างสูงไม่ค่อยรุ่มร่ามกับเขามากนัก จียงถึงได้อนุญาตให้อยู่ด้วย

 

         “ชุดพี่เทมป์อยู่ตรงนั้นนะครับ” จียงพูดกับซึงฮยอนเมื่อเห็นร่างสูงก้าวออกมาจากห้องน้ำ ร่างเล็กหลบตาเมื่อเห็นคนตัวสูงพันกายด้วยผ้าขนหนูหมิ่นเหม่ ไหนจะกล้ามท้องแข็งแรงเป็นลอนนั่น แม้จะเห็นบ่อยๆก็ยังไม่ชิน จียงรีบหยิบเสื้อผ้าวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากร่างสูงได้ดีนัก

 

 

Place: YG Club 

 

         “ไง” ดองวุคที่นั่งอยู่ข้างแทบินทักพร้อมแท็คมือแบบฮิปฮอปกับร่างสูง 

 

         “จียง!!” ดองวุคหลุดอุทานเมื่อเห็นใครอีกคนที่อยู่หลังน้องชายตน ไม่คิดว่าจะมาด้วย ก็เสือผู้หญิงอย่างน้องชายเขาไม่ชอบให้ใครมาจุ้นจ้านตามเป็นเงาน่ะสิ 

 

         “จียงมานั่งนี่สิ” ซอง เบคยองเรียก 

 

         “หวัดดีฮะ พี่ๆ” จียงยิ้มหวานโค้งสวัสดีก่อนจะเดินไปนั่งข้างเบคยองแต่กลับโดนแขนยาวโอบรัดเอวบางแนบไว้กับตัว 

 

         “จียงจะนั่งกับผม” 

 

         “อะไรว๊า..ไอ้เทมป์ หวงแม้กระทั่งพี่ตัวเอง โธ่...” เบคยองอุทร ส่วนเท็ดดี้หัวเราะหึหึอยู่ในลำคอยกยิ้มร้ายกับดองวุคและแทบิน 

 

         “จะเอาอะไร”แทบินถามขึ้น 

 

         “เบียร์ก็พอ” 

 

         “กลัวเมียหรือไง” 

 

         “พี่ดองวุค!!!” 

 

         “ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า จียงล่ะเอาอะไร”ดองวุคหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นน้องชายเขาเปลี่ยนไป ก็พอได้ยินจากแดซองมาบ้างว่าน้องชายหลงจียงจนโงหัวไม่ขึ้น 

 

         “อะ..เอ่อ..ผมเอา..” 

 

         “น้ำส้ม!” 

 

         “ไอ้เทมป์ผับนะไม่ใช่ร้านอาหาร”เท็ดดี้ท้วงอย่างขำๆ 

 

         “ผมจะให้จียงกินน้ำส้มทำไม” 

 

         “จียงอยากกินหรือไง”เบคยองถามต่อ 

 

         “ยังไงก็ได้ฮะ”จียงยิ้มหวานตอบ 

 

         “โถ่!! อย่าไปยอมไอ้เทมป์มันสิ เอาเหล้าไหม หรือเอาเบียร์”เบคยองตัวแสบถึงกับกุมขมับเมื่อยุคู่หมั้นน้องชายตนไม่ขึ้น 

 

         “พี่เบค!” 

 

         “โอเคๆ” เป็นเท็ดดี้ที่ตัดบทเมื่อเห็นซึงฮยอนเริ่มหงุดหงิด กวักมือเรียกบริกรมารับออเดอร์กระซิบบางอย่างกับพนักงานตนโดยที่ไม่มีใครสังเกตนอกจากดองวุค 

 

         “แด่ไอ้เสือที่มีเมียมาคุมวันนี้ เฮ้!!” เบคยองที่เริ่มเมายกแก้วชูขึ้นก่อนจะพูดประโยคประหลาดๆ ที่ทำเอาจียงหน้าเห่อแดง 

 

         “เอ้า เชียส!” 

 

         “คัมปาย” 

 

         “ชน!!!” 

 

         ผ่านไปสิบกว่าแก้ว จียงที่ยังคงจิบน้ำส้มที่ซึงฮยอนสั่งให้เหลือบมองปฏิกิริยาทุกคน พี่เบคเริ่มเลื้อยไปซบกับพี่เท็ดดี้ ส่วนพี่ดองวุคกับพี่แทบินเริ่มสร้างอาณาจักรส่วนตัว และพี่เท็ดดี้ก็กำลังคุยเรื่องธุรกิจกับซึงฮยอน จียงนั่งดูทุกคนอย่างเงียบๆ หัวเราะกับมุขตลกของพี่ๆบ้าง เหลือบมองร่างสูงบ้าง ตาคมเริ่มฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล และไม่รู้ว่าจียงอยู่ในวงเหล้าหรือเปล่า ในเมื่อตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเมาๆซะแล้วสิ อาจเพราะกลิ่นเหล้าก็เป็นได้ จียงยกน้ำส้มดื่มรวดเดียวหมดแก้วหวังจะขับไล่ความมึนออกจากหัวบ้าง 

 

         “น้องจียงเป็นอะไรครับ” ซึงฮยอนเหลือบมองร่างบางข้างตัวที่เขาโอบเอวบางอยู่เริ่มพิงตัวเขา 

 

         “มะ..ไม่รู้สิ ผมรู้สึกมึนๆ”จียงขมวดคิ้วตอบ 

 

         “ไม่สบายหรือเปล่า” มือหนายกขึ้นทาบทับบนหน้าผากจียง ใบหน้ามีแววมีเครียดขึงอย่างเห็นได้ชัด 

 

         “เมากลิ่นเหล้าหรือเปล่า เทมป์แกพาจียงไปพักที่ชั้นบนสิ” ดองวุคพูดขึ้น ชั้นบนของผับเป็นห้องวีไอพีสำหรับลูกค้าระดับสูงที่ต้องการเปิดห้องไว้ทำธุระส่วนตัว เป็นบริการของผับสำหรับผู้เป็นเมมเบอร์เท่านั้น แน่นอนว่าค่าเมมเบอร์แพงหูฉี่ 

 

         “อืม..น้องจียงขึ้นไปพักไหม” ซึงฮยอนตอบรับก่อนจะหันมาถามร่างบางที่เหงื่อเริ่มผุดพรายบนดวงหน้าหวาน จียงไม่ตอบเพียงแค่พยักหน้า ซึงฮยอนยิ่งห่วงจับใจ ไม่รู้ว่าร่างบางเป็นอะไร

 

         “มาดิ เดี๋ยวไปส่ง” เท็ดดี้ที่ดูมีสติที่สุดพูดขึ้นก่อนจะไปหยิบกุญแจที่เค้าเตอร์พาน้องชายทั้งสองของเขาไปส่ง ยกยิ้มร้ายให้เพื่อนๆที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ

 

         “ดูแลจียงดีๆล่ะเทมป์ เต็มที่ไม่ต้องห่วงวันนี้พี่ไม่ให้ใครขึ้นมาพักนอกจากพวกแกอ่ะนะ” เท็ดดี้เดาะลิ้น พูดประโยคที่ทำเอาร่างสูงขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

 

         “เดี๋ยวพี่เท็ด พี่เท็ด!! ชิท!” ซึงฮยอนตะโกนลั่นเมื่อเขาเปิดประตูห้องพักของตัวเองไม่ออก โดนล็อคจากข้างนอกอย่างนั้นเหรอ ชิท! นี่พวกพี่ๆตัวร้ายเขาวางแผนอะไรกัน

 

         “อือ..พี่เทมป์...” เสียงเล็กครวญ ซึงฮยอนละความสนใจทั้งหมดมาที่ร่างบาง ฝากไว้ก่อนเถอะพี่เท็ด

 

         “น้องจียง..” ซึงฮยอนเดินมาจับมือบางที่นอนอยู่บนเตียง

 

         “จียง...” ร่างเล็กดึงมือซึงฮยอนไปวางไว้แนบแก้ม เอาหน้าถูมือหนาอย่างออดอ้อน ใบหน้ามนมีเลือดฝาด ดูเปล่งปลั่งราวกับคนละคนกับคนที่ดูไม่สบายเมื่อกี้

 

         “พะ..พี่เทมป์...อือ...”

 

         จียงค่อยๆคลานขึ้นมากอดร่างสูงไว้แนบแน่น กดริมฝีปากฝังซอกคอเหมือนกับที่ร่างสูงทำให้ตน ซึงฮยอนเบิกตากว้าง ใจหล่นวูบ ผลักจียงออกอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน ร่างเล็กมองอย่างไม่เข้าใจ หยาดน้ำใสคลอหน่วย ซึงฮยอนรังเกียจเค้า จียงร้องไห้ออกมาอย่างสับสน เขารู้สึกอยากให้ใครซักคนมาเติมเต็มความรู้สึกที่เอ่อล้นของเขาตอนนี้ อยากใกล้ชิด อยากแนบสนิท อยากให้คนตรงหน้ากอดเขาแน่นๆ จียงยกมือโอบกอดตัวเอง สะอื้นฮักน่าสงสาร 

 

         “น้องจียง..” กว่าร่างสูงจะควานหาเสียงตัวเองเจอ เขาดึงจียงมากอดไว้แน่น รู้สึกสงสารที่โดนพี่ๆเขาแกล้ง ทำไมเขาจะไม่รู้อาการอย่างนี้มัน...

 

         โดนวางยาชัดๆ!! 

“ให้ตายเถอะ เล่นอะไรของพวกพี่เนี่ย!” ซึงฮยอนสบถอยู่ในใจอย่างหัวเสีย ขมวดคิ้วแน่น จียงเริ่มเลื้อย มือปะป่ายไปทั่วร่างอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ไปทุกที

 

“หะ..ให้ผม...ให้ผม..ทำให้พี่เทมป์นะครับ” จียงพูดเสียงเบาอย่างเขินอาย นั่งลงคุกเข่าต่อหน้าร่างสูง รูดซิปกางเกงยีนส์ราคาแพงลง ซึงฮยอนยืนนิ่งราวกับถูกสาป มือซนรูดกางเกงชั้นในลงอีกชั้น ปลดปล่อยส่วนสำคัญของชายชาตรีให้ออกมาผงาดง้ำอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก จียงหน้าแดงเป็นเปื้อนอย่างเขินอาย แต่ก็ไม่หยุดการกระทำ ความร้อนรุ่มภายในกายพวยพุ่ง จียงอยากได้บางสิ่งมาเติมเต็ม ลิ้นเล็กแลบเลียไปตามความยาว ก่อนปากจิ้มลิ้มจะอ้าอมส่วนความเป็นชายของอีกคนเข้าไป ดูดดึงอย่างเงอะงะ แต่สร้างอารมณ์ให้ร่างสูงเกินทน ซึงฮยอนซี้ดปากด้วยความเสียว เลือดในกายเดือดพล่าน

 

“ซี้ด!! อ๊า..” ซึงฮยอนครางลั่น ยามปากอิ่มกดจูบ ดูดดึงแก่นกายเขา ซึงฮยอนรู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด ราวกับเขากำลังจะตายในอีกไม่กี่นาทีนี้

 

“อ่าส์!!!” และก็ได้เรื่องเมื่อร่างบางกดปากรับแก่นกายเขาไปจนลึกสุดของปากเล็ก

 

“อึ๊ก! แค่ก แค่ก” จียงไอโขลกเมื่อต้องรับน้ำรักจำนวนมหาศาลของคนตรงหน้า 

 

“อื้อ..” ร่างสูงทรุดลงเท่าเทียมกับคนตรงหน้ากดจูบปากอิ่ม รสน้ำรักคละเคล้ากันในปากของเขาและจียง รู้สึกอิ่มเอมและเต็มตื้นอย่างถึงที่สุดที่จียงยอมทำเรื่องพรรนี้ให้กับเขา

 

“น้องจียงน่ารักขนาดนี้....สงสัยพี่ต้องให้รางวัลใหญ่ล่ะมั้งครับ” กระซิบข้างหูบาง งับลงเบาๆเมื่อพูดเสร็จ จียงครางลั่น เวลานี้ไม่ว่าซึงฮยอนจะสัมผัสตรงไหนก็ล้วนรัญจวนใจเขาไปเสียหมด

 

    ร่างหนาช้อนตัวคนตัวเล็กไปบนเตียงขนาดคิงไซต์กลางห้องพักหรู ก่อนจะคร่อมตามอย่างรวดเร็ว ฉกจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือหนา กวาดไปทั่ว จับหมับที่หัวนมชูชันขยี้เล่น เรียกเสียงครางได้ดีนัก ก่อนจะเลื่อนมือลงต่ำลงไปอีกสัมผัสส่วนอ่อนไหวของ

 

   จียงทั้งหยอกเย้าทั้งเร่งเร้าจนร่างเล็กบิดพริ้วไปทั่ว ในที่สุดจียงก็ทนไม่ไหว ปลดปล่อยออกมาจนเลอะเทอะไปหมด ก่อนซึงฮยอนจะจับคนตัวเล็กปลอกเปลือกเพื่อให้เขาได้มองเห็นในทุกๆส่วน

 

“อือ...” จียงครางเบาๆ ตัวอ่อนปวกเปียก ยามร่างสูงพลิกกายเขาให้นอนคว่ำหน้า ส่วนนั้นของจียงเต้นตุบๆ รอแก่นกายร่างสูง โดยไม่ต้องปลุกเร้าเพราะฤทธิ์ยา

 

“อ๊า!!” ซึงฮยอนที่ทนไม่ไหวกับร่างยั่วยวนตรงหน้าก็กดแก่นกายใหญ่เข้าไปทันที ไม่มีการปลุกเร้าใดๆ

 

“ฮึก..พี่เทมป์” จียงคราง หายใจติดขัด เมื่อแก่นกายใหญ่โตลุกล้ำเข้ามาลึกเรื่อยๆ

 

“อ่า..ซี๊ด..นะ..น้องจียง..มันแน่นมาก”

 

“อ๊ะ อ๊า อา ฮ๊ะ อ๊า” จียงร้องครางไม่เป็นภาษาเมื่อชายหนุ่มเริ่มขยับ ไม่ว่าซึงฮยอนจะขยับแบบไหน หนักหน่วง รุนแรงหรือเชื่องช้าก็ทำเอาเขาเสียวจนทนไม่ไหว แต่คราวนี้ไม่รู้เพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะลีลาของร่างสูงกันแน่

 

“อ๊ะ ฮ๊ะ...ยะ..พี่เทมป์..หยุดทำไม?” จียงถามขึ้นเมื่อร่างสูงหยุดการกระทำทุกอย่างทั้งๆที่เขาใกล้จะเสร็จสม

 

“พี่เหนื่อยแล้ว” ซึงฮยอนอดกลั้นตัวเอง ทั้งๆที่ใกล้จะเสร็จสมเช่นกัน เพื่อแกล้งร่างเล็กตรงหน้าที่เขารู้สึกชอบใจเหลือเกินในกริยาที่เขาไม่เคยเห็น ครั้งนี้เป็นการร่วมรักที่เต็มใจของเราทั้งคู่เขาอยากจะเชยชมคนตัวเล็กให้นานที่สุด

 

“ทำให้หน่อยสิครับ” ซึงฮยอนดึงรั้งร่างบางขึ้นพลิกตัวขึ้นคร่อมเขาด้านบน

 

“อ๊า!!” จียงร้องลั่นเมื่อคนตัวสูงพลิกตัวทั้งๆที่แก่นกายยังเชื่อมต่อกัน ร่างสูงแผ่หลานอนนิ่งๆรอเวลา จียงหน้าเห่อแดงยิ่งกว่าเดิมในท่าน่าอาย ช่องทางรักบีบรัดแก่นกายร่างสูงอย่างแนบแน่น ซึงฮยอนกัดฟันข่มใจ เพราะเขายังไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ

 

“อืม...ขยับสิครับคนดี” ซึงฮยอนกอบกุมสะโพกบางประคองให้ขยับตัว จียงกัดฟันข่มความอายในเมื่อความต้องการมีมากกว่า เขาอยากปลดปล่อย ในเมื่อร่างสูงไม่ทำเขาคงต้องทำเอง คิดได้ดังนั้นจียงจึงเริ่มขยับตัว

 

“โอ้ววววว นะ..น้องจียง..ซี้ด!!” ซึงฮยอนร้องลั่นไม่คิดว่าจียงจะยกตัวขึ้นและทิ้งตัวลงขย่มเขารวดเดียว

 

“อ๊ะ ฮะ อ๊า!...”

 

“อ๊า ฮ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”

 

“ซี้ดด เบา..อ่ะ..เบาหน่อยครับคนดี โอ้วววว”

 

“อ๊า!!!!” ในที่สุดทั้งคู่ก็ปลดปล่อย จียงหอบหายใจเหนื่อย ไม่คิดว่าการทำรักด้วยตนเองจะเหนื่อยขนาดนี้ ปกติร่างสูงทำให้ตลอด ยิ่งคิดก็ยิ่งเขินอาย จียงทิ้งตัวทาบทับร่างหนาแนบแน่น ก่อนจะผล็อยหลับไป ซึงฮยอนก็หอบหายใจเหนื่อยเช่นกัน รู้สึกอิ่มเอมจนแทบจะสำลักความสุขตาย ทำรักกับคนที่เรารักนี่มันมีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ ซึงฮยอนยกยิ้มกดจูบขมับบางอย่างรักใคร่ ยกตัวจียงออกจากตัวเอง พลิกให้ร่างบางนอนบนเตียงข้างๆ ก่อนจะดึงร่างเล็กมาอยู่ในอ้อมแขนตนอย่างหวงแหน

 

“ฝันดีนะครับที่รัก” กระซิบถ้อยคำอ่อนหวานก่อนจะผล็อยหลับไปเช่นกัน

 

ในมุม vip ของผับ YG 

 

         “มึงว่ามันจะเป็นไงวะตอนนี้”เบคยองพูดขึ้นอย่างไม่มีเค้าคนเมาเหมือนตอนที่จียงอยู่เลยซักนิด 

 

          “หึหึ ต้องให้พูดป่ะ” 

 

         “มึงว่าจียงจะไหวป่ะวะ น้องแกยังกับกอลิล่า”เบคยองหันไปถามดองวุคต่อ 

 

         “ไม่ต้องห่วง ยาปลุกชนิดอ่อน ครั้งเดียวจอด”เป็นเท็ดดี้ที่ตอบขึ้นมาแทน 

 

         “เจริญละ จะให้น้องมันทั้งทีมึงให้ทีเดียว ฮ่าๆ” แทบินที่เงียบอยู่นานพูดกลั้วหัวเราะ 

 

         “เออ! ไอ้เทมป์มันยิ่งแรงเยอะอยู่เดียวจียงก็ตายกันพอดี ทั้งยาปลุกทั้ง 

 

         ไอ้เทมป์” เท็ดดี้ตอบ สงสารน้องจียงอยู่หรอกถึงไม่บอกให้พนักงานเขาใส่เยอะ จริงๆ ส่วนหนึ่งก็อยากแกล้งไอ้น้องรักเสียหน่อย ให้มันมีความสุขแค่ครั้งเดียวก็พอ อยากได้มากกว่านั้นต้องทำด้วยตัวเองนะเว้ยน้องรัก ไม่ใช่ให้พี่สร้างโอกาสให้ 

 

         “ฮ่าๆ มึงว่าไอ้เทมป์มันตื่นมาเราจะโดนอะไรบ้างวะ” 

 

         “มันก็ต้องขอบคุณเราน่ะสิ รอให้มันทำเองกูก็อดได้น้องสะใภ้เป็นจียงสิ” ดองวุคจิบเหล้าอึกหนึ่งก่อนพูดขึ้น ยกยิ้มอย่างสะใจที่ได้น้องสะใภ้ที่เขาหมายตามาเป็นคนในครอบครัวจริงๆเสียที 

 

         “เอ้า!! ชน!! ฉลองแด่ดองวุคของเราที่ได้น้องสะใภ้เป็นจียงอย่างที่อยากได้ซะที!” 

 

         “เชียส!!” 

 

            ทั้งหมดฉลองกันอย่างมีความสุขที่แผนการสำเร็จไปด้วยดี โดยที่คนตัวร้ายประจำกลุ่มอย่างดองวุคหารู้ไม่ว่าน้องชายตน ไปสอยจียงมาเป็นน้องสะใภ้ให้นานแล้ว ไม่ว่าจะมองมุมไหนคนที่ควรฉลอง ณ ตอนนี้ ก็ไม่ใช่ 4 จตุรเทพพวกนี้หรอก แต่เป็นชเว ซึงฮยอนเสียมากกว่า ที่อยู่ๆก็ได้จียงมาเชยชมโดยที่ไม่ต้องลงทุนลงแรงมาก.... 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว