ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 11 One step closer

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 298

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 17:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 11 One step closer
แบบอักษร

Chapter 11 

One step closer 

  

  

Place: ชเวกรุ๊ป 

 

         “น้องจียงขึ้นไปรอพี่ที่ห้องทำงานก่อนก็ได้นะครับ เช้านี้พี่มีประชุมด่วน” วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ร่างสูงพาร่างบางเข้าบริษัทด้วย เขาไม่อยากทิ้งจียงไว้คนเดียว หรือปล่อยให้จียงไปเที่ยวกับคุณชายทงอะไรนั่น 

 

         “ครับ ตั้งใจทำงานนะครับ” 

 

         “อื้อ”จียงครวญเมื่อร่างสูงรั้งดวงหน้าหวานขึ้นจูบ 

 

         “น้องจียงน่ารัก” ซึงฮยอนถอนจูบ ก่อนจะถูกจียงตีเพี้ยะเข้าให้หลังจากที่ร่างสูงพูดประโยคน่าอายนั่น ทำไงได้ก็เขาติดรสจูบจากจียงแล้วนี่ วันไหนไม่ได้จูบเหมือนชีวิตขาดอะไรไปซักอย่าง 

  

         *ติ้ง* 

 

         “คุณชเว.....”เสียงแหลมทักขึ้นทันทีที่จียงก้าวเข้ามาในห้องทำงานของร่างสูง 

 

         “แกหรอกเหรอ” 

 

         “ไงครับ คุณลอล่า” 

 

         “ชั้นสบายดี” 

 

         “อย่างนั้นเหรอครับ แต่เห็นวิธีที่คุณหลบนักข่าวคงไม่ค่อยสบายเท่าไหร่หรอกสินะครับ”จียงพูดกลั้วหัวเราะ วันก่อนเขาอ่านข่าวซุบซิบได้ยินมาว่าหญิงสาวนั่งหลบนักข่าวอยู่ในห้องน้ำร่วมชั่วโมง 

 

         “แก!!!” 

 

         “ครับ” 

 

         “อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้ว่าแกใช้วิธีสกปรกจับคุณชเว ไม่งั้นคนอย่างคุณชเวน่ะไม่มีทางหมั้นกับแกหรอกเพราะเค้ามีชั้นอยู่ทั้งคน!!” 

 

         “อย่างนั้นเหรอครับ แต่เอ๊!....คนที่ใช้วิธีสกปรกจับคุณชเวคงไม่ใช่ผมหรอกนะครับ....แต่เป็นคุณชเวต่างหาก” ร่างเล็กไม่ได้พูดผิดเพี้ยนจากความจริงแม้แต่น้อย ซึงฮยอนหักหาญน้ำใจเขา และบังคับให้เขาหมั้นทั้งๆที่ไม่เต็มใจ 

 

         “ไม่มีทาง คนอย่างแกไม่คู่ควรกับคุณชเวเลยซักนิด” 

 

         “แล้วคนแบบไหนล่ะครับที่คู่ควร คนอย่างคุณอย่างนั้นเหรอ” จียงจิกตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าใส่ร่างระหงนางแบบฉาวโฉ่นั่นอย่างดูถูก 

 

         “กรี๊ดดด แก๊!!” 

 

         “อย่าคิดลองดีกับผม!”จียงจ้องกลับหญิงสาวตาลุกวาว ลอล่าที่ง้างมือจะตบถึงกับชะงัก 

 

         “ทำไม? แกจะทำอะไรชั้น!” 

 

         “ผมไม่ลดตัวเองลงไปใช้มือที่ขาวสะอาดของผม สัมผัสใบหน้าพลาสติกโสโครกของคุณหรอกครับ” 

 

         “กรี๊ด!!! นังจียง!! เพี๊ยะ!!” 

 

         “น้องจียง! ลอล่า!!!!” ซึงฮยอนอุทานลั่นเมื่อเขาก้าวเข้าห้องมาร่างสูงรีบวิ่งไปรับร่างบางที่กำลังจะร่วงลงพื้นจากแรงตบของนางแบบสาว ซานดาร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นคู่ควงของซึงฮยอนทำร้ายคู่หมั้นนายตน วันนี้ดาร่าต้องเข้าประชุมกับซึงฮยอน จึงไม่ทราบว่านางแบบสาวจะทำการอุกอาจบุกเข้ามาถึงห้องทำงานของชายหนุ่มและทำร้ายคู่หมั้นของเจ้านายตน 

 

         “แดซองจัดการผู้หญิงคนนี้ที!!!” ซึงฮยอนที่โอบร่างบางไว้อย่างหวงแหนจ้องนางแบบสาวอย่างกินเลือดกินเนื้อ 

 

         “ฮึก!...ฮืออ พะ..พี่เทมป์..จียงเจ็บ ฮืออออ” ราวกับน้ำตาสั่งได้จียงร้องไห้ออกมา ซึงฮยอนใจหล่นวูบเมื่อเห็นน้ำตาร่างบาง ดึงรั้งร่างเล็กโอบกอดไว้แน่นแนบอก เป็นความผิดเขาเอง ที่ปกป้องคนตัวเล็กไม่ได้ 

 

         “กรี๊ดดดด นังตอแหล!! คุณชเวบอกลอล่ามาเถอะค่ะ! ว่าคุณชเวไม่เต็มใจหมั้นกับนังนั่น!!” นางแบบสาวกรีดร้องลั่นอย่างทำอะไรไม่ได้เพราะถูกแดซองจับแขนทั้งสองข้างไว้เมื่อเห็นว่าคนปากดีอวดเก่ง กำลังแสดงบทนางเอกอ่อนแอ ณ ตอนนี้ ลอล่าแทบดีดดิ้นเมื่อเห็นแววตาร่างสูงที่แทบจะฆ่าหล่อนเสียให้ได้ และโกรธไปยิ่งกว่าเมื่อเห็นร่างเล็กในอ้อมกอดชายหนุ่มยกยิ้มเยาะ 

 

         “ผมเต็มใจหมั้นกับควอน จียง ลอล่า!!”จียงถึงกับใจสั่นยามร่างสูงพูดว่าเต็มใจหมั้นกับตนเต็มปากเต็มคำ 

 

         “กรี๊ดดด ไม่จริ๊งงง คุณชเวกำลังน่ามืดตามัว จนไม่รู้ว่านังคุณหนูควอนนั่นมันสำส่อนแค่ไหน มันมีคุณชายทงอยู่แล้ว!!” 

 

         “หุบปากเน่าๆของคุณซะลอล่า” ซึงฮยอนพูดเสียงเย็น 

 

         “กรี๊ดด ไม่!! คุณชเวรู้หรือเปล่าว่านังนี่มันไม่ใช่คนดี มันไม่ใช่คนดี คุณชเวได้ยินไหม!!” หญิงสาวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง 

 

         “ถ้าคุณไม่รู้...ลอล่า ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากนัก!” ตาคมตวัดมองคู่ควงคนเก่าอย่างสมเพช 

 

         “ผมจะไม่มีวันให้โอกาสคุณเป็นครั้งที่สอง คราวที่แล้วผมปล่อยคุณไปเพราะอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่แต่คราวนี้ผมคงปล่อยไม่ได้!” 

 

         “แดซอง!!” 

 

         “ครับนาย” 

 

         “เอาผู้หญิงคนนี้ออกไป ถ้ายังเสนอหน้ากลับมาอีก ชั้นอนุญาตให้ยามหน้าบริษัทโยนออกไปได้เลย”ซึงฮยอนพูดด้วยอารมณ์โมโหสุดขีด 

 

         “ครับ” 

 

         “มะ..ไม่จริง!! กรี๊ด!! ม่ายยยย” 

 

         เสียงแหลมจางหายไปกับสายลมพร้อมบอดี้การ์ดคู่กายของร่างสูง ซึงฮยอนหันกลับมามองคู่หมั้นตนอย่างเป็นห่วง ดาร่าเห็นดังนั้นจึงรีบออกห้องไปไม่วายล็อคประตูให้เจ้านายตัวเองเสร็จสรรพอย่างรู้หน้าที่ 

 

         “น้องจียงเจ็บไหมครับ”ชายหนุ่มเอ่ยถามกับคนตัวเล็กที่นั่งบนโซฟา 

 

         “ไม่ครับ..”จียงพูดเสียงแผ่ว 

 

         “ไหนดูซิ” 

 

         “งือออ”จียงครางแผ่วยามร่างสูงลูบไล้แก้มนวลที่มีรอยช้ำจากการโดนตบอยู่ 

 

         “ไหนบอกไม่เจ็บ”ซึงฮยอนขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นรอยมือ ถึงขนาดนี้แล้วยังบอกว่าไม่เจ็บ 

 

         “....” 

 

         “เด็กดื้อ เจ็บก็บอกว่าเจ็บสิ” 

 

         “ไม่เป็นอะไรซักหน่อย” 

 

         “พี่ขอโทษ...”จียงเม้มปากแน่น ซึงฮยอนมองคนตัวเล็กอย่างรู้สึกผิด เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้คนตัวเล็กต้องเจ็บตัว 

 

         “.....” จียงเบือนหน้าหนีจากร่างสูง 

 

         “ทำยังไงถึงจะหายโกรธ หื้ม? คนดี?”กระซิบถามเสียงอ่อนข้างใบหูเล็ก จียงย่นคอด้วยความจั๊กจี้ 

 

         “.....” 

 

         ‘ก็ไปเลิกกับผู้หญิงที่คบทุกคนเสียสิ!’ จียงคิดในใจอย่างงอนๆ 

 

          เจ้าชู้จนได้เรื่อง! แล้วไอ้เรื่องที่ว่าก็พุ่งตบเขาเต็มๆ เจ็บจะตายอยู่แล้วเนี่ย

 

         “Louis Vuitton Gucci Givenchy Prada Chanel KTZ ” ร่างสูงร่ายยาวชื่อแบรนด์เนมดัง จียงอดหันขวับมามองหน้าไม่ได้ อะไรกัน อย่างนี้ก็งอนไม่ได้น่ะสิ มีแต่รายชื่อแบรนด์โปรดทั้งนั้น

 

         “ถ้าหายงอน พี่จะซื้อให้”ซึงฮยอนก้มลงกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก

 

         “ทั้งหมด” ปากจิ้มลิ้มรีบพูดต่อรองทันที

 

          “ครับ ทั้งหมด”ซึงฮยอนยกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นคนตัวเล็กยิ้มกว้าง

 

         “โอเค งั้นไปกัน”

.

.

Place : บ้านตระกูลชเว 

 

         “อุ้ย! คุณชาย คุณหนูจียง สวัสดีค่ะ”สาวใช้รีบทักทายทันทีเมื่อเห็นเจ้านายและคู่หมั้นเดินตรงมาหาถึงในครัว 

 

         “คุณแม่อยู่ไหมมินจี” 

 

         “อยู่ที่สวนหลังบ้านค่ะคุณชาย” ได้ยินดังนั้นร่างสูงก็จูงมือคนตัวเล็กไปที่สวนหลังบ้านทันที 

 

         “คุณแม่ สวัสดีฮะ”จียงโค้งทักคุณนายชเวที่นั่งอยู่ที่สวนหลังบ้าน แต่อยู่ๆก็ต้องตกใจที่มีเสียงทักที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหลังตน 

 

         “ไงจียง” 

 

         “คุณแม่! ทำไมมาอยู่นี่ครับ” 

 

         “อะไรกันนั่นคำทักทายแม่เหรอ ก็มาทานข้าวไง นี่เพื่อนแม่นะ จะไม่ให้แม่ไปไหนมาไหนกับเพื่อนเลยหรือไง” 

 

         “เปล่าซะหน่อย โอ๋ๆ จียงล้อเล่นหรอกครับ ฮ่าๆ”คนตัวเล็กกอดคุณแม่ตัวเองแน่น พูดออดอ้อนไปในที 

 

         “ไปไหนกันมาล่ะ”คุณนายชเวถาม 

 

         “พาคู่หมั้นไปช้อปปิ้งครับ”เพียงเท่านั้นก็ทำเอาแม่ๆทั้งสองยิ้มกว้าง 

 

         “ซื้อของมาฝากคุณแม่ทั้งสองด้วยนะครับ” จียงหยิบถุงช้อปปิ้งขึ้นมาให้ 

 

         “อุ้ย!ตายจริง สวยมาก แม่ชอบมากจ่ะ” 

 

         “ไหนๆก็มาแล้ว ทานข้าวกันเสียที่นี่สิ” 

 

         “อ่า...ก็ดีครับ นี่เอาพลังไปช้อปปิ้งจนหิวเลย”จียงพูดอย่างทะเล้นวันนี้หลังจากคู่หมั้นเขาจะพาไปช้อปจนหนำใจแล้ว ยังพาเขามาที่บ้านเพื่อมาทานข้าวอีกด้วย อดยกยิ้มกับร่างสูงไม่ได้ ทั้งๆที่เป็นคนขี้รำคานแต่ก็ยังทนเดินเข้าออกกับเขาทุกร้านที่ไปช้อปปิ้ง แทนที่จะไปนั่งรอเขาอยู่เฉยๆ 

 

         “หนูจียง” 

 

         “ฮะ” 

 

         “พี่เทมป์รังแกอะไรลูกหรือเปล่า” 

 

         “เปล่านี่ครับ ทำไมเหรอครับ”คุณนายชเวชี้ไปที่แก้มข้างขวาของตัวเอง นางสังเกตแต่แรกแล้วว่าคนตัวเล็กมีรอยแดงจางๆอยู่ข้างแก้ม นี่ถ้าไม่สังเกตคงไม่เห็น แต่นางปลื้มคนตัวเล็กมาแต่ไหนแต่ไร เลยอดแปลกใจไม่ได้ 

 

         “ตายจริง! ใครทำลูกแม่บอกมาเดี๋ยวนี้นะ แม่จะจัดการมัน” คุณนายควอนที่พึ่งเห็นอุทานลั่น ชเว ซึงฮยอนตัวแทบลีบไปกับโต๊ะ แม่ๆปลื้มคนตัวเล็กจะตายไป และเขานี่แหละต้นเหตุของรอยแดงนั่น 

 

         “อ่า เปล่าครับ ยุงกัดน่ะ ตบซะแรงเลย” ร่างสูงสะดุ้งเบาๆที่คนตัวเล็กแอบพาดพิงถึงตน 

 

         “อ่า...งั้นก็ระวังๆหน่อยนะลูก ผิวสวยๆเป็นรอยหมด”

 

         “คุณแม่!! ผมเป็นผู้ชาย”

 

         “จ้าๆ”

.

.

Place : คอนโดชเว 

 

         หลังจากทานข้าวที่บ้านตระกูลชเวเสร็จ ซึงฮยอนก็พาจียงมาส่งที่ห้อง แต่แทนที่จะแยกย้ายกลับห้องใครห้องมัน ซึงฮยอนกลับถามบางอย่างขึ้นมา 

 

         “ทำไมถึงปกป้องพี่ล่ะครับ” ซึงฮยอนหมายถึงตอนที่คุณแม่เขาถามว่าคนตัวเล็กโดนอะไรแทนที่จะบอกว่าเพราะเขา คนตัวเล็กกลับเลือกที่จะตอบอย่างอื่นแทน 

 

         “มันไม่ใช่ความผิดพี่เทมป์นี่ครับ” จียงพูดออกมาอย่างซื่อๆ อดยกยิ้มถึงวีรกรรมเด็ดของตัวเองไม่ได้ ถ้าจะพูดกันตามจริงเขามาทีหลังแม่นางแบบนั่น แต่ตอนนี้เขาเป็นคู่หมั้นร่างสูง เขามีสิทธิทุกอย่างที่จะตอบโต้ แม้ว่าวิธีการตอบโต้ของเขาจะดูแย่ไปหน่อยก็เถอะ จียงดูในละครบ่อยๆและมันก็ได้ผลทุกที ไม่คิดว่าจะได้ผลกับคนฉลาดเป็นกรดอย่างชเว ซึงฮยอนด้วย 

 

         “แต่พี่เป็นต้นเหตุ” 

 

         “แต่พี่เทมป์ก็ไม่ได้เป็นคนทำ”ช่างเป็นคำเถียงที่น่ารักจับใจซึงฮยอนเสียจริง ตอบซื่อๆดื้อๆ จนบางทีเขาก็ไม่เข้าใจบุคลิกจริงๆของคู่หมั้นเขา บางทีก็ดูเหมือนเข้มแข็ง เอาแต่ใจ แต่บางทีก็เหมือนคนอ่อนแอที่น่าปกป้อง อาจเพราะเรื่องที่เกิดในอดีตที่เขาพอได้ยินมาบ้างก็อาจจะใช่ 

 

         “ไปนอนได้แล้วครับ” 

 

         “อื้อ...” 

 

         “จูบทำไม” จียงถามขึ้นอย่างตกใจที่อยู่ๆร่างสูงก็ดึงไปจูบเอาเสียดื้อๆ 

 

         “Goodnight kiss” 

 

         “.....” คนบ้า! 

 

         “จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ” ก้มหน้าลงชิดคนตัวเล็กที่หน้าแดงเป็นลูกตำลึง 

 

         “ดูแลตัวเองด้วย” พูดอุบอิบแผ่วเบา จนซึงฮยอนอดยิ้มไม่ได้ น่ารักจนน่าจับจูบอีกรอบเสียจริง 

 

         “ยิ้มอะไร” 

 

         “เปล่าครับ” 

 

         “อย่าสูบบุหรี่ ถ้าสูบล่ะน่าดู” ไม่วายทิ้งท้ายดุๆอย่างน่ารัก 

 

         “สัญญาครับที่รัก” 

 

         *ปัง!* 

. 

. 

         *ก็อกๆ* 

 

         “อะไรอีก”จียงแหวขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงยังอยู่หน้าห้องตนไม่ยอมไปไหน 

 

         คนบ้า! จะทำให้เขินไปถึงไหน 

 

         “เข้ามาทำไม” จียงโวยวายเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในห้องตน 

 

         “นอนด้วย”สั้นๆได้ใจความจนจียงไปไม่ถูก ที่สำคัญคนที่บอกว่านอนด้วยทิ้งตัวลงนอนบนเตียงห่มผ้าหลับตาพริ้มเรียบร้อยเชียว 

 

         “......” ร่างเล็กเท้าเอวมองร่างสูงอย่างจนใจ 

 

         “ลุกขึ้น….ไปอาบน้ำเลยน้า...” ดึงแขนคนตัวโตบังคับให้ลุก 

 

         “ฮืออออ ไม่เอา” ซึงฮยอนรั้งตัวเองไว้ไม่ยอมลุกตามแรงดึงของคนตัวเล็ก 

 

         “ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้นะ!” เมื่อสุดจะทนก็ปล่อยแขนแล้วแหวเข้าให้อีกรอบ แต่คนตัวสูงยังคงลอยหน้าลอยตายิ้มกริ่มอยู่บนเตียง 

 

         “อาบด้วยกัน...ป่ะ!” ไม่พูดเปล่าซึงฮยอนช้อนแขนจะอุ้มคนตัวเล็ก จียงสะดุ้งฟาดแขนคนตัวโตเข้าให้ 

 

         “โอ๊ย!! ตีพี่ทำไมครับ” ร่างสูงมองอย่างตัดพ้อ ลูบแขนตัวเองป้อยๆ จนจียงอดหมั่นไส้ไม่ได้ 

 

            “ถ้าไม่อาบก็ออกไปเลย” มือเล็กกระชากแขนใหญ่หวังจะพาคนตัวโตออกไปจากห้อง แต่ผิดคาดเมื่อซึงฮยอนกระตุกมือเข้าหา จียงล้มทับตักกว้างอย่างไม่ได้ตั้งใจ 

 

         “ขี้บ่นจังเลยคู่หมั้นใครเนี่ย ฟอด~” กระซิบข้างหูคนที่นั่งบนตัก หอมแก้มนวลอย่างหมั่นเขี้ยวไปทีนึง ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่ที่โซฟาเดินเข้าห้องน้ำไป 

 

         จียงอ้าปากค้าง จะด่าแต่ก็ด่าไม่ออก ทั้งอาย ทั้งเขิน ปนเปกันไปหมด กับคู่หมั้นเขาแล้ว บทจะหวานก็หวานไม่มีใครเกิน แต่ถ้าบทจะดื้อไม่ยอมฟังก็ทำเอาจียงเหนื่อยเอาการ 

 

         ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง จียงนอนคว่ำอยู่บนเตียง มือเล็กจับดินสอร่างแบบเสื้อคอลเลคชั่นใหม่ยังไม่ทันเสร็จ คนตัวโตที่เขาไล่ไปอาบน้ำก็เดินมาทิ้งตัวนอนข้างเขา ไม่พูดไม่จาสักคำ จียงเก็บอุปกรณ์สเก็ตภาพไว้ข้างเตียงก่อนจะหันไปพูดกับคู่หมั้นตน 

 

         “นอนข้างล่าง” 

 

         “หา?” 

 

         “จะนอนหรือไม่นอน” 

 

         “.....” ไม่มีสัญณาณตอบรับ คนตัวเล็กจ้องร่างสูงนิ่ง ก่อนจะทำท่าจะนอนข้างล่างเอง เท่านั้นคนตัวโตก็ย้ายร่างตัวเองมานอนข้างล่าง อุ้มคนตัวเล็กไปวางไว้บนเตียง ก่อนจะจุ๊ฟแก้ม ห่มผ้าให้เสร็จสรรพ 

 

         “เอาวะ!อย่างน้อยก็ยังได้นอนด้วยกัน” ซึงฮยอนคิดในใจ 

 

         คนตัวเล็กรีบปิดไฟ ยกยิ้มเขิน หน้านวลขึ้นสีอย่างปิดไม่มิด เสียดายที่คนตัวโตที่นอนข้างล่างเตียงไม่ทันเห็น....

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว